Skip to content

Κάποτε

09/06/2009

Απόψε δεν είμαι καλά.

Μου είναι πολύ δύσκολο να εκθέτομαι δημόσια όταν νιώθω τόσο ευάλωτη.

Δε γουστάρω να έρθει ο καθένας να μου πει το μακρύ του και το κοντό του.

Γιατί κανένας δεν ξέρει.

Μόνο εγώ.

Σήμερα δεν γράφω για να πάρω συμβουλές.

Ούτε για να παρηγορηθώ.

Γράφω για να φεύγει απ’τη μέση.

Αν είναι τόσο απλό.

 

Εγώ έναν άντρα αγάπησα αληθινά, στο πετσί μου.

Και πέρασα τρία χρόνια μαζί του.

Αλλά ήμουν πολύ ανώριμη συναισθηματικά για να αναλάβω την ευθύνη της δέσμευσης μου.

Έτσι γύρισα και είδα (αλλά δεν άγγιξα) άλλον άντρα.

Πάνε τώρα 18 μήνες που έχουμε χωρίσει.

Χειριστήκαμε τον χωρισμό μας σαν γνήσιοι Ευρωπαίοι.

Παραμείναμε φίλοι.

Και λειτουργούσε.

Επειδή ακολουθούσαμε τον άγραφο νόμο του ότι δεν λέγαμε ο ένας στον άλλον για άλλες περιπέτειες.

Έκτοτε πέρασα διάφορα στάδια.

Όλα ευκολότερα από αυτό του παρόντος.

Η απουσία του ουδέποτε με βασάνισε όσο με βασανίζει τους τελευταίους μήνες.

Είναι σαν να περνάω τα στάδια του χωρισμού με αντίστροφη σειρά.

Σαν γνήσια ανάποδη γυναίκα.

Και σειρά έχει το ότι τον θέλω και δεν μπορώ να τον έχω.

Τον θέλω εκ νέου.

Τον θέλω ως η γυναίκα που ήθελε να έχει, όχι το κοριτσάκι που είχε.

Αυτός δεν είναι αλλού.

Απλώς δεν είναι εδώ.

Αυτός πέρασε τα στάδια με φυσιολογική σειρά.

Και είναι ξεκάθαρος.

Δεν είναι εδώ.

Μα δεν είμαι φίλη του.

Είμαι η γυναίκα του.

Όσο ξεκάθαρος και να είναι δεν μπορώ να πάψω να ελπίζω!

Δεν μπορώ γιατί είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήταν.

Δεν μπορώ να συνδέσω αυτόν τον άνθρωπο με το στάτους κβο.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν θέλει να με πάρει αγκαλιά και να μην με αφήσει ποτέ.

Αδυνατώ.

Όποτε βλέπω κάτι δικό του αναστατώνομαι.

Χτυπά η καρδιά μου σαν τρελή και χύνω κρύο ιδρώτα.

Όλα τα ασήμαντα έχουν σημασία.

Αρνητική.

Κατάλαβα πως οι ελπίδες μου είναι πεταμένα αυγά στον τοίχο.

Η καρδιά του δεν χτυπάει πια για μένα.

Με αγαπάει μα δεν με έχει ανάγκη.

Είμαι σε ένα μονόδρομο και η μόνη λύση είναι η επαναστροφή.

 

Έτσι είχα την φαεινή ιδέα να του πω να ξεκόψουμε εντελώς.

Να μαζέψω τα κομμάτια μου με την ησυχία μου.

Να ξανασυναρμολογήσω το παζλ χωρίς να διαλύεται κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή μαζί του.

Τον “έσβησα”.

Τώρα δεν μπορώ να ξέρω ούτε καν αν είναι ζωντανός χωρίς να τον ρωτήσω.

Πως ήρθαν έτσι τα πράγματα ενώ κάποτε ήταν τόσο αλλιώς?

Τον “χώρισα” εκ νέου.

Δεν ξέρω πως θα νιώθω αύριο.

Απόψε νιώθω πως ένα κομμάτι μου μεγάλο ξεριζώθηκε και αγκομαχά ώσπου να βγει η ψυχή του.

Comments are closed.

%d bloggers like this: