Toilet Thoughts VIII

Τι είναι το καλύτερο και το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σε σχέση με το κατούρημα;

Τι είναι;

Σκέψου.

Τι είναι;

Καλά, θα σου πω τι είναι.

Το Φτέρνισμα.

Έχω δίκαιο. Σκέψου το:

Όταν η φούσκα σου είναι γεμάτη, τίγκα, και σε ξαφνιάσει ένα φτέρνισμα πριν προλάβεις να την αδειάσεις, μπορεί να προκαλέσει βρωμομυριστή τάτσα στο μέρος του ενδύματος που καλύπτει την ευαίσθητη περιοχή. Και η αίσθηση του αρχικά ζεστού, μα έπειτα δροσερού βρεγμένου υφάσματος ανάμεσα στα σκέλια σου είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να σου συμβεί σε σχέση με το κατούρημα. Κυρίως κατά τη διάρκεια συναυλίας.

Αλλά δοκίμασες ποτέ να φτερνιστείς την ώρα που κατουράς; Απότομα και για μια στιγμή η ροή αυξάνεται στο δεκαπλάσιο νομίζεις, σαν να μετατρέπεται η ουρήθρα σου σε εργοσταριακό ψεκαστήρα, όπου αδειάζει ένα σημαντικό μέρος της γεμάτης φούσκας τόσο γρήγορα, προσφέροντας σου δεκαπλάσια απόλαυση. Έπειτα εξίσου απότομα και για μια στιγμή, η ροή διακόπτεται εντελώς. Μετά ετελιωστε το φτέρνισμα και συνεχίζεις το κατούρημα κανονικά. Αλλά δεν χωρεί ο εγκέφαλος σου ότι το uro-coaster που μόλις βίωσες, είναι το πιο exciting πράμα που σου εσυνέβηκε και που θα σου συμβεί για μήνες! Χαλάλι το καθάρισμα που εννά κάμεις εσύ που επιμένεις να κατουράς όρθιος.

Οι Πρώτες Βοήθειες της Αιώνιας Παρθενίας

Είσαι single γυναίκα; Όλες σου οι φίλες και γνωστές έχουν δέσει τον γάδαρο τους αλλά εσύ δεν βλέπεις γάδαρο ούτε στον ορίζοντα; Σε έχουν κουράσει τα σχόλια συγγενών, φίλων και συναδέλφων ότι ήρθε ο καιρός να βρεις κι εσύ ένα καλό αρτιμελές παιδί να κάνεις οικογένεια; Παρόλο που είσαι σαν τα κρύα τα νερά, υπάρχουν ώρες που όλα αυτά σε κάνουν να νιώθεις σαν να είσαι καμιά ασκίσημη;

Το Dr Ψωνάρας Corner σου προτείνει τον τρόπο να βρεις τον δικό σου υποψήφιο γάδαρο. Αν μη τι άλλο για να κάμεις σεξ να φέρεις τα μίλια σου. Ασκίσημη.

Το κλειδί είναι… στο αξεσουάρ.

Η λογική είναι η ίδια με αυτήν που λέει ότι ένας άντρας με ένα σκυλάκι, ή -ακόμα καλύτερα- ένα παιδάκι, αποτελεί σημείο έλξης για γυναίκες μιας ευρείας εμβέλειας ηλικιών και σουλουπιών. Η φιλοσοφία είναι ότι η γυναίκα στη θέα κάποιου άντρα να προσέχει ένα τόσο χαριτωμένο και ανυπεράσπιστο πλασματάκι παθαίνει ένα είδους παράκρουσης “Μάαααααααααααααααααναμουτον ρεεεεεεεεεεεεεεεεεε, έννεν τέλειοοοοοοοος;;” κατά τη διάρκεια της οποίας πιστεύει πως αυτός ο άντρας είναι ο ιδανικός.

Ενώ συμβαίνει αυτό:

Εσύ βλέπεις αυτό:

Το σκυλάκι ή το μωράκι λειτουργεί ως δικαιολογία για να τον πιάσεις κουβέντα. Για παράδειγμα:

“Αμάαααααααααααν! Τι χαριτωμέεεεενοοοοοοοο! Μπορώ να το χαϊδέψω;;; (χαϊδεύεις ο,τι το χαριτωμένο.) Μα πως σε λένε εσένα ε;;; Πωθ θε λένε εθέναααα;; Εμένα με λένε Ψθυχία!” (συστήνεσαι εμμέσως.) Μα τι ράτσα είναι;; (και τώρα τον κοιτάς στα μάτια με λατρεία.)

Με την ίδια λογική μία γυναίκα με ένα χαλασμένο μηχανοκίνητο όχημα, αποτελεί σημείο έλξης για άντρες μιας ευρείας εμβέλειας ηλικιών και σουλουπιών. Η φιλοσοφία είναι ότι ο άντρας στη θέα κάποιας γυναίκας να στέκει εντελώς αβοήθητη μπροστά από ένα όμορφα διαρρυθμισμένο μάτσο σιδερικών παθαίνει ένα είδους παράκρουσης “Αυτοκίνητο σταματημένο. Γυναίκα ακουμπισμένη στο καπώ περνάει τα δάχτυλα της ανάμεσα στα μαλλιά της. Στοπ. Στοπ. Στοπ.” κατά τη διάρκεια της οποίας πιστεύει πως αυτή η γυναίκα είναι η ιδανική.

Ενώ συμβαίνει αυτό:

Αυτός βλέπει αυτό:

Το προβληματικό όχημα λειτουργεί ως αξεσουάρ-δικαιολογία για να σε πιάσει κουβέντα. Για παράδειγμα:

“Μα τι έπαθε; Σταμάτησε; Μπορώ να το δω μισό λεπτό; (με τα μεγάλα στιβαρά του μπράτσα;) Ά, μάλιστα. Βρήκα το πρόβλημα. (με τα μεγάλα στιβαρά του μπράτσα.) Νώντας.  (και τώρα σε κοιτάει στο στήθος με λατρεία.)”

Για πιο συγκεκριμένη κατηγορία άντρα, περισσότερες επιλογές και μικρότερο ρίσκο, επανέλαβε το πιο πάνω σενάριο σε ένα μηχανουργείο.

Και καλή χαρά στα σκέλια σου!

Who’s your daddy?

Στα 18 μου, ξύπνησε το ενδιαφέρον μου για τις διάφορες παραδόσεις στον τρόπο που οι λαοί επωνυμίζουν επωνοματίζουν επωνυμοματίζουν επωνυματίζουν εσσιέξιξι, τους απογόνους τους. Μου είχε κάνει τεράστια εντύπωση πως στην Ουγγαρία τα παιδιά παίρνουν το επώνυμο της μητέρας και τον πατέρα ούτε να τον χέσουν.

Το by far πιο εντυπωσιακά περίπλοκο σύστημα επωνυμίας τέκνων, απ’όλα όσα έχω συναντήσει so far, το έχουν οι Ισλανδοί. 300 χιλιάδες κούνουποι μόνοι τους πάνω σε ένα νησί στο τσακ του Αρκτικού κύκλου που ζουν ανάμεσα σε πάγους και ηφαίστεια, αναγκαστικά έχουν αρκετές ιδιομορφίες, και προφανώς -όπως θα διαπιστώσεις οσονούπω-  αρκετό αθκιάσι.

Πως λοιπόν στον ευρύ υπόλοιπο κόσμο η παράδοση είναι πατρωνυμική όπου στην ουσία όλη η οικογένεια παίρνει το επώνυμο του πατέρα;  Στην Ισλανδία έχουν μία παραπατρωνυμική παράδοση. Αυτή είναι ουσιαστικά η παλιά Σκανδιναβική παράδοση – η οποία έπαψε να ισχύει τον 19° αιώνα -  όπου λόγου χάρη:

Ο Anders Gustafsson (του Gustaf) κάνει ένα γιο που τον λένε Peter Andrersson (γιος του Anders).

Μετά κάνει και μία κόρη που την λένε Linda Andersdotter (κόρη του Anders).

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το επώνυμο να αλλάζει σε κάθε γενιά, και η οικογένεια να αποτελείται από minimum 4 επώνυμα: Του πατέρα (Gustafsson), της μάνας (Kάποιουdotter), των αρσενικών απογόνων (Andersson), και των θηλυκών απογόνων (Andersdottir) .

(Αθκιάσιν uber alles)

Το θετικό με όλον αυτόν τον πανζουρλισμό είναι πως αποφεύγεις by definition την αιώνια ερώτηση “Εσύ ποιου είσαι μάνα μου;”

Το εντυπωσιακό είναι πως αυτό το απαρχαιωμένο σύστημα ισχύει ακόμα και σήμερα. Υπολογίζω πως στην μικρή κοινωνία της Ισλανδίας δεν καίγονται και τόσο για το “οικογενειακό όνομα” μια που όλοι τους ξέρουν όλους (και τους πατεράδες τους) και αναγκαστικά δεν υπάρχουν μυστικά. Στην σύγχρονη όμως εποχή, που ο κόσμος ταξιδεύει και η σεξουαλική απελευθέρωση είναι πλέον κανόνας, αναρωτιέμαι, ποιο σύστημα επωνυμίας ισχύει στην καθόλου απομακρυσμένη περίπτωση που η μάνα δεν γνωρίζει ακριβώς ποιος είναι ο πατέρας;  Δηλαδή εκεί όπου υπάρχουν τουλάχιστον 2 υποψήφιοι;

• Κάνει τεστ DNA και κινείται βάση του;

• Πουλάει το παραδοσιακά πετυχημένο παραμύθι του “εννοείται πως είναι δικό σου, πως τολμάς να με αμφισβητείς, τσίπα δεν έχεις πάνω σου ρε καραγκιόζη;” στον υποψήφιο της αρεσκείας της και παρακαλάει οι δύο να έχουν την ίδια ομάδα αίματος μην σπάσει ο διάολος το ποδάρι του και πιαστούμε κότσοι;

• Δίνει το δικό της επώνυμο στο παιδί και απαντάει στην ρετσινιά της μικρής κοινωνίας λέγοντας “εσύ λες τσουλάρα, εγώ ακούω φιλελεύθερη”;

Είναι θέμα φεμινιστικό αν μη τι άλλο!

Τώρα που είπα φεμινιστικό, τις Σκανδιναβές ούτω καλούμενες φεμινίστριες θα τις τοποθετήσω στην θέση τους σε ερχόμενη ανάρτηση.

Και το πολιτιστικό σοκ καλά κρατεί!

Toilet Thoughts VII

Ωωωωω, καλώς την καλώς όρισεεεεεενννν…!

Ήξερα το ότι εννάρτεις σήμερα!

Πριν 17 χρόνια όταν σε πρωτογνώρισα, κάθε φορά που ερχόσουν επιάναν με τα ίχλιχλι μου.

Σήμερα ηχούν τα λόγια της μάνας μου στα αφτιά μου:

“Θα την συνηθίσεις και θα την αγαπάς.”

Γκιάολε, είσιεν δίκαιο.

Τωρά βαστούν με τα ίχλιχλι μου ώσπου να’ρτεις.

Άμα έρτεις χαλαρώνω, χαίρομαι ότι όλα παν καλά!

Ναι, αγαπώ σε!

Αγαπώ σε ρε γαμώτο!!

(Δάκρυ ορμόνης συγκίνησης)

 

Λοιπόν. Next line of order. Ταμπόν.

Μάγκα μου!

Τι κι αν είσαι μετανάστης; Όλα τα’χεις; Πετυχημένος, αδέσμευτος, ανεξάρτητος. Μπορεί να είσαι λλίο μακρυά που την μάμμα σου τζαι που τους φίλους σου τζαι που τις παραδόσεις σου, όμως μια χαρά την έχεις. Το σπιτούι σου, το αυτοκινητούι σου, τα λεφτούλια σου, 2-3 φίλους τζαι καλούς, ακόμα και αν δεν βρέθεστε σχεδόν ποτέ εκτός σαββατοκυρίακου γιατί μένετε κάπως μακρυά ο ένας που τον άλλο, τύπου 100-200χλμ. Μιλάτε σχεδόν καθημερινά στο τηλέφωνο και όποτε βρεθείτε περνάτε υπέροχα, κι αυτό σου φτάνει. Έχεις κάμποσους γνωστούς στην πόλη και άμα θέλεις ποσκολιέσαι. Είσαι ευχαριστημένος με την ζωή σου, εσύ και ο εαυτός σου τα βρίσκετε καλά μεταξύ σας. Θέλετε ησυχία; Το έχετε. Θέλετε καρκασιαλλίκκι; Το έχετε. Με την ελευθερία σου, με τα ταξίδια σου, με τις πιλάτες σου, με την αγελάδα σου [sic], χωρίς κανέναν έλεγχο και δόσιμο λογαριασμού whatsoever. Εσύ παπάς εσύ τατάς. ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΣΟΥ..μάγκα μου!

Ώσπου να αρρωστήσεις. Ή να κάμεις μιαν επέμβαση. Και να χρειαστείς φροντίδα στο σπίτι. Έστω για μια μέρα. Έστω για μια ώρα. Ξαφνικά ένεν καθόλου ευχάριστο το πιο κοντινό σου πλάσμα να μένει 100χλμ μακρυά. Σε πιάνει πόνος ψυχής. Κρύος ιδρώτας σε λούζει όταν έχεις περίπου αυτόν τον διάλογο με τον γιατρό σου:

- Για καμιά βδομάδα θα έχεις πόνους. Και θα πρηστείς. Και δεν θα μπορείς να φας. Και δεν θα μπορείς να ξαπλώσεις. (Θα μπορώ όμως να αυτοπυρποληθώ με την ησυχία μου.) Οπότε κανόνισε με τον άντρα σου…

- Εμμμ…

- …με τον φίλο σου…

- Μμμ….

- Ελεύθερη ώστε..! (Γιατί; Εννάρτεις τίποτε εσύ;) Κάποιος συγγενείς;

- Μπα..

- Καμιά κολλητή; (Έλα… κόψε το)

- Ναι, πες μου;

- Κάποιος τέλος πάντων πρέπει να φροντίζει τα πάντα και εσύ μόνο να κάθεσαι όρθια και να ξεκουράζεσαι (Κάτσε εσύ όρθιος να σε δω αν θα ξεκουραστείς!). Έστω την πρώτη μέρα.

- Κατάλαβα.

- Και η λυπητερή all inclusive είναι… το δεξί σου νεφρό.

Ήρτες πόσσω σου.

Τα δόντια σου πήγες να βγάλεις, και σου ράγισαν την καρδιά, και σου πήραν και το νεφρό!

Τζάμπα μάγκας…μάγκα μου!

Χάσαμε την Psychia. Στοπ.

Αγαπητοί αναγνώστες! Πρόσφατα έχασα τα ίχνη κάποιου ανθρώπου που κατά τ’άλλα με ήλιο ή με βροχή επικοινωνούσε τουλάχιστον 2-10 φορές ημερησίως, 99% με sms, και 99% των φορών με δική του πρωτοβουλία. Είχα κι εγώ ένα ποσκόλιο, όπως και να το κάνουμε. Περνάει λοιπόν μία μέρα, τίποτα. Περνάνε δύο, ούτε χαπάρι. Την τρίτη μέρα άρχισα να ανησυχώ για την υγεία του, οπότε του έστειλα μήνυμα για να δω αν είναι καλά. Πήγε 12 κι ούτε ένα τηλεφώνημα. Περνάνε άλλες δύο μέρες, ούτε φωνή, ούτε ακρόαση. Τα τεινά ήταν τρία: 1. Είχε σπάσει όλα του τα δάχτυλα. 2. Είχε πεθάνει. 3. Είναι μαλάκας.

Αντιλαμβάνομαι λοιπόν την ανησυχία σας, και θέλω να σας πληροφορήσω ότι… Ζω! Και είμαι ακέραιη – αν εξαιρέσεις κάτι αρθραλγίες του κερατά τώρα τελευταία. Ζει και ο άνωθεν άνθρωπος και είναι επίσης ακέραιος. Απλώς είμαστε μαλάκες busy.

Μια ανακεφαλαίωση του καιρού που πέρασε:

Η καριέρα μου έκανε μια μικρή στροφή στο mass production εδώ και δύο μήνες που κάνω το κομμάτι μου στην παιδιατρική το οποίο θα διαρκέσει συνολικά 6 ή 7 μήνες, τώρα να δούμε αν θα αποφασίσουν καμιά φορά. Ξέρεις τι σημαίνει να φακκούν τα πόθκια σου στον κώλο σου γιατί άρχισε το high season και περιμένουν 30 παιδάκια με μύξες, βήχες, άσθματα, πυρετούς και κάθε λογής πόνους στις πρώτες βοήθειες, όταν σκάει μύτη μια τάξη νηπιαγωγείου με 16 παιδιά που μπορεί και να φάγανε δηλητηριώδη μανιτάρια από τα λαγκάδια της Παγοχώρας;  Άλλη φάση στο Φασούρι. Όντως. Είναι άλλη η φάση στο Φασούρι.

Η προσωπική μου ζωή έκανε μια μικρή στροφή στα εφηβικά μου χρόνια τις τελευταίες εβδομάδες που είχα την μάνα μου πάνω για επίσκεψη. Εκαλόμαθα εκ νέου που λέτε, καθώς όλες μου οι προσπάθειες να συμμετάσχω στις δουλειές του σπιτιού έπεφταν στο κενό. Η ατάκα “άστα πιάτα, τα μαζεύω εγώ, είσαι κουρασμένη εσύ παιδί μου, δούλευες” ήταν το πιο πειστικό επιχείρημα για να απλώσω την κωλάρα μου στον καναπέ και να ασχοληθώ με το γατί μου ή με τα νύχια μου. Και τώρα που έφυγε η μανούλα, άτε να ξανάβρω το φιλότιμο.

Παράλληλα έχω το άνωθεν eye candy ποσκόλιο το οποίο κινείται με ταχύτητα χελώνας και δεν θα πάει πούποτε άξιου αναφοράς εντός του 2011.

Η γάτα μου η Κλάρα είναι το πιο όμορφο, μαλακό, αστείο και αξιαγάπητο πλάσμα που θα μπορούσε να μου τύχει. Όταν την πήρα μου είπανε ότι είναι 75% βιρμανίας και 25% ragdoll αλλά εγώ πιστεύω πως είναι 75% βιρμανίας και 25% σκύλος. Αυτό το στηρίζω στο ότι: Έρχεται όταν της φωνάζεις, εκφράζει την αγάπη της γλύφοντας τα χέρια μου ασταμάτητα – με το bonus του peeling -,  πέφτει ανάσκελα και θέλει χάδια στην κοιλιά, δεν γδέρνει που να χτυπιέσαι, και δεν σκαρφαλώνει πάνω στους τοίχους.

Seriously, that’s fucked up.

Όσον αφορά τα κοινά δρώμενα στο νησί, είμαι κι εγώ μία από αυτούς που για 1-2 μήνες απείχαν συνειδητά από την -ο θεός να την κάνει- ενημέρωση. Τελευταία άρχισα δειλά-δειλά την επανένταξη μου, και η αφορμή ήταν… μα τι άλλο; Το πόρισμα της μονομελής. Και μετά το άλλο πόρισμα. Της πολυμελής. Και ο Αναστασιάδης να παθαίνει πανικό. Και ο Ζουγανέλης να φοβάται τις απειλές κατά της ζωής του. Αφού στέκει και στο δικαστήριο άμα λάχει Γιάννη μου: “Ίνταλόης κάμνεις έτσι; Μιάν κουβένταν είπαμε!”. Και η ζωή να συνεχίζεται με τον ίδιο Πρόεδρο. Καλώς ή κακώς, θα το δείξει ο καιρός. Στην Ελλάδα μάχουνται να ξεζουμίσουν την έκτη δόση, στην Τουρκία έσουσεν τους τζαι έθαψεν τους, στην βόρεια Αφρική έχουν πολλά να μάθουν για την διαφορά αναρχίας και πολυπόθητης δημοκρατίας, στη Συρία μετράμε 3000 νεκρούς και συνεχίζουμε, ενώ στην Παγοχώρα το πρωτοσέλιδο σήμερα είναι ότι χθές αργά το απόγευμα στην πόλη του Linköping [Linshoeping], ένας πατέρας τσούλαγε αμέριμνος το καροτσάκι του μωρού του, όταν εντελώς απρόκλητα, μια άγνωστη γυναίκα του επιτέθηκε με σκοπό να του πάρει το παιδί. Δεν του το πήρε, όλοι είναι καλά στα σπίτια τους – εκτός από την γυναίκα που ούτε καλά είναι, ούτε στο σπίτι της.

Ο καθένας με τα προβλήματα του, κι εγώ με τα δικά μου. Ήρθε η ώρα της αποτρίχωσης. Οημέ!