Skip to content

Welcome the Chestnuts

23/12/2006

Την περασμένη Πέμπη, μας επισκεύθηκε στο ψυχιατρείο ο Τομής Ττου, παρέα με τον υπουργό Υγείας. Τίποτα δεν έχω εναντίον του υπουργού, ίσια – ίσια τον θεωρώ ίσως τον καλύτερο υπουργό υγείας που είχε (ποτέ) η Κύπρος.

 

Πληροφοριακά να πω πως ο Αρχιεπίσκοπος μας είναι ένα ντερέκι δίμετρο, απορώ τι τους χρειάζεται τους μπόντιγκαρντς.

Τους υποδεχτήκαμε μαζικά στον θάλαμο 37, όπου έκανε κάποιες σύντομες δηλώσεις ο διευθυντής, κάποιες σύντομες δηλώσεις ο Αρχιεπίσκοπος και κάποιες ακόμα πιο σύντομες δηλώσεις ο υπουργός. Ακολουθήσαν κάποιες σύντομες εκκλήσεις από μια εθελόντρια και έναν τρόφιμο, και μετά μία σύντομη ευλογία της Βασιλόπιτας (για την οποία ακολούθησαν πολλά ανέκδοτα την ίδια μέρα). Γενικά ήταν μια σύντομη συνεύρεση και τονίζω τόσο πολύ το σύντομη, γιατί ήταν πολύ σημαντικό για μένα να μην τον τρώω στην μάπα για πολύ ώρα.

Ακολούθως εφατσιήσαν γυρό σε όλους τους θαλάμους, είπαν καλημέρα και καλές γιορτές, δόθηκαν χέρια για ττόκκα, φιλήθηκε χέρι για ευλογία, και αναχώρησαν.

Επειδή προτίθεμαι να μπινελικώσω, να αναφέρω εξ’αρχής πως άκουσα από σίγουρη πηγή, πως ο Ττόμης στην Πάφο, πάντοτε βοηθούσε σε οποιαδήποτε προβλήματα μπορεί να είχε η ψυχιατρική πτέρυγα. Αυτό, υπέρ του. Τα υπόλοιπα, (σ)κατά του.

Κρατάω δύο από τις παπαριές του Ττόμη που με εντυπωσίασαν. Και μια τρίτη λιγότερο εντυπωσιακή:

1. «Επισκεφτήκαμε προηγουμένως και το γενικό νοσοκομείο και όπως πάντα, διαπιστώσαμε πως όλα λειτουργούνε άψογα

Πρώτον, πως μπορείς να διαπιστώσεις κάτι τέτοιο όταν επισκέπτεσαι ένα χώρο για μισή-μια ώρα (λέω τώρα εγώ, μπορεί να ήταν λίγο περισσότερη, μπορεί και λίγο λιγότερη.); Είναι απίστευτο το πως πετάσσουν τούτοι ούλλοι οι ψηλά ιστάμενοι κουβέντες τέτοιου βεληνεκούς μπροστά σε ανθρώπους που ξέρουν πως στα σίγουρα θα τις αμφισβητήσουν (λόγω του ότι ζούνε στην Κύπρο), χωρίς φόβο και πάθος.

Θα μου πεις, Αρχιεπίσκοπος τυγχάνει, ό,τι θέλει κάμνει (και πριν να ‘εκλεγεί’, πάλε ότι έθελεν έκαμνεν – έshει το τούτο το χαρακτηριστικό – γι’αυτό άλλωστε ‘εκλέγηκε’).

Δεύτερον, που ζει; Μέχρι και λίγες μέρες πριν, απεργούσαν οι ωρομίσθιοι και δημιουργόταν καθημερινή συμφόρηση και δυσφορία (πρώτος παράγοντας που αποδεικνύει πως τα πράγματα δεν λειτουργούν άψογα – το ‘όπως πάντα’ το αφήνω γιατί δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το κείμενο). Υπάρχει και το εξής δεδομένο, διασταυρωμένο από το προσωπικό και τους ασθενείς (που δικαιούνται να έχουν άποψη ως προς την λειτουργία) χίλιες φορές: Η αρχιτεκτονική του νοσοκομείου καθιστά αδύνατη την άψογη του λειτουργία. Διότι ώσπου να πάει που τα μούνναρα στα πούτταρα, ο ασθενής απεβίωσε.

Πάμε πάρα κάτω:

2. «Η Κύπρος δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τις άλλες Ευρωπαϊκές χώρες. Μάλλον αυτές έχουν να ζηλέψουν από τα συστήματα της Κύπρου.»

Ντιsh, μπόϊνγκ!

Λοιπόν, παραδέχομαι πως δεν είμαι σίγουρη αν μιλούσε για τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας συγκεκριμένα, ή αν μιλούσε γενικά για το σύστημα υγείας – διότι ξέρεις πως μιλά, άρα επιφυλάσσομαι. Πάντως εμένα μου φάνηκε πως η δήλωσή του ήταν γενική.

Γιατί αλλάζει το πράμα; Επειδή όντως τα ψυχιατρεία του εξωτερικού, ως επί το πλείστο, είναι πολύ χειρότερα από αυτό της Κύπρου. Δεν μιλάω για την κοινωνική ευημερία για τους ασθενείς με εγκεφαλικές δυσλειτουργίες, γιατί στην Κύπρο είναι όντως πολύ πιο βελτιωμένα τα πράγματα σε σχέση με το παρελθόν, μα πολύ μακριά από το που θα έπρεπε να είναι. Αλλά ας μην συγκρίνω τώρα.

Πίσω στο θέμα μας. Επειδή τέλος πάντων εγώ το εξέλαβα ως γενικό σχόλιο στο θέμα του συστήματος υγείας, δεν έχω τίποτα περισσότερο να πω πέραν από ‘ντιsh, μπόϊνγκ’ και ‘μας κούφανες και πάλι’.

Και το κλασικό:

3. «Εύχομαι η νέα χρονιά να μας βρει όλους υγιείς και αγαπημένους, και φυσικά το καλύτερο για την πατρίδα μας, να αποχωρίσουν τα Τουρκικά στρατεύματα και οι έποικοι, και να αφήσουν τούτον τον λαό, να αγιάσει.»

Επειδή εν τούτα που κρατούν τον Κυπριακό λαό που την αγιοσύνη.

Τα είδα όλα. Τώρα μπορώ να φύγω. Επόμενη μετάδοση από Βουδαπέστη.
Σε καλό να μας μπει (ο νέος χρόνος)!

11 Comments leave one →
  1. To Hlithio Agrino permalink
    23/12/2006 18:43

    Εδώ ύπάρχουν πολλοί άνθρωποι με δίάφορες παθήσεις (ψυχολογικής / ψυχιατρικής φύσης) που μετά την διάγνωση λαμβάνουν την Α ή Β συνταγή για χάπια… και πολλές φορές ΔΕΝ γίνεται επανεκτίμηση για να εξακριβωθεί εάν…

    1) το συνταγογραφημένο φάρμακο είναι αποτελεσματικό ή εάν πρέπει να χρησιμοποιηθεί άλλο… π.χ. σε κάποιες περιπτώσεις κατάθλιψης μπορεί να πετύχουν τα τρικυκλικά… σε άλλες όχι
    2) η συνταγογραφημένη δόση είναι η σωστή, εαν πρέπει να χαμηλώσει ή να ψηλώσει, ο ασθενής αντιμετωπίζει εύκολα τις όποιες παρενέργειες, κλπ.
    3) γίνεται σωστά η χρήση ή υπάρχουν περιπτώσεις κατάχρησης, συνδιασμού με αλκοόλ ή άλλες ουσίες…

    Ειδικά στην περίπτωση “πολυχρήστη” ουσιών… η ανεπαρκής παρακολούθηση από μέρους των γιατρών είναι εγκληματική.

    Υπάρχουν ΝΕΚΡΑ και ζωντανά παραδείγματα που τους “παρέλαβαν” οι κρατικές ψυχιατρικές υπηρεσίες και τους παρέδωσαν είτε “στο έπιπλο που κουβαλούν οι τέσσερεις”… είτε σε μια κατάσταση από UFO μέχρι Κοσμοδρόμιο.

  2. Dr. Psychia permalink
    24/12/2006 09:15

    @Αγρινό

    Δεν γνωρίζω πως ήταν τα πράγματα παλιότερα, πάντως σήμερα:

    1. Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας αποφασίζεται κατόπιν ομαδικής συνεννόησης ποιά από τα φάρμακα που δίνονται έχουν την μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα στον Α ή στον Β άρρωστο – είναι γνωστό στους ψυχιάτρους ότι διαφορετικά φάρμακα είναι αποτελεσματικά στην κάθε περίπτωση. Υπάρχει η φιλοσοφία των μεγάλων δόσεων για επιτάχυνση της θεραπείας για μικρότερη νοσηλεία (πχ. 1-2 μήνες αντί για 4-5). Επίσης για να απολυθούν πρέπει να είναι ουσιαστικά βελτιωμένοι και να θεωρούνται αντικειμενικά ακίνδυνοι προς τον εαυτό τους και προς τους άλλους.

    2. Επίσης κατά τη διάρκεια της νοσηλείας τους παρακολουθούνται εντατικά από κλινικό ψυχολόγο, κοινωνικό λειτουργό, εργοθεραπευτή συν τον ψυχίατρο.

    3. Κατά την απόλυσή τους, δίνεται συνταγή η οποία ανανεώνεται και γίνεται και follow-up με επισκέψεις είτε στα εξωτερικά ιατρεία, είτε σε ιδιωτικό ψυχίατρο (ό,τι προτιμά ο ασθενής), αρχικά από μερικές φορές τον μήνα και σταδιακά μία φορά τον μήνα. Επίσης οι δόσεις μειώνονται με τον καιρό για καλύτερη λειτουργία του ασθενή λόγω των παρενεργειών.

    4. Ο κάθε ασθενής έχει τον δικό του κοινωνικό λειτουργό, τον δικό του ψυχολόγο και τον δικό του ψυχίατρο (είτε κρατικό είτε ιδιωτικό). Ο πρώτος τον επισκέπτεται σπίτι του, τους άλλους δύο τους βλέπει κατόπιν ραντεβού, συστηματικά για τουλάχιστον ένα χρόνο. Όλοι οι αρμόδιοι ειδοποιούνται για την απόλυση και ξεκινά η εξωτερική θεραπεία.

    5. Το αν υπάρχει συνέπεια είτε στην φαρμακοθεραπεία είτε στην αποχή από άλλες ουσίες, εξαρτάται πρώτον και κύριων από τον ασθενή. Αυτό είναι και το κυριότερο πρόβλημα και ο συχνότερος λόγος επανεισδοχής. Είτε παίρνουν τα φάρμακα και νιώθουν καλά, είτε νιώθουν πως δεν τα χρειάζονται, είτε ενοχλούνται από τις παρενέργειες (τον πρώτο καιρό) άρα τα κόβουν, υποτροπιάζουν, και ξανάρχονται.

    Σίγουρα υπάρχουν προβλήματα τα οποία για τον ένα ή τον άλλο λόγο δεν έχουν ακόμα διορθωθεί (ο κυριότερος είναι κατά τη γνώμη μου η έλλειψη προσωπικού). Όμως είναι αρκετά καλύτερα τα πράγματα σχετικά με πριν και από την εμπειρία μου σου υπογράφω πως το προσωπικό αποτελείτε από ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά.

  3. Lexi_penitas permalink
    24/12/2006 15:13

    Ρε τετράποδο αγρινό, νομίζω χάνεις την ουσία. Είπαμε, στη νήσο των αγίων 9 στα 10 πράγματα δεν λειτουργούν σωστά. Όμως εκείνο το 1 στα 10 που είναι εντάξει όπως επίσης κάποια πράγματα που βελτιώνωνται χάρη στις ηρωικές προσπάθειες κάποιων συνανθρώπων μας πρέπει να τα αναγνωρίζουμε. Αλλιώς πως θα δόσουμε κουράγιο σε αυτούς που είναι οπωσδήποτε πρωτοπόροι να συνεχίσουν?
    Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να χειροκροτάμε την προσπάθεια και το χειρότερο να την πετάμε στα σκουπίδια με αφορισμούς και αναφορές μια ζωή στην αρνηση.

    Cheers

  4. To Hlithio Agrino permalink
    24/12/2006 16:32

    Δεν είναι θέμα άρνησης, είναι θέμα ζωντανών (και μη) παραδειγμάτων.

    Ένας από την αλυσίδα ατόμων που ανέφερε η Ψυχία να μην κάνει σωστά τη δουλειά… πάει στράφι όλη η προσπάθεια.

    Π.χ. άμα σε αντιναρκωτικές αφίσες βάζουν απεκόνιση μιας σύριγγας… καταλαβαίνουν τι κάνουν στον ηρωιονομανή;

    Ή…

    Όταν άτομο που ήταν συχνός θαμώνας των Ψ.Υ. και παρακολουθείτο και από το γραφείο ευημερίας βρέθηκε νεκρό με την κοκαΐνη στο τραπεζάκι δίπλα του… μπορείς να πεις πως ο ίδιος επέφερε το θάνατό του… αλλά… αν ξέρεις πως το άτομο αυτό δεν σταμάτησε ποτέ να είναι πολυχρήστης (ακόμη και αναβολικά έβαζε, πως τους ξέφευγε το γεγονός πως από “ισχνός” το χειμώνα γινόταν “τρίγωνος” κάθε καλοκαίρι;) … αναρωτιέσαι για το που ήταν ο νους τους όταν υπέγραφαν εξιτήριο.

    Ή…

    Όταν άτομο που ακολουθεί θεραπεία για ψυχολογικά προβλήματα… και με τα “καινούρια” φάρμακα (από ιδιώτη) το βλέπεις να γίνεται χειρότερα και για μήνες … ενώ πριν λειτουργούσε σχεδόν κανονικά…. τώρα “γέρνει”, οι συμπεριφορές γίνονται χειρότερες… η δυσφορία που εκφράζει αυξάνεται (όχι μόνο λόγω των παρενεργειών αλλά και για την ουσία του προβλήματος… σχεδόν παρακάλεσα τους συγγενείς του να πάρουν “δεύτερη γνώμη”)

    Ή…

    Όταν βλέπεις διαδοχικές διαγνώσεις ADD/HD, OCD, bipolar depression, clinical depression κλπ. (σοβαρομιλώ, για την σειρά δεν είμαι απόλυτα σίγουρος) που φυσικά συνοδεύονται από … αμφεταμινούχα, βενζοδιαζεπίνες, τρικυκλικά, καπελάκι που λέει “Nobody Knows I ‘m on PROZAC” … στο τέλος και VIAGRA γιατί από τα πολλά φάρμακα του ανθρώπου δεν του έκανε κούκου και αυτό δημιουργούσε άλλα προβλήματα…

    Που να την φατσιήσεις;

    Δεν το λέω για να απογοητεύσω ή να κριτικάρω την Ψυχία… το λέω για να είναι έτοιμη.

  5. Dr. Psychia permalink
    24/12/2006 18:41

    @Αγρινό

    Έχει μια κουβέντα που λέει “Απ’ον πόξω του χωρού, πολλά τραούθκια ξέρει”.
    Δεν προσπαθω να παρουσιάσω τίποτα ως ρόδινο, γιατί σε μια τέτοια δουλειά, σπάνια έχεις να κάνεις με ρόδινες καταστάσεις.

    Ένα πράγμα όμως που πρέπει να αντιληφθείς, είναι πως όσο καλά και να κάνουν ακόμα και όλοι τη δουλειά τους, άμα κάποιος δεν θέλει να βοηθηθεί, δεν μπορείς να τον βοηθήσεις με το ζόρι. And this is the hallmark of medicine. Δεν υπάρχει σε καμία χώρα κάποιος που να εν πάνω που την κελλέ του πολυχρήστη όλη μέρα όταν είναι έξω μην τυχών και κάνει χρήση, ούτε είναι σωστό από την άλλη να κρατάς κάποιον με τους μήνες μέσα. Περισσότερο κακό του κάνεις. Αποδεδειγμένα όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα (μιλάμε για μήνες) κάνει κάποιος στο ψυχιατρείο, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να αυτοκτονίσει βγαίνοντας.

    Για πολυχρήστες υπάρχουν τα κέντρα αποτοξίνωσης είτε ημερίσια, είτε συνεχή. Για άτομα ανίκανα να λειτουργήσουν μόνα τους ή στην οικογένειά τους, υπάρχουν στέγες που τα φιλοξενούν. Υπάρχουν λύσεις, μπορεί όχι οι καλύτερες, μα υπάρχουν.

    Όταν κάποιος δεν είναι ευχαριστημένος από τον θεραπευτή του, είναι δική του δουλειά, και έχει το ελεύτερο να ζητήσει δεύτερη γνώμη, και καλά θα κάνει. Ο σωστός θεραπευτής συζητάει οτιδήποτε προβληματίζει τον ασθενή του. Τον γιατρό σου μπορείς και επιβάλλεται να τον παίρνεις τηλέφωνο ανά πάσαν στιγμή νιώσεις πως έχεις ανάγκη από στήρηξη. Και εξηγεί και βρίσκει λύσεις.
    Δεν είναι όλοι σωστοί θεραπευτές.

    Τίποτα δεν ξεφεύγει για την κατάσταση του ασθενή από τους θεραπευτές του. Με αν επάχυνε, με αν επάστυνε. Τους θυμούνται όλους πολύ καλά και με λεπτομέρεια. Ιδιαίτερα το νοσηλευτικό προσωπικό. Σχεδόν όλοι βγαίνοντας από το ψυχιατρείο είναι σαφέστατα βελτιωμένοι, όχι μόνο ψυχικά αλλά και σωματικά. Και τους φαίνεται, αλλά και το παραδέχονται.

    Κάποια μικρή μειοψηφία θα υποτροπιάσει και θα αυτοκτονήσει, θα πάρει μεγάλη δόση, θα τους χάσουμε. Όπως και κάποιοι με στεφανιαία νόσο δεν θα προσέξουν τη διατροφή τους, και δε θα πάρουν τα φάρμακα τους για τον ένα ή τον άλλο λόγο, και θα πάθουν έμφραγμα. Είναι θέμα συνέπειας του ασθενή αυτό. Δυστυχώς, όσο ψυχρό και να σου ακούγεται, you win some, you lose some. Δεν είναι όλα προβλέψιμα. Αν ήταν, δεν θα υπήρχε θέμα συζήτησης.

    Καταλαβαίνω πως μπορεί να έχασες δικούς σου ανθρώπους και να αισθάνεσαι πληγωμένος. Δεν μπορείς όμως να επιρρίπτεις όλη την ευθύνη στο σύστημα, και να μην λαμβάνεις υπ’όψην την άλλη της μεριά.

  6. To Hlithio Agrino permalink
    24/12/2006 19:00

    Όλα αυτά τα ξέρω… όμως… είναι και η “σιωπή” των όσων είναι “μες το χορό” (the pros, not the students) για την γενικότερη ανάγκη στροφής στο τρόπο ζωής μας… πράγμα που καθιστά τις όποιες θεραπείες για όποιες ασθένειες… μάταιες. (Όχι, δεν υποτιμώ τις υπηρεσίες που προσφέρονται και την απάλυνση του ανθρώπινου πόνου).

    Είναι σχεδόν κανόνας (στις Αμερικανότροπες σχολές τουλάχιστον) να μην ενθαρρύνονται -κάποτε και να καταδικάζονται -οι απόψεις για “σφαιρική” αντιμετώπιση της ανθρώπινης κατάστασης… και όποιος πάει κόντρα θεωρείται “μονομάνης” ή “προβληματικός”. Αυτό γίνεται ΚΑΙ γιατί έτσι διατηρούνται τα διάφορα “στρατόπεδα” και τα προνόμια τους (δηλ. οι διάφορες “σχολές” ή perspectives που κατά καιρούς υπερίσχυσαν στην Αμερικάνικη / Ευρωπαϊκή Ψυχολογία & Ψυχιατρική, ψάξε την Ιστόρία του Κλάδου, θα βρείς ωραίες ιστοριούλες)… και γιατί έτσι δικαιολογείται η παθητική εκτέλεση του επαγγέλματος εις βάρος της ενεργούς ανάμειξης στα κοινωνικά / πολιτικά πεπραγμένα.

    Ουφ, επαρασοβαρέψαμεντε… χάτε.. γύρε καμιά τεκιλούα… Cheers !!!

  7. Dr. Psychia permalink
    24/12/2006 19:03

    Όντως!

    Στην υγειά μας!

  8. Lexi_penitas permalink
    24/12/2006 20:33

    Στην υγειά σας ρε παιδιά!! Φτανει το Phychoπλάκομα…

    Cheers!

  9. 24/12/2006 21:29

    Να σε αφήσετε τούτο τον λαόν να αγιάσει λέω ‘γω…😛

  10. To Hlithio Agrino permalink
    25/12/2006 17:22

    Άου, άου το κκελλέν μουουουου…

    Χέλω ΓΙΑΤΡΟοοοΝ!

Trackbacks

  1. bi polar and bi polar disorders

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: