Skip to content

To Be or Not to Be?

11/07/2009

Όλοι θέλουν να πάνε στον Παράδεισο, αλλά κανείς δε θέλει να πεθάνει“.

Χάρρυ Κλυν

 

Τι γίνεται όμως όταν όντως κάποιος θέλει να πεθάνει? Σε αυτήν την περίπτωση δεν τον ενδιαφέρει ούτε η κόλαση ούτε ο παράδεισος. Χέστηκε (μετά συγχωρήσεως). Ένας φίλος παράτησε την παιδοψύ (συντομογραφία της ψυχιατρικής για παιδιά και εφήβους) γιατί, “Γινόμαστε γιατροί για να βοηθούμε εκείνους που δεν θέλουν να πεθάνουν. Είναι παράλογο να προσπαθείς να μεταπείσεις αυτόν που θέλει να πεθάνει”.

 

Στην πραγματικότητα και οι δύο σώσιμο θέλουν. Είτε το ξέρουν είτε όχι.

 

(Κυπριοελληνικό λεξικό στο τέλος)

 

Ως ψυχίατρος δουλεύεις σε τρία επίπεδα:

1. Φαρμακοθεραπεία

2. Στηρικτική θεραπεία

3. Προσωπική παρότρυνση

 

Ένας πνευματικά υγιής άνθρωπος, κατά τα λόγια του Μέγα Δόκτορα Μικελλίδη (που λέει τα σύκα – σύκα και τη σκάφη – άη και γαμήσου) ανεξαρτήτου ηλικίας, ξυπνάει το πρωί και νιώθει πως θα ζήσει για πάντα. Δεν κάθεται να σκέφτεται πως μια μέρα θα’ρθει να τον πάρει ο Χάρος (μεγάλη η Χάρη του) ή ακόμα χειρότερα, να κάθεται να επεξεργάζεται τρόπους για να’ρθει ο Χάρος (φιλαράκι πλέον – για την υποφαινόμενη χαλλόου) να τον πάρει μιαν ώρα γρηγορότερα.

 

Ως (πρακτικός) (μοντέρνος) ψυχίατρος στην Παγοχώρα, αυτό που κάνεις (σχεδόν) κάθε φορά που συναντάς έναν ασθενή, είναι να κρίνεις την αυτοκτονικότητά του. Βασικά ρωτάς: “Σκέφτεσαι καθόλου τον θάνατο?” –> Θετική απάντηση –> Νιώθεις ότι θέλεις να πεθάνεις? –> Θετική απάντηση –> Πόσες φορές την εβδομάδα νιώθεις έτσι? –> (Χάρη συζήτησης) Καθημερινά –> Έχεις κάποιο πλάνο για το πως θα επιχειρήσεις κάτι τέτοιο? –> Θετική απάντηση –> Πώς? –> Θα πηδήξω μπροστά από ένα τρένο με απώτερο σκοπό να γίνω χαλκομανία και να με μαζεύουν με το κουταλάκι. Εναλλακτικά στην Κύπρο που δεν έχουμε σιδηρόδρομο: Θα παιχτώ με τον σσιηπέττο/με το G3 (αν είναι αρσενικό), θα πιω μιαν φάουσα χάπια/θα κόψω τις φλέβες μου (αν είναι θηλυκό), θα κρεμαστώ/θα ππηθήσω που τον 4ο (αν είναι γιούνισεξ).

 

Βασικά ως επαγγελματίας, τα λαμπούθκια σου άφτουν που την ώρα που λαμβάνεις θετική απάντηση στο αν θέλει το πλάσμα που έσιεις απέναντι σου να πεθάνει. Αναλόγως του πως τον κόφκεις (αν το εννοεί πραγματικά, αν εν αντίδραση σε μιαν κρίση που περνά, ή αν εν μέθοδος αναζήτησης προσοχής), βάλλεις τον μέσα (θέλει εν θέλει – ο νόμος είναι στα χέρια σου – συνήθως θέλει), τζαι ακολούθως κολλάς του τζαι έναν βαθμό παρακολούθησης. Ο 1ος βαθμός σημαίνει πως κάποιος τον ελέγχει κάθε 15 λεπτά, τζαι ο 2ος βαθμός σημαίνει πως εν απολαμβάνει ούτε το σιέσιμο με την ησυχία του. Ακολούθως κοττάς του μιαν φάουσα φάρμακα διότι για να φτάσει σε σημείο αυτοκτονικότητας που να του

επιβάλλεται νοσηλεία, συνήθως σημαίνει πως ούτε τζοιμάται καλά, ούτε τρώει καλά, ούτε ηρεμεί ποττέ, τζαι συχνά πυκνά έσιει τζαι παρέαν ανεπιθύμητη που του μιλά ή/και που την βλέπει ή/και που την νιώθει.  Οπότε πρέπει να αρκέψει να ζει στην πραγματικότητα για να μπορέσει κανεις να δουλέψει μαζί του πάνω στους παράγοντες που επροκαλέσαν ούλλα τούτα τα συμπτώματα.

 

ΜΕΝ ΜΟΥ ΜΑΣΙΕΣAI ΓΙΑ ΤΑ ΧΑΠΙΑ.

 

Πριν θυμώσω να σου εξηγήσω γιατί εν πρέπει να μάσιεσαι ΠΟΤΤΕ για τα χάπια. Το λοιπόοοοοοοοοοον……….. όπως ένας διαβητικός χρειάζεται την εξωγενή ινσουλίνη του για να ζήσει μιαν νορμάλ ζωή χωρίς να κορτώσει νούρον εντός μερικών 24ωρων, έτσι και ο πνευματικά διαταραγμένος χρειάζεται τα χαππούθκια του για να του ρυθμίσουν την ισορροπία των νευροδιαβιβαστών του εγκεφάλου του, που είτε γενετικά είτε επίκτητα δυσλειτουργούν (αυτή είναι η δική του παθολογία), για να μεν κορτώσει νούρον εντώς μερικών 24ωρων με “δική του” πρωτοβουλία. Ο λόγος που αντιδράτε οι περισσότεροι με τα ψυχοφάρμακα είναι διότι οι νευροδιαβιβαστές έννεν τόσο εύκολο να γίνουν αντιληπτοί όσον η ινσουλίνη, διότι η λειτουργία τους είναι πολύ πιο πολύπλοκη. Επίσης να προσθέσω πως είσαστε στον κόσμο σας, διότι αν εξέρατε πόσο περίπλοκη είναι η λειτουργία της ινσουλίνης στην πραγματικότητα θα έφεφκεν η κουρούκλα σας. Επίσης παίζει και το αντίθετο.  Το κόλλημα δηλαδή που έχουμεν οι Μεσογειακοί με την αντιβίωση. Μια απλή ίωση δεν χρειάζεται αντιβίωση. Χρειάζεται τον χρόνο της να περάσει. Μια αμυγδαλίτιδα όμως (βακτήριο) χρειάζεται. Ένιγουεϊ. Το ππόιντ είναι πως ένας γιατρός που ξέρει την δουλειά του, πάντα ζυγίζει τα υπέρ με τα κατά της φαρμακοθεραπείας, τζαι τζείνο που βαρεί παραπάνω, κερδίζει. As simple as that. Τζείνος ξέρει καλλύτερα. Έφαεν τα νιάτα του να μάθει. Γι’αυτό μπορεί τζαι συνταγογραφεί. End of discussion.

 

Κατά τη διάρκεια που η φαρμακοθεραπεία κάμνει την δουλειά των πρώτων 6 μηνών ψυχοθεραπείας σε μερικές μόνο μέρες/βδομάδες (με πολύ πιο σίγουρα αποτελέσματα), διάς του πλασμάτου τζαι την ψυχολογική στήριξη που χρειάζεται, βοηθάς τον βάση των ενδιαφέροντων που έχει (ή είχε κάποτε), παρακινείς τον δηλαδή να έβρει έναν εναλλακτικό τρόπο να αντιμετωπίζει την δυσλειτουργία του. Την ίδια ώρα δουλεύεις με τους ανθρώπους που τον περιβάλλουν. Πιάννεις τους ούλλους δηλαδή κκούλλου μάκκα, τζαι εκπαιδεύκεις τους ώσπου να έβρουν τον καλλύτερο τρόπο να συνεργάζονται ώστε να επωφελούνται ούλλοι. Τούτο το μέρος στην Παγοχώρα, κάμνουν το μακροχρόνια είτε ψυχολόγοι, είτε κοινωνικοί λειτουργοί. Επίσης οι ίδιοι δουλεύκουν με τον ασθενή σε προσωπικό επίπεδο. Αν εν κάτι που βαρεί παραπάνω κοινωνικά αναλαμβάνουν οι κοινωνικοί λειτουργοί, αν εν κάτι που βαρεί παραπάνω ψυχολογικά, αναλαμβάνουν οι ψυχολόγοι, ενώ ο γιατρός παρακολουθεί τον ασθενή κάπως πιο αραιά για να κρίνει κατά πόσον χρειάζεται να λλιάνει, να πολλύνει ή να κόψει τα χαππούθκια του ασθενή.

 

Όσον πιο μιτσής εν ο ασθενής, τόσο πιο μεγάλη πιθανότητα έσιεις να του τανίσεις να ζήσει μια φυσιολογική ζωή. Η πρόγνωση δηλαδή στους νέους ασθενείς, είναι καλύτερη. (Σε κάποιες περιπτώσεις χρόνιων νοσημάτων, όπως η μανιοκατάθλιψη και η σχιζοφρένεια, ισχύει το αντίθετο.) Επειδή όμως η ψυχιατρική ασχολείται με τον εγκέφαλο, ένα μέρος του πλασμάτου που πολλά συχνά αντιδρά αλλοπρόσαλλα διότι εν περίπλοκο, κάποιες φορές εν υπάρχει μαγική φαρμακοθεραπευτική λύση (οπότε πρέπει να δοκιμάσεις διάφορες), συν του ότι είναι ακόμα πιο δύσκολο είναι να έβρεις την κοινωνική λύση (μια που το κοινωνικό περιβάλλον παίζει να εν πιο παιγμένο που τον ίδιο τον ασθενή, και ότι στα σχολεία μας δεν έχει μπει σε εφαρμογή μια αποτελεσματικά επαγγελματική παρακολούθηση και στήρηξη των μαθητών).

 

 Συν της άλλης, στην Κύπρο δεν υπάρχει κλειστός θάλαμος παιδοψυχιατρικών περιπτώσεων, και δεν παύω να αναρωτιέμαι, πως σκατά τα φκάλλουν πέρα ούλλα τούτα τα μωρά?

 

Σκέφτομαι να το γυρίσω στα ψυχιατρικά. Έχουν άκσιον τζαι περνούν μου. (Κάποια.)

 

Λεξικό

Κοττώ (ρήμα): Δίνω

Φάουσα, η: κυρ. καρκίνος, μτφ.μια φάουσα: ένας τόνος

Μάχουμαι, μάσιεσαι (ρήμα): Πηλατεύω

Κορτώνω νούρο: κυρ.  σηκώνω την ουρά, μτφ. πεθαίνω

Φέφκει η κουρούκλα μου: μτφ. χάνω τον κόσμο

Κκούλλου μάκκα: (αραβικά) όλοι μαζί/ανακατεμένοι

Τανώ (ρήμα): βοηθώ

Παιγμένος, 0: αυτός που τα’παιξε

13 Comments leave one →
  1. 11/07/2009 07:09

    Α ρε ψυχία …
    Μέσα από την δουλειά μου στο ΑΤΙ και μαζί με νέους ανθρώπους κατάλαβα ότι
    1ο Εχει ψυχίατρους στην Κύπρο που εισάγουν ψυχοφάρμακα;
    2ο Δίνουν τα ψυχοφάρμακά αλλά ποτέ δεν συζητούν πότε θα τα τερματίσουν και πως
    3ο Δεν καταλαβαίνουν ο ασθενείς ότι μπορεί να έχει και άλλες επιδράσεις και ότι μπορεί να είναι εξαιρετικά δύσκολο να τα σταματήσουν
    4ο Έτσι κατάληξε ενα τρομερό ποσοστό από τη νεολαία ιδιαίτερα να παίρνει φαρμακα.
    Όλα καλύπτονται από ένα πέπλο σιωπής … και όλοι εκπαιδεύονται από τηλεοράσεως στην Ελίτα!
    Μια φορά ρώτησα την τάξη μου (30 άτομα περίπου ηλικίας >21 ετών) ποια είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει η νεολαία. Η απάντηση;
    1 Ναρκωτικά
    2 Ανεξέλεγκτη χρήση φαρμάκων – Αναβολικά (άντρες ..) και άλλα φάρμακα (γυναίκες) που μετά από χρόνια κατάλαβα ότι εννοούσαν τα αντικατθλιπτικά. (“τα ΄χαππια μου …” λέει και η αγαπημένη των γυναικών έκφραση)
    Έχεις πολλή δουλειά που να έρτεις πίσω … Πρώτος πελάτης εγώ να με κρατείς στα ίσια με όλα όσα βλέπω κάθε μέρα …

  2. 11/07/2009 09:40

    γεια σου δόκτωρ,
    μπράβο σου που θίγεις τέθκοια θέματα. εγώ συγκραθκιούμαι συνήθως που το να γράφω ψυχολογικά θέματα, εν έχουν ούλλοι την πόρωση μου σκέφτουμαι. μου άρεσε πολύ το κείμενο σου. συμφωνώ εννοείται με την αρχική σου δήλωση, τζαι τζείνος που θέλει να πεθάνει θέλει σώσιμον. Εφτασεν ως τζιαμέ για κάποιο λόγο. τούτον που περιγράφεις, το πως δουλεύκει ένας ψυχίατρος δηλαδή, εν λλίον πολλά τζείνον που μας εμάθαν τζαι εμάς ως το ιδανικόν για τη συνεργασία ψυχολόγων-ψυχιάτρων σε τούτες τες περιπτώσεις. Από τα ελάχιστα που ξέρω, για τους ενήλικες τουλάχιστον, πολύ σπάνιο είναι να έβρεις στην Κύπρον τούτην την ιδανικήν ομαδικήν δουλειάν. Εντάξει νομίζω οι 4-5 σωστοί επαγγελματίες τζιαμέ έξω κάμνουν ότι μπόρουν. Γι’ αυτό άμαν έρτεις Κύπρον εννά έσιεις πολλύν αγώναν για να κάμνεις τη δουλειά σου σωστά, όπως θέλεις δηλαδή, αλλά άμαν τα καταφέρεις εννά κάμεις σοβαρήν διαφοράν για κάποιους.
    Ο κόσμος εν λλίον αρνητικός για τα ψυχοφάρμακα ακριβώς γιατί γίνεται πολλές φορές κατάχρηση, φταιν τζαι οι κυπραίοι που ποττέ εν ακολουθούν κατα γράμμα τες οδηγίες του γιατρού, φταιν τζαι κάποιοι ψυχίατροι που μπορεί να μεν κάμνουν τον καλλύττερον έλεγχον στη δοσολογία, εν ξέρω. Επίσης, εν αρνητικοί γιατί δεν ξέρουν πως λειτουργούν τα ψυχοφάρμακα, εγώ προσωπικά αφού κάναμε το μάθημα για τη ψυχοφαρμακολογία τα βλέπω διαφορετικά. Τζαι εν αρνητικοί γιατί πολλές φορές τα φάρμακα παν μόνα τους χωρίς ουσιαστική στήριξη, χωρίς ψυχοθεραπεία άλλης μορφής, χωρίς να μαθαίνουν οι ασθενείς να χειρίζονται τη δυσλειτουργία τους χωρίς χάπια.
    Ευελπιστώ σε καλύτερες μέρες τζαι άμαν το σύστημαν σάσει εννά σταματήσει τζι ο κοσμος να εν δύσπιστος.

  3. The Passenger permalink
    11/07/2009 11:30

    Ε ναι, άμαν έσιει γιατρούς που διουν χάπια όπως τις ασπιρίνες τζιαι γίνει addicted ο άλλος στον τζιαιρό εν φυσικό να αποκτήσουν κακόν όνομα τούτες οι πρακτικές.

  4. 11/07/2009 12:22

    το εχω απορια και μια που εισαι και γιατρος θελω να αναλαβεις να μου τη λυσεις!

    το να θελει καποιος να τερματισει τη ζωη του μπορω να το κατανοησω ως εναν βαθμο.
    το να θελει ομως να το κανει με βιαιο τροπο ή ακομη και να επιλεξει να υποστει εναν “αργο” θανατο το βρισκω μαλλον μαζοχιστικο,non?
    υπαρχει καποια εξηγηση σε ολο αυτο??

  5. 11/07/2009 13:35

    Οι μέσα-μέσα να το γυρίζεις στα ψυχιατρικά τζαι παέι σου! Αλλά μεν το παρακάμεις κιόλας.

    Πέρα που τούτο.

    Εδημιουργήθηκε μου η εντύπωση οτι που τη στιγμή που κάποιος ενα πέσει στην ανάγκη των αντικαταθλιπτικών, δύσκολα τζαι σπανίως φτάνει σε φάση που να μεν τα χρειάζεται πλέον.
    Μάλιστα νομίζω (μπορεί να λανθάνομαι) οτι άκουσα τον παρέα σου τον κύριο Μικελλίδη να υποστηρίζει με απολυτότητα τούντην θέση αρκετές φορές (μέσα τζαι έξω που την τηλεόραση).

    Τι δόση αλήθειας υπάρχει (εάν υπάρχει) δαμέ;

    χαχαχα, γουστάρω! Η στήλη της Ψυχίας!

  6. 11/07/2009 14:08

    Πολλά ενδιαφέροντα αυτά που γράφεις! Αλλά διαφωνώ με την κρίση ότι όποιος θέλει να πεθάνει χρειάζεται κατανάγκην σώσιμο. Αυτή η αξίωση στηρίζεται στην προϋπόθεση ότι κάποιος που θέλει να πεθάνει έχει “λάθος” αντίληψη για τη ζωή. Αυτή είναι η προϋπόθεση πάνω στην οποία κτίζονται οι επιστήμες που έχουν να κάνουν με την υγεία, που καθορίζουν την έννοια της “ζωής” και της “υγείας” με ένα συγκεκριμένο τρόπο, το θάνατο και το Τίποτε σαν παραφύσικο πράγμα, σαν σύμπτωμα κακής λειτουργίας των νευροδιαβιβαστών. Αυτά όμως είναι κατά τηνάποψή μου τα όρια των θετικών επιστημών που δεν μπορούν να εξετάσουν με μεταφυσικό τρόπο το νόημα της ζωής και του θανάτου, δηλ. να εξετάσουν “το νόημα της ζωής” χωρίς περιορισμούς και προϋποθέσεις . Δεν είναι κατανάγκην λάθος να θέλει να πεθάνει κάποιος. Ορισμένες φορές κάποιος που θέλει να πεθάνει έχει δίκαιο🙂

  7. 11/07/2009 19:52

    Χαράλαμπε,

    Πολύ λίγο γνωρίζω την Κυπριακή πραγματικότητα όσων αφορά την ψυχιατρική, μα είμαι σίγουρη πως είναι πολύ χειρότερη απ’ότι δείχνει, όπως συμβαίνει σε κάθε τομέα. Ένα σημείο όσον αφορά την φαρμακοθεραπεία είναι η έλλειψη ενός δικτύου υπηρεσιών που να καλύπτει συλλογικά τις ανάγκες του εκάστοτε ασθενή, οπότε και αναγκάζονται οι συνάδελφοι να συνταγογραφούν για περισσότερο χρόνο απ’ότι θα το κάνανε αν υπήρχε η κατάλληλη δομή. Είναι ακριβώς αυτό που λέει η Ερυκίνη: “πολύ σπάνιο είναι να έβρεις στην Κύπρον τούτην την ιδανικήν ομαδικήν δουλειάν”.

    Ερικύνη
    Όλο και περισσότεροι επαγγελματίες που μαθαίνουν σε τέτοια συστήματα εγκατασταίνονται στην Κύπρο, και πολλοί από αυτούς έχουν όρεξη και μεράκι να καταφέρουν η δουλειά τους να βγάζει όσο το δυνατό καλύτερα αποτελέσματα. Δεν νομίζω τα πράγματα να γίνουν ποτέ “ιδανικά” όμως καλύτερα πιστεύω πως θα γίνουνε.

    The Passenger
    Το κακό όνομα τέτοιων πρακτικών έχει να κάνει με το ταμπού και την αμάθεια/ημιμάθεια που έχει ο κόσμος όσων αφορά την ψυχιατρική: Πάεις σε ψυχίατρο –> Είσαι πελλός. Πίννεις τα χάπια που σου έγραψεν ο ψυχίατρος –> Παραδέχεσαι πως είσαι πελλός. Ένας παράγοντας είναι συνάδελφοι που για διάφορους λόγους αδυνατούν να κάνουν σωστή πρακτική (δες προηγούμενες απαντήσεις). Άλλος παράγοντας είναι η ανωριμότητα της κοινωνίας. Και σίγουρα αυτό που δεν βοηθάει προς καλυτέρευση των πραγμάτων, είναι η απαξίωση.

    Πράσινη Νεράιδα
    Δεν είμαι σίγουρη πως εννοείς τον “αργό” τρόπο. Όσον αφορά τις μεθόδους αυτοκτονίας, οι πιο βίαιες χρησιμοποιούνται από άντρες (γι’αυτό και πετυχαίνουν περισσότερο αν και “προσπαθούν” λιγότερο) κι αυτό έχει να κάνει με την αρσενική φύση (όχι το πουλί τους, την βιολογία τους) που είναι γενικά πιο επιθετική.

    Sindrimin
    Το πόσο πολύ θα διαρκέσει η αντικαταθλιπτική θεραπεία εξαρτάται από την μορφή της πάθησης. Κάποιες παθήσεις χρειάζονται μακροχρόνια θεραπεία, ίσως και για ολόκληρη ζωή, κάποιες φορές διακεκομμένα, κάποιες συνεχόμενα (πως είναι ο διαβήτης ένα πράμα?). Για παθήσεις πιο “μεμονωμένες” (πως είναι η πνευμονία ένα πράμα?) η διάρκεια θεραπείας είναι 6 με 12 μήνες. Αλλά και πάλι ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις από την αρχή πως θα διαμορφωθεί η πάθηση. Δες και την απάντηση που έδωσα στον Χαράλαμπο Θεοπέμπτου, γιατί παίζει κι αυτό ένα μεγάλο ρόλο στην διάρκεια της θεραπείας. Το ζητούμενο είναι ο ασθενής να έχει μια λειτουργική ζωή. Αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να χαππώνεται, ε τότε ας χαππώνεται. Το κακό εν πιο μιτσή παρά να είναι ανήμπορος να δουλέψει, να έχει κοινωνικές συναναστροφές, και να φλερτάρει με την ιδέα του θανάτου.

    Αλέξανδρε Βελισσάρη
    Η αυτοκτονικότητα θεωρείται “ψυχωσικό” σύμπτωμα, δηλαδή μεταβλημένη, “λανθασμένη” αντίληψη της πραγματικότητας. Αυτό ακριβώς που λες. Ο θάνατος δεν θεωρείται κάτι το παραφύσικο, αντίθετα είναι η φυσική κατάληξη του ανθρώπου. Λέξη κλειδί: φυσική. Ένας 15χρονος, 25χρονος, 55χρονος, 75χρονος σωματικά υγιής άνθρωπος που επιθυμεί να πεθάνει, πάσχει από ανισορροπία νευροδιαβιβαστών (επιστημονικά αποδεδειγμένο). Η επιστήμη δεν ψάχνει το νόημα της ζωής, αυτό το κάνει η φιλοσοφία. Η ιατρική ψάχνει την ίαση της όποιας ανισορροπίας του ανθρώπινου οργανισμού έτσι ώστε ο άνθρωπος να έχει μια καλύτερη ποιότητα ζωής ή αξιοπρέπεια θανάτου. Μπορώ να καταλάβω ως ενός σημείο αυτό που λες, αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι “Ορισμένες φορές κάποιος (κατά τ’άλλα υγιής άνθρωπος) που θέλει να πεθάνει έχει δίκαιο”. Αυτός ο άνθρωπος κατά τη δική μου άποψη, δεν έχει την ικανότητα να αποφασίσει σωστά γιατί πάσχει. Όποια και να’ναι η “δικαιολογία” το θέμα είναι πως δεν αντέχει να ζει στην πραγματικότητα που ισχύει (όπως την αντιλαμβάνεται), άρα χρειάζεται βοήθεια να μπορέσει να αντέχει.

  8. 11/07/2009 20:00

    Μία σημαντική λεπτομέρεια είναι πως είναι πολύ λίγα τα ψυχοφάρμακα που προκαλούν εθισμό, κι αυτά αποφεύγονται όσο το δυνατό περισσότερο τον 21ο αιώνα που έχει εξελιχθεί τόσο η ψυχοφαρμακολογία. Τα αντικαταθλιπτικά δεν προκαλούν εθισμό.

  9. The Passenger permalink
    12/07/2009 01:30

    Δηλαδή ο Μικελλίδης υποστηρίζει ότι όποιος ξυπνά το πρωί τζιαι έρτει του η σκέψη ότι ναι,εν θα ζήσει για πάντα ένεν πνευματικά υγιής; Τζιαι ούτε παίζει ρόλο αν εν 80 χρονών ας πούμε;

    Μέγας μπορεί να ήταν ο Αλέξανδρος τζιαι ο Κάρολος Ι

    Οι ο Μικελλίδης.

  10. 12/07/2009 18:23

    Γιατρέ,

    Έχει θκυό εφτομάδες… από τότε που εφάνηκε ότι ο Νόμος για το κάπνισμα θα περάσει… που είμαι συνέχεια θυμωμένος. Δεν έπνασα ούτε στιγμή! Καπνίζω τα διπλάσια που τον θυμό μου. Τζιαι τρώω θυμωμένος. Ξέρεις τι κακό παθαίνει ο άθρωπος άμα τρώει το φαί του θυμωμένος, έννεν;

    Έχει κανένα χαππούι να κανονιστώ τζι’ εγώ, να πνάσω;

  11. 12/07/2009 18:41

    Zyban! Για να το κόψεις🙂

  12. 12/07/2009 19:23

    Να σου κοπεί το σεξ ρα!

  13. 12/07/2009 19:26

    Επρολάβαν σε άλλοι! Έβρε άλλην κατάρα :Ρ

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: