Skip to content

Η Μικρή Psychia – Μέρος 4ο

06/12/2009

Άκουα τo These Days των Bon Jovi, τζαι, it doesn’t matter how, it doesn’t matter why, ο νους μου επήεν στη μέρα που έχασα την αθωώτητα μου.

Χρονική στιγμή: Κάπου στα μέσα της 10ετίας του 80.

Τόπος: Ριάντ Σαουδικής Αραβίας.

Προ Χασίματος

Κασιούρα. Επηαίναμε σε τούτη την μεγάλη αγορά κάθε λλίο καιρό. Είσιεν που ούλλα. Υφάσματα, μπαχάρια, δοχεία, φρούτα, φαγιά, χαλιά, που ούλλα. Όπως φαντάζεσαι το οριένταλ μες την καρθκιάν του. Τζαι στο μαχαζί με τα χαλιά τα περσικά ετζαιρνούσαν τον κόσμο ούλλο τσάι αράπικο γλυτζιήν σορόππιν που μιαν κούζα έτσι τοππάκκιν σε κάτι φλυντζιανούθκια του shot δίχα σιέριν (σε περιορισμένα αντίτυπα – 5 ας πούμε) τα οποία εβουττούσαν μες την κούζα μαζί με τα δαχτύλια τους, εγεμώναν με τσάι, επίνναν, τζαι που έρκεσουν εθκιακλούσαν το φλυντζιανούι μες σε μιαν σίκλα με νερό, εβουττούσαν το μες την κούζα, εγεμώναν το με τσάι τζαι εδιούσαν σου το. Τζαι έπρεπε να το πιείς. Επροσβάλλουνταν πολλά να αρνείσουν αυτήν την ανταλλαγή υγρών. Εμένα εν με έκοφτεν το πιο πάνω λετσιό γιατί ήμουν 3ων χρονών τζαι έπιαν με ο καηλές, τον τζύρην μου εν τον έκοφτε γιατί εν άντρας άρα για πάντα 3ων χρονών, αλλά της μάνας μου ήταν ο χάρος της η επίσκεψη στο μαχαζίν με τα χαλιά.

Η μάνα μου είσιεν μια σχέση αγάπης-μίσους με την Κασιούρα. Αγάπαν την επειδή ήταν ένας πολιτιστικός πλούτος on sale, τζαι εμίσαν την επειδή είσιεν πολλήν κόσμο, επικίνδυνο κόσμο. Εμένα εν με έκοφτεν που τον κόσμο γιατί ήμουν 3ων χρονών τζαι έπιαν με ο καηλές, αλλά ήμουν καλά εκπαιδευμένη τζαι άκουα της μάνας μου. Είσιεν με διμμένη πάνω της. Το σιέριν μου εξαπόλαν το άμμαν εμπαίναμε στο μαχαζί με τα χαλιά τζαι σε άλλα μαχαζιά που τους “ηξέραμεν” αλλά στα δρομούθκια ποττέ. Τζαι εβάσταν με σφιχτά, ξέρεις, όπως άμα νιώθεις ότι μουθκιάζουν τα δαχτύλια σου που την έλλειψη ροής αίματος. Τα δάχτυλα της κόμα εν αποτυπωμένα στον καρπό μου. Τζαι τα μμάθκια της εκρούσαν μου δκυό ππιρίλλες στο ζινίσιην μου που με εκοίταζεν σαν έπιννα το τσάιν τζαι αναρωθκιέτουν αν θα κολλήσω καμιάν μαλαζαβράγκα.

Το Χάσιμο

Μια νύχτα όπως επερπατούσαμε στα ατέλειωτα δρομούθκια ανάμεσα στον ατέλειωτο κόσμο, φτάνουμε σε μια “πλατεία”, σε ένα σταυροδρόμι. Μες την μέση του ήταν μια αραπίνα που ο κόσμος έκαμεν χώρο γύρω της. Εχοροππήδαν, ετινάζετουν τζαι έσκουζεν με τόσον πόνο τζαι τόσην αγανάκτηση τζαι τόσην απελπισία στο σώμα τζαι στη φωνή της, που έμεινα τζαι εκοίταζα την με δέος.  Εμπήκεν μέσα μου τζαι έγινεν κομμάτι μου. Εκλέψαν της το μωρόν της.

Ένιωσα το χέρι της μάνας μου να με τραβά να φύουμεν. Άκουσα της μάνας μου.

Δεν εθέλησα να ξαναπάω στην Κασιούρα τζαι δεν εξαναπήα.

11 Comments leave one →
  1. Anonymous permalink
    07/12/2009 00:56

    Το γεγονος πως ξερω το τι παιζει σε αυτες τις χωρες δεν φανηκε αρκετο να αποτρεψει το shock που εχω παθει διαβαζοντας τα πιο πανω. Ισως επειδει στην χωρα που ζουμε το πιο πανω ειναι σχεδον απιθανο να σημβει. Αλλου ειναι καθημερινοτητα.

  2. 07/12/2009 11:34

    Wraia i perigrafi sou.. eta3idepses mas stin Kasioura pou den 3ana epigame pote..

  3. 07/12/2009 12:05

    άκου ρε..

    [λινκάκια για τα μέρη 1 έως 3 επειδή τα ξεχάσαμε, δεν έχει?]

  4. Psychia permalink*
    07/12/2009 12:56

    Krot δεν τα έβαλα γιατί είναι αυτοτελή τα επεισόδια αλλά άμα θέλεις, varsågod!

    Μέρος 1ο.

    Μέρος 2ο.

    Μέρος 3ο.

    Enjoy!

  5. 07/12/2009 17:39

    Αθθυμηθήκαμε τα παλιά σου κατορθώματα τωρά που έβαλες λινκ.
    Τι να έκανε και η μάνα σου πάλι καλά που δεν σου είχε λουράκι ,ήταν της μόδας τότε ,κάποιος μου είχε δωρίσει ένα για να δένω τη κόρη μου,αλλά προτιμούσα να κρατώ το χεράκι της σφικτά σφικτά και όταν χρειαζόμουν και τα δυο χέρια για να δω κάτι την έβαζα να μου κρατά κάποιο ρούχο μου για να την νιώθω δίπλα μου.

  6. Anonymous permalink
    09/12/2009 16:25

    😦 τωρα τελευταια γραφεις στα πολυ κυπριακα (υπαρχει και λιγο;) και δεν καταλαβαινω λεξη… και κουραζομαι πολυ να τα αποκρυπτογραφησω… κριμα… χανει τη νοστιμαδα του για μενα το κειμενο ετσι. ενδεχομενως βεβαια για αλλους να τη βρισκει. τεσ πα, γουστα ειναι αυτα.

  7. Η έτσι permalink
    09/12/2009 21:03

    @Ανώνυμος

    Έλα ρε συ ανώνυμε, μη λες υπερβολές, φυσικά και είναι κατανοητά τα πολύ κυπριακά!!! Δλδ δεν πιάνεις το “δρομούθκια” ;;; Κατανοητά είναι, μην υπερβάλλεις…

    @Psychia
    Μαζεύω φασούλι το φασούλι να κάνω κάποτε (πότε;;;;) ένα ταξίδι εκεί, στους έρωτες γεμάτη Ανατολή!! Μαγικές χώρες, ονειρικές, εντελώς ξένες σε εμάς που έχουμε μεγαλώσει με το ευρωπαικό -τάχα μου ορθολογικό- πρότυπο.

  8. 11/12/2009 12:23

    @Ανώνυμος
    Όντως, ειδικά αυτή η ανάρτηση είναι αληθινά κυπριακή, αλλά πραγματικά δεν μου έβγαινε αλλιώς. Και το λεξικό που συνηθίζω να βάζω στο τέλος για βαριά κείμενα, δεν άρμοζε.

    @H Έτσι
    Στη Σαουδική Αραβία δεν μπαίνεις χωρίς ειδική βίζα εργασίας ή αν δεν είσαι συγκενής κάποιου που δουλεύει εκεί. Δεν θα την έλεγα μαγική και ονειρική χώρα. Μάλλον θα την χαρακτήριζα ως χώρα τρομοκρατίας και σκότους (παρά τον άπειρο φωτισμό). Εντελώς ξένη ναι.

  9. 12/12/2009 00:40

    Seems like you are a real expert. Did ya study about the subject? haha

  10. 15/12/2009 15:13

    Χμ… κι εγώ μόλις το είδα ήθελα να πω ότι είναι κυπριακά για advanced learners! Εμένα πάντως εν για τούτο που μ’άρεσε – αθθυμήθηκα τζαι τη “μαλαζαβράγκα” – νά’σαι καλά!

  11. 16/12/2009 09:33

    Νοιωθω σαν να ηπια τσαιν στο μαγαζιν με τα χαλια αμμα εμεινεν μου η πικραδα του χαμου τζιαι δεν υπαρχει μιαλλυττερος που τον χαμο του παιδκιου σου.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: