Skip to content

Shit my pants at work 2

01/02/2010

Η δεύτερη φορά που έσιεσα πάνω μου που τον φόβο μου σε τούτη τη δουλειά, ήταν πριν περίπου 10 μέρες, όταν εφημέρευα στα επείγοντα ψυχιατρικής ενηλίκων.

Ήταν σχετικά ησυχία για κανένα μισάωρο.  Εκάθουμουν στο γραφείο μου τζαι έπαιζα πασιέντζα draw three, Vegas style όταν κάποιος χτυπά την πόρτα μου τόσον έντονα που αντελοσσιάστηκα. Ανοίω τζαι ήταν ένας που το προσωπικό που ήρτεν να μου πει για έναν άγνωστου ιστορικού ασθενή που μόλις είσιεν έρτει. Ανέπνεεν κοφτά, τα μμάθκια του ήταν ανήσυχα. “Έλα γλήορα, λαλεί μου, τζαι λαλεί πως εννά σφάξει κόσμο τούτος, τζαι εννά αρκέψει με την μάνα του”.

Σε 1 λεπτό μπαίνω στην αίθουσα που είναι ο ασθενής. Είναι νεαρός, 28 χρονών τζαι… ένεν καλά. Μα καθόλου λαλώ σου. Μιαν μαθκιάν του έριξα τζαι εκατάλαβα ότι τα πράματα εν πολλά σοβαρά. Αντί για πλάσμα μες την πολυθρόνα, εγώ είδα μιαν ωρολογιακή βόμβα με άγνωστο countdown. Τζαι αναρωτιέμαι, μα πότε θα εκραγεί? Πότε? Τωρά? Οι. Τωρά! Όι. Τωρά? Έτρεμεν ολόκληρος. Ένα ντερέκι τρίγωνο ως τζει πάνω τζει, που το μπράτσο του εν όση εν η ζάμπα μου, έτρεμεν ολόκληρος. Είσιεν απίστευτη ενέργεια να φκάλει.

Το στόμαν του τζαι το σώμαν του ελάλεν, “είμαι έτοιμος να κάμω μεγάλο ματζιελιό, θέλω να σφάξω την μάνα μου, θέλω να σε σφάξω τζαι σένα, πρέπει να πεθάνετε!!”, τζαι τα μμάθκια του ελέαν “σε παρακαλώ βοήθα με, κλείσμε μέσα, φαρμάκοσ’με να ησυχάσω, να μεν κάμω κακό σε κανέναν, εν θέλω να σας βλάψω”.

Αλλά άτε.

Πιστεύκω τα μμάθκια του τζαι κάθουμαι μόνη μου σε κλειστόν δωμάτιο μητά του. Προσπαθώ να πω 2 κουβέντες μαζί του, τζαι σε κάθε ερώτηση που κάμνω ακούω τον να ποφυσά, τζαι σε κάθε ποφύσημα το τικ-τοκ της ωρολογιακής να δυναμώννει. Η ένταση της ατμόσφαιρας έκαμνεν κρίτσι κρίτσι μες τα αφτιά μου. Λαλώ του, οκέι, εν θα σε πιέσω παραπάνω, παρόλο που εν έπιασα τζαι καμιάν σπουδαία πληροφορία ως προς τα αίτια της συμπεριφοράς αυτής.

Αλλά άτε.

Τούτος είπεν μου ότι πρέπει να πεθάνω. Εγώ είμαι τίποτε πελλή να του μάχουμαι “Μα όι πεεεε μου, άτε ρε πε μου ρε, γιατί να πεθάνουμε, ααα??”?

Είπα του ότι εννά νοσηλευτεί. Εφάνηκεν μου να ανακουφίζεται. Διά μου την άδεια να του πιάσω μιαν πίεση, ένα σφυγμό, να τον ακροαστώ, γιατί έτσι όπως ήταν εν αρκούσεν να μου μείνει σέκκος. Μεταφερόμαστε στην αίθουσα εξέτασης. Ξαπλώνει στο κρεβάτι. Κάθουμαι σε μιαν καρέκλα δίπλα του. Τυλίω του το tourniquette του πιεσόμετρου γυρώ που το 8 μέτρα μπράτσο του, φουσκώννω το λλίο, για να καταλάβεις ως το 140 επήεν, όσο που αρκέφκεις να νιώθεις πίεση δηλαδή, τζαι αρκέφκει το μπράστο του να τρέμει τζαι να πάλλεται σε επίπεδο σπασμών τζαι το ποφύσυμα να σηκώνει ανεμοστρόβιλο.

Τωρά????

Abort mission! I repeat, abort mission!

Πριν να πω abort την πρώτη φορά, ξεφουσκώνω το. Ησυχάζει. Ρωτώ τον, είσαι εντάξει? Ναι λαλεί μου, συνέχισε. Εσφίγγετουν πολλά να εμποδίσει την παρόρμηση, έβλεπα το πάνω του καθαρά. Ξαναφουσκώννω, τρέμει σαν το κομπρεσέρ τζαι μουγκρίζει σαν το θερκό. Στο δικαστήριο εννά ελάλεν εν που έφυεν το σιέριν μου τζαι έσπασα της τα μούτρα της, τζαι εννά το εννόαν!

Τωρά?????????????????

Ξεφουσκώννω το πιεσόμετρο αποφασιστικά.

Λαλεί μου εν εντάξει, συνέχισε, καθόλου αποφασιστικά.

Χώρκα που τα μμάθκια του πλέον ελέαν μου συνέχισε εσύ τζαι θωρούμεν αν θα σε πνίξω. Η μαλακία είναι πως στη στάση του πιάννω πίεση old school style τζαι όι με τζείντα ηλεκτρονικά μασκαραλλίκκια, εν έσιεις άθκεια σιέρκα να είσαι σε ετοιμότητα να τσιλλίσεις το κουμπούι του alarm που έσιεις πάνω σου να παίξει να’ρτουν μια ώρα αρχίτερα να σε σώσουν.

Ο φόος μου ήταν πιο πολλύς

που του ελαφιού στους προβολείς!

Όι εν εντάξει λαλώ του, άσε να πάεις πάνω, να πάρεις τα φάρμακα που σου’βαλα, τζαι εγώ εννά διατάξω να σου την πιάνουν (την πίεση) κάθε 2 ώρες πόψε.

Αννοίω την πόρτα του εξεταστήριου όπως την πανικόβλητη, σάννα τζαι ούλλος ο αέρας που αναπνέω εσυνάχτηκεν πόξω, τζαι θωρώ 3 πλάσματα που το προσωπικό να τρων την πόρτα στα μούτρα sit com style, διότι ήταν σκυμένοι πίσω της τζαι εκρυφακούαν. Ίνταλος με έχουν ρε.

Τζαι κάπου τζιαμέ επήα τζαι ήπια 2 τσιάρα camel πιντωμένα.

ΥΓ. Δεν γνωρίζω τι του συνέβαινε, υπολογίζω πως άκουγε φωνές που τον διάταζαν να κάνει αυτά που έλεγε.  Το βράδυ του ήταν ήσυχο μετά που ένα Zyprexa και ένα Stesolid. Τζαι η πίεση του πόμπα. Μετά εσχόλασα.

9 Comments leave one →
  1. 01/02/2010 16:09

    Ηντα ψυσιή να βοηθάς έτσι τα πλάσματα…
    Κάμνεις καλά που γράφεις τούτες τες εμπειρίες. Μπορεί για μας να
    εν λλίο φοητσιάρικα τούτα ούλλα, αλλά βοηθά να θωρείς την αλήθκεια κατάμματα για το πως μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος .
    Έσιει τζαι μιαν απόγνωση μέσα τούτο αλλά διά σου τζαι θάρρος. ότι
    οι καταστάσεις στη ζωή εν αντιμετωπίσημες.
    Ένι ξέρω τι μπορεί να σπρώξει έναν άνθρωπο να επιλέξει μιαν τέθκοια δουλειά ούτε μπορώ να φανταστώ πόση δύναμη χρειάζεται για να την κάμεις. Εν σαν να είσαι κάθε μέρα στο πεδίο της μάχης…φαντάζουμαι μετά που τούτες τες εμπειρίες πολλά πράματα φαίνουνται λλίο πιο απλά για να λυθούν τζαι μάλλον πολλά που τα προβλήματα που νομίζουν οι άνθρωποι ότι έχουν λλίον “ψευδο-προβλήματα”. Δαμέ ένα βιβλίο ψυχολογίας θκιαβάζεις τζαι αρχίζεις να βλέπεις τον κόσμο άλλωσπως. Πόσω μάλλον να θωρείς την ψυχολογία…”τίτσιρη”.

  2. 01/02/2010 16:19

    Βασικά πως το βλέπω?
    Κανενού τα προβλήματα του έννεν λιόττερο σημαντικά που κάποιου άλλου. Απλώς του άλλου μπορεί να εν πιο επείγοντα.

    Πάντως είναι λανθασμένη η εντύπωση “πεδίου μάχης”. Αν ήταν έτσι θα φοβόμασταν να πάμε δουλειά. Εγώ θα το ονόμαζα “απολύτως απρόβλεπτη” εργασία. Έχει μια μαγεία και ένα rush αυτό.

  3. 01/02/2010 17:29

    …εννοούσα αυτό που λέεις, το απρόβλεπτο, οϊ με την έννοια του σκοτωμού, με την έννοια του σοκ στο οποίο ένας εργαζόμενος πρέπει να αντιδράση λλίον σαν ένας σοφός, για το καλόν του ασθενή πρώτα και μετά το θέμα της ασφάλειας.

    Το πρώτο που λέεις εν πολλά ανθρωπιστικό,ενι ξέρω αν μπορώ να είμαι τόσον ανθρωπιστρια εγώ,εσιει φορές που εν μπορώ τζαι νευριάζω. Εξαρτάται τζαι τι εννοούμε πρόβλημα φυσικά, γιατί ο καθένας ονομάζει πρόβλημα ότι μπορεί να τον βάλλει σε μια διαδικασία να ξε-βολευτεί
    που κάποιες παραμέτρους τζαι να προσδιοριστεί τελικά καλύτερα σαν άτομο. Ένι ξέρω…πολλά συχνά που φίλους που ανήκουν στον δικό σου τομέα βλέπω τούτην την πιο πλατιά κατανόηση. Θαυμάζω την αλλά ενι ξέρω
    αν μπορώ πάντα να έχω μιαν ανάλογη κατανόηση.

    Εν τω μεταξύ χαίρω πολύ εν σου είπα…

  4. 01/02/2010 17:43

    επίσης έχω να πω ότι επειδή εν είμαι πάντα ανθρωπίστρια τζαι επειδή πρώτη φορά κάμνω εισβολή τζαι μιλώ σου στο μπλογκ σου ότι ΕΝΕΝ ΚΑΘΟΛΟΥ
    ΔΙΚΑΙΟ αμα μιλώ εγώ να φκαίνει τούτον το τερατούϊ που το ένα του μάτι εν άλλωσπως που το άλλο τζαι άμα μιλάς εσύ να φκαίνει μια μυστηριακή αλλοπαρμένη γκόμενα όπως την πούππα!:)))

  5. 01/02/2010 18:01

    Χαίρω πολύ Δισδαιμόνα.

    Μα τζαι εγώ στην καθημερινότητα μου νευριάζω τζαι παθαίνω υστερία κάποιες φορές γιατί είμαστεν άνθρωποι τζαι συχνά καταβάλλει μας το αυθόρμητο συναίσθημα. Το μυστικό νομίζω είναι να επιτρέψεις στον εαυτό σου να σκεφτεί ένα βήμα πάρα πέρα. Αργότερα έστω, όταν θα είσαι ψύχραιμος.

    Υπάρχουν παραδείγματος χάριν άνθρωποι που η αλλαγή του “βολέματος” ή καλύτερα της ρουτίνας τους προκαλεί τεράστιο άγχος και καταβολή. Οπότε εκ του φαίνεσθαι, εν κάτι το δυσνόητο, εκ του είσθε όμως, εν πρόβλημα με βούλλα. Εξίσου σημαντικό (λόγω παθολογικής δυσλειτουργίας), αλλά όχι τόσο επείγον και επικίνδυνο όσο αυτό που περιγράφω στο κείμενο.

    Κατά τ’άλλα, χάλια ο ρόλος σου στον Οθέλλο.

  6. 01/02/2010 18:42

    Άρεσε μου πολλά το τελευταίο!! Μόνο μια Ψυχανεμισμένη Ψυχία εμπορούσεν να πιάσει το πόιντ!
    Αλλά,ζάβαλι μου ρε η Δυσδαιμόνα,έννεν που τον Οθέλλο που την εσήκωσα.
    Εν που ένα βιβλίο με τίτλο “Αχ Δυσδαιμόνα αν είχες μιλήσει” που μου εκόλλησε άσιημα τζαι πριν κάτι χρόνια ότι τζαι να μου ελάλες,ρε για το κυπριακό,ρε για το σινεμά,ρε για τα ταξίθκια,ρε για τα γκομενικά,εγώ ατού ο Γαβρίλης. Η τοποθέτηση επί του θέματος ήταν μόνιμη και παρατεταμένη : ααααχ Δυσδαιμόνα αν είχες μιλήσει!!!
    ε εκολλήσαμου το.ήμουν μεταξύ του δυσδαιμόνα τζαι του τρισδαιμόνα…είπα να είμαι συμμαζεμένη!

  7. 01/02/2010 18:58

    όσο για την υστερία…όϊ εν παθαίνω συχνά,νομίζω πρέπει να παθαίνω λλίο συχνότερα. η τελευταία φορά ήταν εψές που το παιδί μου ήθελε να πάει μισή ώρα περπατητός να πιάσει dvd με την κοντομάνικη τη φανέλα τζαι έξω έκαμνε 1 βαθμόν αλώπως. Είπα του ότι εν πρόκειται να φκει έτσι έξω(εφανήκαν οι νευρες του λαιμού μου λλίο νομίζω)τζαι είπε μου ότι εν θα του πω εγώ πότε εν να κρυώνει τζαι πότε εν θα κρυώνει!!!
    τζαι έσκασα:)

  8. 01/02/2010 20:08

    Τζιαι μετά ττοππουζιάζεις τζαι τους 3 που το προσωπικό που εκρυφακούαν για να γελάσουν, να μάθουν άλλη φορά!

    Τέηκ κέαρ

  9. 02/02/2010 11:06

    thriller!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: