Skip to content

Ανησυχία

18/05/2010

Νιώθω μιαν έντονη ανησυχία ετούτο το πρωινό, ένα πράμα απερίγραπτο μου λιμπουρκάζουν τα πόθκια μου τζαι φτερουγίζει η καρθκιά μου. Νιώθω παρόμοια όλα τα πρωινά που προηγούνται βραδινής εφημερίας τζαι δεν ξέρω γιατί. Αλλά τούντην φορά εν πιο έντονο τζαι περιέργως, περισσότερο “καλή ανησυχία” παρά “κακή ανησυχία”.

Αλλάσσει η ζωή μου. Ή τουλάχιστον κάτι κινείται που με κάμνει να νιώθω πως αλλάσσει η ζωή μου.

Ο τελευταίος ένας χρόνος ήταν μια σειρά αλεπάλληλων περιόδων κρίσεων, που κατέληξαν σε ένα μεγάλο επεισόδιο υπαρξιακής κρίσης διότι για πρώτη φορά η κοινωνική μου ζωή και η προσωπική μου ζωή και η επαγγελματική μου ζωή ήταν σταθεροποιημένες. Η κοινωνική μου σταθερά περιορισμένη, η προσωπική μου σταθερά λειψυδρής, και η επαγγελματική μου σταδιακά βαρετή. Ενώ το μέσα μου να παίρνει φόκο. Τίποτα σε αυτήν την πραγματικότητα δεν εταίριαζε με την Psychia που ήξερα ή που φανταζόμουνα, ήταν μάλιστα τόσο μακρυά που έφτασα να αμφισβητώ ολόκληρη μου την ύπαρξη και όοοολες μου τις επιλογές. Το γνωστό και ως identity crisis.

Έφτασα φυσικά να φταίω την Σουηδία. Η Παγοχώρα έσιει 5 μήνες χειμώνα, τζαι η Παγοχώρα εν έσιει περιπέτεια, πως τζαι τον σιήστο που την έφκαλεν, μα εν πλάσματα που ζιούν δαμέ οξά καλορυθμισμένα ρομποτάκια, όπου οτιδήποτε out of the norm θεωρείται παθολογικό τζαι η πιο συνηθισμένη κουβέντα είναι “δεν αντέχω άλλο”, η δουλειά μου, ο λόγος που είμαι στην Σουηδία in the first place, φέτος φακκά μου πας τα τζιέρρατα διότι δουλεύκω με ενήλικους (τάχα άμα ούτε τούτο έννεν καλό, shιέσε μέσα), τζαι τούτη η ππουστόπολη που μένω, που δεν μυρίζομαι την θάλασσα, που δεν θωρώ τον ορίζοντα, που εν μιτσιά αν τζαι εν μεγάλη, που η ζωή κινείται τόσο μα τόσο αργά (κατά τ’άλλα εν όμορφη πόλη). Είναι πασιφανές ότι η προσαρμογή μου στην κεντρονότια Παγοχώρα τα πήγαινε θαύμα.

“Δεν αντέχω άλλο!” είπα σε άπταιστη σουηδική. Εκουράστηκα να προσπαθώ να έχω μια φυσιολογική ζωή, γιατί το να έχω μια φυσιολογική ζωή δεν θα έπρεπε να απαιτεί τόση προσπάθεια. Τίποτε δεν είσιεν νόημα. Τζαι ήμουν παγιδευμένη. Η μαστόρισσα μου καθώς και η ψυχοθεραπεύτρια μου μου εσυνέστησαν να πάρω μερικές εβδομάδες άδεια ασθενείας διότι I was burned out. Πολλά δελεαστική ιδέα. Θα εκατέβεννα Κύπρο τζαι θα εγίνουμουν sun burned που αντιστρέφει το burn out γιατί είναι burned on the outisde αντί για burned on the inside. Άντε γεια. Αλλά αρνήθηκα (προς το παρόν – να το παλέψω αλλό λλίο – εν κανεί να το κάψω, χρειάζεται να το κάμω κάρβουνο).

Κάποιες μέρες αργότερα, ήταν Δευτέρα, εν ήμουν καλά που τα καλά. Εσηκώστηκα παθητικά μετά από μια νύχτα χωρίς ύπνο, επήα δουλειά σαν το ρομπότ.  Δεν έθελα να πάω όμως εν είσιεν τίποτε μέσα μου νεύρο να εμποδίσω τον γάρο μου που ένα δρόμο ξέρει. Εσυνάντησα ασθενείς ενώ δεν ήμουν σε καμία θέση να κάμω σωστές εκτιμήσεις. Ούτε καν να συγκεντρωθώ να ακούσω τι μου έλεαν δεν έμπαινα στον κόπο. Δεν με έκοφτεν τίποτε. Αργότερα στο σπίτι αποφάσισα πως εν αρκώ να φτάσω σε σημεία εγκληματικά οπότε αν την επομένη εξυπνούσα νιώθοντας το ίδιο κενή από συναισθήματα θα έπαιρνα την άδεια ασθενείας. Τελικά -I’ll spare you the long friend talks- it turned out ότι η μέρα αυτή ήταν η μέρα που έπιασα πάτο, I hit rock bottom που λαλούμε στα κυπριακά, τζαι που τζιαμέ τζαι τζει, μόνο πάνω εμπορούσα να παώ. Ετζοιμήθηκα όπως το πουλλούι. Την επομένη ξυπνώ τζαι είμαι άλλος άνθρωπος. Ήταν τόσο έντονο τούτο το συναίσθημα της ελπίδας τζαι ενέργειας μετά που τόσους μήνες που αναρωτήθηκα αν είμαι διπολική. Τελικά εν στα σύγκαλα μου που ήρτα, εν επήα πάρα πάνω.

Τζαι φτάνουμε στο σημερινό πρωινό, περίπου ένα χρόνο μετά την αρχή της κρίσης και περίπου ένα μήνα μετά το awakening. Νιώθω μιαν ανησυχία που έγκειται σε όλα τα πάρα κάτω με σειρά εμφάνισης.

1. Εμπήκεν η άννοιξη.

2. Γνώρισα ένα παιδί.

3. Επετάχτηκα μια στιγμή έσσω μου.

4. Έχω προσεχώς συνέντευξη στην παιδοψυχιατρική της Στοκχόλμης.

5. Το πιο σκατά εξάμηνο στα πέντε χρόνια της ειδικότητας μου ποσπάζεται προσεχώς.

6. Περιμένω μουσαφιραίους. My parents.

7. Είμαι νυχτέρι πόψε.

Και η “καλή” νικά.🙂

14 Comments leave one →
  1. pasxalina permalink
    18/05/2010 12:44

    Μπράβο άξιζε η αναμονη (κι επιμονή) όπως φαίνεται. Αν κάποιος είναι σε κρίση για δύο χρόνια και δεν έχει χτυπήσει πάτο ακόμα πόσο πρέπει να περιμένει γιατρέ μου;

  2. 18/05/2010 12:55

    Όχι για να κάνω τη σπαστικιά, αλλά μηπως απλά ανανεώθηκες από τις 10 μέρες διακοπές στην Κύπρο;

    Τελικά, αυτό το overanalysing με σας του ψυχογιατρούς είναι αναπόφευκτο!

  3. 18/05/2010 13:14

    Συμφωνώ με τη δεύτερη διαπίστωση της Κρότκαγιας. Λες και είσαστε μικροβιολόγοι και ο κόσμος σας γαίμα! Πόση ανάλυση σιόρ; Βάρτε τζιαι λλίον τη μάππα χαμαί. Οξά κάμνετε πράκτις πάνω στον εαυτό σας;

  4. john permalink
    18/05/2010 13:27

    Νομίζω τουτό ονομάζεται culture shock τζαι ακολουθεί ακριβώς την πορεία που περιέγραψες. Στην αρχή είσαι μεσ’τη τρελη χαρά που βλεπεις καινούργια πράματα, μέτα παίρνεις την κατιούσα τζαι εν ούλλα μαύρα τζαι τελικά έρχεσαι σε φυσιολογικά επίπεδα.
    Λύση λένε οι ειδικοι οτι είναι μόνο η υπομονή!
    Μόνο που λαλούν οτι διαρκει περιπου έξι μήνες τζαι όι ένα χρόνο και βάλε ! Τωρά αγχώνεις με !!

  5. 18/05/2010 13:43

    ωραία νέα.μπράβο

  6. 18/05/2010 14:44

    hmmm…
    katalavainw se. Toulaxiston etsi nomizw.
    Niwthw paromoia pramata, tziai paromoia mou symvainoun.
    Atzaphs sou en pou eimasten se xwres kryes?

  7. Άρχων permalink
    18/05/2010 15:40

    Φαίνεται σαν τον ιδανικό χρονικό πλαίσιο για ερωτικές αναζητήσεις

  8. 18/05/2010 15:57

    Ένα πράμα σαν τους Ιάπωνες άμα πιέννουν σε καμιά ευρωπαϊκή πόλη.

  9. duke permalink
    18/05/2010 22:27

    mpa postbabylon. Egw pou eimai edw kai kamposo kairo se xwra zesth (kai poso mallon mama patrida) niw8w to idio perierga….

  10. 18/05/2010 23:16

    A bipolar psychiatrist

    That would be hillarious, actually.

  11. famagusta permalink
    19/05/2010 07:45

    tha ithela na se rwtisw cwnara mou tin idikotita sou ti kanis sto louleo?

  12. Yiannis permalink
    19/05/2010 08:58

    Emena i krisara mou eixe diarkesei 3 xronia kai arxise 3 mines meta tin metakomisi mou sti Souidia🙂

    Kalos na mas erteis sti Stockholmi kai an xreiasteis otidipote epikoinwnise! Stin paidopsyxiatriki dame edoulepsa 3-4 mines kai mono kales entypwseis mou afise. Kali epityxia!

  13. 19/05/2010 12:18

    @Krot
    Χαλόου εννοείται ότι βοήθησαν οι 10ημερες διακοπές αλλά από την κρίση βγήκα πριν να κατέβω.

    Όσο για το δεύτερο σου ππόιντ, αν δεν κάνανε ούτε οι ψυχογιατροί ενδοσκόπηση τότε ποιος περιμένεις να κάνει?

    @Λεξη
    Επειδή κάτι εν το καταλάβεις εν σημαίνει πως εν άκαιρο/υπερβολικό/λανθασμένο. Δεν βρίσκω τίποτε το μεμπτό στο να προσπαθεί κανείς να κατανοήσει τι του συμβαίνει όταν νιώθει άσχημα. Το αντίθετο. Είμαι σίγουρη πως είχες κι εσύ όπως όλοι μας μεγάλες περιόδους στη ζωή σου που δεν ήξερες τι σου γινότανε. Απλά εγώ επέλεξα να περνώ τα μεταβατικά μου στάδια γρηγορότερα με έντονη και συνειδητή ενδοσκόπηση. Τούτος ο ένας χρόνος θα μπορούσε άνετα να ήταν δύο, τρία, πέντε, εκατό χρόνια αν τον προσέγγιζα με τόση απορριπτικότητα όση αυτή του σχολίου σου.

    @John
    Παίρνει περισσότερο όταν το πολιτισμικό σοκ είναι μεγαλύτερο απ’όσο αντέχει η κράση σου.

    @Postbabylon
    Παίζει.

    @The Passenger
    Not as seldom a phenomenon as one would suppose. After all, it takes one to know one.

    @Famagusta
    Στην κεντρονότια Σουηδία, όι στον Αρκτικό κύκλο (εν νάκκον πολλά βόρια το Λούλεο).

  14. George permalink
    20/05/2010 00:49

    Καλα, ησουν με την ιδεα πως τα πραματα εν θα εσαζαν τελικα? οκ ειχες τα κατω σου αλλα νομιζω πως εδωσες παραπανω σημασια…Things always turn right. Φτανει να πιστευκεις σε σενα, να καμεις υπομονη τζιαι να το παλευκεις.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: