Skip to content

Ου Υποτιμήσεις τον Ύπνο

15/11/2008

Την περασμένη Πέμπτη είχα προγραμματισμένο ένα τεστ το οποίο θα καθόριζε το επίπεδο των Σουηδικών μου. Βάση του συνολικού αποτελέσματος (γιατί αποτελείτο από 4 μέρη) θα κριθούν και τα μαθήματα τα οποία θα ξεκινήσω.

Την περασμένη Πέμπτη δεν είχα προγραμματισμένη μια υπερκόπωση η οποία θα καθόριζε την υπνηλία μου. Βάση αυτής κοιμόμουνα χωρίς προειδοποίηση, ξαπλωτή, καθιστή, όρθια, στον κρεβάτι, στον καναπέ, στην κουζίνα περιμένοντας το νερό για τα μακαρόνια να βράσει.

Για την ελαφριάς μορφής υπερκόπωση πήρα sick leave. Για το τεστ όμως δεν ήθελα να πάρω αναβολή. Το περιμένω εδώ και ενάμιση μήνα και έπρεπε να γίνει όπως ήταν προγραμματισμένο. Οπότε θα πήγαινα.

Εφόσον είχα κοιμηθεί 18 ώρες συνεχόμενες και άλλες 2-3 μετά τις 18, υπολόγισα πως ανέκτησα δυνάμεις και θα μπορούσα να κάνω και 2-3 δουλίτσες που είχα στο κέντρο αμέσως μετά το τεστ. Καθώς έκανα το τεστ άρχισα να αισθάνομαι αδύναμη, τα βλέφαρα μου βάραιναν, έπεφταν, έκλειναν, τα σήκωνα, ξανάπεφταν, μέχρι που ζήτησα 2 σπίρτα για να τα στηρίξω. Παρ’όλα αυτά το τεστ πήγε σχετικά καλά, και φεύγοντας από κει αποφάσισα πως δεν την παλεύω ούτε στην τράπεζα που ήταν δίπλα να πάω, ήθελα να πάω σπίτι μου.

Για καλή μου τύχη εκείνη την ώρα πέρναγε το λεωφορείο, οπότε επιβιβάζομαι, και πάω και κάθομαι στην προτελευταία θέση.

Παρένθεση: Τα Σουηδικά και τα Κυπριακά μέσα μαζικής μεταφοράς είναι τα μόνα που ακόμα και στο peak hour της ημέρας βρίσκεις θέση να καθίσεις. Η διαφορά είναι ότι τα Σουηδικά χρησιμοποιούνται από τις μάζες. Κλείνει η παρένθεση.

Η διαδρομή από το κέντρο μέχρι το σπίτι μου με το λεωφορείο παίρνει 8 λεπτά. Σε 10 λεπτά δηλαδή θα μπορούσα να βρισκόμουνα στο διαμέρισμά μου, σε 12 λεπτά θα φορούσα τις πυτζάμες μου, και σε 13 θα βρισκόμουν στον καναπέ μου τυλιγμένη με την κουβερτούλα μου. Σε 15 ίσως να κοιμόμουνα.

Αμ δε.

Σε κάποια φάση ένας θόρυβος μηχανής που ξεκινάει και φώτα που αναβοσβήνουν μέχρι να ανάψουν εντελώς με κάνουν να ανοίξω τα μάτια μου. Που είμαι? Και γιατί είναι η μισή μου φάτσα κολλημένη πάνω σε ένα τζάμι? Με ένα σλούρπ ρουφάω τα σάλια μου και ανακάθομαι. Βρίσκομαι μέσα στο λεωφορείο. Τοποθεσία: άγνωστη. Έξω μαύρο πισσούρι. Φτιάχνω λίγο το μαλλί. Υπολογίζω πως πρέπει να κοιμόμουνα αρκετή ώρα για να έχω πιαστεί και για να έχει γίνει το μαλλί χαλκομανία. Ξεκινάει το άδειο λεωφορείο και μπαίνω σε διαδικασία διαλεύκανσης του μυστηρίου του πως βρέθηκα εδώ. Βοηθάει και ο μαραθώνιος CSI που κάνω τις τελευταίες μέρες.

Η λογική λέει πως κάποιος με αναισθητοποίησε με χλωροφόρμιο, περίμενε μέχρι να πάει το λεωφορείο στην τελευταία του στάση, να παρκάρει, να σβήσει τα φώτα, και ακολούθως θα έκλεβε τα κλειδιά του λεωφορείου, θα το μετέφερε με εμένα μέσα σε μια μυστική τοποθεσία, σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο, θα επέστρεφε το λεωφορείο στον σταθμό, και θα ερχόταν πίσω στο εργοστάσιο για να κάνει πάνω σε μένα και σε άλλες άτυχες νεαρές κορασίδες πειράματα μέχρι να βγει η ψυχή μας.

Γιατί αυτό δεν ήταν ύπνος. Ήταν κώμα!

Μισό λεπτό αργότερα το λεωφορείο σταματάει σε μια στάση, κάπου (μα που είμαι??), ανοίγουν οι πόρτες και μαζεύει κόσμο. Αυτό κάνει νερά στην αρχική μου θεωρία οπότε αναγκάζομαι να σκεφτώ άλλα σενάρια. Όπως αυτό που μάλλον συνέβηκε στ’αλήθεια: Με το που έκατσα, οι ελαφριές δονήσεις του οχήματος έκαναν τα βλέφαρα μου να βαραίνουν, να κλείνουν, άφησα και τα σπίρτα στο γλωσσοπανεπιστήμιο, και σε χρόνο ντε τε με παρέσυρε σε ένα ύπνο πλήρης αναισθησίας. Το τζάμι λειτούργησε ως μαξιλάρι, αλλά ήμουν τόσο κουρασμένη που δεν αντελήφθην πως για μαξιλάρι ήταν κομματάκι σκληρό. Το λεωφορείο σε κάποια στιγμή έφτασε στο τέλος της διαδρομής του, ο οδηγός δεν αντελήφθην πως κάποια βρίσκεται λιωμένη στην προτελευταία θέση γιατί δεν ήταν εύκολο να με διακρίνει, έσβησε τη μηχανή, έσβησε τα φώτα (και έτσι δεν μπορούσε να με διακρίνει ούτε απ’έξω από το λεωφορείο), κι εγώ συνέχισα τον ύπνο του δικαίου μέχρι να έρθει η ώρα να ξαναχρησιμοποιηθεί το ίδιο λεωφορείο (για καλή μου τύχη αυτό έγινε την ίδια μέρα αλλιώς θα βρισκόμουν κλειδωμένη μέσα στο λεωφορείο μέχρι την Παρασκευή). Ο επόμενος οδηγός ξεκίνησε την μηχανή και άναψε τα φώτα, κι εγώ επί τέλους, ξύπνησα.

Το πρόβλημα τώρα ήταν το εξής: Το λεωφορείο κυκλοφορεί με τον αριθμό 7 πάνω του όπως την ώρα που το πήρα, ή μήπως άλλαξε ρούχα και προορισμό? Η ερώτηση «Που είμαι?» δεν θα είχε τέτοια βαρύτητα αν γνώριζα την απάντηση στην ερώτηση «Που πάω?». Και γιατί δεν ρώτησα κάποιον από τους άλλους επιβαίνοντες? Γιατί μόνο ένας ηλίθιος πρώτα θα ανέβαινε σε ένα λεωφορείο και μετά θα ρωτούσε «Συγγνώμη, τι αριθμό λεωφορείο πήρα?», κι εγώ είμαι κομπλεξική και δεν θέλω να σκεφτεί κανείς πως είμαι ηλίθια, είτε με ξέρει είτε όχι. Προτιμώ να είμαι το ζωντανό παράδειγμα του ότι ισχύει η παροιμία «Από’ν εμίλησεν, επέθανεν.» Επίσης αν ρώταγα «Σε ποιο λεωφορείο κοιμόμουνα?» στο κράτος πρόνοιας που ζω μπορεί να καλούσανε την κοινωνική ευημερία. Επίσης αν ρώταγα «Που πάει αυτό το λεωφορείο?» θα έπρεπε να μιλήσω σε κάποιον και ποιος έχει όρεξη για κοινωνικές συναναστροφές με την τσίμπλα στο μάτι? Που πάω λοιπόν??

Και ήρθε επί τέλους η στιγμή που αναγνώρισα την περιοχή στην οποία εισήλθε το όχημα. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη! Δύο στάσεις αργότερα κατέβηκα, εντός 2 λεπτών βρισκόμουν στο διαμέρισμα μου, εντός 4 λεπτών φορούσα τις πυτζάμες μου, εντός 10 λεπτών είχα καταβροχθίσει τα μακαρόνια που μαγείρεψα καθώς κοιμόμουν όρθια στην κουζίνα, και εντός 15 λεπτών κοιμόμουνα.

Ηθικό δίδαγμα: Αν έχεις υπερκόπωση, πήγαινε σπίτι με τα πόδια!

11 Comments leave one →
  1. Anonymous permalink
    15/11/2008 15:18

    γεια σου,
    τα φιλιά μου στη σουηδία που ενεξαναπήα αλλά θάθελα να πάω
    τελικά μετά από πόσες ώρες επήες σπίτι δηλαδή;

  2. σταύρη permalink
    15/11/2008 15:20

    τελικά μετά από πόσες ώρες πήγες σπίτι?

  3. 15/11/2008 16:30

    Χα χα χα χα χα χα χα!!!!!!
    Θέλω τελικό απολογισμό. Πόσες ώρες κοιμήθηκες στο λεωφορείο και πόσες στο σπίτι????

  4. george permalink
    15/11/2008 16:56

    telika h zwh sth souidia prepei na eine poly,ma poly kourastikh…kai omws an synevene sto kalo mas nhsi o odhgos 8a se sprwxne elafra ston wmo legonas “ra korou ma nta pu kameis?”

  5. 15/11/2008 17:14

    Είσαι και σε ψυχρή χώρα, Χειμώνας, σκοτεινιάζει νωρίς, είχες υπερκόπωση.. Ε πώς πώς να μην κοιμάσαι έτσι όπου βρείς?
    Δεν μας είπες τελικά πόσες ώρες ήσουνα σε κόμα και κοιμόσουνα στο λεοφωρείο…

  6. 15/11/2008 18:16

    Από τις τελευταίες 72 ώρες πρέπει να κοιμήθηκα τουλάχιστον τις 45, μία (πάνω κάτω) εκ των οποίων ήμουν μέσα στο λεωφορείο.

  7. 15/11/2008 20:10

    Δηλαδή έγινες τζιαι συ ένας που τζείνους τους ανθρώπους που θωρούμε να τζοιμούνται μες στο λεωφορείο τζιαι λαλούμε “Μάνα μου ρε…. Άραγε εν να τον ξυπνήσει κανένας? Ίντα κρίμα…”

  8. 15/11/2008 22:13

    Συν-παθώ/

  9. george permalink
    16/11/2008 03:01

    toulaxiston blepeis glyka oneira?

  10. 17/11/2008 00:14

    Θα περίμενα το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας να είναι “φρόντισε να μην πάθεις υπερκόπωση”🙂

  11. 19/11/2008 23:25

    Παλι καλα που δεν εισαι στην Ελλαδα…
    Αν κοιμοσουν σε ελληνικο αστικο λεωφοριο και μαλιστα στις πισω θεσεις τοτε:
    – Ενα κλεφτρονι θα σε ειχε αφησει τελειως αδια.
    – Θα σε εβγαζαν ολοι φωτογραφιες.
    – (το μονο καλο) Θα βρισκοταν ενας καλος ανθρωπος να σε ξυπνησει…

    Blues Boy.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: