Skip to content

Δύο Πολύκροτες Εβδομάδες

18/10/2008

Πολλοί από σας αναρωτηθήκατε γιατί έκανα 2 εβδομάδες να δημοσιεύσω οτιδήποτε (κανένας). Η αλήθεια είναι ότι ήμουν στο νεκροκρέβατο μετά από ένα τεραστίων διαστάσεων ατύχημα και έκανα παζάρια με τον χάρο:

– Ήρθα να σε πάρω.

– Όχι μη με πάρεις!

– Γιατί, που ειν’το κακό;

– Είμαι νέα ακόμα!

– Σιγά το πράμα. Ξέρεις πόσους νέους έχω πάρει; Άλλο.

– Έχω ακόμα τόσα να προσφέρω (και να πάρω)!

– Σιγά το πράμα. Θα χάσει ο κόσμος κανέναν επιστήμονα;

– ΝΑΙ!

– Άμα δε σε πάρω τι κερδίζω;

– Σου δίνω την παρθενιά μου!

– Την ποια??

Τελικά συμβιβαστήκαμε στο ότι δεν θα ξαναπώ ψέματα στους αναγνώστες του μπλογκ μου και με άφησε να ζήσω. Σκοπός του παρά πάνω ψέματος ήταν να σε κάνω να νιώσεις τύψεις που δεν με έψαξες. (Μιλάμε ότι κουβαλάω μεγάλες ανασφάλειες.)

Λοιπόν η αληθινή αλήθεια είναι πως ξεκίνησα ειδικότητα πριν από 2 εβδομάδες (σαφώς λιγότερο δραματική αλήθεια από την ψευδοαλήθεια πιο πάνω, αλλά δεν θα παραπονεθώ).

Στις 6 Οκτωβρίου το 2008 λοιπόν, μέρα Δευτέρα και ώρα 8:00 με τη δροσούλα, έτρεχα γύρω γύρω από τα κτήρια του νοσοκομείου στο οποίο τελικά εργοδοτήθηκα (εργοδοτήθηκα και σε ένα άλλο αλλά προτίμησα αυτό), ψάχνοντας το κτήριο της παιδοψυχιατρικής. Αλλά μάταια! Δεν το έβρισκα. Άτιμη ανικανότητα προσανατολισμού! Στις 8:05 χτυπάει το τηλέφωνό μου και είναι η Αρχίατρος. «Που είσαι??» «Είμαι στο δρόμο αλλά νομίζω πως είμαι στον λάθος δρόμο!». Προσπαθώντας να πάρω κατευθύνσεις για να μην αργήσω περισσότερο από το ακαδημαϊκό τέταρτο να εμφανιστώ στην καινούρια μου δουλειά την πρώτη μου μέρα, στις 8:09 πέρασα το κατώφλι του τμήματος της παιδοψυχιατρικής.

Orientation λοιπόν: Το τμήμα της παιδοψυχιατρικής αποτελείται από 4 εξωτερικά ιατρεία στον νομό, το τμήμα νευροψυχιατρικής, το τμήμα διατροφικών διαταραχών, τον θάλαμο εσωτερικών ασθενών, την διοίκηση, και την κουζίνα/τραπεζαρία του lunch break. Σε αυτά εργάζονται γιατροί, νοσοκόμοι, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, χιλίων λογιών θεραπευτές, παιδαγωγοί κτλ. Πάνω από όλους αυτούς είναι η περίφημη Αρχίατρος και πάνω από αυτήν είναι η περίφημη Διευθύντρια (η οποία παρεμπιπτόντως είναι νοσοκόμα), οι δύο γυναίκες που μου κάνανε τα 2 περίφημα interviews στη σειρά αναρτήσεων «The Final Countdown». Για τον 1ο χρόνο της ειδικότητας μου θα εργάζομαι στον θάλαμο της παιδοψυχιατρικής.

Καταρχήν με συστήσανε στις 4802 γραμματείς του τμήματος των οποίων τα ονόματα ακόμα δεν έχω μάθει. (Μόνο της μίας θυμάμαι. Την λένε Τούλλα. Πώς να το ξεχάσω??) Μετά μου δώσανε μια κάρτα και ένα κλειδί που ανοίγουν όλες τις πόρτες του τμήματος. Μετά μου δώσανε μια ταμπελίτσα που φορώ πάνω από το αριστερό μου βυζί στο μέρος της καρδιάς με το όνομα και την ιδιότητα μου. Ακολούθως μου παρουσιάσανε το γραφείο μου το οποίο διαθέτει μια ταμπέλα απ’έξω που λέει ακριβώς τα ίδια που λέει και η ταμπελίτσα του βυζιού μου:

Psychia Ψυχασθενοπούλου

Ιατρός

Το δωμάτιο του γραφείου μου διαθέτει ένα τεράστιο γραφείο (προφανώς) σε σχήμα Γ, την πιο αναπαυτική καρέκλα του κόσμου την οποία σκέφτομαι να κλέψω, έναν υπολογιστή με μία οθόνη 20τόσων ιντσών, ένα τηλέφωνο, ένα μηχάνημα που άμα πατάς το κουμπάκι δηλώνεις κατειλημμένος, 3 ράφια, ένα σετ σαλονακίου (3 καρέκλες, 1 τραπεζάκι), 2 γλάστρες με φυτά για να ταυτίζομαι, έναν καθρέφτη για να θαυμάζω τα κάλλη μου, και έναν ασπροπίνακα με 4 χρώματα μαρκαδόρων. Μετά μπήκαμε στον θάλαμο όπου με πασάρανε στην διευθύντρια αυτού, την Άννα. Η Άννα με σύστησε στα 4891 άτομα που εργάζονται στον θάλαμο των οποίων τα ονόματα ακόμα δεν έχω μάθει.

Το πρόγραμμα της ημέρας έχει ως εξής:

Χτυπάει το ξυπνητήρι στις 6:30. Ξυπνάω με το ζόρι στις 7. Έξω είναι ακόμα βράδυ. Βάζω το νερό να βράσει για καφέ και επισκέπτομαι τον απόπατο. Πίνοντας τον καφέ σκέφτομαι τι να φορέσω πάλι σήμερα και καταριέμαι την ώρα και την στιγμή που επέλεξα ειδικότητα στην οποία δεν φοράς στολή. (Ούτε καν ρόμπα. Ευτυχώς που είναι και η βυζοταμπέλα.) Μένω μόνο 5 λεπτά από το τμήμα με τα πόδια άρα θα μπορούσα να ξυπνάω μόνο μισή ώρα πριν πιάσω δουλειά. Είναι πολύ σημαντικό όμως να ξυπνήσει καλά ο εγκέφαλος πριν πάω, γιατί μετά έρχομαι αντιμέτωπη με το ακόλουθο σκηνικό:

Κάθε πρωί στις 8 meeting του τμήματος. Ακολουθούν meetings μεταξύ μας για να προετοιμαστούμε για τα meetings με ασθενείς, meetings με ασθενείς, meetings μεταξύ μας για να συζητήσουμε τα meetings με τους ασθενείς, meetings με τους γονείς των ασθενών, meetings μεταξύ μας για να συζητήσουμε τα meetings με τους γονείς των ασθενών, οικογενειακά meetings, meetings μεταξύ μας για να συζητήσουμε τα οικογενειακά meetings, meetings με το γραφείο ευημερίας, ιατρικά meetings, meetings, meetings, meetings, και γενικά όλη μέρα πιάνουμε τις μύτες μας. Και μάντεψε τι κάνουνε μέσα σε αυτά τα meetings. Μα, μιλάνε. Μιλάνε συνέχεια. Από το πρωί μέχρι την ώρα που θα σχολάσουμε όλο μπλα μπλα μπλα. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, είναι και το lunch break στο οποίο μαζεύονται όλοι στην κουζίνα/τραπεζαρία και… Μάντεψε τι κάνουνε. Μα, μιλάνε φυσικά. Αυτό θα ήταν εντάξει αν όλο το μπλα μπλα ήταν στα ελληνικά. Ή στα αγγλικά. Έλα όμως που είναι στα σουηδικά. Θα μου πεις τι θα μιλάνε, τα Σουηδικά είναι η επίσημη γλώσσα της χώρας. Εγώ όμως σίγουρα δεν τα μιλάω ιδιαίτερα και ο εγκέφαλος μου από το 3ο meeting και μετά έχει γίνει μακαρόνια παραβρασμένα που έγιναν νιανια. Και στο «break» αντί να κάνω break, στύβω τα παραβρασμένα μακαρόνια μέχρι να γίνουν πολτός.

Τις πρώτες μέρες έπαιζα τον ρόλο του φαντάσματος. Δηλαδή ήμουν εκεί αλλά και να μην ήμουν το ίδιο θα έκανε. Δεν γινόταν να συμμετάσχω, αφενός γιατί δεν ήμουν ποτέ σίγουρη ότι όντως καταλάβαινα για ποιο πράγμα μιλούσαν, αφετέρου γιατί και να καταλάβαινα, ώσπου να σκεφτώ τι ήθελα να πω, να το συντάξω, και να ανοίξω το στόμα μου, η συζήτηση ήταν ήδη στο μεθεπόμενο θέμα. Οπότε συγκεντρωνόμουν όσο περισσότερο μπορούσα τουλάχιστον να καταλάβω τι σκατά λέγανε. Ή ένα περίπου τι σκατά λέγανε. Δεν βοηθάει και το γεγονός ότι όλοι είναι και από άλλη περιοχή της Σουηδίας ή του κόσμου, και διαθέτουν αντίστοιχα τις τοπικές τους διαλέκτους. Μια σαλάτα με απ’όλα. Ερχόμουν σπίτι κάθε απόγευμα και το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να ξαπλώσω στον καναπέ και να μείνω ξαπλωμένη βλέποντας σειρές μέχρι να με πάρει ο ύπνος και να έρθει το επόμενο πρωί. Το οποίο και έκανα τις περισσότερες μέρες.

Αυτή η δυσλειτουργία, ή καλύτερα αναπηρία, με τις μέρες καλυτέρευσε (ή έτσι νόμιζα) και την τρίτη μέρα μίλησα και είπα προ-πο. Ο υπεύθυνος γιατρός μου εντυπωσιάστηκε με τις ερωτήσεις που έκανα στην ασθενή, και εκ των υστέρων όταν κάναμε ένα μίνι meeting για να συζητήσουμε τις απορίες μου (αυτά τα meetings μου αρέσουν γιατί στο τετ-α-τετ τα καταφέρνω πολύ καλύτερα), εντυπωσιάστηκε από τις απόψεις μου. Και μετά ήρθε η τέταρτη μέρα και άρχισε η κατιούσα. Την πέμπτη μέρα αντιλήφθηκα πως η απόδοση μου είχε σχηματίσει μια ωραιότατη συμμετρική καμπύλη, στην οποία την πρώτη μέρα ήταν μηδέν, παρατηρήθηκε μια άνοδος η οποία έφτασε στην κορύφωσή της την τρίτη μέρα, και μέχρι την πέμπτη μέρα ξανάπεσε στο μηδέν. Η απόδοση μου λοιπόν εξαρτάται από διάφορους παράγοντες, όπως για παράδειγμα, ποια ώρα της μέρας είναι, ποια μέρα της εβδομάδας είναι, κοκ.

Κατά παράδοξο λόγο, άγχος δεν είχα κανένα. Φυσιολογικό είναι λέω, θα δυσκολευτώ λίγο τους πρώτους 2-3 μήνες, θα συνεχίσω τα μαθήματά μου όμως και μετά ποιος με πιάνει. Προς το παρόν θα αναπτύσσω την δεξιοτεχνία του ψευδοακούσματος. Δηλαδή όταν τα φώτα σβήνουν και ο εγκέφαλος μου γράψει blank/out of service/shot through the heart/I’m dead, dead I tell you!, το μόνο που χρειάζεται να κάνω για να μην δημιουργήσω κακές εντυπώσεις, είναι να παρακολουθώ τις εκφράσεις της ομάδας (όσο μπορούν να εκφραστούν οι κρυόκωλοι Σουηδοί) και να συμμετέχω άλλοτε με κάτω-πάνω θετικές κινήσεις του κεφαλιού, άλλοτε με επιφωνήματα τύπου «ααα..» που στα σουηδικά ισοδυναμεί με το κοινώς γνωστό «αχα…», άλλοτε με βρυχηθμούς τύπου «μμμ..», και άλλοτε με αναρροφήσεις που δηλώνουν έκπληξη.

Ήρθε το σαββατοκύριακο, πήγα Στοκχόλμη, έκαψα ακόμα τον εγκέφαλο μου καταναλώνοντας αλκοόλ, έκαψα τους μυς μου χορεύοντας ακατάπαυστα, και έκαψα τις φωνητικές μου χορδές γκαρίζοντας τα τραγούδια που χόρευα. Μιλάμε για ξεκούραση άλφα-άλφα.

Διαφημιστικό Διάλειμμα:

Τους τελευταίους δύο μήνες άρχισα αντισυλληπτική θεραπεία, όχι για να μη με αφήσει έγκυο ο χάρος, αλλά για να μειωθούν ή και να εξαφανιστούν τα συμπτώματα της περιόδου μου και ό,τι την περικυκλώνει (οπότε η σειρά αναρτήσεων που αφορούν την περίοδο μάλλον έχει ολοκληρώσει τον κύκλο της). Αυτή μπορεί να φαίνεται ως περιττή πληροφορία όμως έχει ππόιντ. Μία από τις παρενέργειες του χαπιού είναι πως πρήζει τα βυζιά, κάτι που έκανε με εξαιρετική επιτυχία τον πρώτο μήνα λήψης του. Καθώς όμως περνούσαν οι μέρες στη δουλειά κατά τον δεύτερο μήνα λήψης του, παρατήρησα πως τα βυζιά μου αντί να μεγαλώνουν, άρχισαν να μικραίνουν. Δεν μπορούσα να μην αναρωτηθώ γιατί. Τι είχε αλλάξει στη διατροφή μου; Κιλά δεν έχω χάσει. Το κοτοπουλάκι μου το τρώω, ίσως με μεγαλύτερη συχνότητα από πριν. Αυτό που σίγουρα άλλαξε είναι η ποσότητα καφεΐνης που καταναλώνω. Από 2 καφέδες την ημέρα τώρα πίνω τουλάχιστον 4 για να μπορώ να κρατάω τα μάτια μου ανοιχτά όταν ψευδοακούω. Βρίσκω λοιπόν, πως σε πρόσφατη Σουηδική έρευνα, ανακαλύψανε πως ο καφές, ναι, ο καφές, μπορεί να μειώσει τους γαλακτικούς αδένες, και μέσω αυτού να μειώσει το μέγεθος του βυζιού, καθώς και να μειώσει το ρίσκο για καρκίνο του μαστού. Ου λα λα. Όλο και κάτι μαθαίνω σ’αυτή την ειδικότητα.

Συνέχεια προγράμματος:

Και ξεκινάει η 2η εβδομάδα. Με πλατύ χαμόγελο στα χείλη και με φωνή νταλικέρη καλημερίζω τους συναδέλφους μου. Είμαι αισιόδοξη πως τα τραγελαφικά της πρώτης εβδομάδας θα υποχωρήσουν κάπως. Αμ δε. Περίμενα την κορύφωση της απόδοσής μου την τρίτη μέρα και αντ’αυτού βίωσα αυτό που κατά παράδοξο τρόπο δεν είχα βιώσει τόσες μέρες: Τρελό άγχος και απογοήτευση. Αναπηρία: Όχι ευχάριστο πράμα. Αν έχεις παρακολουθήσει λίγο scrubs σκέψου την κακομοίρα την Elliot που όταν η κατάσταση στο νοσοκομείο γινόταν ψυχολογικά ανυπόφορη έτρεχε και κρυβόταν μέσα στο supply closet για να φυρτεί του κλαμάτου προς εξεύρεση ανακούφισης. Τότε όλο και κάποιος κάτι ήθελε από το supply closet και την έπιαναν στα πράσα. Ευτυχώς εμένα μου παραχωρήθηκε γραφείο όπου σε τέτοιες περιπτώσεις μπορώ να φύρνουμαι του κλαμάτου ανενόχλητα καθώς τραυλίζω «Μάτια βουρκωμένα, παραπονεμένα…». Γιατί δεν είναι ανάγκη να τους δείξω την ψυχασθένεια μου κατάμουτρα. Ας την ανακαλύψουν από μόνοι τους.

Ήταν αισίως απόγευμα Πέμπτης της 2ης εβδομάδας και ήξερα πως μόνο μία ακόμα μέρα έμενε για να έρθει το Σαββατοκύριακο. «Ουαααααα δεν αντέχω άλλη μια μέραααααα, σνιφ, θα καταρρεύσωωωωω, μπουχ, οι Παρασκευές είναι οι χειρότερεεεεεεεεεεεεεεεεες». Καθώς με κοίταγα στον καθρέφτη και σκεφτόμουν πόσο μου ταιριάζει το «Τι όμορφη που είσαι όταν κλαις», μου έδωσα 2 χαστούκια, με έφτυσα στα μούτρα, με διέταξα να ξαναβρω τα χαμένα μου αρχίδια και να πάρω τα πάνω μου, γιατί το θέαμα που αντίκριζα, (παρ’ότι όμορφο), ήταν απαράδεκτο! (Εγώ και ο εαυτός μου τσακωνόμαστε καμιά φορά.) Έτσι έκλεισα την εβδομάδα με την καλύτερη απόδοση που είχα μέχρι στιγμής. Πήρα πρωτοβουλίες, πήρα καταστάσεις στα χέρια μου, τα πήρα με κάτι αδιάφορους γονείς αλλά συγκρατήθηκα και δεν τους το έδειξα, και έφυγα με το κεφάλι ψηλά. Τον τίτλο της Δρ. Ψωνάρας σκοπεύω να τον διατηρήσω εις τους αιώνες των αιώνων με την αξία μου!

Σε κούρασα ε; Για να μάθεις άλλη φορά άμα εξαφανίζομαι να με ψάχνεις!

Αφιερωμένο:  Amy McDonald-BigMac – This is the Life

14 Comments leave one →
  1. 18/10/2008 15:47

    Αντελοσσιάστηκα προς στιγμή με τη ψευδοαλήθεια αλλά ευτυχώς διαβάζω γρήγορα!
    Ε, μα ήθελες μου προχωρημένες χώρες και καλά ιατρικά συστήματα! Πάντως εν μέρη σε καταλαβαίνω. Αν τα Σουδικά μοιάζουν με τα Γερμανικά (που από ότι ξέρω μοιάζουν) είναι πολύ βάρβαρη γλώσσα και πολύ κουραστική να την ακούς ακόμα κι αν δεν χρειάζεται να καταλάβεις. Εγώ είμαι έτοιμη να αυτομολήσω.
    Άτε, καλό κουράγιο!

  2. 18/10/2008 16:12

    Είπα και γω τι έπαθε?τι ατύχημα λέει? Πρόσεξε παιδάκι μου τι λες !!!είμαστε μεγάλοι άνθρωποι μπαααααααααα.
    Μπράβο χαίρομαι για σένα που( τακτοποιήθηκες ) επαγγελματικά . Ώστε έτσι ο καφές,είχα ακούσει ότι μειώνει τις πιθανότητες καρκίνου(λες και άμα συναίβενε το αντίθετο θα τον έκοβα λέμε τώρα),αλλά για μείωση στήθους δεν το ήξερα(τους ρίχνω μια ματιά) χμ ελπίζω να μην εξαφανιστούν.

  3. 19/10/2008 05:57

    Άντεξε Ψυχία. Το γαουροπείσμαν κινά βουνά. Ειδικά το κυπριακό γαουροπείσμαν. Λαλεί το η ψυσιή σου, τζιαι ξέρεις το. Άρα επιτρέπεται να λλλιοψυχάς κάποτε, κάμνει σου καλό να φέρεσαι ανθρώπινα στο κορμί.
    cheers

  4. 19/10/2008 12:38

    Κουκλαρα μου, εγω δεν θα σου δωσω θαρρος α λα κλασσικου τροπου γιατι σε αντιλαμβανομαι πληρως. Ηταν μια απολαυστικοτατη αναρτηση και μου αλλαξε εστω για λιγο την διαθεση. Οσο για την επιβιωση και την ανερχομενη επιτυχια σου εις τους κρυοκολους δεν σε αμφιβαλλω καθολου. Λιγη κυπριακη γαιδουρισια υπομονη χρειαζεται και νατην η επιτυχια πομπρος που την πορτα σου μαζι με την συνηθεια και την ευχαριστη καθημερινοτητα (μα εν εγω που μολις ειπα οτι δεν προκειται να σου δωσω θαρρος α λα κλασσικου υφους; Γραψε λαθος!!!).
    Και για την πληροφορηση των ασχετων…τα σουηδικα ειναι χειροτερα απ’ τα γερμανικα που ειναι μια μελωδικοτατη γλωσσα με εκφραση σε συγκριση με το γκαρισμα των σουηδων.
    Σε φιλω και…σε πεθυμησα…

  5. 19/10/2008 14:46

    meeting στα σουηδικά….και στις 8 το πρωί….
    wow. άκου και το mr rock n roll man, της amy.
    τα φιλιά μου και με γειά το σούπερ γραφείο.

  6. filologosmb permalink
    19/10/2008 15:39

    Με το καλό η δουλειά και εύχομαι ολόψυχα καλή σταδιοδρομία!!!!

  7. 19/10/2008 21:39

    Πρώτον απαράδεκτον να μας φοβιτσιάζεις έτσι… Οκ αγαπούμε σε τζιαι έλειψες μας, όι να μας πεθάνεις τζιόλας!!

    Το φινάλε σου τα λέει όλα – chin up, όποτε λλιοψυχάς να διάς 2-3 χαστούκια στην Δρ Εαυτή σου τζιαί κάμε τους Σουηδούς να καταλάβουν τι εστί Κυπραία ψυχο… ποτζίνη.

    Μια χαρά σε βρίσκω.

    Περιμένουμε – με αγωνία – ενημέρωση σύντομα.

    Υ.Γ. Πίνε καφέδες τζιαι μεν ακούεις τους γιατρούς (σόρυ τζιόλας). Χα χα

  8. 20/10/2008 09:34

    Καλημέρα Δόκτωρ μου,
    είναι αλήθεια ότι με την πρώτη παράγραφο του ποστ σου, τα χρειάστηκα. Λέω, στη Σουηδία δεν είναι συχνά τα ατυχήματα, στη δική μας Δρ Ψυχία έτυχε ένα τέτοιο???? Χα χα χα!!
    Όλα θα πάνε καλά είμαι σίγουρη. Και είσαι τυχερή που η ειδικότητα που διάλεξες έχει πολύ μπλα μπλα. Θα λυθεί η γλώσσα σου εύκολα και θα μιλάς τα Σουηδικά πολύ καλά σε λίγο καιρό.

  9. 20/10/2008 14:51

    χαχαχα😆
    Απολαυστικότατο το πόστ! έκανες καιρό να γράψεις και σκέφτηκα οτι θα βαριόσουνα. Με τρόμαξε η αρχή του άρθρου αλλά όλα καλά τελικά.
    Άντε κουράγιο, θα πανε όλα καλά!

  10. 20/10/2008 15:41

    Επίτηδες τόκανες ήθελες να μας τρομάξεις να πάθουμε ένα ψυχολογικό για να μας πιάσεις πελάτες.

  11. 20/10/2008 19:18

    Χαχαχα.. Καλή συνέχεια κοπελιά!

  12. 21/10/2008 13:45

    Επανήλθες δυναμικά βλέπω. Για να δούμε τι θα πουν κι οι ασθενείς…

  13. ζωή permalink
    22/10/2008 13:25

    Τα αντίστοιχα τα χα και γω στη Γαλλία και ας είναι πιο ομορφα τα γαλλικά.
    Ο πρώτος μήνας μόνο είναι δύσκολος Δρ. ψυχούλα! Μετά ξεκινάει μια απογειωτική πρόοδος που σου φτιάχνει το κέφι για τα καλά.. !

  14. Thios permalink
    22/10/2008 21:18

    Sygharitiria. Kouragio kai kali doulia ime sigouros oti tha megalourgisis

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: