Νύχτωσε Νύχτα, Νύχτωσε!

Είμαι πραγματικά ο τελευταίος άνθρωπος που θα περίμενε κανείς να παραπονεθεί για την περίσσια ηλιοφάνεια που προσφέρει μια χώρα σαν την Σουηδία, ή σαν τον Βόριο Πόλο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Όπως έχω ίσως ξαναπεί, είμαι φκιόρο, χρειάζομαι ήλιο. Όταν ο καιρός είναι μουντός μαραίνομαι. Οπότε δεν θα παραπονεθώ, γιατί σε λίγους μήνες (όταν νυχτώσει για τα καλά), λογικά θα έρθει το παράπονο μου να με δαγκώσει στον κώλο.

Όμως δεν μπορώ να μην σχολιάσω to πόσο παρανοϊκό είναι να νυχτώνει ίσα ίσα για τρεις ώρες την ημέρα, μεταξύ 12 και 3 το πρωί, και ακόμα και τότε να μην είναι ποτέ μα ποτέ σκοτεινά, ούτε καν όταν έχει βαριά συννεφιά. Ακόμα και τις ώρες που είναι “νύχτα”, βλέπεις μια χαρά, καλύτερα κι από όταν έχει πανσέληνο. Ο ουρανός εκείνες τις ώρες είναι από μπλε εώς γαλάζιος με ένα hint πορτοκαλιού (η πορδή του ήλιου).

Στην αρχή η ολοήμερη και ολονύχτια ηλιοφάνεια είναι κάτι το φοβερά συναρπαστικό. Κάτι που άλλο να σ’το λένε και άλλο να το ζεις. Όμως καθώς περνάει ο καιρός συνειδητοποιείς πως αυτό που ζεις δεν είναι καθόλου φυσιολογικό και τελικά, δεν το πολυγουστάρεις. Πως να σ’το πω; Είναι σημαντικό όταν κανονίζεις με τους φίλους σου να βγείτε το βράδυ, να μην είναι βράδυ μόνο κατά το ρολόι, αλλά και στην πραγματικότητα!

Και εξηγώ:

Το βιολογικό ρολόι του ανθρώπου του λέει πως: “Το καλοκαίρι κατά τις 8:30 ο ήλιος πέφτει και το σώμα σου μπαίνει σε mode βραδινό. Γνωρίζεις πως εντός 2-3ων ωρών τα βλέφαρα σου θα βαρύνουν κι εσύ θα σπεύσεις να κοιμηθείς. Ιδικά εφόσον είσαι από τις 8 το πρωί (αν όχι νωρίτερα) στο πόδι. Κατά τις 5-6 το πρωί θα αρχίσουν τα κοκόρια να λαλούν και παρόλο που ζεις στην πόλη και δεν έχεις κοτέτσι, οι πρωινές αχτίνες (ή αχτίδες; ) του ήλιου θα ξυπνήσουν σιγά σιγά το σώμα σου, και έτσι μέχρι τις 8 το πρωί θα ανοίξεις τα ματάκια σου και θα αναζητήσεις τον καφέ σου.”

Στην Σουηδία αυτό είναι αδύνατο να γίνει. Όταν ο ήλιος “δύει” στις 12, το σώμα σου μπαίνει στο βραδινό mode κάπως (πολύ) καθυστερημένα. Ακόμα κι αν έχεις ξυπνήσει από τις 8, μπορεί να νιώθεις κουρασμένος, αλλά ουδεμία περίπτωση δεν υπάρχει να σπεύσεις να κοιμηθείς όταν έξω είναι ακόμα μέρα. Είναι 2 το πρωί λοιπόν, τα βλέφαρα βαραίνουν και εσύ κλείνεις τα μάτια για να παραδωθείς στον ύπνο. Και ώσπου να σε πάρει (ο ύπνος), γίνεται 3 και τσουπ, να’τος πάλι ο ήλιος συνοδευόμενος από τιτιβίσματα των πουλιών. Αν δεν έχεις βαριές κουρτίνες ή μάσκα ύπνου ζήτω που κάηκες. Μέχρι τις 6 το πολύ είσαι στο πόδι.

(Αλήθεια, οι Σουηδέζες κότες τι ώρα κοιμούνται; Το να κοιμάσαι με τις κότες και να ξυπνάς με τους κόκορες στη Σουηδία το καλοκαίρι, σημαίνει πως έχεις αϋπνίες; )

Και πες πως χέζεις το βιολογικό ρολόι και το γεγονός πως ξεχνάς να κοιμηθείς.

Το ότι ποτέ δεν μπορείς να υπολογίσεις τι ώρα είναι κατά τη διάρκεια της ημέρας είναι σχεδόν όσο εκνευριστικό είναι το να φοράς ρολόι (το έχω καταργήσει εδώ και πάνω από 10 χρόνια και εξακολουθώ να αντιστέκομαι σθεναρά). Δεν πα να’ναι 9 το πρωί, δεν πα να’ναι 2 το μεσημέρι, δεν πα να’ναι 7 το απόγευμα, διαφορά δεν υπάρχει! Ντάλα ήλιος και στις 3 περιπτώσεις! Το μόνο που ίσως αλλάζει είναι η θερμοκρασία που αρχίζει να πέφτει γύρω στις 5 το απόγευμα. Αυτό με την θέση του ήλιου δεν πολυισχύει στη Σουηδία μια και ο ήλιος είναι τόσο κοντά που το κίτρινο του ουρανού είναι τόσο παρνοϊκά εκτυφλωτικό ενώ είναι ταυτόχρονα παρανοϊκά παστέλ (αντί για το έντονο της Κύπρου). Οπότε το να πεις με σιγουριά κατά που πέφτει ο ήλιος είναι κομματάκι δύσκολο. Αυτό το αποδεικνύουν και οι θερμοκρασίες: 25 βαθμοί στη Σουηδία feels like 35 βαθμοί στην Κύπρο. Καύσωνας!

Αμ το άλλο παρανοϊκό; Κάνεις να δεις αστέρι στον ουρανό μήνες ολάκερους! Αυτό λογικά αντιστρέφεται τους χειμερινούς μήνες όταν το μάτι σου πήζει στα άστρα. Θα το μελετήσουμε το θέμα διεξοδικά λίαν συντόμως.

Και κλείνω με ένα τεστ.

Μάντεψε τι ώρα τραβήκτηκε η πάρακατω φωτογραφία:

Η απάντηση βρίσκεται στο τοξάκι του mouse σου.

(Άσε το τοξάκι ακίνητο πάνω στη φωτογραφία ντε!)

ΥΓ. Ανάρτηση νούμερο 200 και προχωράμε…!

Που θα Πας, σε Μένα θα Γυρίσεις!

Το Αλζχάιμερ είναι το πιο συνηθισμένο είδος ανίας. Η νόσος είναι προοδευτική και τελικώς θανατηφόρα. Εμφανίζεται μετά την ηλικία των 45 και επηρεάζει κυρίως το short term memory, δηλαδή τις μνήμες που δημιουργεί ο παθών στο πρόσφατό του παρελθόν, ενώ οι παλαιότερες μνήμες (long term memory) συντηρούνται. Αυτό σημαίνει πως ο ασθενής δεν έχει πια την ικανότητα να δημιουργήσει νέες μνήμες ή να μάθει νέες πληροφορίες και επίσης χάνει σιγά σιγά αυτές που έχει αποθηκεύσει πιο πρόσφατα. Καθώς η ασθένεια προχωρά, ο ασθενής δεν έχει καν την επίγνωση της νόσου του, λόγω του ότι είναι κι αυτή μια σχετικά νέα πληροφορία. Με τον ίδιο τρόπο δεν αναγνωρίζει παιδιά ή εγγόνια, ενώ άμα τον ρωτήσεις ποια χρονολογία έχουμε, αυτός απαντάει κάτι σαν «1963» και έχει μνήμες μόνο πριν από την συγκεκριμένη χρονολογία: Μένει πχ στην Κερύνεια, είναι νιόπαντρος, είναι έγκυος, δεν έχει ακόμα ορφανέψει κτλ.

Με την πρόοδο της νόσου εμφανίζονται με σειρά:

• Aποπροσανατολισμός και γενικευμένη σύγχυση (που είμαι, τι ώρα είναι, τι μέρα είναι, τι εποχή είναι, ποιος είναι ο πρόεδρος… κτλ)

• Διαταραχές του συναισθήματος πχ. απάθεια, εκνευρισμός, κατάθλιψη, ως αποτέλεσμα της ατροφίας του εγκεφάλου λόγω της νόσου, αλλά και της απόγνωσης του ασθενή λόγω της ανικανότητας του να λειτουργήσει φυσιολογικά.
• Δυσκολίες στην ομιλία (ξεχνάνε βασικές λέξεις), περιπλανήσεις (συγγενείς και αστυνομία να τους ψάχνουνε για να τους βρούνε να κοιμούνται σε παγκάκια ή να τρώνε από τα σκουπίδια), διαταραχές διατροφής και ύπνου, διαταραχές σκέψης (λογικής και κρίσης).
• Αλλαγές προσωπικότητας που οδηγούν σε ακατάλληλες συμπεριφορές (για παράδειγμα, ένας ασθενής κατέβαζε το εσώρουχο του και έχεζε στο πάτωμα μπροστά στα έντρομα μάτια της συζύγου και των φιλοξενούμενων τους).
• Σε προχωρημένα στάδια μπορεί να εμφανιστεί παράνοια και προς το τέλος ένα ολοκληρωτικό «χάσιμο» του εαυτού, καθώς και ανικανότητα στον έλεγχο των σωματικών λειτουργιών (ακράτεια, δυσκατάποση κτλ).

Όπως είναι λογικό, είναι πολύ δύσκολο αν όχι αδύνατο για να μέλη της οικογένειας να στηρίξουν τον πάσχοντα καθώς η νόσος ανεβαίνει τα τρία στάδιά της. Οπότε, συνήθως μετά από ένα συγκλονιστικό περιστατικό περιπλάνησης ή ανάρμοστης συμπεριφοράς, οι συγγενείς αναγκάζονται να κλείσουν τον πάσχοντα σε ίδρυμα που θα του προσφέρει επαγγελματική και πιο επαρκή φροντίδα και παρακολούθηση. (Στην Κύπρο είμαστε αρκετά πίσω σε τέτοιου είδους περίθαλψη – τα γεροκομεία είναι «το παιδί για όλες τις δουλειές».)

Στην Γερμανία όμως, στο Benrath Senior Centre στο Dusseldorf, οι λειτουργοί σκέφτηκαν ένα «αστείο» μα συγχρόνως αποτελεσματικό τρόπο για να αντιμετωπίσουν την τάση περιπλάνησης των ασθενών με Αλζχάιμερ, και να απαλλαγούν μια για πάντα από ασθενείς που στην προσπάθειά τους να πάνε σπίτι τους, «δραπετεύουν» από το ίδρυμα. Στήσανε λοιπόν στην μπροστινή είσοδο του ιδρύματος μια ψευδοστάση λεωφορείου, ένα ακριβές αντίγραφο της αληθινής. Λόγω του ότι η παλαιά τους μνήμη είναι άθικτη, οι «δραπέτες» αναγνωρίζουν την ψευδοστάση ως αληθινή και αντί να παίρνουν τα πόδια τους για να πάνε σπίτι τους, περιμένουν το λεωφορείο να έρθει να τους πάρει. Όμως λόγω της δυσλειτουργίας τους στην πρόσφατη μνήμη, δεν αντιλαμβάνονται τον χρόνο που περιμένουν, και παραμένουν εκεί μέχρι να τους πάρει είδηση κάποιος λειτουργός και να τους οδηγήσει πίσω στο ίδρυμα. Κάτι που είναι πολύ εύκολο, λόγω του ότι οι ασθενείς έχουν μέχρι τότε ξεχάσει γιατί είχαν πάει στη στάση εξ’αρχής!

Μου Λείπεις

Το Φαινόμενο του Μπλογκο-ιού (3)

Διατηρώ blog εδώ και 20 μήνες. Έχω κάνει 196 αναρτήσεις και έχω λάβει 2052 σχόλια. Οι μοναδικές φορές που αναγκάστηκα είτε να προειδοποιήσω για σβήσιμο σχολίων, είτε τελικά να σβήσω σχόλια, ήταν οι τρεις φορές που εμφανίστηκε το φαινόμενο του μπλογκο-ιού. Το σβήσιμο σχολίων στις περιπτώσεις αυτές είναι αναγκαίο κακό για να διατηρηθεί μια κάποια τάξη και αρμονία. (Λέξεις κλειδιά: αναγκαίο, κακό.)

Πριν από ακριβώς ένα χρόνο εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο blog μου μια σχολιάστρια η οποία πόσταρε τα σχόλια της δέκα-δέκα, όπως ένας ιός που πολλαπλασιάζεται, ο blogikus chatikus. Στα σχόλια της εμφανίστηκε σύντομη, επιδερμική, ανώριμα επίμονη, αλλά σχετική με το θέμα της ανάρτησης. Έγραψα τότε μια ανάρτηση εμπνευσμένη από δαύτην.

Τέσσερις μήνες αργότερα, εμφανίζεται ένας νέος σχολιαστής-ιός. Αυτός ο ιός έκανε επίσης δέκα-δέκα σχόλια, όμως σε αντίθεση με τον πρώτο, στα σχόλια του ο δεύτερος εμφανίστηκε ατελείωτος (έγραφε σεντόνια μεγαλύτερα από την ίδια την ανάρτηση στην οποία σχολίαζε), περίπλοκου χαρακτήρα, ανώριμα επίμονος, αρχικά σχετικός με το θέμα της ανάρτησης, μα στη συνέχεια σε εντελώς διαφορετικά μήκη. Έγραψα τότε μια ανάρτηση εμπνευσμένη από δαύτον.

Σήμερα συμπεραίνω πως στην παρθενική του εμφάνιση ο ιός ήταν απλή οδοντόκρεμα, ο ιός της γρίππης. Ναι μεν είναι κολλητικός όμως η αρρώστια είναι ήπια και self limited. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, δεν κόλλησε κανένα άλλο blog αυτόν τον ιό, γιατί όταν έβηχε και φτερνιζόταν το δικό μου κάλυπτε αποτελεσματικά στόμα και μύτη και ακολούθως έπλενε τα χέρια του. Επίσης η σχολιάστρια κατάλαβε (σχεδόν) με την πρώτη πως το massive commenting στα blogs είναι ενοχλητικό (έως “λανθασμένο”), οπότε και το σταμάτησε, χωρίς να χρειαστεί να σβήσω σχόλια της.

Σήμερα συμπεραίνω επίσης πως στη δεύτερη του εμφάνιση, ο ιός έγινε πιο επίμονος, επιθετικός και δεν συνεργαζόταν καθόλου. Ο blogikus chatikus ήταν τώρα ο ιός της ηπατίτιδας. Έτσι χρειάστηκε να λάβω πιο επιθετικά μέτρα για να τον ξεφορτωθώ. Δεν άφησα το blog μου να κάνει σεξ με άλλα blogs οπότε ευτυχώς δεν κόλλησε κανένας άλλος (είχα και πάλιν την αποκλειστικότητα - μάλλον είμαι επιρρεπείς στις ασθένειες). Αναγκάστηκα τελικά να του ανακοινώσω πως τα επόμενα του σχόλια θα σβήνονται, και κρατώντας την υπόσχεση μου, έσβησα 2 σχόλιά του.

Στο πιο πάνω συμπέρασμα (του ιού της γρίππης και ηπατίτιδας) έφτασα μετά την πρόσφατη ψυχασθενική κρίση που πέρασε η γνωστή σε όλους μας σχολιάστρια (και ενίοτε blogger) Dokisisofi, κατά την οποία πόσταρε τα σχόλια της σαράντα-σαράντα (πούντα 10-10?), και στο 99% αυτών έβριζε είτε τον οικοδεσπότη του κάθε blog (δεν περιορίστηκε σε ένα blog, πήρε 5-6 σβάρνα), είτε τους αναγνώστες του, και μάλιστα εντελώς απρόκλητα, και σε εντελώς άσχετο περιεχόμενο με την ίδια την ανάρτηση (κάτι που έτσι κι αλλιώς συνηθίζει να κάνει χωρίς ίχνος τσίππας, αλλά μέχρι πρόσφατα σε μικρότερες ποσότητες). Το αποτέλεσμα φυσικά ήταν να δημιουργηθεί μια τεράστια εστία μόλυνσης στο κάθε ένα από τα μπλογκς στα οποία έφτυσε τον ιό που κουβαλά σε κάθε της κουβέντα. Κάποια παραδείγματα εδώ, εδώ, κι εδώ.

Παλιότερα είχα προσπαθήσει να καταλάβω γιατί συμπεριφέρεται έτσι, τόσο άξεστα, τόσο ακραία, γιατί παρεξηγεί τα πάντα και γιατί απευθύνεται στους άλλους με τέτοια ασέβεια. Η συμπεριφορά της μοιάζει με οριακή διαταραχή προσωπικότητας, η οποία χαρακτηρίζεται από ακανόνιστο συναίσθημα. (Ξεκαθαρίζω πως δεν είμαι σε θέση να διαγνώσω ο,τιδήποτε, απλώς υποθέτω, ίσως λανθασμένα.) Γι’αυτό προσπαθούσα να αποφύγω την οποιαδήποτε επαφή μαζί της, γιατί δεν είμαι από τους ανθρώπους που βάζει τα χεράκια του και βγάζει τα ματάκια του.

Τις τελευταίες μέρες όμως άρχισε με περίσσια επιμονή να παρενοχλεί την υπόσταση του blog μου. Όση κατανόηση και να προσπαθήσω να δείξω προς έναν άνθρωπο με εμφανέστατη δυσλειτουργία, όταν μπαίνει στον προσωπικό μου χώρο, πιάνει το σφυρί και βαράει όποιον βρει στο διάβα της στο κρανίο με λύσσα, δεν μπορώ παρά να λάβω τα μέτρα μου και να προστατέψω το “δικό μου”. Δεν έχω κανέναν λόγο και καμία υποχρέωση να ανεχτώ χαρακτηρισμούς όπως “μαλάκα”, “πουτανίδιον”, “άι γαμήσου”, και πολλά άλλα χαριτωμένα προς το άτομό μου ή τους αναγνώστες μου, ούτε και να αναγκάζομαι να φιλοξενώ δεκάδες απανωτά σχόλια με το κάθε άσχετο email ή επαφή που είχε στη μπλογκο-ζωή της, στις αναρτήσεις μου.

Αν λοιπόν η πρώτη περίπτωση μπλογκο-ιού ήταν της γρίπης, και η δεύτερη της ηπατίτιδας, αυτή εδώ είναι η Ebola η ίδια. Μην ξεχνάμε πως το quote του blog είναι Live and Let Live. Κάτι πολύ, πολύ α-π-λ-ό. Όποιος για οποιονδήποτε λόγο, δεν έχει την ικανότητα να κάνει (ειδικά) το 2ο, είναι απλά ανεπιθύμητος. Αν δεν θέλει ο ίδιος να ζήσει δουλειά και πρόβλημα δικό του, στις ζωές των άλλων όμως δεν έχει δικαίωμα να επεμβαίνει.

Μετά τον ΛεξηΠένητα και το Ηλίθιο Αγρινό λοιπόν (και ίσως ακολουθήσουν κι άλλοι), ήρθε και η δική μου σειρά να σταματήσω να επιτρέπω οποιονδήποτε εμφάνιση της Ebolas. Και επειδή το wordpress διαθέτει το option block list για όποιον σχολιαστή θες απλά να βγάλει τον σκασμό επί τέλους, δεν χρειάζεται να χαραμίζω τον χρόνο μου σβήνοντας ένα ένα τα μετέπειτα σχόλια της. Θα γίνεται αυτόματα και χωρίς πονοκέφαλο.

Δικό μου το blog, εγώ παπάς, εγώ τατάς.

Ήταν μια ευγενική προσφορά του Dr. Ψωνάρα’s Corner για την ειρηνική και αρμονική μας συμβίωση.

Ας συνεχίσουμε τη μπλογκο-ζωή μας σ’αυτό το μαγαζί ευχάριστα όπως την χτίσαμε, τώρα.

BlogoMarketing

Τον τελευταίο ενάμιση μήνα έχει πάρει μεγάλες διαστάσεις το φαινόμενο Νέος Blogger Μας Τα Πρήει Μέσω Email. Από τότε τουλάχιστον άρχισε να γίνεται σχεδόν καθημερινό φαινόμενο στο δικό μου inbox.

Και εξηγούμαι: Παλιότερα εμφανίζονταν σπανίως emails από νέους bloggers οι οποίοι ενημέρωναν παλιότερους bloggers (με μαζική αποστολή) για την ύπαρξη του blog τους. Ως εδώ όλα καλά. Η ενημέρωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Όταν ακόμα αυτό γίνεται σε προσωπικό επίπεδο (δηλαδή όταν το email ξεκινάει με Αγαπητή Psychia), εκτιμάται περισσότερο, και ο νέος blogger τυγχάνει προσωπικού καλωσορίσματος, γιατί η ματαιοδοξία μου με κάνει πολιτισμένη.

Ενώ ακόμα και η απλή ενημέρωση μέσω email στην αρχή μου φαινόταν κάπως άκαιρη, απλά και μόνο γιατί όταν εγώ ξεκίνησα το blogging, όχι πολύ καιρό τώρα, κάτι τέτοιο δεν εσυνηθίζετο, εκ των υστέρων την αποδέχτηκα (κάπως) με τη δικαιολογία πως πλέον η κυπριακή blogόσφαιρα έχει μεγαλώσει πάρα πολύ, και δεν είναι και τόσο εύκολο να «ανακαλυφθείς». Άρχισε όμως να γίνεται ενοχλητική η όλη φάση όταν εμφανίστηκαν τα ακόλουθα φαινόμενα:

1. Άνοιξα! Δεν έχω αναρτήσει κανένα κείμενο όμως plllllzzzzz βάλτε με στα links σας και θα σας βάλω κι εγώ στα δικά μου.
2. Σας υπενθυμίζω πως άνοιξα και έκανα και μία ανάρτηση με τίτλο «Γεια». Σας παρακαλώ όπως με βάλετε στα links σας. Υπόσχομαι πως θα σας βάλω κι εγώ. Ο λόος εν υπογραφή!
3. Το blog μου ανανεώθηκε (άλλαξα theme). Μπορείτε να το δείτε πατώντας σε αυτό το [λινκ]. Μπορείτε επίσης να το βλέπετε καθημερινά όπως και να το μοιράζεστε με άλλους, αν το προσθέσετε στα links σας. Όποιος το βάλει θα τον βάλω κι εγώ.
4. Νέα ανάρτηση με τίτλο Πως τον λεν τον Ποταμό στο ξανά ανανεωμένο blog μου (έβαλα poll ψάχνοντας να μάθω αν είναι καλό το theme).
5. Νέα ανάρτηση με τίτλο Ιλισσό, Ιλισσό. Μπορείτε να το δείτε πατώντας [εδώ]. Σας ενημερώνω πως αφήνετε σχόλια πατώντας το «Νέο σχόλιο». Για να με βάλετε στα links σας πηγαίνετε στο options –> blogroll, –> add new…………
6. Αυτό είναι το μηνιαίο/εβδομαδιαίο/ημερήσιο ενημερωτικό email για το blog μου.

Κάπου εδώ αναρωτιέμαι: Πως γίνεται ενώ δεν ανταποκρίθηκα σε κανένα email και δεν συμπλήρωσα κανένα προφίλ, να γράφτηκα σε mail list? Το οποίο δεν έχει καν το option: unsubscribe? Θα μου πεις στείλε email και ζήτα τους να μην σε ενημερώνουν. «Πε του πρήχτη να μεν σε πρήζει.» «Μα δεν είναι ένας και δυό!», θα σου απαντήσω. «Ε τότε στείλε σε όλους!», θα μου ανταπαντήσεις. «Άλλη δουλειά εν έχω να κάμνω ρε κουμπάρε, εννά προσπαθώ να εξαλείψω το spam! Και σταμάτα να αντιμιλάς!», θα κόψω την συζήτηση πολύ ευγενικά. Έτσι χρησιμοποιώ ως βήμα το περίφημο μου blog στο οποίο θέλουν τόσο πολύ να συμπεριληφθούν αυτοί και πιθανών άλλοι στο μέλλον.

Κάποιοι λοιπόν ζητούν όπως συμπεριληφθούν στο blogroll των παλαιότερων με υπόσχεση να τους συμπεριλάβουν και αυτοί στο δικό τους. Κάτι σαν ανταλλαγή υπηρεσιών ή «αλληλεγγύη», μόνο που σίγουρα είναι άνιση και βασίζεται πάνω στο φιλότιμο (ή την υπακοή) του εκάστοτε blogger. Η επιλογή μαζικής αποστολής μεγαλώνει τις πιθανότητες να κάτσει καμιά καλή και να πετύχουν τον ένα παλαιότερο απ’αυτούς blogger που αντράπηκε να αρνηθεί.

News flash: Εκτός του Λεξηπένητα (ναι, έβαλα του λινκ) ο οποίος έχει μια ξεχωριστή κατηγορία συνδέσμων στο blog του, κάτι σαν τον οδηγό της κυπριακής blogόσφαιρας, στην οποία συμπεριλαμβάνει όσα περισσότερα κυπριακά μπλογκς ανακαλύπτει, η μεγάλη πλειοψηφία των bloggers βάζει στους συνδέσμους της μόνο εκείνα τα blogs που για τον ένα ή τον άλλο λόγο την κέρδισαν και επέλεξε μόνη της. Όπως είπα και σε έναν νέο blogger που εκτίμησα γιατί τουλάχιστον μου έστειλε email σε προσωπικό επίπεδο, «αν πρόσθετα όλα τα νέα blogs που μου το ζητάνε, ή ακόμα όσα θεωρώ πως είναι αρκετά καλά αλλά δεν μου κάνουν εκείνο το κάτι, τότε δεν θα ήταν αυστηρή επιλογή 44^ων (αισίως), θα ήταν μπουρδέλο των εκατόν44^ων».

Τι σημαίνει «βάλε με και θα σε βάλω κι εγώ.»? Αν το πάμε με τη δική σου λογική, εσύ έστειλες email σε μένα γιατί θεωρείς πως θα αποκτήσεις επισκέπτες γιατί το blog μου το επισκέπτονται πολλοί περισσότεροι απ’όσοι επισκέπτονται το δικό σου. Εγώ τι θα κερδίσω αν με βάλεις εσύ «ως αντάλλαγμα»; Με δουλεύεις; Αν σου αρέσω, αν με διαβάζεις, αν σε κερδίζω, βάλε με! Το ίδιο θα κάνω κι εγώ αν μου αρέσεις, αν σε διαβάζω, αν με κερδίζεις. Αν και η θέση σου έχει ήδη δυσχεράνει και είναι από χλωμό έως κίτρινο το να με κερδίσεις μετά που μου τα’χεις πρήξει. Θα περίμενε κανείς πως στην πρήχτικη συμπεριφορά της ζωής σου, θα είχες αντιληφθεί πως περισσότερες αντιπάθειες κερδίζεις, παρά χιτς.

Κανένας blogger απ’όσο φαντάζομαι δεν προσθέτει blogs στους συνδέσμους του χωρίς να έχει διαβάσει τουλάχιστον 2 κείμενα. Σπανίως θα καταλάβει από το πρώτο πράμα που θα διαβάσει πως αυτός ο νέος blogger που ανακάλυψε «του κάνει». Το πιο σημαντικό όμως απ’όλα, είναι πως το blog του, παρ’όλο που το μοιράζεται, είναι ένας πολύ προσωπικός συναισθηματικά χώρος. Το μοιράζεται ως κάτι εντελώς δικό του, από το περιεχόμενο του και τον τίτλο του, μέχρι τον μετρητή του και τους συνδέσμους του. Και μοιράζεται αυτό, το δικό του, όχι το δικό σου. Μπορεί να γράψει για μια παραγγελιά, όμως δεν θα διαφημίσει κάτι το οποίο δεν γνωρίζει, δεν τον έχει αγγίξει, δεν τον έχει κερδίσει. Κέρδισέ τον λοιπόν για να γίνεις δικός του. Έτσι λειτουργούν τα blogs. Η έτσι πρέπει. Ταπεινή, απόλυτη μου άποψη.

Αυτό γίνεται ακόμα χειρότερο όταν δεν έχεις καν την ευγένεια να μην εισβάλεις στον δικό μου/της/του/τους χώρο. Όταν δηλαδή κάνεις σχόλιο σε δικό μου/της/του/τους προσωπικό κείμενο, αλλά δεν σχολιάζεις το κείμενο. Αντ’αυτού κάνεις διαφήμιση βάζοντας σε link το blog σου. Αυτό είναι βλακώδες γιατί γνωρίζεις πως αν κάνεις κανονικό σχόλιο στο κείμενο αμέσως αποκτάς 1. link, 2. σύσταση, 3. γνώμη. Αυτή είναι η «διαφήμιση» του blogger. Γύφτο, ε γύφτο.

Δεν ξέρω ποιο αποτέλεσμα έχουν αυτές οι «κραυγές» βοήθειας και αν τελικά πετυχαίνουν τον σκοπό τους (εγώ σίγουρα κάνω χαλάστρα), όμως είναι πολύ κουραστικές. Κάποιοι σε ενημερώνουν για κάθε νέα τους ανάρτηση. Αυτή είναι απλά παρανοϊκή απόγνωση. Έλεος. Κι εμείς πρωτοblogαριστήκαμε αλλά δεν τρελαθήκαμε.

Τι πρέπει να κάνεις για να απαλλαγείς από τους δαίμονες του blogomarketing:

Stick to the basics. Πήγαινε παραδοσιακά. Όπως όλοι μας. Μην περιμένεις από άλλους να κάνουν την δουλειά για σένα, να σου στείλουν κόσμο. Πήγαινε εσύ να φέρεις τον κόσμο. Αυτό το κάνεις πολύ απλά, και χωρίς άγχος με το

1. Να συμμετέχεις στους σχολιασμούς κειμένων που σου προκάλεσαν κάποιο ενδιαφέρον. Έτσι παρουσιάζεσαι, συστήνεσαι, και κερδίζεις την κοινότητα, με το να συμμετέχεις σε αυτήν ενεργά.
2. Να βάλεις συνδέσμους στο blog σου. Οι bloggers που μοιράζεσαι θα δουν την διεύθυνση σου αργά ή γρήγορα στους στατιστικούς τους μετρητές, οπότε και θα ενημερωθούν για σένα.
3. Να κάνεις υπομονή. Rome wasn’t built in a day γαμώ το κέρατό μου.

4. Bonus: Στείλε email στον Λεξηπένητα. Θα σε προσθέσει σίγουρα.

Το blogging είναι μεράκι, αν το λέει η καρδιά σου, θα κερδίσεις τους αναγνώστες, τα σχόλια τους, το ενδιαφέρον τους, και επομένως, τα link προς το blog σου, με την αξία σου. Ας μην ξεχνάμε πως, καλύτερα άξιος παρά πρήχτης.

Το Μυστήριο του Γδούπου

Όλοι όσοι ζήσαμε σε διαμερίσματα έχουμε τύχει πολλές φορές «περίεργων» γειτονικών διαμερισμάτων.

Όταν λέω περίεργων διαμερισμάτων εννοώ αυτά τα διαμερίσματα από τα οποία ακούγονται γδούποι ποικίλων ειδών, μα χωρίς κάποια συνοχή που να προδίδει την αιτία τους, και χωρίς κάποια ομιλία, έστω κραυγή που επίσης να προδίδει την αιτία των γδούπων. Δεν ακούς την Hoover όταν σκουπίζει ρε παιδάκι μου!

Και καλά να ακουστούν μια στο τόσο, δεν ασχολείσαι. Όταν όμως αυτοί οι ήχοι συμβαίνουν καθημερινά, ή σχεδόν καθημερινά, τότε γίνονται μέρος της καθημερινότητας σου, και αρχίζεις να γνωρίζεσαι μαζί τους και να προσπαθείς να καταλάβεις τον χαρακτήρα τους.

Στην αρχή αδιαφορούσες για τον χαρακτήρα του γδούπου, μετά σε ενοχλούσε η παρουσία του γδούπου, μετά σε νευρίαζε η παρουσία του γδούπου, μα πλέον στήνεις αυτί για να ακούσεις τις λεπτομέρειες του γδούπου και αν υπάρχουν μικρότερα γδουπάκια τα οποία αγνοούσες μέχρι προσφάτως, αν έχουν κάποια σημασία, και ποια η σημασία τους. Ο Γδούπος έχει γίνει μυστήριο!

Παρατηρείς ποιες μέρες ακούγεται, ή καλύτερα δεν ακούγεται. Αν αυτές είναι μία Τρίτη, ένα Σάββατο, και μία Πέμπτη, τότε δεν υπάρχει pattern και εγκαταλείπεις αυτόν τον τρόπο σκέψης προς ανακάλυψη του μυστηρίου του γδούπου. Αν όμως ο γδούπος δεν ακούγεται Παρασκευή και Σάββατο, τότε προβληματίζεσαι πλέον προς εκείνη την κατεύθυνση. Αν δεν κάνει παύση καμία μέρα, τότε κινείσαι σε εντελώς διαφορετική κατεύθυνση από την προηγούμενη.

Μετά αρχίζεις να παρατηρείς τις ώρες που εμφανίζεται ο γδούπος. Αν είναι συνήθως απόγευμα μα οι ώρες του είναι flexible πχ. μπορεί να αρχίσει να βαράει στις 3, μπορεί όμως να αρχίσει και στις 6, τότε μπορείς να κάνεις υποθέσεις μα δεν είσαι και τόσο σίγουρος: Καθαρίζει ή βομβαρδίζει; Αν η ώρα όμως που ξεκινάει ο γδούπος είναι σταθερά και μόνο 11 το βράδυ, τότε τα παίζεις και ζητάς τη βοήθεια του κοινού.

Μετά παρατηρείς την διάρκεια των γδούπων. Αν διαρκούν πότε πέντε λεπτά, και πότε τρεις ώρες, τότε δεν έχεις συνοχή και βάζεις τη σκέψη σου στο συρτάρι. Αν όμως έχουν σταθερή διάρκεια ας πούμε μισής ώρας, μιας ώρας, δεκατριών λεπτών, τότε συγχαρητήρια, έχεις ακόμα ένα pattern.

Μετά παρατηρείς πόσες φορές την ημέρα παρουσιάζεται ο γδούπος, και πόσο συχνά εμφανίζεται πάνω από μία φορά, και ποιες οι ομοιότητες των ξεχωριστών φορών, και ποιες οι διαφορές τους, και ούτω καθεξής.

Όταν μετά από μεγάλη μελέτη του μυστηρίου του γδούπου εξακολουθείς να μην έχεις ιδέα τι σκατά τον προκαλεί, καταφεύγεις στις ακόλουθες πιθανότητες:

1. Αν ο γδούπος είναι σε flexible πλαίσιο αλλά όχι σε ώρες κοινής ησυχίας, τότε έχουμε να κάνουμε με ένα γείτονα ο οποίος είναι πολύ καθαρός και συνάμα άγαρμπος.
2. Αν ο γδούπος είναι σε flexible πλαίσιο αλλά σε ώρες κοινής ησυχίας, τότε έχουμε να κάνουμε με έναν γείτονα ο οποίος είναι πολύ καθαρός, άγαρμπος, και συνάμα νυχτόβιος.
3. Αν ο γδούπος είναι σε flexible πλαίσιο και εμφανίζεται όλες τις ώρες του 24ώρου, τότε έχουμε ένα γείτονα στην μανιακή φάση της μανιοκατάθλιψης του. Αν παρατηρήσεις, σε 3-6 μήνες από το διαμέρισμα του θα ακούγεται άκρα του τάφου σιωπή.
4. Αν ο γδούπος είναι σε συγκεκριμένη ώρα, για συγκεκριμένη διάρκεια, σε συγκεκριμένες μέρες, τότε έχουμε να κάνουμε με έναν γείτονα ο οποίος μετακινεί τα έπιπλα του συνεχώς (με χρονόμετρο) γιατί αυτός είναι ο ψυχαναγκασμός του.
5. Αν ο γδούπος δεν έχει καμία συνοχή στις μέρες του, στις ώρες του, και στη διάρκειά του, και αν ο γείτονας σας είναι παντρεμένος, τότε πιθανότατα βαράει το κάδρο στο οποίο ποζάρει η πεθερά του.
   
6. Αν ακόμα δεν έχεις βρει τις απαντήσεις που χρειάζεσαι, υπάρχουν και οι εξής πιθανότητες:

Α. Ο γείτονας παίρνει φόρα και χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο (αυτό μπορεί να το συναντήσεις και στην καταθλιπτική φάση του μανιοκαταθλιπτικού).

Β. Ο γείτονας παίρνει φόρα και χτυπάει ολόκληρος πάνω στους τοίχους (αυτή είναι και η διαφορά της κατάθλιψης και της μανίας).

Γ. Ο γείτονας πέφτει από ύψος και σκάει στο πάτωμα (άρα ο γείτονας κάνει συχνή χρήση LSD).

Δ. Ο γείτονας κάνει άγριο, αχαλίνωτο σεξ… με το τραπέζι (ουδέτερο ).

Ε. Ο γείτονας είτε δεν νιώθει πόνο, είτε είναι μουγκός, είτε και τα δύο.

Σίγουρα όμως δεν έχουμε να κάνουμε με στυγνό εγκληματία. Κάποιος που προκαλεί τους γείτονες να καλέσουν την αστυνομία, δεν παρανομεί, μόνο παρανοεί. Εκτός αν τα μπαμ μπουμ προέρχονται από εκρήξεις στο meth lab του.

ΥΓ. Ο μόνος τρόπος να μάθεις στ’αλήθεια τι συμβαίνει, είναι να φορέσεις γάντια και σκούφο, να διαρρήξεις το διαμέρισμά του, να εγκαταστήσεις κρυφή κάμερα, να εξαφανίσεις τα παπούτσια που φόραγες πετώντας τα σε μακρινό σκυβαλοδοχείο, και να πιάσεις τον γείτονα στα πράσα από την βολή της πολυθρόνας σου και της ανεπτυγμένης τεχνολογίας. Αν αυτός όμως είναι μανιοκαταθλιπτικός, εσύ είσαι ψυχάκι. Και οι δυο πρέπει να μπείτε σε θεραπεία άμεσα.