Skip to content

Separation Anxiety

22/04/2011

Όταν έφυγε ο αδερφός μου για να πάει πίσω στη ρουτίνα του και με άφησε να πάω πίσω στη δική μου ρουτίνα, μετακόμισε σπίτι μου για 2μιση μέρες μία διαταραγμένη. Χτυπούσε το τηλέφωνό της, το απαντούσε, κουβέντιαζε, χαχάνιζε, έκλεινε με χαμόγελο, μετά έπιανε να διπλώσει τα πλυμένα σεντόνια από την απλώστρα και πλάνταζε στο κλάμα. Μετά έπλενε τα πιάτα για να κάνει χώρο στο νεροχύτη, όλα καλά, και όταν έπιανε να αδειάσει τα σκεύη από τα μάτια της κουζίνας από το φαΐ το χτεσινό για να τα πλύνει, πλάνταζε στο κλάμα. Πήγαινε στο μπάνιο, έκανε τα πίλινγκ και τις μάσκες της, έβγαινε απ’το μπάνιο ανανεωμένη, και μπαίνοντας στο υπνοδωμάτιο, έριχνε μια ματιά στο ξεφουσκωμένο air bed και πλάνταζε στο κλάμα. Ετοιμαζόταν για να πάει δουλειά αν και βαριόταν μόνο στην ιδέα, και μπαίνοντας μες το αυτοκίνητο θυμόταν ότι τα χειμερινά λάστιχα είναι ακόμα στο πορτμπαγκάζ και τώρα ποιος θα την βοηθήσει να τα μεταφέρει στην αποθήκη; Και φυσικά, ως ήταν αναμενόμενο, καθόταν για 5 λεπτά στη θέση του οδηγού και πλάνταζε στο κλάμα. Έβαζε να δει ένα επεισόδιο The Big Bang Theory, όλα κυριλέ και χα χα χα και χου χου χου, έβαζε να δει Ράδιο Αρβύλα, κλάμα.

You get the picture. Διαταραγμένη.

Κάθε φορά που πλάνταζε στο κλάμα, έλεγε κάτι ακατανόητο, ξέρεις, ο,τι και να λέει μια γυναίκα που πλαντάζει στο κλάμα είναι distorted και χρειάζεται επαγγελματικά προγράμματα ήχου για να διαλευκανθεί. Δεν ήξερα τι να κάνω, πως να την αντιμετωπίσω! Δεν μπορούσα να καταλάβω τι θα την έκανε να γελά και τι να κλαίει ώστε να αποφύγω εκείνα που την έκαναν να κλαίει. Της έλεγα να πάμε σουπερμάρκετ, κυριλέ, της έλεγα να πάμε βόλτα στο δάσος, κλάμα. Βρίσκει ένα τρωκτικό στο πάτωμα, γελά σαν την κότα. Βρίσκει ένα κοτσούι στο πάτωμα, κλαίει σαν το μωρό.

Ώσπου αποφάσισα να την διακόψω στο πλάνταγμά της και να την ρωτήσω, “ΤΙ ΛΑΛΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΡΗ ΜΟΥ;;”.

Στο οποίο μου απαντάει με δυνατή distorted φωνή “ΕΕΛΟΟΑΒΒΟΥΙΜΟΥΟΥΟΥΟΥ”.

… Δηλαδή;”

“ΤΙΕΝΝΟΕΙΣΔΗΑΗ!!!”

“ΕΝ ΝΟ Ω ΔΕΝ ΚΑ ΤΑ ΛΑ ΒΩ ΤΙ ΛΑ ΛΕΙΣ! Μί λα κα θα ρά.”

“Θέλω το αρφούι μουυυυυυυυυυ”

“Τζαι εγώ θέλω τον! Αλλά εν κάμνω έτσι!!”

“Ίντα με θωρείς έτσι;”

“… Άτε να ούμεν αν το έβρεις.”

“Ου γκιάολε… εν με τον εαυτό μου που μιλώ τόσην ώρα.”

“Γλήορον πιστόλιν.”

Και έτσι γλύτωσα απ’την συγκάτοικο και έμεινα μόνη μου. Δίχως άλλα κλάματα και οδυρμούς. Αύριο όπως όλοι οι θεάνθρωποι μια φορά τον χρόνο, θα αναστηθώ.

Καλό Πάσχα!

9 Comments leave one →
  1. 22/04/2011 13:43

    Τζιαι το ότι Εμίλησες με τη διαταραγμένην εν το σημαντικόν της υπόθεσης. Έκαμες δεύτερον separation τζι είδες το, εσιουμάλισες το, τζι άφηκες το να φύει άμαν έκαμεν τη δουλειάν του.

  2. 22/04/2011 16:55

    Λέω κι εγώ! Η διαταραγμένη, αν και προσκεκλημένη στο σπίτι, δίπλωνε σεντόνια, έπλενε πιάτα και πήγαινε και δουλειά? Χα χα χα χα!!!!!
    Άντε, καλή προσαρμογή στη ρουτίνα πάλι, χωρίς το “αρφούι”

    • 28/04/2011 22:33

      Επήρεν μου καμιάν εφτομάδα αλλά επροσαρμόστηκα Μερόπη μου!!🙂

  3. 22/04/2011 17:56

    i know the feeling😦

  4. 22/04/2011 22:08

    pOtana xenithkia!

    Kali anastasi

  5. 22/04/2011 22:08

    2μιση μέρες? Καλά είσαι. Εμένα η διαταραγμένη μου έχει κατσικωθεί ένα μήνα τώρα. Προσπάθησα να τη βρω να της κάνω μια κουβέντα μπας και πάει απο κει που ήρθε αλλά μάταια. Κρύβεται καλά το παλιοκόριτσο.

    Καλή ανάσταση αύριο και μακάρι να είναι για όλους.

  6. 25/04/2011 20:19

    Μάνα μου ρεεε!
    So sweet!

  7. Andria-Yiasmin permalink
    27/04/2011 16:53

    Manaaaaa mu reeeeeeeeee:))))) BTW polla wraio to blog sou🙂 enthousiastikaaa!!!:) hahaha xoxo

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: