Μια μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους πολιτικούς.
Μια άλλη μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους μετανάστες.
Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι μουρμουρούν, παραπονιούνται και κρίνουν μονοδιάστατα, ρίχνοντας το φταίξιμο σε άλλους, και είναι ανήμποροι να δουν πέρα από αυτή την μία διάσταση, ανίκανοι να σκεφτούν ότι μπορεί να φταίει και οτιδήποτε άλλο, οποιοσδήποτε άλλος, και δη, ο ίδιος τους ο εαυτός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με την λεγόμενη και συχνά επαναλαμβανόμενη έλλειψη αυτοκριτικής.
Αφήνω πίσω το ότι για να γίνει μια σωστή, εμπεριστατωμένη κριτική οποιουδήποτε θέματος, πρέπει να αρχίσει κανείς από τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιλαμβάνομαι πως δεν έχουν όλοι την νοητική ανάπτυξη για να το κάνουν.
Αφήνω πίσω και αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους πολιτικούς.
Και στέκομαι σε αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες.
Παλιότερα διάβαζα ή/και άκουγα σχόλια όπως “ρίχνουν το βιοτικό επίπεδο”, “μας παίρνουν τις δουλειές”, “αυξάνουν την εγκληματικότητα”, “βρωμούν”, και άλλα παραπλανητικά και υποτιμητικά με κάποια ψυχραιμία. Τελευταία όμως νιώθω μια αναστάτωση, έναν αναβρασμό, πιάνει με ο θκιάολος ο μαύρος ρε κουμπάρε! Το θέμα είναι προσωπικό πλέον! Είμαι κι εγώ μετανάστης!
Όταν έγινε η επιχείρηση “σκούπα” στη Φανερωμένη, εσκέφτηκα πως θα ένιωθα αν ένα καλό δειλινό εμπαίναν μες το σπίτι μου παράνομα 3-4 μπάτσοι, εσηκώναν με που τον καναπέ μου την ώρα που έτρωα το φαί μου τζαι εξεκουράζουμουν μετά την δουλειά, εδίνναν με χειροπέδες, εσύρναν με μες την κλούβα μαζί με κάμποσους άλλους που η μητρική μας γλώσσα δεν είναι η σουηδική, τζαι επαίρναν με στο τμήμα για “εξακρίβωση στοιχείων”. Πέτε μου εσείς ρε που υποστηρίζετε τέτοιες επιχειρήσεις, πως θα ένιωθα? Αναστατωμένη? Θυμωμένη? Εξευτελισμένη? Απογοητευμένη?
Δεν έσιει να κάμει με εξακρίβωση στοιχείων μια τέθκοια απάνθρωπη τζαι ρατσιστική πράξη! Έχει να κάμει με εδραίωση φυλετικής υπεροχής, θέλει να δείξει πως ότι τζαι να κάμετε δεν έχετε κανένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα διότι όι μόνο εγεννηθήκατε σε χώρες που σας ανάγκασαν να έρτετε στην δική μας ππουστόχωρα, όι μόνο έχετε το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, αλλά στις χώρες σας δεν μιλούν την ιερή ελληνική! Για όλα τα πάρα πάνω δεν δικαιούστε ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους. Να σας γυρίζει.
Έχει επίσης να κάμει με την εδραίωση της κοινωνικής απομόνωσης όλων αυτών των ανθρώπων. Την εδραίωση στο μυαλό του κάθε πολίτη ότι 1. είναι εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο και 2. είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία μόνο κακό μπορούν να μας κάμουν, ξέρουμεν το πριν τους γνωρίσουμε, οπότε γκετοποιήστε τους, αφήστε τους να σαπίσουν (σάννα τζαι άμα σαπίσει η δίπλα γειτονιά, η δική σου εννά μείνει ανεπηρέαστη).
Τζαι έλα πε μου? Άμα εν εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο στους μετανάστες, δεν είναι αυτόματα εντάξει να τους συμπεριφέρονται το ίδιο απαξιωτικά και οι πολίτες??
Προσπαθώ να σκεφτώ πως θα ήταν να ετύγχανα παρόμοιας αντιμετώπισης από την Σουηδική κοινωνία που έχει πάνω κάτω το ίδιο ποσοστό μεταναστών με την Κυπριακή, γιατί με την ίδια λογική, γεννήθηκα σε χώρα που με ανάγκασε να έρτω στη δική τους, έχω το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, και δεν μιλούσα την σουηδική! Πρόσεξε. Εδώ μου επρόσφεραν συγκεκριμένες οδηγίες για γραφτώ στις κοινωνικές ασφαλίσεις, για να λάβω δωρεάν μαθήματα Σουηδικών, για να αποκτήσω άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στη χώρα, για να έβρω δουλειά. ΛΟΓΙΚΑ ΠΡΑΜΑΤΑ που με εκάμαν να σεβαστώ τούντην χώρα με την πρώτη, τζαι οποιοσδήποτε μετανάστης έσιει λλίην τσίππα πάνω του το ίδιο κάμνει. Εμείς σε τούντους ανθρώπους προσφέρουμε ένα αγγούρι (γιατί οι δουλειές που αναγκάζονται να κάμουν σε σχέση με την ακαδημαϊκή τους μόρφωση συχνά εν αγγούρκα) συμπεριφερούμαστεν τους σαν να εν σκατά, τζαι λαλούν μας τζαι ευχαριστώ γιατί απ’το ολότελα, καλή κι η Παναγιώτενα (το αγγούρι)!
Εσκέφτουμουν αν στην καθημερινότητα μου ελάλουν καλημέρα του κόσμου τζαι αντί να μου απαντήσει, εγύριζε αποδοκιμαστικά που την άλλη (τζαι μετά λαλούμε τους Σουηδούς κρυόκωλους), πόσο θα εκαταριούμουν την ανάγκη που τους έχω? Αν αρρωστούσα τζαι ετύγχανα κακής περίθαλψης γιατί είμαι ξένη? Αν ο μάστρος μου με εκβίαζε καθημερινά για να είμαι πιο αποτελεσματική δούλα? Αν εδέχουμουν σεξουαλική εκμετάλλευση από τους ντόπιους? Ρε μα καταλάβετε πόσο σοβαρά εν τούντα πράματα?? Τζαι συμβαίνουν κα-θη-με-ρι-νά στην Κύπρο μας. Τζαι που σκατά τα βασίζουμε? Στο κκόμπλεξ ανωτερότητας μας, σάννα τζαι ούλλοι οι άλλοι εππέσαν που το εξώστ της μοτόρας, μόνο εμάς μας εγέννησε μάνα. Θέλουμε τζαι κράτος δικαίου μετά τη λύση ανάθθεμάν μας. Πριν την λύση είσιες το ρε γάαααρε?
Έχουμεν τζαι ένα κόλλημα με το ότι πρέπει να μας λαλούν τζαι ευχαριστώ! Έλα πε μου όμως, ποιος που τους 150 που επήαν διμμένοι στο τμήμα, θα μας ξαναπεί ευχαριστώ? Ποιός που καθημερινά είναι θύμα κακομεταχείρισης θα μας ξαναπεί ευχαριστώ? Εννά’σιει άδικο να ξιτιμάζει που το πρωί ως την νύχτα την πουτάνα την τύχη του τζαι την πουτάνα την κοινωνία μας? Κόφτει τον να γίνει μέρος της? Θκυό ππαλλιές, σε μια νύχτα, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο, εδιαιωνίστικε το πρόβλημα τζαι *κου-κου* δεν φταιν οι μετανάστες για τούτο!!
Μιλώ για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εν λέω πως εν ούλλοι οι μετανάστες αγιούθκια. Όπως σε ούλλες τες ράτσες υπάρχουν τζαι τα κακοποιά στοιχεία.
Αλλά τι?
Να μεν συγκρίνω τους Κυπραίους μετανάστες με τους υπόλοιπους? Εν διαφορετικό για μας? Γιατί? Γιατί εμείς είμαστε πολιτισμένοι? Αν είμαστουν πολιτισμένοι θα επροσφέραμε στους μετανάστες μας τις άνωθε ευκαιρίες να διαπρέψουν, και όσους ο νους τους κόφκει τζαι η καρδιά τους το θέλει, θα το εκάμναν! Γιατί εν ήρταν στην χώρα μας με μυστική ατζέντα να μας καταστρέψουν, να μας περιπαίξουν, να μας κλέψουν τζαι άλλα παρανοϊκά, αλλά για να έβρουν μια καλλύτερη ζωή, τούτο ακριβώς που κάμνουν τζαι οι Κυπραίοι μετανάστες! Γιατί να μεν συγκρίνω? Επειδή εμείς είμαστε ευρωπαίοι? Δηλαδή το πως αντιμετωπίζουμε τους άλλους έσιει να κάμει με τις πολιτικές αποφάσεις άσχετων? Πριν 5 χρόνια ρε αμπάλατε εμπήκες στην Ευρώπη τζαι νομίζεις πως overnight εγίνικες ευρωπαίος? Πριν να μπούμε στην Ευρώπη δηλαδή θα ήταν αποδεχτές τέτοιες συμπεριφορές εναντίων μας? Οξά? Οξά ήμαστουν τζαι πριν την Ευρώπη πλάσματα του Θεού? Νομίζεις πως τον τζαιρό που εφεύκαν μπουλούκια οι Κυπραίοι μετανάστες ήταν ούλλοι τύπος και υπογραμώς? Όξα σήμερα που μεταναστεύκουμεν λλιότεροι, είμαστεν εκλεχτές περιπτώσεις τζαι καλά παιθκιά? Να σε ενημερώσω πως τζαι ο μιτσής ο Αεροπόρος που είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά και μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν φταίνε τα ΜΜΕ για το κακό του όνομα, εμετανάστευσεν στην Αγγλία.
Για ούλλους έχουμεν να πούμεν, ούλλους να τους σταμπάρουμεν. Οι εγγλέζοι εν μέθυσοι. Οι καλαμαράες εν απατεώνες. Οι Τούρτζιοι εν ο θκιάολος μεταμορφωμένος. Οι Αμερικάνοι εν πασιήες. Οι Γερμανοί εν αδίσταχτοι. Οι Ρουμάνες εν πουτάνες. Οι Ρώσσοι εν μαφιόζοι. Οι Σουηδοί εν κρυόκωλοι. Οι Κινέζοι εν λιμπούροι. Οι Ιάπωνες εν ρομπότ. Οι Ινδοί εν βρωμισμένοι. Εμείς ήντα εν πού’μαστεν?? Να σας πω εγώ! Εμείς είμαστε οι πιο κκομπλεξικοί που ούλλους. Τούτη η στάμπα μας αξίζει.
Όπως μπορούμε να είμαστε εμείς πόρος και μέσο ανάπτυξης για τις άλλες κοινωνίες, έτσι μπορούν κι αυτοί να συνεισφέρουν αναπτυξιακά (οικονομικά και πνευματικά) στη δική μας. Μόνο να βάζαμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου…
Στον κλέφτη, τον απατεώνα, τον παγαπόττη, τον γαουρόσπορο, τον ππεζεβένγκη, τον γιον της Λίζας, της πρίζας, της τιτσιροβύζας, τον γιον του κλιάρου, του γάρου, του αρχιεπίσκοπου, που μου έκλεψεν το κατοικίδιο μου τον Μονάρχη, εύχομαι το έναν του αρτζίδιν να πάθει μαλαζαβράνγκα, περονόσπορο, πόνημαν, να λύσει, να μαυρίσει, να χαντακωθεί τζαι να ππέσει, να του το φαν οι λιμπούροι τζαι το σιριβίδι, τζαι μόλις γίνει μονάρχης, το άλλον του αρτζίδιν να πάθει ελεφαντίαση, να τσουνιάσει, να του πριστεί να γινεί έτσι τοππάκκιν, που να μεν ιβρίσκει αρτζιομάντριν να το χωρεί!! Επειδή έτσι ανθρώποι εν πρέπει να αναπαράγονται.
Που να στουππώσει ο κώλος σου τζαι να μεν σιέσεις στον αιώνα τον άπαντα ππεζεβενγκόσπορε!
Ο Μονάρχης
Update: Οι φίλτατοι αναγνώστες μου υπέδειξαν ότι δεν κάλυψα όλες τις περιπτώσεις κλέφτη. Το καταριλλίκκι λοιπόν συνεχίζεται στα σχόλια.
3 χρόνια, 318 αναρτήσεις, 4035 σχόλια, τζαι μιαν φάουσα χιλιάδες επισκέψεις μετά, θεωρώ την πορεία μου απαστράπτουσα και τον εαυτό μου καθιερωμένη μπλόγκερ. Μεν σας πω τζαι σήμαν κατατεθέν.
Αν κάμω έναν απολογισμό των τελευταίων 3ων χρόνων ως μπλόγκερ, μπορώ να πω μετά σοβαρής κριτικής και πάσης αυτογνωσίας πως δεν παίζομαι. Προσφέρω high quality ψυχαγωγία, θίγοντας ως επί το πλείστο low quality θέματα. Πρέπει να είσαι πολλά προιτζισμένος για να σου περνά τέθκοια υψηλή ραπτική και ταυτόχρονα να πουλάς.
Η αντικειμενικά φαντασμαγορική πορεία μου, ξεκίνησε από την Βουδαπέστη, μεταφέρθηκε στη Λεμεσό, έπειτα στη Στοκχόλμη, και τέλος στην πόλη της κεντρικής Παγοχώρας όπου διαμένω τον τελευταίο ένα χρόνο. Το μπλογκ μου είναι επομένως Ευρωπογυρισμένο και κρύβει μέσα του έναν πολιτισμό απεριορίστου κάλλους, αλλά τον κρύβει καλά.
Θέλω να ευχαριστήσω όλους εσάς, που σταθερά χτυπάτε κάρτα σε τούτο το τίμιο πλην εξαίσιο μπλογκ χωρίς να χρηματοδοτείστε. Σας διαβεβαιώ πως παρόλες τις δυσκολίες που κατά καιρούς πλάκωσαν αυτόν τον κατά τ’άλλα ευρηματικότατο εγκέφαλο, μπορεί να άφησα το μπλογκ να αραχνιάσει, αλλά ουδέποτε σκέφτηκα να το βαώσω, γιατί τέτοιες τακτικές τυγχάνουν αποδοκιμασίας και δημόσιας κατακραυγής από τον λαό. Όι. Περίμενε. Τούτη εν η αστυνομική βία.
Το Τζεραστικό
Όπως κάθε χρόνο σας προσφέρω μαζεμένα και εντελώς δωρεάν τα 20 + 1 καλύτερα αριστουργήματα (αυτοτελή ή σε συνέχειες) της χρονιάς που πέρασε. Για τις προηγούμενες χρονιές απευθυνθείτε στη σελίδα “Μπεστ Σέλλερς”. Απολαύστε υπεύθυνα. Το γέλιο σκοτώνει. Όι. Περίμενε. Τούτη εν η αστυνομική βία.
Προϊόντα Ακατάλληλα για Ανηλίκους
Γιουροβίζιον 2009 - 1ος Ημιτελικός
Γιουροβίζιον 2009 – 2ος Ημιτελικός
+1 (Φιλοξενούμενη ανάρτηση)
Name and Shame: Bank of Cyprus
Κλείνω τα μάτια…
Κάνω μια ευχή….
ΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΦΟΥ!
(σόρρυ για τα φτύμματα)
Να μας ζήσει!
Η δίαιτα σου επέτυχε! Εξαναμπήκες μέσα στο αγαπημένο σου τζην! Μετά που τρία ολόκληρα χρόνια! Τζαι έκλεισεν τζαι το φερμουάρ! Τζαι το κουμπί! Εμετατοπίστηκαν τα έντερα σου καμιά 10αριά εκατοστόμετρα πάρα πάνω διότι ναι μεν έχασες κιλά αλλά δεν εγίνικες και συλφίδα. Εν λλίο στενό σου κόμα. Δυσκολεύκεσαι λλίο να αναπνεύσεις, περπατάς λλίο σαν το ρομπότ το συγκαμένο, τζαι κατουριέσαι κάθε 15 λεπτά γιατί πιέζει την κύστη σου, αλλά χαλάλι! Εξαναμπήκες μέσα στο αγαπημένο σου τζην! Καλύπτεις τους μιλλιακούς με τα παραμερισμένα έντερα πίσω από μια φαρδιά μπλούζα, στέκεσαι μπροστά που τον ολόσωμο σου καθρέφτη, φακκάς τζαι ένα γυρό, θαυμάζεις τον απίστευτο κώλο που εξακολουθεί να σου κάμνει το τζην, λαλείς σου “ΠΤΟΥ ΣΟΥ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ” (λόγου χάρη είσαι γυναίκα), καθαρίζεις τα φτύμματα σου που πας τον καθρέφτη, τζαι πάεις δουλειά.
Στον δρόμο θυμάσαι όλες εκείνες τις αναμνήσεις που μοιράστηκες με τούτο εδώ το τζην. Ήσασταν αχώριστοι για χρόνια! Πρωί, μεσημέρι, νύχτα, είχε βλαστίσει πάνω σου. Ώσπου και γνώρισες εκείνον. Εκείνον, που σου έλεγε πως σ’αγαπάει όπως είσαι, κι εσύ επαναπαύτηκες τζαι άρχισες να κατεβάζεις τα παγωτά οικογενειακής συσκευασίας σε έναν κάτσιμο, τζαι οι 6pack κοιλιακοί σου αντικαταστάθηκαν από τις 6pack μπύρες. Αλλά μόλις έγινες τταούκκα εκείνος σε παράτησε. Και έμεινες μόνη. Χωρίς εκείνον. Και χωρίς το τζην.
Στον προθάλαμο συναντάς την κυρία Αγνή την κουτσομπόλα, η οποία δεν χάνει καιρό να παρατηρήσει «Μα ΤΙ ωραίο τζην!! Πόθθεν το έπιασες??», στην οποία ερώτηση της απαντάς περήφανα «Που το Λονδίνο, πριν 10 χρόνια!». Η κυρία Αγνή έκπληκτη σε ρωτάει, «Τζαι μπαίνει σου κόμα??? Μπράαααααβο, μπράαααβο!». Σκέφτεσαι «Εγώ εννά συγκάψω σήμερα αλλά εσύ εννα σπάσεις που την αζούλα σου» και νιώθεις ότι θα κατουρηθείς που την χαρά σου. No. Wait. Ένεν που την χαρά σου. Απλά επεράσαν τα 15 λεπτά.
Εκείνη την ώρα περνάει ο κύριος Αντρέας βιαστικός κρατώντας μια στοίβα φακέλους, συγκρούεται μετωπικά και κατακούτελα με την κυρία Ανθή, και σε αργή κίνηση βλέπεις χαρτιά να πετάνε, τον κύριο Αντρέα να πιάνει το κεφάλι του και να λέει «αααουυυυ», την κυρία Ανθή να σουζουλίζεται λλίο και ακολούθως να προσγειώνεται με το καβλονούριν στο πάτωμα και να λέει «ααααουυυ», και τα χαρτιά και οι φακέλοι να απλώνονται στο πάτωμα σε διάμετρο δύο μέτρων. Σφίγγεσαι να μη γελάσεις, και ενστικτωδώς σκύβεις να βοηθήσεις την κυρία Ανθή να σηκωθεί. Σου πιάνει το χέρι, βάζεις αντίσταση και… ακούς ένα κρρρρρ και νιώθεις το φρέσκο αεράκι να σου γαργαλάει τα οπίσθια.
Έθελες πολλά να είσιες έτσι κώλο
Και τώρα??
Τι κάνεις??
Όχι! Μην πεθάνεις από την αντροπή σου! Υπάρχει κι άλλη λύση!
Το Dr. Ψωνάρα’s Corner με δάκρυα χαράς παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ,
Οι Πρώτες Βοήθειες του (Εκτεθειμένου) Κώλου
Δεν, επαναλαμβάνω, δεν ξαπολάς την κυρία Ανθή που έχεις σηκώσει ως τα μισά του δρόμου να ξανασπουρτίσει χαμέ. Αντίθετα ολοκληρώνεις την καλή σου πράξη σαν-να-μην-συμβαίνει-τίποτε τζαι ας εδημιουργήθηκεν σε τρία κλάσματα του δευτερολέπτου ένα κάρο ιδρώτας που στάζει που το μέτωπο σου πάνω της. Κλείνεις τα μάτια σου σφιχτά (τάχα καταβάλεις μεγάλες προσπάθειες να την σηκώσεις) και προσεύχεσαι στον μεγαλοδύναμο να μεν είδεν κανένας τον κώλο σου μες τον πανζουρλισμό, διότι ας μη γελιόμαστε, δεν είναι ακόμα παρουσιάσιμος, και επίσης σήμερα εφόρησες την κιλότα της γιαγιάς διότι έσιει 2 εφτομάδες να βάλεις πλύμμα.
Πιο ρεζίλι δεν γίνεται.
Εχτός αν είσαι τζαι με την περίοδο σου.
Μόλις σταθείς όρθια, σφίγγεις τα κωλομέρκα σου όσο πιο πολλά μπορείς, διότι ως γνωστόν, κώλος χαλαρός – κιλότας θεατός. Ρωτάς στα γρήγορα την κυρία Ανθή αν είναι καλά, την αγνοείς όταν σου απαντάει “Όοοοοιιιι”, αποφεύγεις ευγενικά τον κύριο Αντρέα που θέλει να τον βοηθήσεις να συνάξει τις κόλλες που το πάτωμα, τζαι πάεις τοίχον-τοίχον στην τουαλέτα.
Αφού κλειδωθείς μέσα, δικαιούσαι πέντε ολόκληρα λεπτά μοιρολοΐματος. Σ’αυτή τη φάση μπορείς να ξεστομίσεις μελοδραματικά τύπου, «Κι εσύ τέκνον Τζην???», «Η ζωή μου όλη, μια απελπισία, μια κιτ-κατ να φάω, έχει σημασία», «Άνοιξε πέτρα να κρυφτώ, χάνω το τζην μου π’αγαπώωωωω».
ENOUGH ALREADY!
Δεν μπορείς να πάεις σπίτι να αλλάξεις (Χα! Τι ενόμισες?). Σε 10 λεπτά έχεις ένα πολύ σοβαρό meeting στο οποίο κάμνεις την παρουσίαση. Ελέγχεις που ακριβώς βρίσκεται το σκίσιμο (στο ύψος των άνω, των κάτω, ή πιάνει και τα δύο διαμερίσματα?), και πόσο μεγάλο είναι (ράβεται ή γίνεται ξεσκονόπανο?). Η καλύτερη περίπτωση είναι φυσικά το σκίσιμο να περιορίζεται στα κάτω διαμερίσματα και να ράβεται. Όμως με την τύχη (και την κωλάρα) που έχεις, ανακαλύπτεις ότι έχεις να κάμεις με το worst case scenario, δηλαδή ότι ο κώλος του τζην μετατράπηκε σε φτερά που θέλουν να το μεταφέρουν στον παράδεισο. Άης τον πελά σου, εν έβαλες μια μακρύτερη μπλούζα που να καλύφκει τον κώλο! Συγκρατείς τα δάκρυα σου μετά δυσκολίας. Αλλά πρέπει να βιαστείς. Ψυχραιμία.
Κάνεις την καρδιά και τα κωλομέρια σου πέτρα, τζαι πάεις τοίχον – τοίχον ως το γραφείο σου. Στον δρόμο καλημερίζεις το
υς υπόλοιπους συναδέλφους σου σαν-να-μη
ν-συμβαίνει-τίποτε. Πιάνεις το πις φιξ τζαι το συρραπτικό. Αν έβρεις τέλλαν (όι χατρότελλα) αντί πις φιξ ακόμα καλλύτερα. Τοίχον-τοίχον ξανά στην τουαλέτα.
Ο τρόπος που ενώνεις προσωρινά τις δύο άκρες είναι ο εξής:
Προετοιμασία:
1. Κόφκεις 10-20 λωρίδες πις φιξ (η ποσότητα τους εξαρτάται που το μάκρος του σκισίματος τζαι που το πάχος του πις φιξ) τζαι κολλάς την άκρια τους πας το καθίκι για εύκολη πρόσβαση.
2. Οι λωρίδες του πις φιξ δεν πρέπει να ξεπερνουν τους 6-7 πόντους σε μάκρος.
3. Κατεβάζεις το τζην.
4. Φέρνεις τις δύο σκισμένες άκρες κοντά.
ΠΡΟΣΟΧΗ! Δεν φέρνεις τις άκρες τόσο κοντά όσο να αγγίζουν η μία την άλλη. Αφήνεις ένα περιθώριο μισού εκατοστού μεταξύ τους για να… αναπνέει ο κώλος. Είδες τι έπαθες όταν ασφυκτιούσε. Κρρρρρρ.
Εκτέλεση:
1. Κολλάς την πρώτη λωρίδα πις φιξ κατά πλάτος από την μέσα μεριά του παντελονιού, εκεί που ακόμα το τζην δεν έχει σκιστεί, για έξτρα ασφάλεια.
2. Στερεώνεις το πις φιξ με το συρραπτικό, μία φορά στα δεξιά, και μία φορά στα αριστερά, (τσιακ – τσιακ) αφήνοντας ασφαλή απόσταση από την άκρη του πις φιξ και από το κέντρο του κώλου.
3. Κάνεις το ίδιο και στην άλλη άκρη του σκισίματος.
4. Κολλάς την τρίτη λωρίδα ακριβώς δίπλα από την πρώτη και συρράπτεις με τον ίδιο τρόπο.
5. Ακολουθείς την ίδια διαδικασία μέχρι να έχεις κολλήσει όλο το μήκος του σκισίματος.
Τιπς:
1. Η λανθασμένη τοποθέτηση του συρραπτικού και περισσότερες φορές συρραφής θα αυξήσουν τις πιθανότητες να κοπεί το πις φιξ τζαι να εκτεθεί εκ νέου ο κώλος σας.
2. Το συρραπτικό να είναι τοποθετημένο έτσι, ώστε η κάτω του μεριά (όπως το βλέπεις στην εικόνα) να βρίσκεται στο εσωτερικό του τζην, και η πάνω του στο εξωτερικό. Αλλιώς θα σου τσιμπά ή/και γδέρνει τον κώλο. Άσε που μπορεί να κουτσακωθεί πάνω στην κιλότα και να’χεις άλλα.
3. Θα δυσκολευτείς λίγο στο τέλειωμα διότι δεν θα υπάρχει αρκετός χώρος για να βάλεις το συρραπτικό, οπότε φρόντισε οι άκρες και το κέντρο της ένωσης να είναι αρκετά γερές.
4. Εξυπνάδες κομμένες. Αν κολλήσεις όλες τις λωρίδες του πις φιξ με την μία, δεν θα μπορέσεις να τις συρράψεις. Αν δεν με πιστεύκεις, φα την.
5. Εναλλακτικά, και αν έχεις περισσότερη ώρα στη διάθεση σου, μπορείς να χρησιμοποιήσεις την διαγώνια μέθοδο, δηλαδή να στερεώνεις την λωρίδα του πις φιξ ελαφρώς χιαστί αντί ευθεία και ακολούθως την δεύτερη λωρίδα σε Χ από πάνω της. Αυτή η μέθοδος δίνει περισσότερη ελαστικότητα αλλά απαιτεί περισσότερη μαεστρία.
Τελική ευθεία
1. Κατουράς για να μεν σπουρτίσεις.
2. Φορείς το τζην.
Και, *ταραααααν*, είσαι έτοιμη για το meeting!
Πριν 2 μήνες έκοψα τα αντισυλληπτικά. Έπαιρνα τα ένα χρόνο αλλά είπα, what the hell, εν γαμιέται, εν γαμιούμαι συνουσιάζομαι που εν συνουσιάζομαι, ας τα κόψω.
Όι ρε. Είπεν μου η durex πως αν αλλάξω μέθοδο αντισύλληψης τζαι καταλλιώ έξι 12άρια πακέτα της τον μήνα (72 σεξ/μήνα) για τρεις μήνες στη σειρά τζαι δεν μείνω έγκυος , θα πρωταγωνιστήσω στην επόμενη της διαφήμιση. Και αποφάσισα πως η προϋπόθεση είναι piece of cake. Call me Psychia Pidiktoula Psychosthenopoulou.
Όι ρε. Έκοψα τα γιατί είχα ένα κάρο παρενέργειες όπως αύξηση βάρους λόγω κατακράτησης υγρών, πεντέξιεφτά ημικρανίες τον μήνα, κάτι βυζιά όπως τις μάππες του μπάσκετ με πυρετό, και μια νεοεμφανιζόμενη υποχονδρία που προειδοποιούσε για ισχαιμικό εγκεφαλικό εντός του έτους 2009.
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πως με το κόψιμο του χαπιού ξεκινώ εκ νέου την αδρανοποιημένη σειρά κειμένων περί PMS και περιόδου, γιατί επέστρεψαν δριμύτερα τα συμπτώματα τους, που είναι αυτά που με ανάγκασαν να πάρω τα μαγικά/καταραμένα αντισυλληπτικά in the first place. Έγινα λοιπόν και πάλι συναισθηματικά ανισόρροπη γυναίκα. Back to square one.
Το λοιπόν α. Έχω PMS. Που το ξέρω? Ρωτάς που το ξέρω? Χα-Χα-Χα-Χα… Ανόητε άντρα. Που το ξέρω ότι είσαι άντρας? Γιατί αν ήσουν γυναίκα 1. θα ήξερες που το ξέρω και 2. δεν θα ετόλμας να σκεφτείς ερώτηση που μπορεί να ερμηνευθεί ως αμφισβητητική σε μια γυναίκα που έχει PMS!
Δεν επρόλαβα να τζείσω πας το βιολογικό μου ρολόι – δηλαδή να κοιμηθώ αργά, να σηκωθώ αργά (κι όταν θα ψάχνω για θέση θα’ν’αργά) γιατί αύριο φκάλλω νυχτέρι για πρώτη φορά μετά που ανάμιση χρόνο τζαι πρέπει να συνηθίσω το ωράριο, τζαι τσουπ, κώλος η ψυχολογία. Η μέρα ξεκίνησε με κωλυσιεργία στις κινήσεις, βαρεμάρα και έλλειψη κινήτρου (χωρίς λόγο), το οποίο εξελίχθηκε σε αίσθημα θλίψης (χωρίς λόγο), το οποίο εξελίχθηκε σε απογοήτευση (χωρίς λόγο), η οποία εξελίχθηκε σε θυμό (ε, ελύσαν τα νεύρα μου), ευτυχώς όχι ανεξέλεγκτο. Δηλαδή ας πούμε έγραψα το θυμωμένο μου email κομπλέ με τα κοσμητικά του, αλλά δεν το έστειλα γιατί τα ψίχουλα ψυχραιμίας μου, μου είπαν ότι ο παραλήπτης θα πληγωθεί όταν το διαβάσει, και μπορεί ενδεχομένως να είμαι λλίιιιιιο υπερβολική στην αντίδραση μου. Τζαι άτε την επόμενη μέρα να νιώθω τύψεις τζαι να ζητώ συγγνώμη, κάτι που μισώ να κάμνω οπότε αποφεύγω να χρειάζεται να το κάμω κτλ. Εσκέφτηκα δηλαδή τις συνέπειες μιας πράξης και δεν ενέργησα εν βρασμό ψυχής ενώ βρισκόμουν εν βρασμό ψυχής. Αυτό είναι τεράστια πρόοδος σε σχέση με τα παλαιότερα μου PMS στα οποία όταν νευρίαζα έριχνα από χτυπήματα κάτω από τη μέση μέχρι καρέκλες, ακόμα και μέσω email. Κατά τ’άλλα είναι το ίδιο μισησμένο όσο ήταν τζαι πέρσυ τζαι δεν το επεθύμησα καθόλου!
Η καλύτερη θεραπεία κατά του εντός ελέγχου θυμού είναι η διακωμώδηση του. Κατά του εχτός ελέγχου είναι το δέσιμο και μια ηρεμιστική ένεση. Και που να βρίσκεις εκπαιδευμένο προσωπικό νυχτιάτικα.
Λοιπόν, σήμερα για κάποιο λόγο φταίουν μου οι άντρες. Όλα ξεκίνησαν όταν στις 5 το απόγευμα χτύπησε το κινητό μου και ήταν ο συνάδελφος μου ο Κλαμούρης. Μόλις είδα το όνομα του έπιασε με απελπισία, αν και έχω τρεις ολόκληρες βδομάδες να συνοπλαστώ ή να συντύχω μαζί του διότι είναι με άδεια ασθενείας διότι δεν νιώθει καλά ψυχικά. Τούτος είναι ένας 38 χρονών γάρος, μη-Σουηδός, ο οποίος είναι ανίκανος να βάλει συναισθηματικά όρια για το οτιδήποτε και κλαίει -κυριολεκτικά- με το παραμικρό. Στην αρχή της Σουηδικής μου καριέρας ήταν προσωρινά ο καθοδηγητής μου και λόγω κοινού μπάκραουντ (σπουδάσαμε στο ίδιο πανεπιστήμιο – νομίζω εκεί έχασε τα αρχίδια του) αποκτήσαμε μια φιλική σχέση. Λόγω όμως τούτης της ανικανότητας να βάλει όρια στον εαυτό του, με το παραμικρό που τον πλήγωνε, ερχόταν στο γραφείο μου, καθόταν στην καρέκλα, μου διηγόταν το περιστατικό και πλάνταζε στο κλάμα. Την περασμένη άνοιξη αποφάσισε πως ήταν ερωτευμένος μαζί μου και μου το είπε με δάκρυα στα μάτια. Ήταν και είναι σε μακροχρόνια σχέση και περιμένει παιδί. Αυτή του η εξομολόγηση ήταν σαν μάννα εξ ουρανού για μένα μια που του ανακοίνωσα πως εφόσον η σχέση μας ξεπέρασε τα όρια του επαγγελματισμού, επιβάλλεται να κόψουμε. Έτσι πέρασα μια περίοδο 3ων μηνών όπου οι μόνοι που μου έκλαιγαν ήταν οι ασθενείς μου και οι γονείς τους. Και αυτοί πολύ σπανιότερα από τον Κλαμούρη. Μετά σιγά-σιγά τα “ξαναβρήκαμε” χωρίς να το ξανασυζητήσουμε. Οι επισκέψεις του στο γραφείο μου όμως αυξάνονταν και πληθύνονταν, ιδικά μέσα στον Σεπτέμβρη, και ήταν εντελώς ασύμφορες μια που έφαα 18 κουτιά kleenex πάνω του. Μια μέρα εν άντεξα. Μόλις εντόπισα τις βρύσες να ανοίουν, εφάτσιησα το χέρι μου πας το γραφείο τζαι του είπα ευγενικά, “ΣΤΑΜΑΤΑ – ΝΑ ΚΛΑΙΕΙΣ – ΤΩΡΑ!”. Πάλε καλά που εν επίντωσα τζαι κανένα “Grow a pair” να λαλείς. Αντιλαμβάνεστε πόσο τον επλήγωσα τζαι πόσον κλάμαν έσυρεν που “ούτε εγώ εν τον καταλαβαίνω”. Τις τελευταίες τρεις βδομάδες όπως σας είπα είναι με άδεια ασθενείας γιατί άμα τρέχει το δάκρυ κορόμηλο καθημερινά, η κλινική σου εκτίμηση πάει του κώλου τζαι έρχεται η ώρα να δεις ψυχίατρο. Ο Κλαμούρης είδε αρχικά τον εαυτό του και ακολούθως κάποιον άλλον γιατί χρειαζόταν δεύτερη γνώμη. Και σήμερα με πήρε τηλέφωνο. Περιττό να σου πω πως δεν του απάντησα γιατί ήμουν σε πολύ κυνική διάθεση και μπορεί να τον ρώταγα “Πως είσαι? Εστράντζιησες/Αφυδατώθηκες όξα κόμα?”.
Η αναπάντητη κλίση του Κλαμούρη μου θύμισε τους άπειρους άντρες που είναι κλαμουρομαρίες, δειλοί, σιέσιες, τζαι δεν μπορείς να στηριχτείς πάνω τους. Οι πλείστοι που τούτους παίζουν μου τζαι τους μάτσο. Ο Κλαμούρης τουλάχιστον έσιει το γνώθι σ αυτό.
Μετά ενευρίασα με έναν μπλόγκερ αστυνομικό στο μπλογκ του Λεξιπένητα τζαι είπα του την. Όι στο σημείο του προαναφερθέντος email που δεν έστειλα, αλλά ρε κουμπάρε, ένι μπορώ τους ανθρώπους που κλαίουνται τζαι θυματοποιούνται, τζαι εθεώρησα ότι εκλαίετουν τζαι εθυματοποιείτουν.
Ίσια σήμερα εβρεθήκαν ούλλοι ομπρός μου!! Τόσες μέρες που ήμουν ήρεμη, ούτε αρσενικό σκουλούτζιην δεν επέρασεν ομπρός μου. Τζαι οι άντρες που έρπονται νευριάζουν με, ναι.
Μετά ενεβρίασα με ένα email που έπιασα (από άντρα) αλλά εν θα μπω σε λεπτομέρειες. Απάντησα όπως προανέφερα, αλλά δεν το έστειλα. Είμαι εγκρατής. Μπράβο μου. Τούτο εν το ππόιντ.
Είχα και μια χαρούμενη νότα στην γεμάτη σκαμπανευάσματα μου μέρα, όταν με πήρε το (τελευταίως) καθημερινό του τηλέφωνο ο αδερφός μου, ο οποίος είναι μεν άντρας, αλλά είναι δε θεός οπότε δεν συγκρίνεται με τους υπόλοιπους.
Κατά τ’άλλα η λίμπιντο μου παίζει παιχνίδια. Την μια ψάχνω για μια φερορμόνη σαν να ψάχνω ψύλλους σε άχυρα που δεν έχουν ψύλλους, την άλλη ξεσιυλούν οι φερορμόνες που τα ποηνάρκα μου τζαι ξιμαρίζουν μου τους τόπους. Άσε που με πιάνουν τζαι εξάψεις. Εχτές το πρωί ήμουν σαν ηφαίστειο που ξυπνά. Στους μηδέν βαθμούς. Πόνημαν. Γιατί το φαΐ? Που το πάεις το φαΐ? Έφαα χωρίς υπερβολή πέντε φορές σήμερα, η τελευταία πριν 2 ώρες, τζαι εξακολουθώ να πεινώ τόσο πολλά αλλά να έχω εξαντλήσει τις επιλογές μου, που στο τέλος θα φάω το κκομπιούτερ! Μπορείς να φανταστείς τι εμμηνόπαυση θα περάσω?? Ώρες ώρες σκέφτομαι: Τι εν σιειρόττερο? Κατακράτηση υγρών, απανωτές ημικρανίες, βυζιά αερόσακοι τζαι ένα ισχαιμικό εγκεφαλικό ή τούτη η κατάσταση?
Επόνησεν ο κώλος μου τζαι η μέση μου. Πάω να ππέσω. Τζαι να φάω. Ππέσωντας.
Το blog μου αργοπεθαίνει. Δεν έχω την δύναμη να κάμω τίποτε για τούτο. Δεν υπάρχει έμπνευση. Δεν έχει υπάρξει εδώ και 5 μήνες. Σε κάποιες στιγμές άναψε η λάμπα του Κύρου πάνω από το κεφάλι μου και έγραψα κανένα – θκυό καλά. Χάρηκα, like I was back on track. Και μετά έσβησε ακριβώς όπως άναψε: Απότομα. Λυπήθηκα.
Κάτι λείπει. Ενόμιζα έλειπε μου η συντροφιά. Ενόμιζα έλειπεν μου η συντροφικότητα. Ενόμιζα έλειπε μου η σταθερότητα. Ενόμιζα έλειπεν μου ο σκοπός. Ενόμιζα έλειπεν μου ο χρόνος. Ενόμιζα ελείπαν μου οι ιδέες. Ενόμιζα ελείπαν μου εμπειρίες. Όχι. Όχι.
Κάτι λείπει. Νομίζω λείπω εγώ. Κάπου επήα τζαι δεν ξέρω αν επιστρέφει κανείς που τζιαμέ ο ίδιος. Ή αν επιστρέφει at all.
Μου λείπω.
Ποιος ξέρει. Μπορεί τούτο να εν το έναυσμα για να κάμω προσπάθεια να επιστρέψω.
