Skip to content

Η Αλήθεια μου

12/03/2012

After watching porn and getting myself off, I decided to write about something real.

Γράφω πλέον πολύ αραιά. Ακόμα και in private. Πέρασα διάφορα στάδια τα τελευταία χρόνια όμως αυτό έμεινε στάσιμο.  Σε κάθε στάδιο αυτό με προβλημάτισε.

Το θέμα είναι πως δεν έχω παράπονα να μου αντλήσουν ιδέες. Ή κι αν έχω, είναι πολύ μικρά, ασήμαντα. Ή είμαι εγώ πολύ μικρή και ασήμαντη. Δεν έχω να πω τίποτα πρωτότυπο είτε σε κάποιον άγνωστο, γνωστό, φίλο, ή σε μένα την ίδια. Και να νομίζω πως έχω, έχει σημασία για μια στιγμή. Μια εφήμερη στιγμή. Για να παραμεριστεί από άλλα, πιο καινούρια χρονικά δεδομένα, ασχέτου σημασίας. Να παραμεριστεί από τη μνήμη σου, από τη σκέψη μου.

Στον σύγχρονο κόσμο της τεχνολογίας και των μίντια, έχουν γίνει όλα τόσο εφήμερα. Πόσο κρατάει η φλόγα, το νόημα, σε κάθε τι που μας συγκινεί και μας αγγίζει σήμερα. Πόσο κρατάει η φλόγα ενός αναγνώσματος. Μιας εικόνας. Μιας ταινίας. Ενός τραγουδιού. Μιας γνωριμίας. Μιας σχέσης. Πόσο κρατάει πριν σβηστεί από δεδκάδες καινούριες, κυρίως άχρηστες ή λανθασμένες πληροφορίες που αποσυντονίζουν και αποκοιμίζουν;

Το νέο, το καινούριο μεταφράζεται ως πιο σημαντικό, ως καλύτερο, ενώ καμία σημασία δεν έχει για την ποιότητα ο χρονικός παράγοντας. Για παράδειγμα, η είδηση που διαδραματίστηκε προχτές που δεν ενημερώθηκες, δεν είναι κατ’ανάγκη λιγότερο σημαντική από την σημερινή. Η ανάρτηση που ανέβασα νωρίτερα σήμερα, θα διαβαστεί από αισθητά λιγότερους ανθρώπους απ’ότι η υφιστάμενη, διότι εμφανίστηκε για πολύ μικρότερο χρονικό διάστημα στους συναρθροιστές.

Τον 21ο αιώνα, the world is actually our oyster, οπότε κάνουμε μια ταχεία εξέταση όλων μας των επιλογών – τι θα διαβάσουμε, τι θα δούμε, τι θα ακούσουμε, τι θα φάμε, που θα πάμε – και πολλές φορές ξεχνάμε, 1. να εμβαθύνουμε, και 2. να υπάρχουμε συνειδητά στη στιγμή, νιώθοντας το συναίσθημα, ευγνωμονόντας το. Η αλήθεια είναι ότι τόσο χρόνο έχουμε: Ώστε να ξεφυλλίζουμε τα πιο πρόσφατα, ιδίως αυτά που σερβίρονται έντονα ή προκλητικά. Και είναι εξαιρετικά δύσκολο να είναι κανείς συστηματικά επιλεκτικός και κριτικός ανάμεσα σε χιλιάδες ερεθίσματα.

Όλα έρχονται και παρέρχονται και είναι εντάξει, έτσι ήταν πάντα – η ίδια η ζωή είναι εφήμερη – είναι το άλφα και το ωμέγα της επιβίωσης. Δεν γίνεται να είμαστε ερωτευμένοι για πάντα ούτε να πενθούμε για πάντα, ούτε να φοβόμαστε για πάντα. Ο έρωτας, το πένθος, ο φόβος, ανάμεσα σε άλλα, είναι φοβερά συναισθήματα, αναγκαία για την επιβίωση μας. Τα ίδια συναισθήματα σε υπερβολική και στάσιμη μορφή, παραμορφώνονται, χάνουν τον ρόλο τους, την αληθινή τους σημασία, και μας πιέζουν να ζούμε σε μια πραγματικότητα που δεν ισχύει. Εξού και χρειάζεται να ξεπερνιούνται και αντιπαρέρχονται. Συνήθως αυτόματα και όχι συνειδητά.

Ο προβληματισμός μου έγκειται στο ότι έχω την εντύπωση πως πλέον τα συναισθήματα που μας προκαλεί ένα γεγονός, μία εμπειρία, μία πληροφορία, δεν διαρκούν καλά καλά ούτε όσο να προλάβουμε να τα επεξεργαστούμε. Είναι σαν το νερό που γεμίζει ένα κουβά, όπου ο κουβάς είναι ο εγκέφαλος μας. Η στάθμη ανεβαίνει μέχρι που ξεχειλίζει και χύνεται το νερό στο πάτωμα. Σκέψου πόσοι διάκοψαν την ανάγνωση αυτής της ανάρτησης, για να πάνε να διαβάσουν αυτή που ανέβασα νωρίτερα σήμερα. Όλα γίνονται ππάσα-ππάσα, που πάνω-που πάνω, πόξω-πόξω. Και πάμε στο επόμενο line of order. Στον πολύ καιρό αυτό προκαλεί μια σύγχυση, μια πλάνη. In sensory overload, perception – and thus judgment – suffers.

Τι να σου πω, τι να σου πω, αφού σου τα’παν άλλοι.

Από την άλλη με γεμίζει ελπίδα το πως στον 21ο αιώνα της τεχνολογίας και των μίντια, σιγά-σιγά συνειδητοποιούμε ότι όλοι  οι άνθρωποι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είμαστε ενωμένοι μεταξύ μας. Είτε το θέλουμε, είτε όχι.

Τις προάλλες κοίταζα το πλάνο συνταξιοδότησης μου.

I know, i should also make a will.

Ένιγουει, έχω ένα στάνταρντ πλάνο. Ο εργοδότης μου πληρώνει κάθε μήνα 4.5% του μισθού μου σε σύνταξη. Λαμβάνοντας υπόψη αυξήσεις, πληθωρισμούς, φορολογίες, μπλα μπλα μπλα, όταν συνταξιοδοτηθώ – υποθετικά σε 35 χρόνια – θα λαμβάνω το τάδε ποσό.

Έχω όμως επιλογές!

Μπορώ άμα θέλω να αφήσω την εταιρία να επενδύσει τα λεφτά μου με ένα σχετικό ρίσκο (το οποίο βγαίνει σε 4 μεγέθη S, M, L, XL), και έτσι να μπορώ όσο είμαι νέα να πολλαπλασιάσω τα οφέλη μου. Χμ, ενδιαφέρον.

Μπείτε εδώ να δείτε τα κέρδη από τις επενδύσεις μας τα τελευταία 10 χρόνια!!

Μπαίνω φυσικά. Πράγματι, οι 15 πρώτες εταιρίες, σουηδικές και ξένες που ποζάρουν στον πίνακα, έχουν αποφέρει μεταξύ 300-500% κέρδη τα τελευταία 10 χρόνια.

Η αγορά και η παγκόσμια οικονομία όμως σήμερα έχει μια διαφορετική εικόνα και πρόγνωση για τα επόμενα 10 χρόνια. Μια φωνή μέσα μου μου λέει, “κάτσε στα βραστά σου καλύτερα και έλπιζε πως σε 35 χρόνια τα λεφτά σου θα είναι εκεί. Όπου κι αν βρίσκεσαι στον πλανήτη.”

Ακόμα και στην pretend-to-be-neutral Σουηδία της σουηδικής κορώνας και διαχρονικότητας οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου, η καθημερινή ζωή έχει ακριβύνει αισθητότατα τον τελευταίο χρόνο και δη το τελευταίο εξάμηνο. Χωρίς ανάλογη αύξηση μισθών ή μείωση πανύψηλων φόρων.

Ότι συμβαίνει αλλού, επηρεάζει εκεί και πιο κει, επηρεάζει κι εδώ. Τα σύνορα είναι πλέον μόνο νοητά. Οι αποστάσεις έχουν μικρύνει και κυριολεκτικά αλλά και μεταφορικά. Δεν ισχύει πλέον η ατάκα “εσείς τη δουλειά σας κι εμείς την δική μας”, γιατί κουμάντο δεν κάνουν ούτε οι δικοί σας ούτε οι δικοί μας, αλλά κάποιοι άλλοι, θεωρητικά αήττητοι. Αυτοί που αν πιστέψουμε τις “θεωρίες” συνωμοσίας, θέλουν τον τρίτο παγκόσμιο, οικονομικό πόλεμο. Η δική μας δουλειά, είναι και δική σας. Και η δική σας δική μας. Είτε το θέλουμε, είτε όχι, είμαστε όλοι ενωμένοι, όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, σαν τραπουλόχαρτα, σαν ντόμινο, σαν κρίκοι αλυσίδας. Βλέπουμε πως είμαστε ενωμένοι όλοι με όλους, μέσω της κοινωνικής δικτύωσης, μέσω της μετανάστευσης, μέσω της οικονομίας, μέσω του είδους.

Είμαστε όλοι μικροί κι ασήμαντοι, κι αυτό αναγκαστικά μας κάνει όλους σημαντικούς.

Ελπίζω με τον καιρό και τα καινούρια δεδομένα να έρθει και το επόμενο στάδιο ωρίμανσης του είδους. Περιμένω να ενωθούμε συνειδητά.  Περιμένω την αρχή του τέλους του εθνικισμού. Του ρατσισμού.


Στην ματαιότητα του 2012, θέλω ότι εμφανίζεται εδώ να είναι αληθινό. Κι ας είναι εφήμερο.

5 Comments leave one →
  1. 12/03/2012 12:08

    Αμήν.

  2. 12/03/2012 16:40

    Πολλα ωραίο ποστ.

    Το δεν έχω τίποτα να πω καινούριο, εν τζαι μια δική μου αληθκεια, που με οδηγεί στη ματαιότητα της επικοινωνίας κάποτε, με αποτελεσμα να γραφω χωρίς να αισθανομαι πως αξίζει ή πως αν δεν εγραφα εν έγινε τζαι κάτι.. αισθημα μιας ματαιότητας.

    η λύση ενι ότι παντα βρίσκω κατι που εμενα αρεσκει μου ή δεν ήξερα την οπτική του, τζαι έτσι διατηρώ την αίσθηση ή την ελπιδα πως αφού πιαννω πραματα, ας γραφω τζαι εν πειραζει που εμενα η δική μου γραφή δεν μου λαλεί τίποτε.

    νομίζω εν οι άλλοι που διούν αξία στην επικοινωνία.

    αν φτασουμε στο σημείο να μεν θωρουμεν τιποτε απολύτως σαν καινουριο στους άλλους, τζιαμε νομίζω καληνύχτα..

    η ταχύτητα, τζαι η πληθώρα των πληροφοριών στερεί μας τον θαυμασμό για τον κόσμο τζαι τους ανθρωπους ή τα εργα τους ή το μυαλό τους κ.λ.π

    χωρίς θαυμασμό/απορία/παθος για τη ζωή, η ζωή εννεν ωραία.
    εν σαν ενα μεγαλο σουπερ μαρκετ που εν κλειδωμενο τζαι εσύ θωρείς τα πραματα που τα τζιαμια.

  3. Γιωργος permalink
    12/03/2012 20:15

    Skeftese polla…life is simple. relax and enjoy the ride

  4. 13/03/2012 06:54

    “…Στην ματαιότητα του 2012, θέλω ότι εμφανίζεται εδώ να είναι αληθινό. Κι ας είναι εφήμερο….”

    Φώτο σου δηλαδή…

  5. 19/03/2012 11:43

    Να πω welcome back? Μάταιο αφού το ΄δεν έχω τίποτε να πω’ μετά από απουσία δηλώνει πιο πολλά νομίζω από όσα χωρά η ανάρτηση.
    Μόνο.. περνούσα, περνούσε ο καιρός, & τώρα πο τυχαία είδα το (3) στο google reader χάρηκα & η επ΄σκεψη δε με απογοήτευσε.
    Εφήμερα τα ιστολόγια, πιο πολύ από τη ζωή μας, όμως.. καλώς ήρθατε πάλι!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: