Skip to content

Papa Doesn’t Preach

17/05/2011

Έχω παρατηρήσει ότι στις αμερικάνικες τηλεοπτικές σειρές, σχεδόν by definition η κόρη -και δη η έφηβη κόρη- έχει πάντα issues με την μάνα της, ενώ η σχέση πατέρα-κόρης είναι σχεδόν by definition made in heaven.

Δηλαδή σε ένα υποθετικό σενάριο, όταν οι γονείς επιστρέφοντας νωρίς από ένα δείπνο gone bad, πιάνουν την 15χρονη κόρη τους να μπαλαμουτιάζεται με έναν άγνωστο έφηβο στο σαλόνι τους, η μάνα παθαίνει το ντελίριο της ζωής της ενώ ο πατέρας φρικάρει λίγο (κάποιος μαντράχαλος ξέχασε την γλώσσα του μέσα στο στόμα της κόρης του) αλλά κρατά την ψυχραιμία του. Στη συνέχεια και αφού ο νεαρός γίνει καπνός, η μάνα το φυσάει και δεν κρυώνει (γιατί ζηλεύει την κόρη της και την σαμποτάρει συστηματικά) ενώ ο πατέρας καταλαβαίνει πως η κόρη του είναι ερωτευμένη και είναι γλυκός μαζί της σε σημείο αηδίας. Μετά καληνυχτίζονται και λένε ο ένας στον άλλο I love you για πέμπτη φορά από το πρωί που ξύπνησαν.

Αντιλαμβάνομαι πως οι τηλεοπτικές σειρές είναι make believe και όχι αληθινές ιστορίες, αλλά υποτίθεται πως είναι make believe ιστορίες που συμβαίνουν σε αυτόν τον κόσμο, όπου κατά γενική ομολογία η κόντρα μεταξύ μάνας-κόρης είναι απλή οδοντόκρεμα σε σχέση με την κόντρα πατέρα-κόρης.

Σε αυτόν τον κόσμο, η πιο πιθανή εξέλιξη του άνωθεν σεναρίου είναι με το που πιάνουν την νεαρά στα πράσα, ο πατέρας αντιδρά επιθετικά όπως αρμόζει σε κάθε αρσενικό που νιώθει ότι κάποιο άλλο αρσενικό απειλεί το territory του, η μάνα φρικάρει λίγο γιατί φοβάται την αντίδραση του πατέρα, ο νεαρός γίνεται καπνός γιατί τον κυνηγάει ο πατέρας να του στρίψει το λαρύγγι, η μάνα κρύβει την κόρη τους στο δωμάτιο μην φάει καμιά αδέσποτη, και στη συνέχεια όταν ο πατέρας επιστρέφει από το κυνηγητό ηττημένος γιατί που να ανταγωνιστεί με ένα 17χρονο στο τρέξιμο, η μητέρα προσπαθεί να τον ηρεμήσει μη έχουνε χειρότερα ντράβαλα.

Στην Αμερικάνικη “πραγματικότητα”, η σχέση μάνας-γιου υποφέρει το ίδιο με την σχέση μάνας-κόρης, ενώ η σχέση πατέρα-γιου δεν είναι made in heaven, αλλά ούτε made in hell.

Είναι λες και ένας ένας μόνος του και όλοι μαζί μας πασάρουν ένα μητρικό στερεότυπο που υστερεί σε σημείο τέρατος ενώ ένα πατρικό που υπερτερεί σε σημείο άγγελου. It pisses me off.

Ένα πράγμα έχω να πω στους -κατά τεράστια πλειοψηφία άντρες- δημιουργούς: Αν δεν ήταν οι μανάδες σας να σας δημιουργήσουν όλα τα ψυχολογικά προβλήματα που σήμερα σας κάνουν μοναδικά διαφορετικούς, τούτη τη στιγμή θα επουλούσετε χάμπουρκερ στα McDonalds αντί να βγάζετε εκατομμύρια παράγοντας τηλεοπτικές σειρές!

3 Comments leave one →
  1. anonimus permalink
    18/05/2011 00:56

    Κάπου διάβασα την εξής παροιμία (όπως τη θυμάμαι):

    Όταν το παιδί τα καταφέρει, ο πατέρας είναι υπερήφανος.

    Όταν το παιδί “αποτύχει” η μάνα θλίβεται.

    Γιατί άραγε;

  2. 18/05/2011 14:25

    Πέστα χρυσόστομη!

  3. 20/06/2011 18:42

    Εγώ πάντως, όποτε δω τη μάνα μου της δίνω συγχαρητήρια..

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: