Skip to content

Είχα μια Φαγούρα… ΙΙΙ

07/02/2009

Previously, on Είχα μια Φαγούρα…

Χώρος: Το πατρικό μου στη Λεμεσό

Ώρα: 11 το βράδυ

Στάτους κβο: Τελικό στάδιο ανάρρωσης από σοβαρή αλλεργική αντίδραση. (Or so I thought.)

Είχαν ήδη περάσει 6 ώρες από την ώρα που πάτησα το πόδι μου στο πατρικό μου μετά από το 14ωρο ταξίδι κατά τη διάρκεια του οποίου ξυνόμουν ασύστολα, και 44 ώρες από την αρχή της περιπέτειας. Ήμουν άυπνη, ταλαιπωρημένη, εξαντλημένη, αλλά τουλάχιστον τα εξανθήματα είχαν σχεδόν εξαφανιστεί, η φαγούρα ήταν σε πολύ μίνιμαλ επίπεδα, και το αγγειοοίδημα περιορίστηκε στα 4 πρησμένα μου άκρα. Στις πρώτες έξι ώρες παραμονής μου στην Λεμεσό, πέρασα ποιοτικό χρόνο με τους γονείς μου και τον αδερφό μου, συνεχώς τοποθετημένη σε οριζόντια ή διαγώνια στάση στην αριστερή άκρη του καναπέ. Το επόμενο στάδιο ήταν πολύωρος, αδιάκοπος, βαθύς ύπνος, και το αμέσως επόμενο φρέσκο symptom free ξύπνημα και επίσημο ξεκίνημα των διακοπών των Χριστουγέννων.

Πριν την μεταφορά του ταλαιπωρημένου μου κορμιού στο κρεβάτι όμως, η μη-ταλαιπωρημένη στοματική μου κοιλότητα απαιτούσε σα λυσσασμένη κάτι γλυκό. Σ’αυτή την περίπτωση οι επιλογές είναι δύο:

1. Την μπουκώνεις με κάτι μαλακό με βάση σοκολάτας, ή

2. Βιτσιάζει σε με την γλώσσα της καθώς σε κατακρεουργεί με τα δόντια της.

Lucky for me, η μανούλα μου της οποίας η στοματική κοιλότητα έχει παρόμοια παθολογία, είχε ετοιμάσει με την ευκαιρία της επιστροφής της άσωτης, brownie από φουντούκια. Έβαλα δύο κομμάτια ΤΟΣΑ, και με κάθε μπουκιά είχα κι έναν οργασμό. Ήταν όσο μαλακό έπρεπε, όσο σκληρό έπρεπε, όσο υγρό έπρεπε, όσο στεγνό έπρεπε, όσο γλυκό έπρεπε, τόσο που σου ζάλιζε τους γευστικούς αισθητήρες σε βαθμό ψύχωσης, γιατί σκεφτόσουν “τώρα, αλήθεια είναι τόσο θεσπέσιο, ή έχω παραισθήσεις??”. Δεν υπάρχει ανώτερος συνδυασμός από τη σοκολάτα με αλεσμένα φουντούκια. Και μετά την σπανακόπιτα αποτελούσε το τέλειο κλείσιμο αυτής της  φαινομενικά ατέλειωτης μέρας. Ακολούθησε το κλείσιμο των ματιών μου και το πρώτο γλυκό όνειρο.

Το δεύτερο όνειρο όμως, όχι μόνο δεν ήταν γλυκό, αλλά παραήταν σκληρό και άκαρδο. Έβλεπα ότι το σενάριο επαναλαμβανόταν, έβλεπα ότι ξύνομαι, ξύνομαι, ΞΥΝΟΜΑΙ, πολύ!! , παντού!!, ότι το δέρμα μου είναι γεμάτο γρουμπούλια, ότι έχω δυσκολία να αναπνεύσω, ότι.. ότι.. ότι… δεν είναι όνειρο. Δεν είναι όνειρο! Ή μήπως είναι? Ξυπνάω και πατάω το κουμπάκι του κινητού για να ανάψει το φως της οθόνης να δω τι ώρα είναι. Στραβώθηκα. Αλλά μόνο στο δεξί μάτι. Στο αριστερό επικρατούσε σκοτεινιά. Και δεν ήταν πλακωμένο πάνω στο μαξιλάρι. 03:45. Ούτε τέσσερις ώρες σερί ύπνο δεν δικαιούμαι?? Τι αμαρτίες πληρώνω??  (άλλο ποστ) Πότε θα κοιμηθώ επί τέλους?!!?

Σκέφτηκα πως μπορεί η αλλεργική αντίδραση να φεύγει σε κύματα. Δηλαδή, να περνάει το πρώτο από πάνω σου, να παρακαλείς να μην πνιγείς, και αφού έχεις επιβιώσει, να το βλέπεις να φεύγει και να κάνεις χαρά, μα αμέσως να φτύνεις το γέλιο σου γιατί ένα δεύτερο σαφώς ασθενέστερο ακολουθεί, κι εσύ καλείσαι να ασπαστείς για δεύτερη συνεχή φορά το “σκάσε και κολύμπα”.

Ανάβω το φως του δωματίου και σηκώνομαι να κάνω ένα κρύο ντους για σκοπούς ανακούφισης από τη φαγούρα.  Αλλά αυτό που διαπίστωσα ήταν πως το δεύτερο κύμα δεν ήταν σαφώς ασθενέστερο, αλλά σαφώς ισχυρότερο από το πρώτο. Δεν ήταν δεύτερο κύμα. Ήταν δεύτερη αλλεργική αντίδραση all over again σε χειρότερη, καλπάζουσα μορφή. ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ!

Τα κοινά των δύο φορών:

1. Ο κώλος και τα μπούτια έλκυσαν το εξάνθημα σαν τις μέλισσες η γύρη.

2. Η φαγούρα ήταν αναντιμετώπιστη.

3. Η όραση μου δεν έλεγε να αποκατασταθεί.

4. Με έπιασαν στον ύπνο.

Οι διαφορές:

1. Άνοιξε το δεξί μάτι και έκλεισε το αριστερό.

2. Εξιπουάστηκε (από το εξισλαμίστηκε) το κεφάλι μου ολόκληρο, όχι μόνο ο λαιμός και το τριχωτό της κεφαλής.

3. Το λαρυγγοοίδημα δεν περίμενε να φτάσω στο νοσοκομείο για να εμφανιστεί.

4. ΤΑ ΝΕΥΡΑ ΜΟΥ ΤΣΑΝΤΑΛΙΑ.

(Από δω και κάτω πάτα το play και διάβασε. Του πάει – μέχρι ενός σημείου.)

Τρέχω στο δωμάτιο των γονιών μου.

– (Ψιθυριστά) Μπαμπά. (Χαμηλόφωνα) Μπαμπά! *χιιιιιιιιιιιιιι* (ηχητικό εφέ: αέρας προσπαθεί να κατεβεί στον τσάρουκκα). (Απότομο δυνάμωμα του volume) ΜΠΑΜΠΑ!!!

– Μμμ…

– Ξύπνα πρέπει να πάμε νοσοκομείο. Ξαναγέμισα.

– Μμμ… ναι… τώρα…

– *χιιιιιιιιιιιιιι* ΤΩΡΑ!!! Τέλειωνε τζαι εν αναπνέω καλά.

– Ναι, ναι, σηκώνομαι.

Είδα την σιλουέτα του να σηκώνεται. Πήγα στο δωμάτιό μου, έβαλα φόρμες, και πήγα στην κουζίνα να τον περιμένω. Τώρα ήταν στο μπάνιο. Ακούω το καζανάκι. Κατούρησε. Ακούω το νερό. Πλένεται. Ακούω το νερό ξανά. Έχει πλάκα να νίβεται. Μα τι κάνει τόση ώρα εκεί μέσα?? Ακούω την οδοντόβουρτσα να τρίβεται στα δόντια του. Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ Η ΠΑΝΑΓΙΑ!! Εδώ ο κόσμος καίγεται τζαι ο Γιαννής χτενίζεται!

– *χιιιιιιιιιιιιιι* ΠΑΠΑ ΤΕΛΕΙΩΝΕ!!!!!!!!

– Τώρα *πτου*. Μεν φωνάζεις τζαι εννά τους ξυπνήσεις ούλλους.

Βγαίνει από το μπάνιο σαφώς νυσταγμένος.

– Τι ώρα είναι?

– Τέσσερις.

– Εννάχει κίνηση Παρασκευή νύχτα στις πρώτες βοήθειες.

– Μεν φοάσαι εννά με βάλουν απευθείας, είμαι επείγον περιστατικό.

– Χα…

Ξεκλειδώνω την πόρτα για να φύγουμε. Ανοίγει το ντουλάπι και παίρνει ένα φλιτζάνι.

– Μα… ΤΙ κάμνεις??

– Έθθα πιούμεν ένα καφέ πριν πάμε? Να ανοίξει το μάτι μας?

– *χιιιιιιιιιιιιιι*  Κοίτα, ούτως ή άλλως στο νοσοκομείο εννά καταλήξουμε, είτε είμαι ζωντανή είτε πεθαμένη.

– Γιατί πεθαμένη μάνα μου?

– Επειδή κλείει ο λαιμός μου είπα σου!!!

– Άτε, καλά, πάμε.

Κοιμόταν όρθιος. Ούτε άκουγε, ούτε έβλεπε. Διότι 5 λεπτά μετά, στη διαδρομή προς το νοσοκομείο… ήρθε η επιφοίτηση.

– ΜΑ ΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ??

– *χιιιιιιιιιιιιιι* ΠΩΣ ΕΙΜΑΙ ΕΤΣΙ??

– Το πρόσωπο σου!! Εν παραμορφωμένο!!! Τζαι το μάτι σου εν κλειστό!!

– *χιιιιιιιιιιιιιι* ΕΕΕΕΕΕΛΑ ΡΕ!

– Ήξερες το???

– Ε… *χιιιιιιιιιιιιιι* DUH!

– Μα γιατί αναπνέεις έτσι??

– *χιιιιιιιιιιιιιι* Διότι κλείει ο λαιμός μου τζαι *χιιιιιιιιιιιιιι* δυσκολεύκεται ο αέρας να περάσει.

– ΑΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ!!! Ελπίζω να σε βάλουν αμέσως μέσα!

– Μεν φοάσαι, εννάμαι προτεραιότητα.

– Μα τι σου το προκαλεί?? Τι έφαες?

– Ξέρω γω ρε παπά… τίποτε ασυνήθιστο! Προχτές έφαγα πατάτες τηγανιτές, μπιφτέκι με μπαχαρικά, φέτα, ελιές, ένα μήλο τζαι μια φάουσα σοκολατάκια πραλίνα γιατί ήθελα κάτι γλυκό. Σήμερα έφαγα κουπέπια, σπανακόπιτα, και το brownie της μαμάς.

– Εννά σhέζεις πράσινα.

– Εσκέφτηκα το.

– Περίμενε… πραλίνα… το brownie… ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ! ΕΙΣΑΙ ΑΛΛΕΡΓΙΚΗ ΣΤΑ ΦΟΥΝΤΟΥΚΙΑ!!

– Γιατί? Η πραλίνα έχει φουντούκια?

– Η πραλίνα είναι από φουντούκια! Καλά… ώσπου ζω εννά σε μαθαίνω… Ή στα φουντούκια είσαι, ή στην σοκολάτα.

Cherlok Holmes got to the bottom of the mystery.

– Ά-πα-να-γί-α-μου. Αλλεργική στη σοκολάτα??? Εφαντάστηκες??? Θα βάλω τα κλάματα!!!

– Εφτάσαμε τωρά. Πάμε να σε σάσουν τζαι κλαίεις μετά.

Χώρος: Τμήμα Πρώτων Βοηθειών Λεμεσού.

Ώρα: 04:15 το πρωί.

Στάτους κβο:  Πίεση 85/50. Παλμοί 116. Διάγνωση: Αναφυλαχτικό σοκ in progress.

– Κόρη… μα είσαι η Psychia που εδούλεφκες δαμέ?

– Χε χε… ναι.

– Αλλό λλίο να μεν σε καταλάβω!!

– Εμεγάλωσα α?

– Όι, ασχήμισες! Εν είδες πως είσαι? ΧΑ ΧΑ ΧΑ!

– Να’σαι καλά.

– Κόρη Φρεδερίκη!! Εν η Psychia η αλλεργία κόρη!!

– ΩΩωωωωω!!! Μα για να σε βλέπουμεν εσένα πρέπει να είσαι ετοιμοθάνατη?? Μηνάαα έλα δα ρε να δεις ποια ήρτεν!

– Εεε…

– Μα ΤΟΥΤΗ η Psychia?? Καλώς την!! Μα πόσες εκατοντάδες μέλισσες σε τσίμπησαν?? Τώρα να φωνάξω τζαι του Κώτσιου. Εννά χαρεί να σε δει. Ιδικά έτσι ΧΑΧΑΧΑ!

(Δύο σε ένα. Θεραπεία και ριγιούνιον.)

– Που είσαι τωρά?

– Στη Σουηδί… ΑΑΑ τι κάμνεις???

– Εννά σου βάλω ορό.

– Γιατί??

– Γιατί πρέπει να αναπληρώσουμε τα υγρά που χάνονται τωρά που παθαίνεις σοκ!

– Δως μου τον τζαι πίνω τον.

– Τζαι τα φάρμακα τα ενδοφλέβια που πρέπει να πάρεις?

– Δως μου τα τζαι πίνω τα τζαι τζείνα. Αποκλείεται να έβρεις φλέβα. Είμαι πολλά δύσκολη.

Την ώρα που το έλεγα αυτό είδα να σχηματίζεται μια ωραιότατη, υγιέστατη, σφριγηλή φλέβα στο δεμένο μου χέρι, απ’αυτές που κάθε τρυπητής των ενθουσιάζεται να ανταμώνει, και πριν προλάβω να πω μα-μα, η νοσοκόμα είχε εισβάλει μέσα της με τον φλεβοκαθετήρα.

– Άτε, γύρισε τζαι λλίο πλευρό τωρά.

– Γιατί???

– Για να σου βάλω μιαν ένεση αδρεναλίνης στο κωλί.

– Βάλμου την μες τον ορό.

– Όι, εν γίνεται.

– Ε τότε δως μου την τζαι πίνω την.

– Είσαι γιατρός εσύ??

– ΟΙ!

– ΕΙΣΑΙ ΤΖΑΙ ΦΑΙΝΕΣΑΙ! Που το μίλι!! Ούλλοι οι γιατροί ένα μάτσο σhέσηες είσαστε. (Παγκοσμίως). Τωρά γύρισε να σου βάλω την ένεση πέρκι εν πεθάνεις πόψε!!

Φυσικά το να μου βάλει την ένεση προϋπόθετε να δει το βομβαρδισμένο από τρεις στρώσεις εξάνθημα κωλί μου, οπότε το τρύπημα συνοδεύτηκε από “ΜΑΑΑΑΑΝΑΜΟΥΣΕ ΠΟΥΛΛΑ ΜΟΥ ΤΖΑΙ ΕΓΙΝΙΚΕΣ ΣΚΑΤΑ”.

Άααααααδεναλίνη, κανένας δε θα μείνει, μαύρη κατάρα…

Όπως είπα και στο προηγούμενο ποστ, πάντα ήθελα να νιώσω πως είναι να λαμβάνεις ένα booster αδρεναλίνης. Τώρα έγινε πραγματικότητα. Πολύ σύντομα ανέπνευσα και πάλι φυσιολογικά. Κατά τ’άλλα, σιγά το φάρμακο.

Αφού επέζησα των δύο τρυπημάτων, ανοίγει η κουρτίνα του εξεταστηρίου. Βλέπω τον πατέρα μου που μοιάζει λίγο χλωμός, λίγο σα χαμένος, λίγο δεν ήξερε που να σταθεί, που να βάλει τα χέρια του… Παίρνει θάρρος και ρωτάει τη νοσοκόμα: “Πόση ώρα θα κάνει να τελειώσει ο ορός?” Και αυτή του απαντάει με γυρισμένη την πλάτη και φανερά υποτιμητικό ύφος: “Δεν έχει σημασία πόση ώρα θα κάνει, σημασία έχει να της περάσει!” Η νοσοκόμα συνεχίζει να έχει γυρισμένη την πλάτη στον πατέρα μου, καθώς μπήγει διαφόρων ειδών ενέσιμα (αντισταμινικά και κορτιζονούχα) μες τον ορό.

Τον πατέρα μου όμως προφανώς, άλλο τον έκαιγε και ρώταγε για την διάρκεια της κατάποσης του ορού. Μου κάνει με στο χέρι του την χαρακτηριστική κίνηση  εκκένωσης, ενώ παράλληλα σχηματίζει με τα χείλη του την φράση “Θέλω να χέσω”.

Γελάω αθόρυβα και του απαντάω με σχηματισμούς χειλιών “Ε πήγαινε δαμέ”.

Μου ανταπαντάει με χαρακτηριστικό τρέμουλο του σώματος σε βαθμό επιληπτικών σπασμών σχηματίζοντας με τα χείλη του τη λέξη “Μπλιαχ”.

Έκανα μια ύστατη προσπάθεια να του πω πως “Είναι καθαρά”, αλλά είχε είδη πάρει την απόφασή του. Θα πήγαινε να χέσει στην άλλη άκρη της πόλης (στο σπίτι μας), και θα επέστρεφε να με πάρει.

Στο μεταξύ μέχρι να πιω εγώ τον ορό με τα ενδοφλέβια, έπεσε συνωστισμός στο εξεταστήριο νούμερο 4.  Οι λέξεις “Μανα μου σε πούλλα μου τζαι έγινες σκατά” , όταν ειπωθούν σε τμήμα πρώτων βοηθειών όπου το προσωπικό έχει δει τα πάντα και δεν εντυπωσιάζεται εύκολα, αποτελούν ένδειξη μεγάλου αξιοθέατου, παγκοσμίως. Το σκηνικό στο εξεταστήριο της Σουηδίας επαναλαμβανόταν στο εξεταστήριο της Λεμεσού.

– Να δω τζαι εγώ??

– Ναι έλα δε, εν πολλύν το κακό.

– (Αναρρόφιση)!!

– Πάντα υπερβολικοί. Φύετε ρε να δω πόσο πολλύ ένει..!

– Έλα να δεις γιατρέ.

– Ένει….

– Ούλλοι οι γιατροί τους έξυπνους παίζετε. (Παγκοσμίως.)

– Συνάδελφε, έλα να δεις τζαι εσύ.

– Πολλά ωραίο περιστατικό. Λαλείτε να φωνάξουμε τους preregistration να το δουν όξα εν κρίμα να τους ξυπνήσουμε??

(Εκπαιδευτικό speciment all over again)

– ΟΙ! ΕΝ ΚΡΙΜΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΞΥΠΝΗΣΕΤΕ! Άμμα ρε…!

45 λεπτά μετά, ενώ μένουν πολύ λίγα ml για να λείψει ο ορός, ο πατέρας μου είναι άφαντος,  κι εγώ είμαι μόοοοοοοοονη στα ντόοοοοπιαααα, στο νεκροκρεβατόοοο μουυυ, χτυπάει το κινητό μου. Κλήση από το σπίτι.

– Ναι?

– Έλα παιδί μου.

– Έλα μαμά.

– Πως είσαι?

– Καλύτερα. Αναπνέω!

– Μπράβο! (Τι λέει αυτή ρε Γιάννη? Αναπνέει?)

– Ο μπαμπάς που είναι?

– Εδώ είναι. Πίνει καφέ και τρώει πρωινό. Θες όταν τελειώσει ο ορός να μας πάρεις να έρθουμε?

– Πλάκα μου κάνεις ότι είναι σπίτι ακόμα ε?

– Όχι μωρό μου, γιατί να σου κάνω πλάκα?

– Πες του να τσακιστεί να έρθει!!

Τι έκανες ρε??

Τι έκανα??

– Σκασιαρχείο από το νοσοκομείο έκανες??? Εμένα Psychia μου μου είπε πως όλα ήταν εντάξει, και πως θα έμενες αρκετή ώρα εκεί απλά για παρακολούθηση και δεν χρειαζόταν να είναι εκεί!! Έπρεπε να το καταλάβω ρε! Ααααχ, αχ! Δε σε ξέρω γαμώτο? Πήγαινε να πάρεις το παιδί! Έρχεται παιδί μου. Καταπίνει κι έρχεται.

Ο πατέρας μου σιχαίνεται τα νοσοκομεία. Τα σιχέζεται τόσο πολύ που όταν εγχειρίστηκα στα 17 μου, άνοιξα τα μάτια μου, τον είδα, του είπα πως πονάω, πήγε να φέρει την μάνα μου, και τον είδα ξανά μετά από πέντε μέρες που πήρα εξιτήριο. Τα σιχέζεται τόσο πολύ, που όταν η μάνα μου γένναγε εμένα και τον αδερφό μου, αυτός έτρωγε σάντουιτς λούντζα-χαλλούμι και παστίτσιο αντίστοιχα, σε ασφαλές περιβάλλον. Σιχέζεται σε οποιαδήποτε επείγουσα κατάσταση. Όταν προσπαθούσα να βγάλω την πάστα από το χαλασμένο δόντι της κακομοίρας της μάνας μου που έσκουζε από τον πόνο για να την ανακουφίσω από την πίεση, αυτός πήρε το ταψί με τα κουπέπια, το τοποθέτησε απέναντι μας, και άρχισε να τρώει παρακολουθώντας το σόου. Μόνο η μάσα ανακουφίζει το άγχος του Κυπραίου!

Μέχρι να έρθει το εξάνθημα είχε υποχωρήσει κατά πολύ. Μαγικά ενέσιμα! Μέχρι το επόμενο πρωί είχε εξαφανιστεί σχεδόν κάθε σημάδι της αλλεργίας πέραν του δερμογραφισμού (γράφεις ΑΕΛ με το νύχι σου οπουδήποτε στο δέρμα σου και το σημείο κοκκινίζει και παραμένει κόκκινο μέχρι να τελειώσει το ματς). Μέχρι τα Χριστούγεννα είχε υποχωρήσει και ο δερμογραφισμός.

Δεν ήμουν σίγουρη αν ήταν κάποιο από τα συστατικά της σοκολάτας ή αν ήταν το φουντούκι η αιτία της near death experience μου (x2). Και οι 2 γιατροί που εξασκούν την ειδικότητα της αλλεργιολογίας στην Κύπρο ήταν of course unavailable λόγω γιορτών, κι εγώ δεν μπορούσα να μείνω χωρίς σοκολάτα για τόσο καιρό.  Οπότε έχοντας στο νου ότι το χειρότερο που μπορεί να γίνει ήταν να καταλήξω στο νοσοκομείο παίρνοντας την ίδια αποτελεσματική θεραπεία (αν δεν πέθαινα that is), αποφάσισα να πειραματιστώ:

Πείραμα 1ο: Σοκολάτα

10 μέρες μετά την αρχή της περιπέτειας και έχοντας σοβαρά στερητικά, μέρα μεσημέρι έφαγα ένα κομματάκι τοσοδούλικο σοκολάτα γάλακτος. Κατά τους υπολογισμούς μου αν υπήρχε αντίδραση θα ήταν εντός 3-4 ωρών, οπότε δεν θα με ξυπνούσε νυχτιάτικα.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. ΓΙΟΥΠΙ! Δεν θα κάνω φόνο!

Επί πλέον δεν ήταν σίγουρο αν ήταν μόνο στο φουντούκι ή αν ήταν και σε άλλους ξηρούς καρπούς η αλλεργία. Γιατί όταν έχεις σε ένα, είναι πολύ πιθανό να έχεις και σε άλλους. Οπότε, δια της μεθόδου του αποκλεισμού:

Πείραμα 2ο: Καρύδι

Την 11η μέρα το μεσημέρι, τίναξα ένα μελομακάρονο και το έφαγα. Ως γνωστό ακόμα και ίχνη του αλλεργιογόνου μπορούν να σε στείλουν αδιάβαστο. Αλλά σίγουρα έχεις καλύτερη πρόγνωση με τα ίχνη παρά με ολόκληρα κομματάκια καρύδι.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. ΓΙΟΥΠΙ. Πολλές φορές το καρύδι αντικαθιστά το φουντούκι στα γλυκά.

Πείραμα 3ο: Φιστίκι

Το 12ο μεσημέρι έφαγα ένα φιστίκι καβουρδισμένο.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. ΓΙΟΥΠΙ! Μπορώ να τρώω φυστικοβούτυρο.

Αργότερα διάβασα πως το φιστίκι είναι κατ ακρίβεια όσπριο. Ας είναι!

Πείραμα 4ο: Αμύγδαλο

Την 14η μέρα.

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. ΓΙΟΥΠΙ! Το αμύγδαλο είναι ο αγαπημένος μου ξηρός καρπός.

Πείραμα 5ο: Κασιούνες

Πριν 1 βδομάδα

Αποτέλεσμα: Αρνητικό. ΓΙΟΥΠΙ! Δεν με ενθουσιάζουν αλλά τουλάχιστον δεν χρειάζεται να τις αποφεύγω.

Πείραμα ΝΟ-ΝΟ

Ε φουντούκι δεν δοκιμάζω!! 99.9% αυτό φταίει για όλα. Έχω αποχωριστεί δια παντός την πραλίνα (σνιφ), την νουτέλα (κλαψ), τα κρουασάν 7days σοκολάτας (λυγμ), και οποιαδήποτε άλλο προϊόν “μπορεί να περιέχει ίχνη ξηρών καρπών“. Δεν είχα μπει στον κόπο ποτέ πριν να σκεφτώ πόσα πολλά είναι τα προϊόντα που περιέχουν φουντούκι. Είναι πολύ περισσότερα απ’όσο φαντάζεσαι!! Τουλάχιστον στην Παγοχώρα είναι υποχρεωτικό δια νόμου να τα γράφουν αυτά στη συσκευασία.

Το κουφό δεν είναι μόνο ότι εμφανίστηκε κάτι τέτοιο από το πουθενά. Το κουφό είναι ότι σε όλη μου τη ζωή σε σχεδόν καθημερινή βάση έτρωγα τέτοια πράγματα, ακόμα και μέχρι την μέρα πριν την πρώτη αντίδραση (είχα φάει ένα κουτί σοκολατάκια Aladin – άπαιχτα), και δεν είχα κανένα σημάδι.

Κάποτε θα κάνω και το τεστ. Γιατί μπορεί να είμαι αλλεργική και στις μέλισσες. Δεν νομίζω να τις χέζομαι τυχαία. Προς το παρόν είπα να αποφύγω τις ένα εκατομμύριο βελόνες που απαιτείται να με τρυπήσουν για να γίνει το τεστ.

Πρόσφατο Παράδειγμα Ξενερώματος

Πριν 10 μέρες, ενώ ολοκληρωνόταν ένα καταπληκτικό 3 course meal και ενώ σέρβιραν την τέλεια σοκολατίνα ως επιδόρπιο, πάει η κοπέλα να την βάλει μπροστά μου και ενώ τα σάλια μου είχαν λερώσει την μπλούζα μου και τα μάτια μου είχαν γουρλώσει από την επιθυμία, ένα κλάσμα του δευτερολέπτου πριν την ακουμπήσει την ρωτάω, “υπάρχει περίπτωση να περιέχει φουντούκια?”. Ήταν σαν να έβλεπα την αρχική της κίνηση σε αυτόματο rewind. Την παίρνει και την απιθώνει μπροστά από την διπλανή μου.

sokolatina

Η θέση της στο τραπέζι μου ήταν ζεστή ακόμα, όταν με μεγάλο θράσος η κοπέλα αντικατέστησε αυτή την πανδαισία γεύσης (κατά την μαρτυρία των υπολοίπων 11 που την κατάπιανε αμάσητη), με αυτή την κρέμα που έσφιξε κατά λάθος και έκτοτε ονομάζεται πανακότα:

panacota

Αν και ήταν ομολογουμένως η πιο νόστιμη από τις τρεις πανακότες που έφαγα ποτέ, αυτό δεν ήταν γλυκό. Ήταν παρεξήγηση.

Και η ζωή συνεχίζεται…

Προβλήματα που έχει ο κόσμος κι εμείς κανένα…!

20 Comments leave one →
  1. 07/02/2009 22:07

    Μακριά απ τα φουντούκια !!!

  2. 07/02/2009 22:30

    Όσο πιο μακριά μπορείς.
    Ακου πήγε σπίτι και περίμενε να τον πάρεις τηλέφωνο άμα τελειώσει ο ορός!!!
    Σε βρίσκω πατέρα της Ψυχίας πολύυυυυυυυυ ψύχραιμο με τα νοσοκομεία. χα χα χα.

  3. Πατήρ permalink
    07/02/2009 23:41

    Η κένωση είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την αμέσως επόμενη μισή ώρα μετά το ξύπνημα. Και δεν υπήρχε περιπτωση να γίνει στο νοσοκομείο. Γιαξ!

    Και μετά ρε παιδί μου ένα λίτρο ορρο με χίλια πρόσθετα πως τον ρούφηξες σε μισή ώρα; Στη πρώτη γουλιά του καφέ αναγκάστηκα να τα παρατήσω και να τρέχω πίσω στο νοσοκομείο. Αμαν!

    Αλλά πως θυμάσαι τόσες λεπτομέρειες. Μια γυναίκα πρισμένη, γουρμπουλιασμένη, ασφυξιωμένη σχεδόν ετοιμοθάνατη; Ειμαι σίγουρος ότι σαν πηγαίναμε στο νοσοκομείο σχεδιαζες το ποστ!

    Αααα, σήμερα έφαγα brownies φουντουκιού από το Νιου Υορκ. Ετσι, για να μάθεις να μας κάνεις ρεζίλι

  4. 07/02/2009 23:47

    Βρε τι έπαθες Χριστουγεννιάτικα Δόκτωρ μου!!!
    Και ο πατέρας άπαιχτος!!

  5. 08/02/2009 00:28

    Πατήρ

    1. Ο ορός ήταν μισό λίτρο και η ροή του γρήγορη για να πάρω την αγωγή έγκαιρα.

    2. Όταν είσαι πρησμένος, γρουμπουλιασμένος, ασφυξιωμένος και σχεδόν ετοιμοθάνατος, ο οργανισμός σου είναι σε πολύ μεγάλη εγρήγορση (high secretion of central stimulants, eg. adrenalin), και επιπλέον από μια τραυματική εμπειρία, είτε θυμάσαι τα πάντα είτε τίποτα!

    3. Τα brownies του New York δεν πιάνουν πάζα μπροστά σε εκείνο της μάνας μου! Αυτή κι αν είναι ανάμνηση.

    4. Τον τζαιρό που έκαμνα “ρεζίλι” τον γιο σου εγέλας τζαι έκοφκες εισιτήρια.

    ΥΓ. Να σου γυρίζει που εν επρόλαβες να πιείς τον καφέ.🙂

  6. 08/02/2009 01:46

    No more nutella?!

    Τούτον έννεν αλλεργία, εν βουντού! ! !

    Eγώ νομίζω μια φορά το χρόνο, να πιάννεις 2 μέρες άδεια, να κλείνεις και ένα ωραίο δωμάτιο στο νοσοκομίο
    …και να τρώεις πολλήν πολλή Nutella και brownies!!!!!! :]

  7. 08/02/2009 03:18

    Περαστικά!

  8. 08/02/2009 11:11

    Τούτες οι αλλεργίες που εμφανίζονται έτσι ξαφνικά, πολλά ωραίο πράμα, τι να σου πω! Έπαθά το τζι εγώ, ανακάλυψα (με ον δύσκολο τρόπο) ότι είμαι αλλεργική στα θαλασσινά (οστρακοειδή), ενώ ως τωρά καμία σχέση, εν με επειράζαν. Ας είναι όμως, εν τζιαι είναι ότι ήταν μέσα στην καθημερινή μου διατροφή! Πάλε καλά που εν είσαι αλλεργική στη σοκολάτα να πεις….

  9. 08/02/2009 12:57

    Sindrimin
    Όταν γίνω πλούσια θα κλείσω την σουίτα στο Απολλώνειο😉

    Eolica
    Νο γαρίδες έβερ αγκέιν?? Τα συλλυπητήρια μου😦

  10. 08/02/2009 13:28

    Πήεννε πιάσε μιαν αμματόπετρα γλήορα πριν σου έρτει αλλεργία τζαι στα τσίπιτος, πίτσες, χάμπουργκερ τζαι να μεν έσσιεις τίποτε να φάεις πλέον η φτωσσίη.

    Είσαι πολλά κρίμα ρε κουμπάρε.. όι για το κνήσιμο, για τους ορρούς για τα σπυρκά πάνω στα μμάθκια και κώλο, αλλά για την νουτέλλα..

    ΈΠαθα το τζαι γω τζαι ο παπάς μου (δε ξέρω πως και συντονιστήκαμε). Πριν 2 χρόνια, μετά από μια ολόκληρη ζωή χρήσης ανιβιωτικών πενικιλλίνης με το παραμικρό αψιούρισμα, επάθαμεν αλλεργία ταυτόχρονα. Εγώ απλά έγινα πουά, και κείνος μπήκε στην εντατική.

  11. 08/02/2009 18:43

    Ωραία!

    (για την αφήγηση, λέω)

  12. ntia permalink
    08/02/2009 19:38

    Perastika kai apo mena… akougontai poli frikta ola ayta! na proseheis… ego eho dermografismo se minimi fasi kai fagoura pou enteinetai opote eho stress… poso se katalavaino…
    ntia

  13. 09/02/2009 13:16

    ah well…shit happens.
    para alla pramata kallitera touton, en nen?

    ps: kni8oumai…je en doulefkei tipote😦 (ektos pou tin kortizoni).

  14. 09/02/2009 23:48

    Τα φουντούκια στη φυσική τους μορφή δε μου αρέσουν. Αλλά ζωή χωρίς νουτέλα και χωρίς πραλίνες, δε λέγεται ζωή. Τι περιμένεις για να αυτοκτονήσεις?

    Το συντρίμιν έχει δίκιο, η λύση είναι ρεζερβέ στο νοσοκομείο, αγκαλιά με ένα βάζο νουτέλα!
    Άμα πάρεις τον ορό πριν τη νουτέλα, προκαταβολικά, δεν το προλαβαίνει;

    Καλά, ο φάδερ είναι πραγματικά αχαρακτήριστος! Μα, συμπεριφορά είναι αυτή προς το ετιμοθάνατο παιδί;

  15. 10/02/2009 08:15

    Υπάρχουν και εναλλακτικοί τρόποι διάγνωσης χωρίσ βελόνες. Ψάξε: QXCI – SCIO

  16. 10/02/2009 11:02

    Krot
    Όπως καταλαβαίνεις αν ποτέ αποφασίσω να αυτοκτονίσω, έχω βρει τον πιο γλυκό τρόπο.🙂

    Κακομούτσουνε

    I quote (από site που προωθεί το προϊόν) and comment:
    http://www.energetic-medicine.net/QXCI.html

    “The EPFX QXCI / SCIO database consists of several thousand diagnostic categories (σούπερ database) from several different medical disciplines and other mystical data (what??), including homeopathy, acupuncture, chiropractic, traditional medical, astrology(astrology!!) and prayer wells, all of which can be transmitted by the EPFX QXCI / SCIO therapeutic benefit” –> Τhere is no way to diagnose and treat through “signals”. Που να φακκάς κουτρουμπέλλες. Φυσικά αστρολογικά άμα θέλεις γίνεται ;Ρ
    This is called science wannabe.

    “As long as the client is truly open to the capabilities of the QXCI / SCIO, meaningful results can be obtained.” –> This is called placebo effect.

    Και μετά σταμάτησα να διαβάζω.

  17. 11/02/2009 02:44

    ehm afou eshei ena blood test gia tis allergies re paidkia…sioura pramata. je en included to fountoukki.

  18. 12/02/2009 15:21

    To QXCI/SCIO ine amerikaniki efevresi pou polemhthike poly apo tis amerikanikes farmakobiomhxanies gia profaneis logous giafto kai i edra tis eterias metafertike stin Hungary/Budapest. Sto internet yparhoun dyo sxoles, auti pou ine yper kai afti pou ine enantion, profanos diavases ta enantion. Diabase gia tis diagnostikes tou dynatotites. Erevna protou pistepsis!
    ta peri astrologias ktl kalyptoyn allou idous anagkes, esy na mineis stin avstira epistimoniki perigrafi tou systimatos.

  19. 14/02/2009 19:10

    Γεια σου γιατρέ!!

    Όντως, σε συλλυπούμαι που είσαι αλλεργική στην πραλίνα -) αλλά φαντάσου να ήσουν στη σοκολάτα. Δεν έχω χειρότερο…

    Από τηνν άλλη, υπάρχουν και χειρότερα: εγώ πχ είμαι αλλεργική στα αντισυλληπτικά -( και όχι τπτ πονηρό βρε, αλλά να δεν μπορώ να ρυθμίσω τον οργανισμό μου.

Trackbacks

  1. Είχα μια Φαγούρα… IV « Dr. Ψωναρα’s Corner

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: