Skip to content

Η Μικρή Psychia – Μέρος 2ο

05/10/2008

Στο δημοτικό είχαμε για δασκάλα μουσικής την περίφημη Φανή. Μία γυναίκα γύρω στα 35-40 τότε, στρυφνή, απότομη, λεπτή σα στέκα γιατί που να κάτσει μίλλα πάνω της, πολύ αφ’υψηλού, πολύ μη μου άπτου, πολύ αχώνευτη γενικά. Από το μάθημα της μουσικής όλοι θυμόμαστε τις τσιρίδες της «Ησυχίαααααααααααααααα!! Ησυχία είπαααααα!!!!» και το συνεχές χτύπημα μιας τεράστιας ρίγας πάνω στην έδρα με όσο νεύρο διέθετε αυτή η μισκίνικη παρουσία.

Φαντάζομαι πως το όνειρό της ήταν να κάνει την πιανίστρια σε μεγάλα κονσέρτα κλασσικής μουσικής, αλλά αντ’αυτού «αναγκαζόταν» να διδάξει φλογέρα σε παιδιά του δημοτικού που δεν ενδιαφέρονταν να μάθουν φλογέρα, ιδιαίτερα μετά που βλέπανε τα σφιγμένα της χείλη, τα φλογερά της μάτια, και μετά που την ακούγανε να παραδίδει μάθημα μέσα από τα δόντια, «αυτή είναι η ντο, γμ τ ρτς σς» και σε κλάσματα δευτερολέπτου τους σπάγαν τα τύμπανα γιατί αντί για ντο, παίζανε ρε, «αυτή είναι η ντο σου είπα παιδί μου!!!!!». Οι μόνες φορές που την είδαμε να χαμογελάει ήταν στις παραστάσεις του σχολείου, όπου είχε πάντα προετοιμάσει την τέλεια χορωδία, τους τέλειους φλογεροπαίκτες, και έριχνε στάχτη στα μάτια των γονιών που την θεωρούσαν «γλυκύτατη». Στις πρόβες όμως καλά μας έβγαζε το λάδι «γμ τ ρτς σς».

Για όλους αυτούς τους λόγους και για άλλους, την φωνάζαμε Φανούκλα.

Η Φανούκλα εμένα με συμπαθούσε σχετικά, γιατί ήμουν όπως είπαμε «το καλό παιδί», είχα κλίση στη μουσική, είχα καλή φωνή, και έπαιζα κιθάρα, άρα έκανα τις σχολικές παραστάσεις πλουσιότερες. Επειδή όμως ήμουν δίκαιη, δεν την χώνευα, γιατί ήταν απαίσια με όλους μου τους φίλους οι οποίοι δεν ήταν στη χορωδία άρα δεν είχε τίποτα να κερδίσει από αυτούς. Ήταν ένας απαίσιος άνθρωπος και κατά τη διάρκεια του μαθήματος φαντασιωνόμουν σενάρια απαλλαγής από τα δεσμά της.

Μια φορά όμως πήγα τη φαντασίωση ένα βήμα πάρα πέρα. Στα πλαίσια του μαθήματος της μουσικής είπα να γράψω ένα τραγουδάκι για τα μούτρα της.

Σε ρυθμό λοιπόν, «Είσαι θεός, ήλιος καλοκαιρινός, και δυστυχώς σε θέλω σαν τρελός», έγραψα το πάρα κάτω ποιηματάκι (που το θυμάμαι απ’έξω μέχρι σήμερα):

Αληταρού, μαλακισμένη Φανουκλού,

Όλοι σε μισούν γιατί φωνάζεις του κάθε ενού.

Κρίμα μας εμάς, κόρη σκατοΦανουκλού,

Δως μας κι εμάς την ευκαιρία μας.

Άης μας να παίξουμε, να γελάσουμε και να τρέξουμε,

Τζαι φύε πιον που τη ζωή μας.

Ανέκαθεν υπήρξα αθυρόστομη με όσους μου κάθονταν στον λαιμό.

Το τετράδιο μου περνούσε από θρανίο σε θρανίο και σε κάθε του στάση τα χάχανα δεν είχαν σταματημό. Αυτό φυσικά κίνησε την περιέργεια της Φανούκλας η οποία μάζεψε το τετράδιο αφού είχε (ευτυχώς) προλάβει να κάνει σχεδόν ολόκληρο τον γύρο της τάξης.

Η Φανούκλα διάβασε το ποιηματάκι. Δεν ήξερε φυσικά με ποια μελωδία να το ταιριάξει , γι’αυτό ίσως να το βρήκε αισχρό. Είμαι σίγουρη πως αναγνώρισε τον γραφικό μου χαρακτήρα στους στίχους, όμως κοίταξε και την ετικέτα του τετραδίου για να είναι απόλυτα σίγουρη. Το πρόσωπό της άλλαζε χρώματα σαν ουράνιο τόξο και τα μάτια της ήταν έτοιμα να εκσφενδονιστούν από το κρανίο της.

«Δεν πιστεύω στα μάτια μου…! Psychia, εσύ;»

«Μάλιστα κυρία.»

«Αποκλείεται να το έκανες μόνη σου αυτό…!»

(«Γιατί? Αφού έχω το ταλέντο!»)

«Γρήγορα! Εσύ και η Αγγέλα τιμωρία στη γωνιά!»

Έπρεπε οπωσδήποτε να την πληρώσει και η διπλανή μου, ένας άγγελος (όνομα και πράμα), που όμως σίγουρα με παρέσυρε.

Γνωρίστηκα λοιπόν με την τιμωρία στη γωνιά. Έπρεπε να κοιτάμε τον τοίχο και βρήκα τη θέα εξαιρετικά βαρετή. Στις προσπάθειες μου να κλέψω ματιές από τους υπόλοιπους, οι συμμαθητές μου μού έδειχναν τους αντίχειρες τους. Βρήκαν βλέπετε το έργο μου αριστουργηματικό, όπως του άρμοζε.

Όπως μας επιβεβαίωσε η Φανούκλα, «αυτό δεν θα περάσει έτσι», και δεν πέρασε. Το τετράδιο αφού έκανε τον γύρο της τάξης, έκανε και τον γύρο της ιεραρχίας του σχολείου. Το είδε η διευθύντρια του δημοτικού, ακολούθως η διευθύντρια του σχολείου, και τελικά όλο το εκπαιδευτικό προσωπικό. Πήρανε και τηλέφωνο τους γονείς μου για να τους πουν πως «η Psychia μας παρασύρθηκε και έκανε μια μεγάλη πράξη ασέβειας προς την δασκάλα της, την κυρία Φανή. Παρακαλείστε όπως έρθετε να συζητήσουμε αυτή τη ξαφνική αλλαγή συμπεριφοράς». Πήρανε και την μητέρα της Αγγέλας. Μαζευτήκανε όλοι οι γονείς στο γραφείο της διευθύντριας και είδανε με τη σειρά τους τα τεκμήρια. Το πάρτι ξεκίνησε όταν η μητέρα της Αγγέλας έσκασε στα γέλια με το αριστουργηματικό μου ποίημα. Εντός πέντε λεπτών και ανάμεσα σε χάχανα, η άλλοτε αυστηρή διευθύντρια ευχαρίστησε τους γονείς για τη συνεργασία τους και είπε πως ελπίζει κάτι τέτοιο να μην επαναληφθεί.

Όταν αργότερα στο σπίτι με ρώτησαν οι δικοί μου γιατί έκανα κάτι τέτοιο, τους είπα πως το έκανα για να γελάσουμε. Δεν θυμάμαι να θύμωσαν όσο περίμενα να θυμώσουν, ούτε να ντραπώ όσο περίμενα να ντραπώ.

Έγινε σούσουρο στο σχολείο, κανείς δεν πίστευε πως εμπλάκηκα (όχι έκανα, εμπλάκηκα) εγώ σε κάτι τέτοιο. Τις επόμενες μέρες οι δάσκαλοι που με έβλεπαν στο διάλειμμα με ρωτούσανε «Μα αλήθεια είναι; Εσύ έγραψες εκείνο το ποίημα για την κυρία Φανή;». «Ναι» τους απαντούσα. «Ντροπή» έλεγε το στόμα τους, «Μπράβο» έλεγε το παιχνιδιάρικο βλέμμα τους. Βλέπετε, κανείς τελικά δεν χώνευε την Φανούκλα. Χρόνια αργότερα, όταν ήμουν πλέον στο γυμνάσιο, συναντήθηκα με μια δασκάλα που είχα στο δημοτικό. Έμαθα λοιπόν πως και το υπόλοιπο εκπαιδευτικό προσωπικό, Φανούκλα τη φώναζε πίσω από την πλάτη της. Τη μία και μοναδική φορά λοιπόν που πιάστηκα στα πράσα, η πράξη μου αντί για απογοητευτική θεωρήθηκε ηρωική στα μάτια των ανθρώπων που με ενδιέφερε η γνώμη τους.

Η Φανούκλα για τους επόμενους μήνες ήταν γλυκύτατη μαζί μας. Σαν η ανάγνωση του «ποιήματος» να την μεταμόρφωσε από βάτραχο σε πρίγκιπα. Έγινε από Φανούκλα, Φανή! Τον πρώτο καιρό αλληλοκοιτιόμασταν με τους συμμαθητές μου με ανήσυχη καχυποψία. Μετά απλά απολαμβάναμε αυτό το θείο δώρο. Και φυσικά στην επόμενη σχολική παράσταση έπαιξα κιθάρα γιατί δεν θα έχανε και από τα σίγουρα. Με την αρχή της επόμενης σχολικής χρονιάς όμως, τέρμα το διάλειμμα, τα κεφάλια μέσα. Η Φανή ξανάγινε Φανούκλα σε όλο της το μεγαλείο.

Η ποιητική μου καριέρα όμως διακόπηκε τόσο απότομα όσο ξεκίνησε. Η τιμωρία στη γωνιά μου στοίχησε περισσότερο απ’όσο άφησα να διαφανεί. Όχι γιατί «γελοιοποιήθηκα» μπροστά στους συμμαθητές μου. Αλλά γιατί το έξυπνο πουλί από τη μύτη πιάνεται, και η παραμόρφωση που υπέστηκε η δική μου, την έκανε από μύτη, μυτόνγκα.

14 Comments leave one →
  1. george permalink
    05/10/2008 21:16

    opws fenete to exoun oi dskales mousikhs na eine strifnes,me merikes e3ereseis bebea…ti n ginei den 8a ginoun kai oloi 8eofanous 🙂

  2. 05/10/2008 21:17

    Εχω την εντυπωση ότι πρεπει να πηγαίναμε στο ιδιο σχολείο…μήπως το όνομα της διευθύντριας ήταν ξενο και φορούσε πάντα μαύρα; H περιγραφή της Φανούκλας και όλα τα υπόλοιπα μου μοιάζουν τόσο οικεία! Εκτός και αν η Φανούκλα άλλαξε σχολείο!

  3. 05/10/2008 21:44

    Αποτηνεδρα μάλλον έχεις δίκαιο😉

  4. παναήρυ permalink
    05/10/2008 21:51

    θενκς για το Jif

  5. 05/10/2008 21:55

    Πιο κατζιασμενο πλασμα εν θαβρεις πανω στην υφήλιο. Ακουσα οτι τελικα επαντρευτηκε κ ησυχασε, γιατι ειμαι σιγουρη οτι το προβλημα της τουτον ηταν!

  6. 05/10/2008 21:58

    Μπα! Δεν ησύχασε! Ήταν ήδη παντρεμένη όταν την είχα εγώ δασκάλα!

  7. 05/10/2008 22:03

    Σκεψου πως ηταν όταν την ειχα εγώ τότε! Και να φανταστείς ότι δεν είχα και ταλέντο στην μουσική!

  8. 05/10/2008 22:36

    Telika se sugkrisi me esas akoma kai oi ataktoi tou sholeiou mou itan agiouthkia. Leukosiates ti perimeneis!

  9. 05/10/2008 22:59

    Πωπω στρίγγλα, καλά της έκαμες! Πόσες φανούκλες θέλουν τα ίδια, μα κι έτσι δεν στρώνουν και τυραννούν κόσμο!

  10. 07/10/2008 09:34

    i diki mou i fanoukla legotan ntina tziai nomizw akoma exw paidika travmata pou tes fones pou mou evale mia fora giati argisa na paw stin prova tis xorodias. kala tis ekames en to sizitw!

  11. 07/10/2008 16:07

    Φανούκλα ή πανούκλα την έλεγαν την αρχιτσιρίδω?

    Η δικιά μου μουσικού ήταν κοντόχοντρη με μαλλί αφάνα, που στα 4 χρόνια που την είχα 3 φορές μας είχε βρίσει κατά τη διάρκεια ΟΛΗΣ της σχολικής ώρας. Επί 45 λεπτά μας είχε στριμωγμένους και δώστου μπινελίκια.

  12. 07/10/2008 19:31

    Καλά βρε γιατρέ, τώρα προσπαθείς να μας βγείς τερατάκι; Αφού τότε είχες το ακαταλόγιστο (αν και φαίνεται πως ήξερες απο τότε να κρίνεις σωστά τους ανθρώπους).

  13. 09/10/2008 07:39

    (γι αυτό απέφυγα να διδάσκω μουσική σε σχολεία)

Trackbacks

  1. «Ησυχίαααααααααααααααα!! Ησυχία είπαααααα!!!!» | Γονείς σε Δράση

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: