Skip to content

Ψωνάρα died?

24/01/2011

Άκου να δεις πως έχουν τα πράματα. Εγώ κάποτε δεν εχόρτανα να με βλέπω. Εστέκουμουν μπροστά στον καθρέφτη με τις ώρες με δυνατά την μουσική, ετραούδουν τζαι εχόρευκα, τζαι έκαμνα με χάζι πολλύ. Εκατάλλιουν ενέργεια στην ενδυμασία μου, επρόσεχα να την ανανεώνω συχνά τζαι να είμαι πάντα ευπαρουσίαστη, με ελαφρύ μακιγιάζ, το παπουτσούι μου το στυλάτο, εκατάλαβες. Συνέχεια έβρισκα πράματα για να κάμνω top myself τόσο προσωπικά όσο και ακαδημαϊκά τζαι ένιωθα περήφανη τζαι πολλά γαμάτη. Τελεία. Έτσι όπως το περιγράφω ήταν σαν να ήμουν σε μόνιμο ανταγωνισμό με τον εαυτό μου, τζαι μάλλον έτσι ήταν. Δεν εμπήκα ποττέ στον κόπο να ανταγωνιστώ κάποιον άλλον. Πάντα είσιεν καλλύττερους μου σε κάποια πράματα τζαι τούτο είχα το αποδεχτεί. Το θέμα ήταν τούτο που έκαμνα εγώ να το έκαμνα όσο καλύτερα εγίνετουν. Μέσω τούτου του αυτοανταγωνισμού, που τα 16 μου βρίσκομαι σταθερά στην βαθμολογία του 8 που τα 10 στις επιδόσεις μου. (Στα 16 μου αποφάσισα πως δεν έχω διάθεση να στοχεύω για το 10 γιατί ήταν να πελλάνω που το άγχος μου.)

Τωρά θωρώ με στον καθρέφτη το πρωί που νίφκουμαι, τζαι αλλό καμιά φορά στα πεταχτά άμα πλυννήσκω τα χέρια μου, αλλά σπάνια κάθουμαι να με παρατηρήσω, σάννα τζαι μου είμαι ψιλοαδιάφορη οπότε δεν δικλώ να με δω. Όι πως άλλαξα ιδιαίτερα, ίσια ίσια που η επιδερμίδα του προσώπου μου ετσίτωσεν που την κρυάδα. Κιλά εν έβαλα. Βαρκούμαι να τραουδήσω. Τωρά αναγνωρίζω ότι είμαι γαμάτη ακαδημαϊκά αλλά η σκέψη δεν ακολουθείται από τελεία (.) αλλά από το “και τι έγινε;”. Άκου; “Και-τι-έγινε” μίσιημου.

Βοήθεια χωρκανοί!

Χάννω το ψώνιο μου, τζαι ένει ξέρω πως να νιώσω καλά δίχα του.

Ποια είμαι αν δεν είμαι ψωνάρα? Οϊμέ!

Τούτο γράφτηκε τον Φλεβάρη του 2010, πριν 11 μήνες.

The identity crisis is now over. Over με την έννοια του ότι ξέρω ποια είμαι όταν δεν είμαι ψωνάρα.  Δεν έχω πια τόση ανάγκη να με παρατηρώ στον καθρέφτη γιατί κατάλαβα ότι το ότι είμαι μία θνητή θεά δεν θα αλλάξει αν αποτραβήξω την ματιά μου.  Η στάση “και τι έγινε αν είμαι γαμάτη;” επιβεβαιώνει πως δεν νιώθω ότι η ύπαρξη/υπόσταση μου απειλείται από κάτι, ούτε από εμένα την ίδια, κάτι που  μου προσφέρει ένα άλφα κύρος. Μετά από μία 10ετία επέστρεψα στο φυσικό χρώμα μαλλιών μου. Έχω μερικές άσπρες τρίχες στην κουρία μου και γουστάρω με τις πρώτες χειροπιαστές αποδείξεις αυθεντικής σοφίας. Που δεν μπορείς να πεις, η “αυθεντική σοφία” νικά την “ψωνάρα” anytime.

Είχα όμως ένα θεματάκι με το όνομα, το περιεχόμενο, και γενικά ολόκληρο το μπλογκ και τον ρόλο που παίζει.  Σκέφτηκα πως τέλειωσε, τα έφαγε τα ψωμιά του, το Dr. Ψωνάρα’ς Corner πέθανε, θα το κλείσω και να σταματήσω δια παντός να γράφω δημόσια, αλλά η μονιμότητα αυτού είναι ανειλικρινής σε μια πραγματικότητα όπου τα πάντα ρη. Σκέφτηκα να το κλείσω και να ανοίξω άλλο από την αρχή αλλά η ψωνάρα μέσα μου διαμαρτυρήθηκε για τον χαμό των θαμώνων. Και τότε έγινε προφανές: Η Ψωνάρα είναι η μητέρα της Αυθεντικής Σοφίας.

Δεν πέθανε.

Ζει, ζει και το πάλεμα της δεν τελειώνει.

15 Comments leave one →
  1. 24/01/2011 22:47

    Το ψώνιο όπως και η ζήλια (άμα δεν είναι σε υπερβολικό βαθμό) είναι καλά κίνητρα για να μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε πράγματα στη ζωή μας .

  2. 25/01/2011 01:11

    Το died τζιαι το ξηdied εν κοντά κοντά. Πον να σταματήσεις να θωρείς τον εαυτόν σου στον καθρέφτην θα είσαι ερωτικά νεκρή. Εν κρίμαν να πεθάνεις πριν τα ογδόντα σου.

  3. 25/01/2011 01:51

    Το ψώνιο μας δεν το χάνουμε ποτέ. Απλά, κάποια στιγμή, το παντρεύουμε με τη γαμάτη σοφία μας. Η οποία by the way είναι κι αυτή ψωνισμένη! Κι έτσι πορευόμαστε…Καλύτερες από ποτέ!

    Καλημέρα!

  4. 25/01/2011 01:58

    ε εννοείται ότι η ψωνίαση ποτέ δεν πεθαίνει! Αν δεν είμασταν ούλλοι που λλίο ψουμνισμένοι πώς θα επηαίναμε μπροστά?

  5. 25/01/2011 02:43

    Παρέτα κόρη πελλάρες άκου να κλείσει το μαγαζί!

    Έν έλειψεν η Ψωνάρα. Απλώς επιντώθηκε με άλλα στοιχεία τζι εγίνηκε Ψωνωριμάρα (-ωρίμανση τζιαι Ψωνάρα) 🙂

  6. Γιωργος permalink
    25/01/2011 11:25

    Τα δυο κειμενα δειχνουν το ποσο αλλαξες εσυ σαν χαρακτηρας, δειχνουν ενα evolution, το οποιο evolution συνηθως ερχετε στην ηλικια μας (μαζι με τες ασπρες τριχες(ναι εχω τζιαι γω)).
    Το blog σου με αυτο το κειμενο αναγεννηθηκε, αναμορφωθηκε, ωριμασε.
    Οπως εσυ.
    Ειμαι μεταξυ εκεινων που θελουν κι αλλη Ψωναρα και που δεν σε χορτανουν με τιποτε.
    Ανυπομονω για αυτα που θα ερθουν.
    Καλη τυχη
    PS.
    Γιατι οι μετριοι μαθητες του σχολιου τελικα καμουν, και αυτο παει να γινει κανονας, τις πιο ενδιαφερουσες δουλιες με τα πιο πολλα λεφτα;

  7. 25/01/2011 11:25

    Τωρά που επέρασες σε άλλη διάσταση διερωτούμαι ηντα εξέλιξη θα έχουν τα toilet thoughts.

    Tζιαι μεν διανοηθείς να το κλείσεις. Αναγιώσαμεν κοπελούθκια με τούντο blog🙂

  8. 25/01/2011 11:37

    ψιτ, σου πάει η σουηδία λέω εγώ.🙂

  9. 25/01/2011 11:40

    “Η Ψωνάρα είναι η μητέρα της Αυθεντικής Σοφίας”! Ολα τα λεφτά είναι αυτή και μόνο αυτή η ατάκα, εφόσον την εννοείς φυσικά! Αγγιξες την αυτοαποδοχή αγαπητή μου, που σημαίνει ότι νιώθεις επιτέλους αληθινά άνετα να είσαι απλά ο εαυτός σου, με ό,τι αυτός περικλείει!

    http://newagemama.com

  10. 25/01/2011 12:35

    Δόξα σοιιιιιι!!!!
    (και ξανά προς τη δόξα τραβά)

  11. 25/01/2011 15:12

    Πππφφφφφφ…. ρεεεεεεε, κάποιος να την συνάααααξειειειειειιιιιι !!!
    🙂

  12. 25/01/2011 22:45

    To βρήκα πολύ ενδιαφέρον και δεν θα το αναλύσω, δεν χρειάζεται.
    Μου άρεσε όπως το έθεσε ο Aceras, μάλιστα προβληματίστηκα… Δλδ είναι καλό που βλέπω συνέχεια τον εαυτό μου στον καθρέφτη; Πέρασα κι εγώ φάση που δεν το έκανα καθόλου, τώρα το κάνω συνέχεια και νιώθω και καλά ρε!
    Το “ψώνισμα” είναι ζωή!!

  13. stalamatia permalink
    26/01/2011 18:59

    Δηλαδή γιατρέ άμαν ωριμάσει η ψωνορίαση μας κατεβάζουμε τα ρολά; Κανεί σιορ, η κάθε ηλικία δικαιούτε τα δικά της( καμώματα).Τι θα ΓΙΝΟΥΜΕ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΨΩΝΑΡΑ ΜΑΣ;;;;;;;;;;;;;;;;;

  14. 27/01/2011 09:27

    Εν που μεγαλώνεις. Έπαθα το τζιαι εγώ. Πάω να πω μια κατζία τζιαι δεν μου φκαίννει. Προχτές ήταν να γράψω trash nation τζιαι άλλαξα γνώμη. Απαράδεκτα πράματα…

Trackbacks

  1. Λίγο απ’όλα « Dr. Ψωναρα’s Corner

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: