Skip to content

Πρέπει Κάπου να τα Πω!!

17/12/2009

Ξέρω το πως η δουλειά μου εν καταθλιπτική τζαι νάκκον σουρεάλ, αλλά αφού εν εσώνναν οι γονιοί μου σήμερα το βάρος, εφάετε την εσείς.

 

Όι να λαλείτε πως εν σας επροειδοποίησα, α.

 

Η ώρα 8 παρά 10 το πρωί, είδα το χιόνι που επάγωσεν πας το οδόστρωμα τζαι έκαμεν το άσπρο, αλλά αποφάσισα παρ’αυτά να πάω με το ποδήλατο δουλειά γιατί αλλιώς θα αργούσα και 8 ξεκινά η εφημερία. Ε, έσυρεν κώλο το ποδήλατο μια θκυό φορές, αλλά έφτασα σώα, τζαι σχεδόν αβλαβής. Εχτές έσυρεν τες χιονιοθύελλες, σήμερα είπεν να φυσίσει. Έτσι απότομην κρυάδαν που είσιεν σήμερα το πρωί εν την επεριμέναν τα δαχτύλια μου. Τελικά εν τα έχασα, ντάξει.

 

 

Στις 9 είδα έναν γονιό που ευθύνεται άμεσα για το ότι το 16χρονο παιδί του νοσηλεύεται σε παιδοψυχιατρικό θάλαμο, τώρα που επι τέλους κάποιος το ακούει τζαι αφουγκράζεται τις αδυναμίες τζαι τους φόβους του, να προσπαθεί να κλέψει την “λάμψη” του.

– Τι εννοείς πως δεν επικοινωνούμε με το παιδί μου? Μιλούμεν μια χαρά!

– Κύριε Άντερσον, πιστεύω πως καταλαβαίνετε ότι “μιλώ” δεν σημαίνει αυτόματα τζαι “επικοινωνώ”.

-Τι? Θέλεις να πεις είμαι κακός πατέρας?? Κατηγοράς με για κάτι? Αν με κατηγοράς πε το ανοιχτά!! Άηστες ευγένειες!

Εν άντεξα, είπα του το,

– It’s – NOT – about – YOU, you fucking prixti! (Το σβησμένο είπα το με την γλώσσα του σώματος)

 

 

Στις 11 είδα μια 18χρονη μιτσιά με πολλά προβλήματα, που μεταξύ άλλων εν που που τα 16 της εθισμένη στα οπιούχα, να απειλά με κενό βλέμμα και πλάγιο λόγο να αυτοκτονήσει αν δεν πιάσει τζείνο που θέλει εδώ και μια βδομάδα και μπορεί να το αποκτήσει σε μια εβδομάδα: Επικοινωνία με τον αμφιβόλου ποιότητας γκόμενό της.

– Γιατί δεν μπορείς να περιμένεις μια βδομάδα?

– Γιατί σε μια βδομάδα θα είναι πολύ αργά.

– Τι εννοείς πολύ αργά?

– (Σιωπή)

– Τι εννοείς πολύ αργά?

– Δεν θα αντέξω μέχρι τότε.

– Τον αγαπάς?

– Πάρα πολύ.

– Και ανησυχείς?

– Ναι, θέλω να ξέρω αν είναι καλά!

Εν άντεξα, είπα της το,

– Αλλά εν ανησυχάς πως εννά’ναι άμα μάθει πως αυτοκτόνησες!

 

 

Στις 1 επερίμενα μια μιτσιά, αιτήτρια ασύλου. Εν ήρτε. Προς στιγμής εχαλάρωσα λλίο τζαι έκατσα να υπαγορεύσω την μέρα μου. Τελικά η υπαγόρευση που κάμνω για το κάθε πλάσμα που εννά συνοπλαστώ, εν όπως το ημερολόγιο. Έσιει ημερομηνία τζαι ώρα, έσιει ποιοι ήταν παρόντες, έσιει το θέμα της συνάντησης, έσιει τα γεγονότα, έσιει περιγραφή της ψυχικής κατάστασης του συνομιλητή, έσιει πλάνα για το μέλλον, τζαι έσιει τζαι την προσωπική μου γνώμη τζαι αποτίμηση! Έσιει λάθος???

 

 

Στις 2 είδα μια 15χρονη μιτσιά, η οποία λέει ότι εκακοποιήτουν σωματικά και ψυχικά από τους γονείς της για όλη της τη ζωή, εκατάγγειλεν τους στην αστυνομία, τζαι τωρά η υπόθεση διερευνάται. Οι γονιοί της αρνούνται με ψυχραιμία τις κατηγορίες, λένε ότι η κόρη τους ψεύδεται για να λάβει σημασία. Υπάρχει βάση σε αυτό που λένε όμως… ποια είναι η αλήθεια? Ουυυυυ μυστήριοοοοο…

– Καταλαβαίνετε ότι λαλείτε μου 2 εντελώς αντίθετες ιστορίες…!

– Ναι, καταλαβαίνουμε.

– Και υποστηρίζετε πως δεν υπάρχει ούτε μία δόση αλήθειας στις ιστορίες που αρνείστε ότι ισχύουν?

– Όχι, δεν υπάρχει, είναι όλα ψέματα!

 

Εν άντεξα, είπα τους το,

 

– Μα περιπαίζετε μας ολάν?? (body language τα σβησμένα είπαμε…)

 

Anyway η μιτσιά εν μέσα γιατί θέλει να κόψει τις καρωτίδες των συμμαθητριών της, των μικρότερων αρφάων της, γενικά οποιασδήποτε γυναίκας της την σπάσει έστω τζαι λλίο, τζαι σήμερα άρκεψεν να φαντασιώνεται ότι την κόφκει του Stig, του πλασμάτου που την σάζει ούλλη μέρα στον θάλαμο. Τζαι φυσικά μετά θέλει να αυτοκτονήσει. Τζαι νομίζω ότι τούτα εν τα λαλεί για σημασία. Εννοεί τα. Τζαι δεν την κόφτει τίποτε.

 

 

Τζαι στις 3 ήρτεν η αιτήτρια ασύλου. 15, σχεδόν 16 χρονών. Η οικογένεια της είναι Άραβες από τα Μαλάτυα της Τουρκίας. Ίσια που είδα την φάτσα της. Ήταν συνεχώς σκυμμένη στο πάτωμα. Εμίλαν ελάχιστα. Με το στανιό της έφκαλλες κουβέντα. Η πρώτη που είπεν ήταν “Φοούμαι ούλλην την ώρα. Φοούμαι τούτα που έγιναν τζαι τούτα που εννά γίνουν.” Έκλαιεν on and off.  Μετά την τρίτη φορά της απόρριψης ασύλου για την οικογένειά της (μάμμα, παπάς, έξι αδέφια), έχασε τις ελπίδες της. Τώρα, ή θα κρύβονται, ή θα επιστρέψουν στην Τουρκία. Ζουν στη Σουηδία 6 χρόνια. Πριν 6 χρόνια στην Τουρκία, η μιτσιά έγινε μάρτυρας στον βιασμό της μάνας της. Ήτουν 10 χρονών μιτσιά.

– Εγεννήθηκα στην Γερμανία, εζούσαμεν τζιαμέ μέχρι τα 9 μου, τα τελευταία 6 χρόνια είμαστε δαμέ, ένα χρόνο ήμαστουν στην Τουρκία.

 

Η μασέλλα της εκλείδωσεν σαν ετέλειωνεν τούτη την πρόταση. Τζοιμάται το πολλύ 2 ώρες την ημέρα, παθαίνει κρίσεις πανικού, έσιει flash backs του βιασμού, ακούει τους βιαστές να την απειλούν, τζαι τωρά, μετά την 3η απόρριψη, επέθανεν η ελπίδα της για ασφάλεια, για προστασία. Επέθανεν η ελπίδα της για ζωή.

 

– Λέεις θέλεις να με βοηθήσεις. Ένας τρόπος υπάρχει να βοηθηθώ. Να πεθάνω.

Σηκώνει το κεφάλι. Κοιτάζει με στα μμάθκια γεμάτη ελπίδα.

– Μπορείς να με βοηθήσεις να πεθάνω?

– Όι, εν μπορώ.

Ξανασσιύφκει.

 

Εν μου εξαναζήτησε κανείς να τον σκοτώσω. Πόσο μάλλον τόσο πειστικά.

Εν άντεξα. Εκατάρρευσα μες την πολυθρόνα. Εμείναμε σιωπηλές περίπου 20 λεπτά. Η βαρύτητα της ατμόσφαιρας ήταν σχεδόν ιερή.

 

 

Τζαι δε? Εν Πέμπτη σήμερα!

 

 

ΑΛΛΑ!

 

 

Που τες 8 το πρωί ως τες 6 το απόγευμα, εβούρησα πάνω κάτω στην κλινική καμιάν 20αρκά φορές, άρα 20x100x2 = 4 χιλιόμετρα παρπατητή τζαι 2 χιλιόμετρα ποδηλασία,  ΑΡΑ σήμερα εγυμνάστηκα. Check.

 

 

ΤΖΑΙ ΣΑΝ ΝΑ ΜΕΝ ΕΚΑΝΟΥΣΑΝ ΟΥΛΛΑ ΤΟΥΤΑ, μετά που 10 ώρες πίντα, στο στραφί για το σπίτι, προσπαθώ κλασσικά να ισορροπήσω πας το παγωμένο οδόστρωμα, τζαι καθίσκει μου μιαν ζυνισιάν τζαι παίρνει τα αφκιά μου ένας αέρας δυνάμενος, ο οποίος 5 μέτρα αργότερα σιονώννει τους 20 πόντους χιόνι που εστοιβαχθήκαν εχτές που πάνω σε ένα κτήριο πας την κελλέ μου σαν την χιονοστιβάδα. Χάννω τον έλεγχο του ποδηλάτου, γλυάζω στον πάγο, τζαι παραλλίο να ππέσω μες τον ποταμό να σπάσω τον πάγο, να κάμω μπλουμ, τζαι να μεν φαν τα πιράνχας!!

 

Πολλά κινηματογραφικό.

 

Που τον φόβο μου απέβαλα 35 ωάρια.

16 Comments leave one →
  1. 18/12/2009 00:00

    orea pernas sti dulia s a😉
    kalispera:)

  2. george permalink
    18/12/2009 00:58

    Τουλαχιστον εν βαρκεσε. Think possitive🙂

  3. 18/12/2009 00:59

    ρε μανα μου μα τουτη εν μια τυπικη μερα στην δουλεια σου?
    τζιαι παραπανιουμαι εγω που εχω να καμω με μηχανες τζιαι παλαβους
    εν θα ξανακαμω παραπονο!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

  4. 18/12/2009 02:12

    Get used to it… η δουλειά σου είναι να σου αποθέτουν οι ανθρώποι ούουουουουλλλα τους τα σκουπίθκια τζιαι εσύ μετά να καταφέρνεις που μέσα που τζείν’ το σωρό… (σωρό είπα, όχι σορό..) να καταφέρνεις να βρεις τι θα τους κάμει πάλε να μπορέσουν να ζήσουν αξιοπρεπώς…

  5. 18/12/2009 08:55

    Που την άλλη το δικό σου ατύχημα τούλαχιστον κάμνει μας να γελούμε….

  6. 18/12/2009 08:56

    εν παίζεται η τυπική σου Πέμπτη, θελω!!!!!!
    excellent post btw

  7. 18/12/2009 09:38

    Έννεν έτσι η τυπική μου μέρα/Πέμπτη στη δουλειά. Τούτη ήταν ιδιαίτερα non-stop τζαι οι περιπτώσεις μια τζαι μια. I’m getting used to it αλλά το καλό/κακό είναι ότι κάποιες φορές, it gets to me τζαι αναστατώνομαι.

  8. sourkouna permalink
    18/12/2009 12:10

    Τζαι μετα κλαιουμαστε οτι εχουμε προβληματα.Τι να πουν και αυτοι οι ανθρωποι?Δεν θα ξαναπω τπτ.

  9. Zappa permalink
    18/12/2009 12:19

    Kala ayta einai anamenomena sto diko dou xwro douleias giatre mou

  10. 18/12/2009 12:25

    σκουφί και γάντια ΔΕΝ φοράς?! μη μου πεις πως κυκλοφορείς με τακούνια!
    Χτες χιόνισε εδώ. Βγαίνω έξω, το είχε στρώσει 5-6 πόντους, peanuts δλδ και βλέπω μια τύπα να κινδυνεύει να φάει σούπα, ευτυχώ που τη συγκράτησε ο γκόμενός της. Η τύπα φορούσε μπότες με 8 πόντους στιλέτο. Μες τα χιονισμένα!!!
    Άσχετο αλλά θα έσκαγα αν δεν το έλεγα.

    Sourkouna, νομίζω πως για κάθε άνθρωπο το πρόβλημά του είναι το πιο σημαντικό από όλα. Δεν μπαίνει θέμα σύγκρισης, το δικό σου είναι πιο σοβαρό από το δικό μου. Δεν παίζει “δόξα τω θεώ, πάλι καλά να λέω”.
    Η μικρή από την Τουρκία πχ δεν ξεκινά από την ίδια αφετηρία με σένα ή με μένα. Καλώς ή κακώς, εσύ κι εγώ αυτά που ζει το κοριτσάκι αυτό τα έχουμε “εξασφαλισμένα”, τα δικά μας προβλήματα είναι άλλου είδους.
    Αυτό νομίζω εγώ.

  11. 18/12/2009 16:18

    Εξαναψυχωπλακώθηκα ,πάνω που πήρα το πάνω μου.

  12. 18/12/2009 17:42

    You sure this is the right career for you?

  13. 18/12/2009 17:52

    What is right, feels right.

    Feelings though, might sometime change.

  14. 18/12/2009 21:39

    απ την άλλη όταν σου έδειχναν κείνες τις αναπνοές επερίπαιζες🙂

  15. 18/12/2009 21:43

    Giatre mou, kamneis tziai sessions mesw skype? Thelw!

    polla wraio post.

  16. Η έτσι permalink
    21/12/2009 16:16

    Aν εξαιρέσεις τα κακομαθημένα σουηδεζάκια, το κοριτσάκι από την μογγολοχώρα έχει τα πιο σοβαρά προβλήματα, νομίζω…

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: