Skip to content

Οικογενειακές Στιγμές: Το Παλιό του Παλτό

23/12/2006

Προτού ξεκινήσω με την ιστορία να σας μπάσω στο κλίμα. Φανταστείτε το εξής σκηνικό: Ο Πάτερ Φαμίλιας και το Ανίψιη στην κουζίνα, τρώνε. Η Νάνου Νανούνα, ο Αγάπης και ο Ουλάν Μπατόρ στο σαλόνι, κουβεντιάζουν, και εγώ απ’έξω και μιλάω στο τηλέφωνο.

Παραθέτω λεξικό στο τέλος του κειμένου για τους εξ’Ελλάδος αναγνώστες. Και επειδή θα ακολουθήσει πολύς διάλογος, παραθέτω επίσης το ίντεξ των προσώπων από τώρα:

ΟΥΛ: Ούλαν Μπατόρ
ΑΓΑ: Αγάπης
ΝΑΝ: Νάνου Νανούνα
ΠΑΤ: Πάτερ Φαμίλιας
ΑΝΙ: Ανίψιη

ΨΥΧ: Ψυχία

Ο Αγάπης, δώρισε στον αδερφό μου τον Ουλάν Μπατόρ, ένα δικό του παλιό δερμάτινο σακάκι, πολύ σεξ ντράγκς εντ ροκ εντ ρολ, πολύ Route 66, πολύ West Coast Choppers, πολύ σούπερ ουάου τέλος πάντων. Και επίσης πολλών κιλών. Παρόμοιο με αυτό στη φωτογραφία. Ο μικρός δεν ξανά είχε δερμάτινο ένδυμα, πόσο μάλλον κάτι σαν το συγκεκριμένο σακάκι που αντιπροσωπεύει για κείνον τη μουσική που τόσο αγαπάει. Έπλεε σε πελάγη ευτυχίας.

Το προβάρει ο Ουλάν και ξεκινάει η ιστορία…:

ΟΥΛ: Εν καλό;
ΝΑΝ: Ωραίο είναι, φτάνει να στρώσει.
ΑΓΑ: Εσύ ήντα λοής το νιώθεις;
ΟΥΛ: Εν πελλαμός! Αλλά εν νάκκον κουττούτζιην τζιαι εν πολλοδιπλώνουν τα χέρια.
ΝΑΝ: Είναι σκληρό δέρμα, πρέπει να μαλακώσει.
ΟΥΛ: Πως μαλακώνει;
ΝΑΝ: Το φοράς το βράδυ που κοιμάσαι.
ΟΥΛ: Ναι; Νάμπου λέεις ρε μάνα;
ΝΑΝ: Αλήθεια! Ρώτα και τον Αγάπη.
ΑΓΑ: Ναι ρε, φορείς το για καμιά εβδομάδα την νύχτα ώσπου να στρώσει.
ΟΥΛ: Τωρά σοβαρομιλάτε;
ΑΓΑ: Ε καλώ περιπαίζουμε σε;
ΝΑΝ: Κάτσε να τελειώσει η αδερφή σου από το τηλεφώνημα να σου το πει και η ίδια.
ΟΥΛ: Εν εξανάκουσα έτσι πράμα.
ΑΓΑ: Κάθε μέρα, κάτι νέο.

ΝΑΝ: Να, ρώτα και την Ψυχία.
ΨΥΧ: Τι πράμα;
ΟΥΛ: Τα δερμάτινα για να στρώσουν πάνω σου, φορείς τα άμα ππέφτεις την νύχτα;
ΨΥΧ: Φυσικά!
ΟΥΛ: Ναι α; Τζιαι για πόσο καιρό;
ΨΥΧ: Εν είμαι σίγουρη, νομίζω καμιά βδομάδα (αυτό ήταν τυχερό).
ΟΥΛ: Ου γαμώ το.
ΨΥΧ: Μα καλά, εν το ήξερες;
ΟΥΛ: Που να το ξέρω;

Έρχονται στην παρέα μας και ο Πάτερ Φαμίλιας με το Ανίψιη.

ΠΑΤ: Όϊ ρε μα ήντα ωραίο σακάκι!
ΟΥΛ: Εν πελλαμός έννεν;
ΑΝΙ: Ναι, εν πολλά τρέντι.
ΟΥΛ: Ρε παπά, μα τούτοι δαμέ λαλούν μου πως πρέπει να το φορώ για μιαν εφτομάδα άμα τζοιμούμαι μί
shιμου, για να στρώσει.
ΠΑΤ: Ε, εν καλά που σου λαλούν.
ΟΥΛ: Μα τωρά σοβαρομιλάτε;;;
ΨΥΧ: Ρώτα και το Ανίψιη που έshει μιαν φάουσα ρούχα τζιαι καταλάβει που τούτα.
ΑΝΙ: Ναι ρε Ουλάν, εν καλά που σου λαλούν.
ΟΥΛ: Μα μια βδομάδα; Εννάν πολλά άβολος ο ύπνος μου.
ΑΓΑ: Έντζιεν απαραίτητο να το κάμεις για εφτά μέρες. Κάμε το για έξι.
ΟΥΛ: Πέντε;
ΨΥΧ: Ε είπαμε, μεν το παραshέσεις.
ΠΑΤ: Επίσης να μεν τζοιμάσαι με ανοιχτή θέρμανση επειδή θα φκάλεις ζίλικουρτιν.
ΟΥΛ: Γελάτε! Περιπαίζετε με!
ΨΥΧ: Φαίνεται μας αστείο το ότι εν το ξανάκουσες τούντο πράμα!
ΑΝΙ: Λοιπόν, εγώ εννά φύω. Πάντως Ούλαν, όϊ να μεν το κάμεις επειδή έθθα στρώσει ποττέ πάνω σου. Καληνύχτα.

ΟΥΛ: Πάλε γελάτε!
ΝΑΝ: Ρε, σοβαρευτείτε γιατί αυτός είναι ικανός να μη μας πιστέψει και να μην το κάνει.
ΟΥΛ: Ντάξει, μπορεί να έχετε δίκαιο. Εν πολλά σκληρό. Φορώ το μισήν ώρα τζιαι γυρίζει μου που εν διπλώνει.
ΑΓΑ: Φαντάσου να το φορείς πόσες ώρες κάθε νύχτα.
ΨΥΧ: Μεγάλο γύρισμα. Γιατί νομίζεις πως εν αγόρασα ποτέ δερμάτινο; Επειδή εν μου αρέσκει; Όϊ! Επειδή εν την παλεύκω να τζοιμούμαι άβολα.
ΝΑΝ: Πάντως Ουλάν και γω το ίδιο έκανα όταν αγόρασα το δερμάτινο το παντελόνι.
ΠΑΤ: Και γω με την δερμάτινη καπαρντίνα.
ΟΥΛ: Πάλε γελά η Ψυχία!
ΨΥΧ: Αθυμήθηκα τη μαμά που εξύπναν κάθε πρωί δυσπιρκασμένη. Ήντα χάζιν είχε. Καλά, εν την αθυμάσαι;
ΟΥΛ: Όϊ.
ΝΑΝ: Που να θυμάται, ήταν μικρός τότε.
ΨΥΧ: Εν τζιαι τούτο.
ΝΑΝ: Μην ξεχνάς και το δερμάτινο μου μπουφάν!
ΨΥΧ: Άλλο τζιαι τζείνο.
ΟΥΛ: Μα εφόρες τα τζιαι τα θκυό μαζί;;;;
ΝΑΝ: Όχι ρε, χαζό είσαι; Σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
ΟΥΛ: Χαρά στην όρεξη σου.
ΑΓΑ: Λοιπόν, αναχωρώ κι εγώ. Ουλάν να θυμάσαι να φοράς πυζιάμα μέσα που το μπουφάν.
ΟΥΛ: Γιατί;
ΑΓΑ: Γιατί εννά φκάλεις σπυρούθκια!
ΟΥΛ: Α, οκέι, καλά που μου το είπες.
ΑΓΑ: Καληνύχτα σας.

Και μένουμε οικογενειακά.

ΠΑΤ: Είσαι έτοιμος να σε πάρω στο πάρτι;
ΟΥΛ: Ναι, να πάμε σε λλίο.
ΝΑΝ: Πάντως μην το πεις αυτό το πράγμα στους φίλους σου (ούπς – γκαφέϊ
shιον).
ΟΥΛ: Ααααα έπιασα σας μέσα…! Γιατί να μεν το πω;
ΨΥΧ: Ναι ρε μάνα, γιατί να μεν το πει;
ΠΑΤ: Παναγία μου ρε Νάνου με τις μυστικοπάθειές σου!
ΝΑΝ: Γιατί να το πει ρε; Τι τους νοιάζει τι κάνει στο κρεβάτι του;;; Αυτοί του λένε;;; (Βούρα σάστα τωρά.)
ΨΥΧ: Πρέπει να εν που τζείντα πράματα που ούλλοι τα κάμνουν, μα κανένας εν τα λέει. Όπως το κλάσιμο.
ΠΑΤ: Και το χέσιμο.
ΝΑΝ: Ναι, ναι, έτσι είναι.
ΟΥΛ: Α μάνα μου τζιαι αν εν πελλάρες που μου λαλείτε, κατί
shι σας.
ΝΑΝ: Δεν είναι παιδάκι μου απ’τη δουλειά τους το πως κοιμάσαι εσύ.
ΟΥΛ: Τσιάκκαρε ρε παπά εσύ που είσαι με το λάπτοπ στα πόθκια ούλλη μέρα. Τσιάκκαρε στο ίντερνετ ‘
sleeping with leather jacket’.
ΠΑΤ: Τώρα να δω…
ΝΑΝ: Δεν είναι ώρα να πας στο πάρτυ;
ΟΥΛ: Εν ώρα αλλά κάτσε να δούμε πρώτα. Ήβρες τίποτε;
ΠΑΤ: Ορίστε, ένα εκατομμύριο διακόσιες τριάντα μία χιλιάδες και κάτι ψιλά αποτελέσματα.
ΟΥΛ: Φέρε να δω…. Έκαμες
search σκέτο leather jacket. Μα γελάς μου εμένα ενόμισες;
ΨΥΧ: Κανεί ρε Ουλάν! Θέλεις φόρισ’το, θέλεις μεν το φορίσεις! Εντζιεν να μας σπάσεις!
ΠΑΤ: Άτε τέλειωνε να σε πάρω στο πάρτι τζιαι εννάρτω να ππέσω!
ΟΥΛ: Καλά ρε! Φάτε με! Άτε καληνύχτα σας.

Σκεφτήκαμε πως δεν θα ρώταγε κανέναν, γιατί αν ήταν αλήθεια θα τον δουλεύανε που δεν το ήξερε, και αν ήταν όντως παπαριές, θα τον δουλεύανε που πίστεψε. Αποφασίσαμε πως το πρόβλημά του είναι πως μας έχει πολύ εμπιστοσύνη.

Κατά τις ώρες τις απουσίας του Ουλάν Μπατόρ από το σπίτι, του αφήσαμε σημείωμα στο μαξιλάρι του που έλεγε: «Μην ξεχάσεις να φορέσεις το σακάκι σου!»

Την επομένη, ξυπνήσαμε όλοι νωρίτερα απ’τον Ουλάν, έχοντας την ίδια απορία: Τελικά την έπεσε με το σακάκι; Σε κάποια φάση ξυπνά.

ΟΥΛ: Μέρααααα…
ΠΑΤ: Καλημέρα γιέ μου.
ΝΑΝ: Εεε; πως κοιμήθηκες;
ΟΥΛ: Ε…. έτσι τζιαι έτσι…
ΝΑΝ: Γιατί παιδί μου;
ΟΥΛ: Εκοστώθηκα που το σακάκι.

Και…. όλοι μαζί με μια φωνή… «ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ ΧΑ»

Τελικά τον λυπήθηκε ο Πάτερ Φαμίλιας και του είπε την αλήθεια. Ακολούθησε ένα πεντάλεπτο, από τη μία ο Ουλάν να μας βρίζει, από την άλλη εμείς να χασκογελάμε.

ΟΥΛ: Ευτυχώς που μου το είπατε επειδή αν ετζοιμούμουν μαζί του αλλό λλίες μέρες ήταν να αλλάξω χρώμα που το κόστωμα! Πάω μέσα τζιαι εν θα σας ξαναμιλήσω για μια εβδομάδα. Εκαταλάβετε;;;; Τούτη εν η τελευταία μου λέξη!


[ήντα λοής: πως]
[πελλαμός: φοβερό]
[νάκκον: λίγο]
[κουττούτζιην: βολίδι]
[μί
shιμου: δήθεν/και καλά]
[φάουσα: μτφ. μεγάλη ποσότητα]
[ζίλικουρτι: μτφ. σκασμός]
[δυσπιρκώ: δυσφορώ έντονα]
[κατί
shι σας: αλίμονο σας]
[βούρα: τρέξε]
[κόστωμα: μώλωπας]

15 Comments leave one →
  1. To Hlithio Agrino permalink
    23/12/2006 18:52

    Αν κρίνω από την ποσότητα ποστ… πρέπει να είσαι στη μανιακή φάση της μανιοκατάθλιψης σου.

    Πάντως, το καλό με αυτά τα δερμάτινα στην αρχή είναι που δεν χρειάζονται κρεμμαστάρι… μπορείς να τα ακουμπάς και στο πάτωμα άμα λάχει… και ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ σαν υπάκουα σκυλιά… Το δικό μου πάντως γέρασε και “γέρνει”, δύσκολα κλείνει λόγω “επέκτασης”… και κυριολεκτικά έλυσεν. Σαν εμένα. Πιστό σκυλί.

    Sit, Ubu, sit.

  2. Αλφα Μι. permalink
    24/12/2006 07:30

    Όντως.
    Έχω και εγώ ένα δερμάτινο πολύ “Route 66” όπως το είπες, και πήρε λίγο καιρό να στρώσει.
    Κατα τ’άλλα..
    καλές γιορτές αγαπητή Ψυχία..

  3. Dr. Psychia permalink
    24/12/2006 08:50

    @Hlithio Agrino
    “Αν κρίνω από την ποσότητα ποστ… πρέπει να είσαι στη μανιακή φάση της μανιοκατάθλιψης σου.”
    Ε-ΦΥ-ΡΕΣ ΜΕ χαχαχα
    Μπορεί να έχεις και δίκαιο. Ή μπορεί να εππέσαν ούλλα συνάμενα🙂

    @Αλφα Μι
    Καλές γιορτές και σε σένα🙂

  4. Lexi_penitas permalink
    24/12/2006 15:18

    Πέσμου, τι της βρίσκεις της Βουδαπέστης και πέρνεις τόση έμπνευση.Πρόσεξε μόνο στον αποχωρισμό σας να μην πληγωθείς….

  5. Dr. Psychia permalink
    24/12/2006 17:59

    Lexi-penitas, η Βουδαπέστη by definition είναι πόλη που σε εμπνέει, θες δε θες. Ίσως να’ναι στον αέρα της. Αλλά πάνω απ’όλα εδώ, έχω τον δικό μου χώρο, όμορφα διαμορφωμένο, φωτεινό, ζεστό. Δεν υπάρχει μέρος στον κόσμο που να νιώθω πιο ελεύθερη απ’ότι στον χώρο μου, στη Βουδαπέστη.

    Ήδη με πληγώνει το ότι θα τον/την αποχωριστώ. Εσύ πως θα’νιωθες αν αποχωριζόσουνα το (δεύτερο) σπίτι σου για πάντα;

  6. michaella permalink
    25/12/2006 01:01

    ahhaha ivrate ton mitsi je kamnete!

    pantos evales me se skepseis re psychia. an axizei pou kamno touto olo ton kopo gia na kamo to spiti stin agglia telio, opos mou aresei. meta isos na min thelo na figo pote..

  7. To Hlithio Agrino permalink
    25/12/2006 19:06

    Psychia.. τι έμαθα; Εκδίδεσαι; Τα “λες” στο Μάμα;

  8. Dr. Psychia permalink
    26/12/2006 01:07

    @michaella:

    Στόλισ’το όπως θέλεις! Σημασία έχει να νιώθεις at home εκεί που είσαι ανά πάσαν στιγμή (όσο γίνεται). Ειδικά αν θα σου μείνει, θα σού’λεγα να επενδύσεις κι όλας!

    @Hlithio Agrino

    Εκδίδομαι, εκδίδομαι η ξεδιάντροπη, μα είδες;🙂

  9. michaella permalink
    26/12/2006 01:35

    esi mallon tha vriskeis tropous na sinexizeis na ekdidesai.. to “pesta” en eimai sigouri:P

  10. To Hlithio Agrino permalink
    26/12/2006 07:25

    Re paidia… an einai gia na parousiazei anthologio twn bloggers… OK… alla as bazei kai anafores se pigi, kata protimisi me sigkatathesi (pou apo oti paratirisa -nai, piga kai tin pira tin fyllada -poly syxna DEN).

    An einai omos na anadimosiebei tous idious sixna …tha einai san na tou bgazoun “kommati” epi monimou baseos, kommati pou apo afto i “ekdosi” toy tha epofelite oikonomika… tote allazi to prama. Toutestin, tzamba malakes tha eimaste pali? De leei. Mono epi xrimasi…

  11. Dr. Psychia permalink
    26/12/2006 13:46

    @michaella kai Hlithio Agrino

    Επειδή δε γουστάρω να μετατραπεί το μπλογκ σε πεδίο μάχης για το θέμα της εφημερίδας ΠΕΣΤΑ, θα σας πω πως είναι πρώτον σεβαστή και δεύτερον δεχτή η γνώμη σας.

    Εμένα μου αρέσει το γεγονός ότι σε αυτή την εφημερίδα γράφονται κείμενα από απλούς πολίτες και όχι εξ’ολοκλήρου από δημοσιογράφους. Έστω κι αν όλοι οι απλοί πολίτες είναι μπλόγκερς (για αρχή τουλάχιστον).

    Κάθε αρχή και δύσκολη όμως. Σίγουρα δεν έχει φτάσει στο ποτένσιαλ που έχει σαν στόχο, όμως κατά τη γνώμη μου (που δεν ψιρίζω την εμφάνιση, αλλά το περιεχόμενο), είναι σε καλά και διαφορετικά επίπεδα. Και μένα μου αρέσει αυτή η διαφορετικότητα. Και για την έλλειψη λογοκρισίας, ένα θα πω: ‘Δεν υπάρχουν πρόστυχες λέξεις, υπάρχουν πρόστυχα μυαλά’.

    Το θεωρώ αδύνατον να μην πήρε έγγριση ο Δημήτρης ο Μάμας από κάποιον του οποίου το κείμενο δημοσίευσε. Και για το θέμα αφιλοκερδώς, προσωπικά και προς το παρόν τουλάχιστον, δεν με αφορά το να πληρώνομαι για να διαβάζει ο κόσμος τα κείμενα μου. Δεν είναι η δουλειά μου αυτή. ‘Δουλεύω’ εθελοντικά αν θέλετε. Εάν όλα πάνε καλά, και συνεχιστεί η συνεργασία, τα πράγματα δεν θα παραμείνουν έτσι. Αυτό (το θέμα πληρωμής) κατά τη γνώμη μου δεν αφορά κανέναν άλλον πέραν από τους συμμετέχοντες, απλά για να μην αφήνω ανοιχτές λούπες, την κλείνω αυτήν γιατί όπως σας είπα, δεν γουστάρω να μεταφερθεί η μάχη από της Μικαέλλας στο δικό μου μπλογκ.

    Τώρα, αν κάποια φορά δεν αναφέρθηκε η πηγή (και σε μένα συνέβηκε αυτό), επίτηδες δεν έγινε σε καμία περίπτωση. Ομολογώ ότι μόλις έπιασα την εφημερίδα στα χέρια μου και το διαπίστωσα, αναστατώθηκα στιγμιαία, μα λάθη συμβαίνουν και φτιάχνονται και δεν είναι σωστό να πιάνουμε κανέναν από τον λαιμό για ένα λάθος.

    Αυτά από μένα.

  12. To Hlithio Agrino permalink
    26/12/2006 21:16

    Βρε Ψυχία… δεκτά όσα είπες… μόνο να μην μας καταντήσουν σαν του ανεκδότου τις πόντιες εκδιδόμενες… Αν μη τι άλλο, που να τρέχεις μετά να βρείς ξυραφάκια και δηλητήρια για την αυτοκτονία;

  13. To Hlithio Agrino permalink
    26/12/2006 21:18

    … άκου “του ανεκδότου τις εκδιδόμενες…” !!!

    Ακόμη και κατά τύχη τις αμολάω ο παλιομπίμπιπ.

  14. Dr. Psychia permalink
    27/12/2006 09:25

    Νομίζω ότι ο νους μας κόφκει παραπάνω που τούτο🙂
    Και από ξυραφάκια (νυστέρια) και δηλητήρια, τι σκατά, γιατρός σπουδάζω! :Ρ

Trackbacks

  1. Οικογενειακές Στιγμές: Το Αθάνατο Προφυλακτικό « Dr. Ψωναρα’s Corner

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: