Skip to content

Το Πείραμα

01/04/2010

Όταν ήμουν 14 χρονών, διαγνώσηκα με αγχώδη γαστρίτιδα.

Άγχος? Ιδέαν δεν είχα τι είναι άγχος. 

 

Μερικούς μήνες μετά έχασα το ρολόι μου.

Τα συμπτώματα της γαστρίτιδας μου εξαφανίστηκαν.

 

Ήταν τότε που συνειδητοποίησα πως η αίσθηση του χρόνου είναι υποσυνείδητα πολύ αγχωτικό πράμα. Ένας από τους κύριους παράγοντες άγχους είναι η αίσθηση του “δεν έχω χρόνο”, “δεν προλαβαίνω”. Έκτοτε έχω προτείνει κατά καιρούς σε ανθρώπους που μου ανοίγονταν, να ζήσουν χωρίς το ρολόι τους για να απαλλαγούν από το άγχος τους. Έστω για 10 μέρες, δοκιμαστικά. Όλοι γέλασαν συγκαταβατικά και απόρησαν,

Μα είσαι πελλή?

Εν μπορώ χωρίς ρολόι!!!

Έννεν τούτο που μου προκαλεί το άγχος.

Χμ.

 

Το 2003 μετακόμισα σε ένα ψηλοτάβανο διαμέρισμα στη Βουδαπέστη, που είχε ένα ρολόι ψηλά ψηλά στον τοίχο.

Τον Οκτώβρη όταν άλλαξε η ώρα δεν το άλλαξα γιατί βαριόμουνα να σκαρφαλώνω εκεί πάνω. Ήξερα πάντα ότι πάει μια ώρα μπροστά. Οι άλλοι όμως δεν το ξέρανε, ή κι όταν το ξέρανε μέχρι την επόμενη τους επίσκεψη το ξεχνάγανε.  Το πόσες φορές πετάγονταν από τον καναπέ λέγοντας την πανικοβλημένη φράση,

Τί??? Μα πότε πήγε [συμπληρώστε αριθμό 1-12]?????

Όσο περνούσε ο καιρός, περισσότερο εκστασιαζόμουν με το κατά λάθος πείραμά μου, γιατί ακόμα και άτομα που έρχονταν συχνότατα και γνωρίζανε για το μία ώρα μπροστά, ακόμα και μήνες μετά την πατούσαν.  Ήταν εξαιρετικά διασκεδαστικό. Αν το ρολόι έδειχνε μια ώρα πίσω αντί για μπροστά, αμφιβάλλω αν θα προκαλούσε άγχος στους καλεσμένους μου. Μάλλον ανακούφιση.

 

Ακόμα πιο διασκεδαστικό ήταν όταν το ρολόι έμεινε από μπαταρία και κόλλησε στις έξι και τέταρτο. Είχα γελάσει τόσο πολύ με τις επαναλαμβανόμενες και τελικά προβλέψιμες αντιδράσεις όλων, που έκανα εφτά μήνες να βάλω καινούρια μπαταρία.

Τα ίδια αποτελέσματα είχα πέρσι με το ρολόι τοίχου στο γραφείο μου στη δουλειά που είχε κολλήσει στις μία και τέταρτο. Ήταν ρολόι που δουλεύει με ηλιακή ενέργεια. Στη Σουηδία. Δεν άντεξα την ειρωνεία, το’δωσα μέσα και πήρα άλλο με μπαταρία.

 

Πριν δύο βδομάδες, ήρθε στα εξωτερικά ιατρεία ένας ασθενής πολύ σφιγμένος που ακούετουν έντονα η αναπνοή του. Εποφύσαν που λαλούμε. Ήρθε γιατί έχει φοβερό πρόβλημα να κοιμηθεί. Ο άνθρωπος συνέχεια, μα συνέεεεεχεια εκοίταζεν την ώρα στο ρολόι του γραφείου. Παραδόξως εν εφόρεν ρολόι. Συνέεεχεια λοιπόν εγύριζε το κεφάλι του 90 μοίρες αριστερά και 45 μοίρες πάνω τζαι εκοίταζεν το ρολόι.

Στα 10 λεπτά ερώτησα τον. Είσαι αγχωμένος?

Όι, καθόλου λαλεί μου. Ουδέποτε είχα άγχος.

Κοιτάζεις το ρολόι συνέχεια λαλώ του.

Έτσι κάμνω λαλεί μου, σιγά το πράμα, έντζαι εν άγχος. Απλά κοιτάζω την ώρα αυτόματα, στο κινητό, στο κομπιούτερ. Έτσι εν κάμνουν ούλλοι?

Σε 10 λεπτά εκοίταξες το ρολόι πάνω που 10 φορές. Τι εμπορούσεν να αλλάξει που την μια φορά στην άλλη?

Εγέλασεν, ένι ξέρω λαλεί μου. Τζαι ασυναίσθητα ξανακοιτάζει το. Ουπς, έκαμα το ξανά λαλεί τζαι μισογελά.

Αν σου έλεα ρωτώ τον, ότι εν λανθασμένη η ώρα που δείχνει?

Εν λανθασμένη???? ρωτά με τζαι σφίγκει τις παλάμες του στα χέρια της πολυθρόνας σαν να ήθελε να κρατηθεί να μην πέσει.

Ναι λαλώ του.

ΤΖΑΙ ΤΙ ΩΡΑ ΕΝΕΙ λαλεί μου?

Η ώρα που έχεις ραντεβού μαζί μου λαλώ του.

ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙ ΩΡΑ ΕΝΕΙ!!!! Να φύει η φάτσα του.

Το ρολόι εν σωστό λαλώ του, τζαι εσύ έχεις πολλύν άγχος.

 

Καλό ε?

 

Γιατί? Σε ένα πιο υπαρξιακό παραλληλισμό,  ο χρόνος που περνά εν η ζωή μας που περνά. Περνά και αργά ή γρήγορα θα φτάσει στο τέλος της. (Γαμώτο.) Πότε όμως? Και ως τότε, “θα προλάβουμε”? Τούτο φοβίζει μας, αγχώνει μας, η ιδέα του επικείμενου θανάτου μας μας πανικοβάλει. Ο θάνατος μας είναι κάτι στο οποίο δεν ασκούμε κανέναν έλεγχο. Το να κοιτάζουμε συνεχώς το ρολόι μας, να κάνουμε αυτή την κίνηση, μας κρατά σε εγρήγορση και μας δίνει την ψευδαίσθηση του ελέγχου.

Όμως όσο και να κοιτάς το ρολόι σου, κάποιες φορές απλά… δεν προλαβαίνεις.

Κι αν δεν προλάβεις, τι έγινε?

 

Τα ξημερώματα της Κυριακής που πέρασε άλλαξε η ώρα στη Σουηδία. Και δεν το ήξερα γιατί δεν μου το είπε κανένας!  Ξυπνώ (στραβά) το πρωί της Κυριακής, και μερικές ώρες αργότερα συνειδητοποιώ, ότι το ρολόι του τοίχου που πάει μια ώρα μπροστά (πρέπει να ταράξω το έπιπλο της τηλεόρασης για να το αλλάξω, δεν βαριέσαι) έδειχνε την ίδια ώρα με το κομπιούτερ και το κινητό μου που υποτίθεται εν σωστά! Το ρολόι του τοίχου αποκλείεται να άλλαξε ώρα που μόνο του,  άρα?? Άρα άλλαξε το κομπιούτερ και το κινητό? Τζαι γιατί εν με ρωτήσαν?? Επειδή εγώ τους είπα να μεν με ρωτούν. Τζαι τωρά ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΩ ΤΙ ΕΓΙΝΕ?? Ποιος παίζει με το μυαλό μου??? Ποια αρρωστημένη συνωμοσία παίρνει σάρκα και οστά στο σαλόνι μου??

Δεν ήξερα τι ώρα ήταν!! (ενώ κατά βάθος ήξερα)

Ένιωσα μεγάλη αναστάτωση.

Αυτή η αμφιβολία με αποσυντόνισε περισσότερο απ’όσο θα φανταζόμουνα.

Μα τον θεό ήταν να φάω που πάνω μου!!

 

Πιάστηκα κορόιδο στο ίδιο μου το πείραμα.

Η ζωή έχει πλάκα.🙂

 

Τελικά δεν ερώτησα κανέναν, ούτε το έψαξα στο ίντερνετ, και πήγα δουλειά στην ώρα που έδειχνε το κινητό και το κομπιούτερ. Και το ρολόι του τοίχου (πλέον).

 

Καλή σας Ανάσταση!

Ου. Εξίασα ότι είσαστε θνητοί.

17 Comments leave one →
  1. george permalink
    01/04/2010 21:44

    Πολλά ωραίο. Έσσιη τζιαιρό να γράψεις έστι. Εν γεγονός οτι διούμε πολλή σημασία σε ένα μας δημιούργημα το οποίο δεν λήφκει ποττέ. Αυτοί που φέφκουν είμαστε εμείς. Αρα…fucking relax…whats the worst that can happen! Εξάλλου death is a once in a life time experiance🙂

  2. andreas permalink
    01/04/2010 23:43

    telika eides se ti en xrisimo to 185?
    gia tzeines tis meres pou en xereis giati to roloi tou toixo deixnei tin idia ora me tzeino tou PC😛

    pantos ishia- ishia en oi thnitoi pou exoun parapano pithanotites na anstithoun….

    kalo pasxa- etsi giati en pio geniki euxi
    🙂

  3. 02/04/2010 07:39

    ουάο!
    τέλειο πείραμα..
    άρεσε μου το ποστ σου!!
    εκθιάζει τους σύγχρονους ρυθμούς ζωής.

    Καλό Πάσχααα!

  4. 02/04/2010 08:34

    Καλή Ανάσταση, καλό παράδεισο.
    ΧΩΡΙΣ ΡΟΛΟΓΙΑ

  5. 02/04/2010 12:59

    Λοιπόν όσο σε διάβαζα, σκεφτόμουν ότι θα σου άρεσε ίσως ένα βιβλίο γραμμένο για το χρόνο, πολύ ιδιαίτερο. Eίναι του Alan Lightman κι έχει τίτλο: “Τα όνειρα του Αϊνστάιν”…

    Ενδιαφέρον το πείραμα σου και γεγονός πως η ζωή έχει πλάκα.

    Μακάρι ν’ αναστηθεί κι η Ανθρωπιά μας φέτος, γιατί είναι γεγονός πως την έχουμε απολέσει.

    Καλά να περάσεις ότι κι αν κάνεις, όπου κι αν βρεθείς. Καλό Πάσχα.

  6. 02/04/2010 13:33

    Κατερίνα ευχαριστώ για την σύσταση. Φαίνεται πολύ ενδιαφέρον και το γεγονός ότι είναι λογοτεχνικά διηγήματα το κάνει να μου ταιριάζει πολύ. Θα το παραγγείλω. Να’σαι καλά.

  7. 02/04/2010 14:52

    Λοιπόν, έχω βιώσει την ίδια ακριβώς εμπειρία σε ηλικία μεγαλύτερη από αυτή που το βίωσες εσύ.
    Στα 21 μου διέγνωσαν χρόνια γαστρίτιδα. Λίγο καιρό μετά πέταξα το ρολόι, όχι εξαιτίας της γαστρίτιδας, αλλά επειδή έσπασε το λουράκι του και το είδα σαν ευκαιρία να δοκιμάσω να ζω χωρίς ρολόι. Ε, το πόσο ηρέμησα, δεν λέγεται!!

    Επειδή συχνά αργώ στα ραντεβού μου (και συστηματικά στη δουλειά μου, αλλά αυτό είναι άλλη υπόθεση), δοκίμασα να βάλω το ρολόι του κινητού 10 λεπτά μπροστά. Το πράγμα δεν δούλεψε: εξακολουθούσα να αργώ (ίσως και περισσότερο, γιατί αποσυντονίστηκα!) και αγχωνόμουν ακόμα περισσότερο. Κι επίσης, ΗΞΕΡΑ πως εγώ είχα βάλει το ρολόι μπροστά, άρα what’s the point?

    Α, και “Ου. Εξίασα ότι είσαστε θνητοί.” λολλλλλ
    Επίσης, ο George έχει δίκιο “death is a once in a life time experience”, οπότε cool down and enjoy!

    [Τυχαίο που το ποστ είναι πρωταπριλιάτικο;]
    Καλό Πάσχα!

  8. 02/04/2010 17:24

    Υπέροχο το ποστ σου (πάλι)!
    Έχεις προσέξει επίσης ότι συνήθως οι άνθρωποι που “δε ζουν χωρίς το ρολόι τους” (ακόμα κι αν δεν κοιτάνε μανιωδώς την ώρα) είναι θρήσκοι? Λένε πως έχουν το φόβο πως κάποιος τους βλέπει για ό,τι κάνουν. Να το πάλι το σημείο κλειδί… Ο φόβος. Ο φόβος του θανάτου.
    Τι κρίμα να αγχώνονται οι άνθρωποι τόσο για το τι κάνουν μπροστά στο θεό (στον όποιο θεό), παρά για το τι κάνουν απέναντι στους ανθρώπους. Μεγάλη συζήτηση, θα μου πείτε, μέρες που είναι… Anyway.
    Καλή άνοιξη και να είσαι γερή!

    Saigon

  9. 02/04/2010 20:56

    LOL @ ηλιακό ρολόι στη Σουηδία!!!!

    μου θύμησες μια φορά, όταν ήμουν φοιτήτρια που ξύπνησα η ώρα 5. ποιες 5 δεν μπορούσα να καταλάβω, μιλάμε για μια εποχή που το κινητό ήταν αξεσουάρ για ματσωμένα ψώνια κι εμείς είμασταν επαναστάτες. η ώρα στα δύο ρολόγια με τους δείχτες έδειχνε 5. έκανα ένα απίστευτο διάλογο με τον εαυτό μου, τι ώρα κοιμήθηκα, ποιας μέρας, αν είναι πέντε το πρωί πόσες μέρες κοιμόμουν, αν είναι πέντε το απόγευμα τι ώρα θα κοιμηθώ το βράδυ, χτύπησε άραγε καθόλου το τηλέφωνο, που είναι το τηλέφωνο;

    τελοσπάντων, δεν θυμάμαι πως έμαθα ότι τελικά ήταν πέντε το απόγευμα, πάω στο περίπτερο και καλημερίζω την περιπτερού!!!

    Καλό Πάσχα!!!

  10. 03/04/2010 00:45

    Έν μας ανέφερες αν έχεις αποχτήσει ώς επαγγελματίας μιά παράξενη αίσθηση της ώρας που περνά στα ιατρικά ραντεβού. Δηλαδή το εσωτερικό ρολόι που σου λαλεί ότι επέρασεν ακριβώς μισή ώρα. Πρέπει να το έσιεις τούτον έννε?

    Που τούτα που έγραψες κρατώ τον πανικό του πλασμάτου άμα του λαλεί το κορμί του “επέρασεν η ώρα” αλλά το ρολόι διαψεύδει τον. Πρέπει ναν στιγμή που πιστεύκει ακράδαντα ότι έχασεν τα λογικά του.

    Βάλε αλλο ένα ρολόι με την ώραν κύπρου να σαντανωθείς εντελώς.

  11. 05/04/2010 08:24

    Πολύ ωραίο post!
    Μου θύμισε πολλά περί ώρας🙂

  12. 05/04/2010 10:11

    Ο χρόνος είναι ανθρώπινη εφεύρεση. Αν σε βολεύει την χρησιμοποιείς αν όχι, την γράφεις…

  13. drSpock permalink
    05/04/2010 15:19

    Τωρά πειράζει που εγώ ενθουσιάστηκα που έχει ακόμα έναν πλάσμα που εν αλλάζει την ώρα στο ρολόι του τοίχου εφόσον εν να ξαναλλάξει σε 6 μήνες?!

  14. 07/04/2010 17:31

    Χριστός Ανέστη κορού.
    Ενι ξέρω έχω να βάλω ρολόι στο σιέρι πολλά χρόνια .Το πρωί κοιτώ αυτό του τοίχου για να πάω δουλειά ,για να κάνω διάλειμα να πιω καφέ,και να σχαλάσω,σχεδόν μόνο τότε κοιτώ ρολόι και πάντα του τοίχου.Το άγχος το αναθεματισμένο εν φεύκει που να λαόνετε. Η κατάσταση μου είναι σοβαρή .χα χα χα .

  15. adeplasmanangiatros permalink
    12/04/2010 17:14

    peta peta!ego spudaso iatriki j en kani p thkiavaso ulli mera j ime mes ti katathli4i miniskun m llies ores na jimitho j en me pianni o gerimos o ipnos…pernun me j fernun me me jinto skatoroloi!

  16. destiny permalink
    07/05/2010 00:11

    Καταρχήν συγχαρητηρια για το ποστ σου.. ήταν υπεροχο!

  17. enigmatic permalink
    07/05/2010 00:24

    Απολαυσα το ποστ σου!:)🙂
    Είμαι και εγώ νέο αίμα στο χώρο της Ιατρικής (κατακρίβειαν 1ο έτος) και έχω και εγώ πολλές ανησυχίες και άγχος..
    Πάντα είχα αυτό το αγχος (που να πάει να χαθεί)!
    πάντα στη ζωή μου έπρεπε να είμαι στην ώρα μου (μην σου πω και κανα μισάωρο πιο πριν στα ραντεβου μου).
    Πάντα αγχωνομαι για το παραμικρό (ακόμα και αν δεν απαντήσω εγκαιρα ενος φιλου μου στο μσν επειδη πάω να πιω ενα ποτήρι νερο)
    Το αγχος είναι ο χειρότερος εχθρός. Σε κάνει να χανεις την ψυχραιμία σου. Και αντι να σώσεις καταστάσεις να τις καταστρεφεις.
    Επειδη δεν ειμαι και ο τυπος του στυλ “θα διαβαζω καθε μερα καθε μαθημα” τα αφηνω λιγο πολυ ολα στο τελος και με πιανει ενα τεραααααστιο αγχος οτι δεν θα τα καταφερω, οτι ο χρονος δεν με φτανει, οτι δεν θα προλαβω τιποτα και μενουν ολα στο μυαλο μου και τα σκεφτομαι αντι να προσπαθω και εγω να σωσω την κατασταση και να διαβασω τουλαχιστον οσα φτασω. Και σου δημιουργει και ενα σωρο ανασφαλειες αυτό και ασχημα συναισθηματα του τυπου “ειμαι αναξια, αχρηστη, δεν θα τα καταφερω”
    Και δεν φτανει αυτό τη νυχτα να σκεφτομαι τι θα κανω πως θα προλαβω (οχι μονο τα μαθηματα, αλλα σε περιοδο μη εξεταστικης γενικα τα παντα!) αντι να κοιμηθω, να χορτασω υπνο..Τα παντα να γυριζουν στο καταπονημενο (ηδη) κεφαλι μου … και να μην μπορω να το ελεγξω..Πιστεύω στο αγχος μια είναι η λυση –> αυτοελεγχος, αυτοπειθαρχια…Και φυσικα εγκαιρος προγραμματισμος.. ( αα και να παίρνεις τη ζωη χαλλλλαρα!)

    Αυτος ο χρονος που περνα τοσο γρηγορα αμαν περνας ωραια και βασανιστικα αργα αμαν υποφερεις ειναι ενα μεγαλο προβλημα!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: