Άκουα τo These Days των Bon Jovi, τζαι, it doesn’t matter how, it doesn’t matter why, ο νους μου επήεν στη μέρα που έχασα την αθωώτητα μου.
Χρονική στιγμή: Κάπου στα μέσα της 10ετίας του 80.
Τόπος: Ριάντ Σαουδικής Αραβίας.
Προ Χασίματος
Κασιούρα. Επηαίναμε σε τούτη την μεγάλη αγορά κάθε λλίο καιρό. Είσιεν που ούλλα. Υφάσματα, μπαχάρια, δοχεία, φρούτα, φαγιά, χαλιά, που ούλλα. Όπως φαντάζεσαι το οριένταλ μες την καρθκιάν του. Τζαι στο μαχαζί με τα χαλιά τα περσικά ετζαιρνούσαν τον κόσμο ούλλο τσάι αράπικο γλυτζιήν σορόππιν που μιαν κούζα έτσι τοππάκκιν σε κάτι φλυντζιανούθκια του shot δίχα σιέριν (σε περιορισμένα αντίτυπα – 5 ας πούμε) τα οποία εβουττούσαν μες την κούζα μαζί με τα δαχτύλια τους, εγεμώναν με τσάι, επίνναν, τζαι που έρκεσουν εθκιακλούσαν το φλυντζιανούι μες σε μιαν σίκλα με νερό, εβουττούσαν το μες την κούζα, εγεμώναν το με τσάι τζαι εδιούσαν σου το. Τζαι έπρεπε να το πιείς. Επροσβάλλουνταν πολλά να αρνείσουν αυτήν την ανταλλαγή υγρών. Εμένα εν με έκοφτεν το πιο πάνω λετσιό γιατί ήμουν 3ων χρονών τζαι έπιαν με ο καηλές, τον τζύρην μου εν τον έκοφτε γιατί εν άντρας άρα για πάντα 3ων χρονών, αλλά της μάνας μου ήταν ο χάρος της η επίσκεψη στο μαχαζίν με τα χαλιά.
Η μάνα μου είσιεν μια σχέση αγάπης-μίσους με την Κασιούρα. Αγάπαν την επειδή ήταν ένας πολιτιστικός πλούτος on sale, τζαι εμίσαν την επειδή είσιεν πολλήν κόσμο, επικίνδυνο κόσμο. Εμένα εν με έκοφτεν που τον κόσμο γιατί ήμουν 3ων χρονών τζαι έπιαν με ο καηλές, αλλά ήμουν καλά εκπαιδευμένη τζαι άκουα της μάνας μου. Είσιεν με διμμένη πάνω της. Το σιέριν μου εξαπόλαν το άμμαν εμπαίναμε στο μαχαζί με τα χαλιά τζαι σε άλλα μαχαζιά που τους “ηξέραμεν” αλλά στα δρομούθκια ποττέ. Τζαι εβάσταν με σφιχτά, ξέρεις, όπως άμα νιώθεις ότι μουθκιάζουν τα δαχτύλια σου που την έλλειψη ροής αίματος. Τα δάχτυλα της κόμα εν αποτυπωμένα στον καρπό μου. Τζαι τα μμάθκια της εκρούσαν μου δκυό ππιρίλλες στο ζινίσιην μου που με εκοίταζεν σαν έπιννα το τσάιν τζαι αναρωθκιέτουν αν θα κολλήσω καμιάν μαλαζαβράγκα.
Το Χάσιμο
Μια νύχτα όπως επερπατούσαμε στα ατέλειωτα δρομούθκια ανάμεσα στον ατέλειωτο κόσμο, φτάνουμε σε μια “πλατεία”, σε ένα σταυροδρόμι. Μες την μέση του ήταν μια αραπίνα που ο κόσμος έκαμεν χώρο γύρω της. Εχοροππήδαν, ετινάζετουν τζαι έσκουζεν με τόσον πόνο τζαι τόσην αγανάκτηση τζαι τόσην απελπισία στο σώμα τζαι στη φωνή της, που έμεινα τζαι εκοίταζα την με δέος. Εμπήκεν μέσα μου τζαι έγινεν κομμάτι μου. Εκλέψαν της το μωρόν της.
Ένιωσα το χέρι της μάνας μου να με τραβά να φύουμεν. Άκουσα της μάνας μου.
Δεν εθέλησα να ξαναπάω στην Κασιούρα τζαι δεν εξαναπήα.
Πάρε ένα τηλέφωνο. Μπορείς!
Εξανάτυχεν μου να βάλω το φλυντζάνι του καφέ στο μάικρογουέιβ να βράσει χωρίς νερό μέσα, αλλά, να κάμω καφέ, να κάτσω, να δω λλίην τηλεόραση ώσπου να κρυάνει λλίο, τζαι να πιάσω το φλυντζάνι μετά που λλίην ώρα τζαι να μεν εν ζεστό, τζαι να αναρωτιέμαι αν έχασα την αίσθηση της ώρας, τάχα πόσην ώρα εν τζιαμέ ο καφές τζαι κάθεται όσον να κρυώσει τέλλεια? τζαι να βλέπω στον χαμηλό φωτισμό ότι το μαύρο φλυντζάνι εν γεμάτο με τον μαυρό καφέ μου, τζαι να το φέρνω κοντά αλλά να μεν μυρίζει τίποτε, τζαι τελικά να πίνω τζαι να εν… κρυό νερό της βρύσης… εν μου έτυχε ποττέ.
Εξανάτυχεν μου να βάλω το φλυντζάνι του καφέ στο μάικρογουέιβ να βράσει χωρίς νερό μέσα, αλλά να μεν το βάλω καν στο μάικρογουέιβ εν μου έτυχε ποττέ.
Ποια εν η διάγνωση μου?
Μισή ώρα μετά το μεσημεριανό γεύμα, ανακάθεσαι που τον καναπέ, φεύκεις το αποτύπωμα του μαξιλαρκού που τα μαλλιά σου, σάζεις την γραβατούα σου ή τη φουστούα σου, τζαι βιαστικά ετοιμάζεσαι για το γραφείο. Επρίστηκες τζαι εν έσωννες να ταράξεις τόσην ώρα οπότε τωρά πρέπει να βουράς. Οι φασόλες, οι τσαρτέλλες, τζαι ένα σωστόν κρομμύδιν έννεν εύκολη υπόθεση. Φιλάς την μάμμα σου που εξακολουθεί να σου μαειρεύκει παρά τα 35 ή 55 χρόνια σου, τζαι εξαφανίζεσαι.
Στην είσοδο του κτηρίου της δουλειάς συναντιέσαι με το αφεντικό σου:
- Ω, επιστρέφετε από το μεσημεριανό break? του λες φορώντας την γκριμάτσα του υπερβολικού ενδιαφέροντος. Οι καιροί είναι δύσκολοι, η οικονομία περνάει κρίση, το γλύψιμο επιβάλλεται.
Και τώρα μπαίνετε μες το ασανσέρ μαζί. Yes! Περισσότερη ώρα για small lick.
Βλέπεις να βαδίζει προς την κατεύθυνση του ασανσέρ και “ο άγγελος”, μία δίμετρη καλλονή από την Πολωνία, που πρόσφατα προσέλαβε η εταιρία σας.
Αλλά σιγά μην την αφήσεις να αποσπάσει την προσοχή του αφεντικού όσο θα του παίρνεις νοητική π*πα. Πατάς το κουμπάκι 3-4 φορές για να κλείσει η πόρτα ακόμα πιο γρήγορα. Τελικά η πόρτα κλείνει και ο άγγελος μένει απ’έξω.
Είσαστε οι δυό σας. Εσείς, και το αφεντικό. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη από την αμηχανία. Σπας τον πάγο. Σλουρπ.
- Ξέρετε Αφεντικό, η γυναίκα σας και η μάνα μου ψωνίζουν από το ίδιο Σούπερμάρκετ.
- Αλήθεια?
- Ναι, συχνά μου λέει, είδα τη γυναίκα του Αφεντικού σου στη Λατρεία. Δεν σας κρύβω ότι και σε μένα αρέσει να ψωνίζω από κει.
- Αχ, λαρτεία αυτή η υπεραγορά. Λατρεία!
Αμάν! Όχι τώρα που βρήκατε ένα κοινό! Όχι! Όσο και να σφίγγεσαι η έξοδος αντιστέκεται, θέλει να ανοίξει! Καταραμένα φασόλια! Καταραμένο κρεμμύδι! Καταραμένες τσαρτέλλες! Πάει, δε γίνεται, θα κλάσεις, μπροστά που το αφεντικό σου, μες το ασανσέρ, θα κλάσεις! Αφού το ξέρεις! Εν τέθκοιος πόρτος!
Βρίσκεσαι στη δυσάρεστη θέση να μπορείς να σιγουρέψεις ότι, από τώρα και στο εξής, όποτε το αφεντικό σου βλέπει τη φάτσα σου ή ακούει την λέξη “λατρεία”, να νιώθει την αίσθηση φόβου του θανάτου από βιολογικά αέρια που έζησε μαζί σου στο ασανσέρ.
Και η απληστία σου δεν άφησε τον άγγελο να μπει στο ασανσέρ. Τώρα θα το’ριχνες πάνω της!
Και τώρα??
Τι κάνεις??
Όχι! Μην πεθάνεις από την αντροπή σου! Υπάρχει κι άλλη λύση!
Το Dr. Ψωνάρα’s Corner με δάκρυα χαράς παρουσιάζει το ντοκιμαντέρ,
Οι Πρώτες Βοήθειες του Πόρτου
Κατ’αρχήν, αν είσαι γυναίκα, έχε πάντα, μα πάντα, μα πάντα μαζί σου ένα δείγμα αρώματος. Τόσα βάλλεις μες τζείντο χάος που αποκαλείς τσάντα, τωρά βάλε αλλό’να. Έτσι κι αλλιώς! Προληπτικά. It comes in handy σε πολλές άλλες περιπτώσεις, όπως ο πόρτος μπροστά που υποψήφιο γκόμενο, ο πόρτος σε ραντεβού με πελάτη, ο πόρτος που σε έκαμε να θέλεις να προστατέψεις τον κόσμο που τους πόρτους σου, και ενίοτε για να χρησιμοποιείται ως άρωμα.
Τωρά που το ξανασκέφτομαι, αν είσαι άντρας έχε πάντα, μα πάντα, μα πάντα μαζί σου ένα δείγμα αρώματος. Στο πορτοφόλι σου, δίπλα που τα προφυλακτικά. Έτσι κι αλλιώς! Προληπτικά.
Αλλά ας πούμε πως εν μου ακούεις, τζαι το άνωθεν επισόδειο γίνεται αύριο-μεθαύριο με πρωταγωνιστή ΕΣΕΝΑ.
Πρώτον: Λαλείς που μέσα σου “Απαναΐα μου, παναΐα μου, παναΐα μου, καλά να πάθω, εν άκουσα της Psychias που τα ξέρει ούλλα.”
Δεύτερον: Τα προς επιβίωση:
Ο σκοπός σου είναι να αποφύγεις όσο το δυνατό περισσότερο να αφήσεις στοιχεία. Ο σκοπός σου είναι να πείσεις την τροπόσφαιρα να μην αντικατασταθεί από την πορτόσφαιρα. Πρέπει πάση θυσία να μη φτάσουν τα στοιχεία στα ρουθούνια του αφεντικού σου.
Τι εντύπωση θα δώσεις?
Οπότε, ΜΗΝ σφυρίξεις/κοιταχτείς στον καθρέφτη/φτιάξεις τα μαλλιά σου/ κοιτάξεις τις τρίχες ή τα μαυράκια της μύτης σου/σταθείς στις μύτες των ποδιών σου, δήθεν αδιάφορα. Εκτός του ότι καρφώνεσαι, κάμνεις αχρείαστα πολλές κινήσεις με αποτέλεσμα να πηγαίνει χαμένη πολύτιμη ενέργεια. Ενέργεια που θα σε βοηθήσει να αυτοσυγκεντρωθείς ώστε να μείνεις απολύτως ακίνητος, έτσι ώστε να καθυστερήσεις τον πόρτο από το να περάσει το φράγμα του προστατευτικού ρουχισμού. Σκέψου: Ένα εσώρουχο και ένα παντελόνι ή φούστα είναι τα μοναδικά σου όπλα στη μίζερη κατάσταση που βρίσκεσαι. Γι’αυτό, use them wisely. Και παρακάλα να φτάνετε στον όροφο σας γρήγορα!
Τρίτον: Η τελική ευθεία
Αν τώρα ο συνδυασμός φασόλες, τσαρτέλλες, κρεμμύδι, είναι too much για το άντερο σου, ο πόρτος με μαθηματική ακρίβεια εξαπλώνεται μέσα στο ασανσέρ σε χρόνο ρεκόρ. Έχει πια εισέλθει στα ρουθούνια του αφεντικού σου. Και πάλι μην κουνηθείς απ’τη θέση σου, όσο πιο πολύ κουνιέσαι, τόσο πιο πολλά πορτοαποθέματα απελεθυερόνονται. Ταυτόχρονα με αυτή την ιερή αυτοσυγκέντρωση, ακολουθείς ένα από τα δύο σενάρια, ανάλογα με το γούστο σου:
Σενάριο 1
Κλαίεσαι για την ελκώδη κολίτιδα σου σε σημείο που το αφεντικό σου σε παροτρύνει να πιάνεις όσες μέρες off χρειάζεσαι όταν σε πιάνουν κρίσεις. Τον ευχαριστείς για την κατανόηση.
Ανοίγουν οι πόρτες και πάει ο καθείς στη δουλειά του.
Σενάριο 2
Κοιτάς το αφεντικό σου βαθιά στα μάτια, χαμογελάς και του λες, “Απολογούμαι για τον… βομβαρδισμό, μα δεν υπόσχομαι να μην επαναληφθεί: Εν παίζουνται οι φασόλες της μάμμας μου. Ευχαριστώ για την κατανόηση.”, και γελάς με αυτοπεποίθηση.
Ανοίγουν οι πόρτες και πάει ο καθείς στη δουλειά του.
Η απλά μπορείς να μου ακούσεις για να ξέρεις ακριβώς που βρίσκεται ένα τόσο δα δείγμα αρώματος, ώστε σε δευτερόλεπτα, πριν προλάβει ο πόρτος να εξέλθει του κώλου και του ρουχισμού, να το έσιεις ήδη πιτήσει πάνω σου όσες δεκάδες φορές χρειάζεται για να πνίξει το μέγεθος μπόχας που θα αναδύσει ο πόρτος σου.
Γιατί, ας μη γελιόμαστε…
όλοι μπορούμε να υπολογίσουμε το μέγεθος καταστροφής του κάθε πόρτου μας,
πρωτού να φκει του κώλου μας.
Έχω μια ξαδέρφη. Την Κατερίνα. Η Κατερίνα είναι η μοναχοκόρη και μοναχοπαίδι του μεγαλύτερου αδερφού της μάνας μου που στην παρουσία του γίνεται και πάλι μικρή και απροστάτευτη (η μάνα μου), είναι 6 μήνες μεγαλύτερη μου (η Κατερίνα), και η επαφή μας μεγαλώνοντας γινόταν τα καλοκαίρια και τα Χριστούγεννα που επισκεπτόμουν τον παππού και τη γιαγιά μας στην Ελλάδα, όπου ζει το σόι από την πλευρά της μάνας μου.
Ένα βράδυ όταν ήμασταν 6-7 χρονών, μας έστρωσε η γιαγιά στο πάτωμα του δωματίου του θείου μας του Σωτήρη, γιατί επιμέναμε πως θέλαμε να κοιμηθούμε μαζί του. Η αλήθεια ήταν πως το δωμάτιο του Σωτήρη είχε τηλεόραση, και πως μπορούσαμε να τον κάνουμε ότι θέλουμε γιατί 1. μας είχε τεράστια αδυναμία, και 2. είναι παραπληγικός και ελαφρά καθυστερημένος. Σαν μεγάλο παιδί. Τον αγαπούσαμε πολύ πολύ.
Κάνοντας ζάππινγκ λοιπόν στην τηλεόραση που τώρα ήταν στο έλεος του δικού μας ελέγχου, πέφτουμε σε μια τσόντα. Καλογυρισμένη, αισθησιακή, με dark ατμόσφαιρα και σεξ πάνω στο ξύλινο πάτωμα, δεκαετίας του 80, softporn με υπόθεση τσόντα. Η Κατερίνα ως γνήσιο προχωρημένο Αθηναιόπουλο, είχε ήδη γνωρίσει το περιεχόμενο ερωτικών ταινιών. Η υποφαινόμενη όμως, ως γνήσιο αθώο γκαβό Λεμεσιανόπουλο του 80, έπαθε πολιτισμικό σοκ.
Τα συναισθήματα μου ήταν ανάμικτα: Μέγιστη απορία και ενδιαφέρον μαζί. Τι κάνανε ο κύριος και η κυρία πάνω στο πάτωμα? Γιατί ήταν γδυτοί? Γιατί βογκούσανε? Μήπως ΠΟΝΟΥΣΑΝΕ?? Όχι, δεν φαίνοντουσαν να πονάνε. Κάτι άλλο συνέβαινε! Μα τι συνέβαινε??
Η αστυνόμος σαΐνης Κατερίνα είχε όλες τις απαντήσεις. Με φωνή ψύχραιμη που ήξερε που βάδιζε, ανακοίνωσε πως, “Κάνουν σεξ”.
- Κάνουν τι?
- Σεξ!
- Τι σεξ?
- Καλά, δεν ξέρεις τι είναι το σεξ?
- Κάτι άκουσα, αλλά δεν θυμάμαι τώρα… (σιγά μεν παραδεχτώ ότι ήμουν άσχετη)
- Θες να σου πω τι είναι?
- Ναι, θύμισε μου. (θύμισε μου?? WTF?)
- Σεξ κάνουνε οι άνθρωποι για να κάνουνε παιδιά.
- Αυτοί κάνουνε παιδί??
- Όχι, το κάνεις και για ευχαρίστηση.
- Τι εννοείς??
- Να, το πουλάκι του μπαμπά, ενώνεται με το πουλάκι της μαμάς…
- ΤΙ ΛΕΣ?????? ΣΤΑΜΑΤΑ!!!!!
- Όχι αλήθεια είναι!
- Πως ενώνεται??
- Να, το πουλάκι του μπαμπά είναι σαν ένα δόρυ. Το πουλάκι της μαμάς είναι σαν μια τρύπα. Και ο μπαμπάς βάζει το δόρυ στην τρύπα!
- Δεν είναι αλήθεια! Αποκλείεται να γίνεται ένα τόσο αηδιαστικό πράγμα!! Αποκλείεται η μαμά μου να’χει τρύπα!!
- Έχει, κι αυτή και εσύ!
- ΕΧΩ ΕΓΩ ΤΡΥΠΑ??? ΑΠΟ ΠΟΥ ΚΙ ΩΣ ΠΟΥ???
- Όλες οι γυναίκες έχουν!
- Και που την έχουν???
- Στο πουλάκι τους!!!
- ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!
- Όχι, είναι αλήθεια, μου το’πε ο μπαμπάς μου.
*Παύση*
*Έπαιξε το χαρτί του μπαμπά της.*
*Ο Σωτηράκης χαχανίζει.*
*Αν της το’πε ο μπαμπάς της, τότε είναι αλήθεια! Φοβερό! Αλλά αποκλείεται! Και πως θα τον ρωτήσω?? Γιατί να κάνουν τόσο αηδιαστικά πράγματα οι γονείς μου? Αν και τώρα που το βλέπω στην τηλεόραση, δεν μου προκαλεί αηδιαστικά συναισθήματα, ωραίο φαίνεται. Αλλά οι δικοί μου γονείς αποκλείεται να κάνουν τέτοια πράγματα!! Κάποιον άλλο τρόπο ανακάλυψαν για να κάνουν παιδιά και να περνούν ευχάριστα! Είναι έξυπνοι άνθρωποι! Η Κατερίνα μου λέει ψέματα!*
- Δε σε πιστεύω!
- Μου το’πε ο μπαμπάς μου σου λέω, μου είπε πως το πουλάκι του μπαμπά ενώνεται με το πουλάκι της μαμάς…
- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ, ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ, ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
- Μη φωνάζεις!!
- ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΔΕ Σ’ΑΚΟΥΩ ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!
- Μη φωνάζεις γιατί θα σε πλακώσω στο ξύλο σαν την άλλη φορά που έλεγες πως είναι δική σου η γιαγιά!!
- ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ!!
- ΟΧΙ, ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ!
- (Σωτήρης) Είναι και των δυο σας η γιαγιά… το συμφωνήσατε!! ΜΑΜΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! ΕΛΑ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΕΣ ΘΑ ΠΛΑΚΩΘΟΥΝ!
Μπαίνει η γιαγιά στο δωμάτιο, ρωτάει τι πάθαμε και γκαρίζουμε ομαδικώς, δεν περιμένει απάντηση, βλέπει τη τσόντα, μας παίρνει το τηλεκοντρόλ, κλείνει την τηλεόραση, και αφού πρώτα μας αποκάλεσε “σκατοκόριτσα”, μας βάζει σε ξεχωριστά δωμάτια να κοιμηθούμε ενώ γελάει κάτω απ’τα μουστάκια της γιατί πάλι θα πλακωνόμασταν για την πάρτη της. “Πάλι καλά που δεν προσέξανε την τσόντα!”, είπε και κοιμήθηκε ευτυχισμένη.
Παρ’όλο το σοκ μου, κοιμήθηκα πολύ ευχάριστα, αφού έφερνα και ξανάφερνα στο μυαλό μου τις ερεθιστικές εικόνες του νέου κόσμου που ανοίχτηκε μπροστά μου, της τσόντας δηλαδή.
Η Κατερίνα στα 14 μας, μου έμαθε τους Rage Against the Machine.
Στα 25 μας, μου έμαθε να είμαι γνήσια καλός άνθρωπος.
Η Κατερίνα, αυτή η πηγή έμπνευσης, αυτό το τέρας γνώσης και σοφίας, θα μου κάνει surprise επίσκεψη την Κυριακή στις 15 Νοεμβρίου για μια βδομάδα. Μου το’πε εχτές και η συζήτηση “δε σε πιστεύω – αλήθεια σου λέω” επαναλήφθηκε για ακόμα μια φορά. Έχω να την δω από τότε που περιποιηθήκαμε, χάσαμε, κλάψαμε και θάψαμε τη γιαγιά μας, τον Μάρτιο του 2008. Μου έχει λείψει πολύ το σκατοκόριτσο.
Μια μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους πολιτικούς.
Μια άλλη μερίδα ανθρώπων ρίχνει όλο το φταίξιμο για τα κακά της κοινωνίας μας στους μετανάστες.
Το κοινό τους στοιχείο είναι ότι μουρμουρούν, παραπονιούνται και κρίνουν μονοδιάστατα, ρίχνοντας το φταίξιμο σε άλλους, και είναι ανήμποροι να δουν πέρα από αυτή την μία διάσταση, ανίκανοι να σκεφτούν ότι μπορεί να φταίει και οτιδήποτε άλλο, οποιοσδήποτε άλλος, και δη, ο ίδιος τους ο εαυτός. Αυτοί είναι οι άνθρωποι με την λεγόμενη και συχνά επαναλαμβανόμενη έλλειψη αυτοκριτικής.
Αφήνω πίσω το ότι για να γίνει μια σωστή, εμπεριστατωμένη κριτική οποιουδήποτε θέματος, πρέπει να αρχίσει κανείς από τον ίδιο του τον εαυτό. Αντιλαμβάνομαι πως δεν έχουν όλοι την νοητική ανάπτυξη για να το κάνουν.
Αφήνω πίσω και αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους πολιτικούς.
Και στέκομαι σε αυτούς που ρίχνουν το φταίξιμο στους μετανάστες.
Παλιότερα διάβαζα ή/και άκουγα σχόλια όπως “ρίχνουν το βιοτικό επίπεδο”, “μας παίρνουν τις δουλειές”, “αυξάνουν την εγκληματικότητα”, “βρωμούν”, και άλλα παραπλανητικά και υποτιμητικά με κάποια ψυχραιμία. Τελευταία όμως νιώθω μια αναστάτωση, έναν αναβρασμό, πιάνει με ο θκιάολος ο μαύρος ρε κουμπάρε! Το θέμα είναι προσωπικό πλέον! Είμαι κι εγώ μετανάστης!
Όταν έγινε η επιχείρηση “σκούπα” στη Φανερωμένη, εσκέφτηκα πως θα ένιωθα αν ένα καλό δειλινό εμπαίναν μες το σπίτι μου παράνομα 3-4 μπάτσοι, εσηκώναν με που τον καναπέ μου την ώρα που έτρωα το φαί μου τζαι εξεκουράζουμουν μετά την δουλειά, εδίνναν με χειροπέδες, εσύρναν με μες την κλούβα μαζί με κάμποσους άλλους που η μητρική μας γλώσσα δεν είναι η σουηδική, τζαι επαίρναν με στο τμήμα για “εξακρίβωση στοιχείων”. Πέτε μου εσείς ρε που υποστηρίζετε τέτοιες επιχειρήσεις, πως θα ένιωθα? Αναστατωμένη? Θυμωμένη? Εξευτελισμένη? Απογοητευμένη?
Δεν έσιει να κάμει με εξακρίβωση στοιχείων μια τέθκοια απάνθρωπη τζαι ρατσιστική πράξη! Έχει να κάμει με εδραίωση φυλετικής υπεροχής, θέλει να δείξει πως ότι τζαι να κάμετε δεν έχετε κανένα βασικό ανθρώπινο δικαίωμα διότι όι μόνο εγεννηθήκατε σε χώρες που σας ανάγκασαν να έρτετε στην δική μας ππουστόχωρα, όι μόνο έχετε το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, αλλά στις χώρες σας δεν μιλούν την ιερή ελληνική! Για όλα τα πάρα πάνω δεν δικαιούστε ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους. Να σας γυρίζει.
Έχει επίσης να κάμει με την εδραίωση της κοινωνικής απομόνωσης όλων αυτών των ανθρώπων. Την εδραίωση στο μυαλό του κάθε πολίτη ότι 1. είναι εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο και 2. είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία μόνο κακό μπορούν να μας κάμουν, ξέρουμεν το πριν τους γνωρίσουμε, οπότε γκετοποιήστε τους, αφήστε τους να σαπίσουν (σάννα τζαι άμα σαπίσει η δίπλα γειτονιά, η δική σου εννά μείνει ανεπηρέαστη).
Τζαι έλα πε μου? Άμα εν εντάξει να συμπεριφέρονται οι αρχές κατ’αυτόν τον τρόπο στους μετανάστες, δεν είναι αυτόματα εντάξει να τους συμπεριφέρονται το ίδιο απαξιωτικά και οι πολίτες??
Προσπαθώ να σκεφτώ πως θα ήταν να ετύγχανα παρόμοιας αντιμετώπισης από την Σουηδική κοινωνία που έχει πάνω κάτω το ίδιο ποσοστό μεταναστών με την Κυπριακή, γιατί με την ίδια λογική, γεννήθηκα σε χώρα που με ανάγκασε να έρτω στη δική τους, έχω το γονίδιο του σκουρότερου δέρματος, και δεν μιλούσα την σουηδική! Πρόσεξε. Εδώ μου επρόσφεραν συγκεκριμένες οδηγίες για γραφτώ στις κοινωνικές ασφαλίσεις, για να λάβω δωρεάν μαθήματα Σουηδικών, για να αποκτήσω άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στη χώρα, για να έβρω δουλειά. ΛΟΓΙΚΑ ΠΡΑΜΑΤΑ που με εκάμαν να σεβαστώ τούντην χώρα με την πρώτη, τζαι οποιοσδήποτε μετανάστης έσιει λλίην τσίππα πάνω του το ίδιο κάμνει. Εμείς σε τούντους ανθρώπους προσφέρουμε ένα αγγούρι (γιατί οι δουλειές που αναγκάζονται να κάμουν σε σχέση με την ακαδημαϊκή τους μόρφωση συχνά εν αγγούρκα) συμπεριφερούμαστεν τους σαν να εν σκατά, τζαι λαλούν μας τζαι ευχαριστώ γιατί απ’το ολότελα, καλή κι η Παναγιώτενα (το αγγούρι)!
Εσκέφτουμουν αν στην καθημερινότητα μου ελάλουν καλημέρα του κόσμου τζαι αντί να μου απαντήσει, εγύριζε αποδοκιμαστικά που την άλλη (τζαι μετά λαλούμε τους Σουηδούς κρυόκωλους), πόσο θα εκαταριούμουν την ανάγκη που τους έχω? Αν αρρωστούσα τζαι ετύγχανα κακής περίθαλψης γιατί είμαι ξένη? Αν ο μάστρος μου με εκβίαζε καθημερινά για να είμαι πιο αποτελεσματική δούλα? Αν εδέχουμουν σεξουαλική εκμετάλλευση από τους ντόπιους? Ρε μα καταλάβετε πόσο σοβαρά εν τούντα πράματα?? Τζαι συμβαίνουν κα-θη-με-ρι-νά στην Κύπρο μας. Τζαι που σκατά τα βασίζουμε? Στο κκόμπλεξ ανωτερότητας μας, σάννα τζαι ούλλοι οι άλλοι εππέσαν που το εξώστ της μοτόρας, μόνο εμάς μας εγέννησε μάνα. Θέλουμε τζαι κράτος δικαίου μετά τη λύση ανάθθεμάν μας. Πριν την λύση είσιες το ρε γάαααρε?
Έχουμεν τζαι ένα κόλλημα με το ότι πρέπει να μας λαλούν τζαι ευχαριστώ! Έλα πε μου όμως, ποιος που τους 150 που επήαν διμμένοι στο τμήμα, θα μας ξαναπεί ευχαριστώ? Ποιός που καθημερινά είναι θύμα κακομεταχείρισης θα μας ξαναπεί ευχαριστώ? Εννά’σιει άδικο να ξιτιμάζει που το πρωί ως την νύχτα την πουτάνα την τύχη του τζαι την πουτάνα την κοινωνία μας? Κόφτει τον να γίνει μέρος της? Θκυό ππαλλιές, σε μια νύχτα, σε ένα μήνα, σε ένα χρόνο, εδιαιωνίστικε το πρόβλημα τζαι *κου-κου* δεν φταιν οι μετανάστες για τούτο!!
Μιλώ για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Εν λέω πως εν ούλλοι οι μετανάστες αγιούθκια. Όπως σε ούλλες τες ράτσες υπάρχουν τζαι τα κακοποιά στοιχεία.
Αλλά τι?
Να μεν συγκρίνω τους Κυπραίους μετανάστες με τους υπόλοιπους? Εν διαφορετικό για μας? Γιατί? Γιατί εμείς είμαστε πολιτισμένοι? Αν είμαστουν πολιτισμένοι θα επροσφέραμε στους μετανάστες μας τις άνωθε ευκαιρίες να διαπρέψουν, και όσους ο νους τους κόφκει τζαι η καρδιά τους το θέλει, θα το εκάμναν! Γιατί εν ήρταν στην χώρα μας με μυστική ατζέντα να μας καταστρέψουν, να μας περιπαίξουν, να μας κλέψουν τζαι άλλα παρανοϊκά, αλλά για να έβρουν μια καλλύτερη ζωή, τούτο ακριβώς που κάμνουν τζαι οι Κυπραίοι μετανάστες! Γιατί να μεν συγκρίνω? Επειδή εμείς είμαστε ευρωπαίοι? Δηλαδή το πως αντιμετωπίζουμε τους άλλους έσιει να κάμει με τις πολιτικές αποφάσεις άσχετων? Πριν 5 χρόνια ρε αμπάλατε εμπήκες στην Ευρώπη τζαι νομίζεις πως overnight εγίνικες ευρωπαίος? Πριν να μπούμε στην Ευρώπη δηλαδή θα ήταν αποδεχτές τέτοιες συμπεριφορές εναντίων μας? Οξά? Οξά ήμαστουν τζαι πριν την Ευρώπη πλάσματα του Θεού? Νομίζεις πως τον τζαιρό που εφεύκαν μπουλούκια οι Κυπραίοι μετανάστες ήταν ούλλοι τύπος και υπογραμώς? Όξα σήμερα που μεταναστεύκουμεν λλιότεροι, είμαστεν εκλεχτές περιπτώσεις τζαι καλά παιθκιά? Να σε ενημερώσω πως τζαι ο μιτσής ο Αεροπόρος που είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά και μπορώ να επιβεβαιώσω πως δεν φταίνε τα ΜΜΕ για το κακό του όνομα, εμετανάστευσεν στην Αγγλία.
Για ούλλους έχουμεν να πούμεν, ούλλους να τους σταμπάρουμεν. Οι εγγλέζοι εν μέθυσοι. Οι καλαμαράες εν απατεώνες. Οι Τούρτζιοι εν ο θκιάολος μεταμορφωμένος. Οι Αμερικάνοι εν πασιήες. Οι Γερμανοί εν αδίσταχτοι. Οι Ρουμάνες εν πουτάνες. Οι Ρώσσοι εν μαφιόζοι. Οι Σουηδοί εν κρυόκωλοι. Οι Κινέζοι εν λιμπούροι. Οι Ιάπωνες εν ρομπότ. Οι Ινδοί εν βρωμισμένοι. Εμείς ήντα εν πού’μαστεν?? Να σας πω εγώ! Εμείς είμαστε οι πιο κκομπλεξικοί που ούλλους. Τούτη η στάμπα μας αξίζει.
Όπως μπορούμε να είμαστε εμείς πόρος και μέσο ανάπτυξης για τις άλλες κοινωνίες, έτσι μπορούν κι αυτοί να συνεισφέρουν αναπτυξιακά (οικονομικά και πνευματικά) στη δική μας. Μόνο να βάζαμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου…
