Skip to content

Αυγά στον Τοίχο

16/02/2009

Η πορεία μου στον θάλαμο ψυχιατρικής παίδων και εφήβων της Παγοχώρας εξελίσσεται τόσο σβέλτα που είναι δύσκολο να την αποτυπώσω ξεκάθαρα.

Εκτός από την έλλειψη πρακτικών κυρίως γνώσεων, ένας τεράστιο εμπόδιο ήταν και είναι αυτό της γλώσσας. Η διαφορά της ψυχιατρικής από όλες τις άλλες ειδικότητες, είναι το πόσο πολύ μπλα μπλα εμπεριέχει. Αν και υπό άλλες συνθήκες το μπλα μπλα είναι το φόρτε μου γιατί μπορώ εύκολα να σε πάρω μονότερμα σαν μια καθώς πρέπει μανιακή, ελλείψη άνεσης στα Σουηδικά, η μονότερμα αργεί. Η πρόοδος όμως είναι όντως άξια αναφοράς. Ενώ την1η μέρα δεν μπορούσα να πω ούτε καλημέρα που λέει ο λόγος, την 120η μέρα (πριν 2 βδομάδες) ανέλαβα ασθενή μόνη μου.

Η ασθενής μου είναι ένα 10χρονο κοριτσάκι με σοβαρή συμπτωματολογία. Το πρόβλημα με τους παιδοψυχιατρικούς ασθενείς είναι ότι πολύ συχνά είναι δυσκολότερο να κουμαντάρεις τους γονείς παρά τους ασθενείς τους ίδιους. Και ενώ η μικρή μου ήταν από μόνη της δύσκολη περίπτωση λαμβάνοντας υπόψιν και το πολύ νεαρό της ηλικίας της, οι γονείς της καταρρακωμένοι, με πανύψηλα επίπεδα άγχους (η μαμά παρουσιάζοντας χαρακτηριστικά παρόμοια με της κόρης της) και έχοντας από χρόνια χάσει πάσα έλεγχο της μικρής γιατί αδυνατούσαν συστηματικά να βάλουν και να τηρήσουν τα όρια, κάναν την κατάσταση ακόμα δυσκολότερη.

Για δύο εβδομάδες ένιωθα πως πετούσα αυγά πάνω στον τοίχο. Ενώ φαινομενικά συνεργάζονταν άψογα, στην πραγματικότητα από το ένα έμπαιναν από το άλλο έβγαιναν. Η μικρή βελτιονώταν σταδιακά αλλά αυτοί αδυνατούσαν να δουν την παραμικρή καλυτέρευση. Δεν είχαν καμία υπομονή μαζί της και ήθελαν να την “φτιάξουμε” εδώ και τώρα.

Και ενώ η πρόοδος της συγκεκριμένης εξαρτώταν σε πρώτη φάση από 2 πράγματα, την φαρμακοθεραπεία και την κατανόηση και στήρηξη από το οικογενειακό περιβάλλον, ένιωθα πως και τα δύο ήταν ανεπαρκή γιατί δεν ένιωθα καθόλου ικανοποιημένη από την πρόοδο της. Οπότε την περασμένη Τετάρτη της αύξησα το ένα φάρμακο, της αφαίρεσα δύο και της πρόσθεσα ένα. Βελτιώθηκε αισθητά ο ύπνος και η ανασφάλειά της και τους έστειλα σπίτι για το Σαββατοκύριακο. Έμενε μόνο να το στραβωθούν και να ανταποκριθούν και οι δικοί της. Κάτι για το οποίο ήμουν ιδιαίτερα απαισιόδοξη.

Όσο αυτοί ήταν σε άδεια, εγώ προβληματιζόμουν για τα μετέπειτα. Τα δικά της και τα δικά μου. Υπήρξε ένα σκάλωμα στην μετέπειτα παρακολούθησή της, αφού θα έπαιρνε εξιτήριο και μετά. Οπότε δεν θα μπορούσα να της το δώσω σήμερα Δευτέρα που θα τους ξανασυναντούσα, όσο καλά και να ήτανε, χωρίς ένα καλό πλάνο για τα μετέπειτα. Από την άλλη σκεφτόμουνα πως μάλλον δεν θα ήταν καλά στη συνάντηση μας της Δευτέρας, γιατί μέχρι τώρα, κάθε φορά που έμεναν οικογενειακώς εκτός θαλάμου, πήγαιναν πέντε βήματα πίσω. Και σκεφτόμουν πως άμα υπάρχουν δυσκολίες στο να συνεχιστεί η παρακολούθηση σε κέντρο εξωτερικής φροντίδας στην Παγοχώρα που έχει την παsh ευημερία, πόσο δύσκολο θα είναι σε μια χώρα σαν την Κύπρο? Και μετά σκεφτόμουν πως ναι μεν είναι η πρώτη δική μου ασθενής, ναι μεν είναι αρκετά δύσκολη περίπτωση, όμως μήπως το ότι αισθάνομαι τέτοια δυσφορία σηματοδοτεί κάτι άλλο? Μήπως το ότι στην ψυχιατρική κυρίως δεν υπάρχουν ξεκάθαρες συνταγές, ούτε γρήγορα αποτελέσματα, και σε πολλές περιπτώσεις πολύ κακές προγνώσεις, συγκρούεται περισσότερο από το κανονικό με τον βιαστικό μου χαρακτήρα? Και όταν ακόμα έρθει η στιγμή που θα έχω κάνει ο,τι καλύτερο, αλλά η μετέπειτα φροντίδα θα είναι ανεπαρκής και θα δυσχεραίνει την καλή πορεία του ασθενή μου, θα διαλυθώ? Μήπως δεν κάνω για μια τέτοια δουλειά?

Και ήρθε το σήμερα, η μεγάλη Δευτέρα.

Καθ’όλη τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου δεν επικοινώνησαν με τον θάλαμο καθόλου. Κανένα ίχνος τους το πρωί. Κανένα ίχνος τους το μεσημέρι.  Στις 14:00 είχαμε ραντεβού. Πάει δύο παρά, τίποτα. Πάει δύο, τίποτα. Παίρνουμε τηλέφωνο σπίτι, απαντάει η γιαγιά που μιλάει μόνο την γλώσσα τους (αλλοδαποί γαρ), οπότε πέραν από το ότι δεν ήταν κανείς άλλος στο σπίτι, συνεννόηση κουνουπίδι. Παίρνουμε στα κινητά, κλειστά. “Λες να ζει ακόμα? Ή την φάγανε οι μεγάλοι λάχανο?”.

Και σκάνε μύτη στις 14:30, χαμογελαστοί, περιποιημένοι, κάνοντας πλάκες μεταξύ τους, γελώντας. ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. Είχανε κοιμηθεί, είχανε ξεκουραστεί, είχανε μείνει ο καθένας λίγο μόνος του και λίγο με τον άλλον, είχανε πάει βόλτες, είχανε μαγειρέψει. Για πρώτη φορά μετά από πολύ, πολύ καιρό, μήνες ολάκερους, νιώσανε ότι μπορούν να ζήσουν μια συνηθισμένη ζωή, κάτι το οποίο εμείς που την έχουμε, σνομπάρουμε. Τώρα είναι ευκολότερο να βρεθεί μια λύση για την μετέπειτα παρακολούθηση, εφόσον δεν χρειάζονται καθημερινή φροντίδα όπως συζητούσαμε μέχρι την Παρασκευή, αλλά με τρεις φορές την εβδομάδα για αρχή, θα είναι καλυμμένοι. Για πρώτη φορά ήταν απόλυτα θετικοί στο να συνεχίσουν την άδεια τους μέχρι την Τετάρτη, δεν υπήρξε καν νύξη παζαριού, ίσα ίσα που “Θέλουμε να πάμε σπίτι!”. Και όλα σιγά σιγά μπήκανε στη θέση τους.

Δεν θέλανε μόνο οι γονείς να την “φτιάξουμε” εδώ και τώρα, ήθελα κι εγώ να τους “φτιάξω” εδώ και τώρα. Δεν ένιωθαν μόνο οι γονείς συνεχώς απογοητευμένοι, το ίδιο ένιωθα κι εγώ. Κι όταν τους έλεγα “Κάντε λίγη υπομονή ακόμα, δεν μπορούν όλα να φτιάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη, είναι μία διαδικασία”, τα δικά μου αυτιά ήτανε κλειστά.

Η παιδοψυχιατρική στη Σουηδία έχει μια ιστορία 60-70 χρόνων. Η κλινική που εργάζομαι υπάρχει από το 1950. Η παιδοψυχιατρική στην Κύπρο βρίσκεται σε βρεφικά ακόμα στάδια. Εμείς ουσιαστικά θα την “κάνουμε”, αυτοί που ειδικευόμαστε τώρα. Κάποιες υπηρεσίες είναι δυσλειτουργικές, κάποιες δεν υπάρχουν καν. Όμως χωρίς δυναμικό, όρεξη, υπομονή και νέες προτάσεις, δεν θα αλλάξει ποτέ τίποτα. Αυτό που ζητούσα πάντα από τον εαυτό μου, είναι να βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι. Όταν ήμουν εγώ έφηβος, όχι πολλά χρόνια πριν, δεν υπήρχε τίποτα. Τώρα υπάρχει κάτι. Μετά θα υπάρξει κάτι καλύτερο.

Όταν νιώθεις πως τα αυγά που ρίχνεις για να γίνουν ομελέτα, καταλήγουν άχρηστα στον τοίχο, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάποια από αυτά να γίνουν ομελέτα αφού γυρίσεις την πλάτη σου. Οπότε δεν υπάρχει συνταγή. Μόνο εκμάθηση του να μην γυρίζεις την πλάτη πρόωρα.

12 Comments leave one →
  1. 16/02/2009 19:23

    Μπράβο ρε γιατρέ που σκέφτεσαι έτσι!!! Μακριά από φακελάκια και στρωμένες καριέρες!! Μπράβο και ξανά μπράβο!!!!

    Μπράβο που νοιάζεσαι για τα παιδιά που αναλαμβάνεις, μπράβο που ξεπέρασες τη γλώσσα και τώρα δίνεις ρέστα, μπράβο που δεν πιέστηκες να “φτιάξεις” (τι ανατριχιαστική λέξη) το παιδι!!

    Μπράβο που νοιάζεσαι για την πατρίδα σου και σχεδιάζεις να προσφέρεις!!! Είσαι, εκτός από Psychia και ψυχίατρος, και ΨΥΧΑΡΑ!!!!!

    Να είσαι καλά!!!

  2. 16/02/2009 20:03

    Ειμαι σίγουρος ότι με ανθρώπους σαν εσένα που βάζουν τη κοινωνική συνείδηση τους πάνω από τα υπόλοιπα ίσως έχει μέλλον η Αγία μας χώρα. Χάρηκα που η σταθερά αυξανόμενη απογοήτευση σου αντιστράφηκε λόγω της επιμονής σου και της καλής σου δουλειάς.

    Μπράβο!

  3. Πατήρ permalink
    16/02/2009 20:32

    Ο daddys τώρα δίκαιώνεται!!!

    Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ γιατί σου αξίζει!

  4. idiotropws permalink
    16/02/2009 22:19

    Είδες που ανησυχούσες!Μπράβο σου! Μια χαρά τα κατάφερες και αρκήσαν να έρτουν στο ραντεβού:)

  5. 16/02/2009 23:20

    Συμπέρασμα: Εμείς θα συνεχίσουμε να ρίχνουμε τα αυγά μας, όσο μικρή κι αν φαίνεται η επιφάνια του τηγανιού μπροστά στην άπλα του τοίχου! :p

  6. 16/02/2009 23:36

    Respect.

  7. ΑνΤώνυμος permalink
    17/02/2009 01:42

    Im so proud of you!!You know it αλλά μετά από αυτό σου αξίζει να το ξαναπώ.

  8. 17/02/2009 10:48

    Προχώρα γιατρέ, πας πολύ καλά όπως πάεις με το πογοπέδιλα!

  9. 17/02/2009 22:16

    Δεν μου αρέσουν τα αυγά..

  10. 17/02/2009 22:20

    Καλησπέρα δόκτωρ μου. Έτσι είναι η ιατρική. Θέλει υπομονή και επιμονή. Και η Ψυχιατρική ακόμα πιο πολύ.

  11. 18/02/2009 13:53

    Επιμονή, υπομονή και καλή καρδιά…

  12. 18/02/2009 17:17

    πολλά ωραίο κείμενο. καταλαβαίνω απόλυτα τούτον που λαλείς. επειδή γενικώς η ψυχική υγεία τζαι η αντιμετώπισή της (ψυχολογικά, ψυχιατρικά) κάμνει τα τελευταία χρόνια τα πρώτα της βήματα στην Κύπρο, για ούλλους εν πιο δύσκολον γιατί εν έσιει προηγούμενον, εσύ πρέπει να χτίσεις κάποια πράματα, τζαι εν υπάρχει η νοοτροπία που τους ανθρώπους, τες αρχές, αλλά εν τζαι πρόκληση, τζαι ακριβώς επειδή εν στες αρκές, ο κάθε ένας ατομικά μπορεί να κάμει διαφοράν, απλά τζαι μόνον με το να κάμνει καλά τη δουλειάν του.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: