Skip to content

Η Μικρή Psychia – Μέρος 1ο

01/10/2008

Στο σχολείο και ιδιαίτερα στο δημοτικό, ήμουν παιδί και μαθήτρια υπόδειγμα. Πάντα άριστη, πάντα ευγενική, και πάντα καθώς πρέπει. Σαν αποτέλεσμα αυτού, οι συμμαθητές μου με εξέλεγαν πρόεδρο της τάξης, τα αγόρια μου στέλνανε ραβασάκια, τα κορίτσια με θέλανε για καλύτερη τους φίλη, οι δάσκαλοι και οι δασκάλες μου με λάτρευαν και με εμπιστεύονταν με ηγετικές ευθύνες, ποτέ δεν είχα μπει τιμωρία, και οι γονείς μου είχαν «βαρεθεί» να ακούνε επαίνους για λογαριασμό μου στις συνελεύσεις γονέων – διδασκάλων.

– Γιατί να πάω πάλι παιδάκι μου; Αφού και πριν τρεις μήνες τα ίδια μου είπανε…!

– Όχι να πας! Μπορεί κάτι να άλλαξε..!

– Τι να άλλαξε; Ο έλεγχος σου πάλι άριστος είναι. Έκανες καμιά αταξία;

– Όχι μαμά! Τι αταξία να κάνω;

– Ε, δε σ’το πα; Πάλι τα ίδια θα μου πούνε. Και τι καλή μαθήτρια που είναι η Psychia μας, και τι καλό παιδί, και συγχαρητήρια για την κόρη σας…

– Γι’αυτό σου λέω! Πήγαινε!

– Χεχε.. καλά καλά θα πάω! Τι ψώνιο είσαι εσύ παιδί μου…

Ποτέ μα ποτέ μα ποτέ λοιπόν, δεν πίστευε κανείς πως ήμουν ικανή να κάνω «αταξίες». Little did they know ότι μπορεί το ζιζάνιο της τάξης να μην ήμουν εγώ, τις πλείστες φορές όμως εγώ ήμουν ο εγκέφαλος της σπείρας. Δούλευα μεθοδικά έτσι ώστε όχι μόνο να μην αποκαλυφθούν οι βουλές μου στους δασκάλους μου, αλλά ούτε καν οι ίδιοι οι συμμαθητές μου που τρώγανε τις τιμωρίες δεν αντιλαμβάνονταν πως ο ηθικός αυτουργός ήμουν εγώ.

Από μικρή πουτάνα.

Συνήθως την πληρώνανε συγκεκριμένα άτομα από μια επιλογή των 10-15, όμως σίγουρα και ανεξαιρέτως την πλήρωνε ο Γιάγκος και ο Νικόλας, το τρελό αυτό δίδυμο ανάρμοστης συμπεριφοράς. Ιδίως κατά τις περιπτώσεις εκείνες που δεν μπορούσαν με σιγουριά να αποκαλυφθούν οι ένοχοι. Το άλλο σίγουρο ήταν ότι οι δυο τους ήταν σχεδόν πάντα ένοχοι (τι σχεδόν, το έπαιρναν προσωπικά όταν δεν ήταν) και επειδή δεν ήμασταν καρφιά και οι αταξίες ήταν το ψωμοτύρι τους, το ατού τους, το ταλέντο τους, δεν είχαν κανένα πρόβλημα να θυσιαστούν για όλους τους υπόλοιπους. Να’ναι καλά όπου και να βρίσκονται!

Σε κάποιο διάλειμμα λοιπόν στην 4η του δημοτικού, ανακαλύψαμε σε πως κάποια από τα δέντρα στην αυλή του σχολείου φύτρωναν τα λεγόμενα «βοθρούθκια». Δεν γνωρίζω δηλαδή αν είναι όντως λεγόμενα, έτσι τα είπαμε εμείς εκείνη την μέρα και έτσι τα ξέρω έκτοτε. Παραδόξως όσοι τα ξέρουν έχουν ήδη καταλάβει για πιο πράγμα μιλώ. Τα βοθρούθκια λοιπόν, είναι κάτι πράσινα μακρόστενα πράματα, σαν φασολάκι, που άμα τα πατήσεις αναδύουν μια πολύ βρομερή μυρωδιά. Κάτι μεταξύ ποδιών με μπόλικους μύκητες και βόθρου. Λέω λοιπόν στους αφελείς συμμαθητές μου, «φανταστήκατε να τα πατούσαμε στην τάξη??». Το φανταστήκανε και βρήκαν το αποτέλεσμα εκπληκτικό! Ο Γιάγκος και ο Νικόλας πρώτοι και καλύτεροι άρχισαν να τα μαζεύουν με τη σέσουλα. Ακολούθησαν άλλοι 3-4. Επισημάνω λοιπόν εγώ την εξής απορία: «Χμμμ… λέτε να είναι αρκετά για να έχουν αποτέλεσμα?»

Το σχέδιο ήταν απλό: Όλοι ανεξαιρέτως εφοδιαστήκαμε με τόνους από βοθρούθκια. Ακολούθως θα τα πατούσαμε στην τάξη και θα βρόμαγε ο τόπος. Και θα χάναμε μάθημα.

Φανταστείτε πως για ένα 20λεπτο 30τόσα πιτσιρίκια μαζεύανε βοθρούθκια από τα βοθρόδεντρα σαν να μαζεύανε σοκολατάκια από το σοκολατόδεντρο. Δηλαδή, σαν λυσσασμένα. Χτυπάει το κουδούνι και προς έκπληξη του δασκάλου μας, βρισκόμασταν όλοι στα θρανία μας φορώντας το πιο πλατύ μας χαμόγελο, πριν από τον ίδιο. Ακόμα και ο Γιάγκος και ο Νικόλας. Εντός τριών λεπτών ξεκίνησε το μάθημα και μαζί του και το πανηγύρι. Πως στη γιορτή του κρασιού πατάνε τα σταφύλια; Έτσι όλοι μας πατούσαμε τα βοθρούθκια μέχρι που το πλακάκι στο πάτωμα άρχισε από μπεζ να γίνεται πράσινο. Μόλις αντιλήφθηκα ότι βάφει, πάταγα τα δικά μου στην πλευρά της διπλανής μου. Ποτέ δεν ξέρεις. Μην καρφωθούμε κιόλας.

Πέντε λεπτά αργότερα ο αγαπημένος μας δάσκαλος, ο κύριος Νικολαΐδης, διακόπτει το μάθημα.

– Παιδιά, με συγχωρείτε που διακόπτω το μάθημα (πάντα ευγενικός ο κακομοίρης), όμως… σαν κάτι να βρομάει εδώ μέσα ή είναι η ιδέα μου;

– ΝΑΙ ΝΑΙ ΚΑΤΙ ΒΡΟΜΑΕΙ! είπαμε όλοι μαζί με μια φωνή και κουνώντας καταφατικά το κεφάλι.

– Τι λέτε να είναι; Πουφ! Δεν έχω ξαναμυριστεί κάτι παρόμοιο!

– Μπορεί να είναι απ’έξω! Σήμερα ψέκασε ο κηπουρός τα δέντρα! Λέει ιδιοφυέστατα ο Γιάγκος.

– Αλήθεια;;; Παιδιά κλείστε γρήγορα τα παράθυρα! Μην πάθετε και τίποτα από τις αναθυμιάσεις!!

Πάνω χαρά μας, σε χρόνο ρεκόρ τα παράθυρα ήταν ασφαλισμένα και η βρόμα για τα καλά κλεισμένη και ασφαλισμένη μες την τάξη. Και δωσ’του να πατάμε τα υπόλοιπα βοθρούθκια με μανία μέχρις ότου η μυρωδιά να γίνει ανυπόφορη ακόμα και για μας τους έξυπνους.

Πέντε λεπτά αργότερα, κι αφού είχαμε ξεμείνει από προμήθειες (βοθρούθκια γιοκ) ο κύριος Νικολαΐδης ήταν έτοιμος να λιποθυμήσει.

– Παιδιά.. ΠΠΟΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΦ! Δε γίνεται να έρχεται απ’έξω η μυρωδιά! Από την ώρα που κλείσαμε τα παράθυρα έχει χειροτερέψει!! ΠΟΥΥΥΥΥΦ!

– Μπα, λέει όλο αυτοπεποίθηση ο Νικόλας, εγώ δεν μυρίζω τίποτα.

– Τι λες ρε Νικόλα;; Σοβαρά μιλάς; Οι υπόλοιποι το μυρίζεστε;

– ΟΟΟΟΧΙ! είπαν τουλάχιστον οι μισοί. (Εγώ ήμουν μες τους άλλους μισούς. Ε μην καρφωθούμε!)

– Κάτι δεν πάει καλά εδώ πέρα… λέει όλο σκεπτικισμό ο δάσκαλος. Πάω να ελέγξω στη διπλανή τάξη, μήπως μυρίζει κι εκεί.

Βγαίνει ο δάσκαλος απ’την τάξη, σκάμε στα γέλια εμείς τα ηλίθια, φουντώνοντας από περηφάνια που το σατανικό μας σχέδιο έτυχε τόσο άξιας εφαρμογής!

Εντός ενός λεπτού επιστρέφει, έχοντας γίνει κατακόκκινος από τα νεύρα του.

«Τι κάνατε;; Πως το κάνατε;;;»

Μόκο εμείς.

«Άξιους σας έχω να κλάνετε ομαδικά!!!»

Γέλιο ασυγκράτητο εμείς. Είμαι σίγουρη πως οι πλείστοι το βρήκαν εξαιρετική ιδέα (δεν άφηνε ούτε αποδεικτικά στοιχεία)!

«Μου αρέσει που ρωτάω! Λες και υπάρχει περίπτωση να μιλήσει κανείς σας! Σατανάδες!  Έξω φρενών με κάνετε! Έξω φρενών! Και μου το λέγανε! Μην την πάρεις αυτή την τάξη! Κάθε μέρα κάτι άλλο θα σκεφτείτε!! Αλλά αυτή τη φορά ξεπεράσατε τον εαυτό σας!!»

Χαμόγελα επιτυχίας εμείς! Μιλάμε για θράσος!

«Θα το βρω! Νομίζετε δεν θα το βρω; Είσαστε έξυπνοι αλλά όχι όσο νομίζετε……». Κατά τη διάρκεια των αποσιωπητικών, το βλέμμα του κύριου Νικολαΐδη κλείνει προς το πάτωμα, που τώρα πάει ασορτί με το πράσινο πλέον χρώμα του προσώπου του.

«ΒΟΘΡΟΥΘΚΙΑ???»

Ο Γιάγκος και ο Νικόλας γνέφουν καταφατικά με ένα τεράστιο συγχαρητήριο χαμόγελο στα πρόσωπά τους. Ο κύριος Νικολαΐδης κάνει μια γύρα της τάξης και ανακαλύπτει πως όλοι είχαν πράσινο κάτω από την καρέκλα τους, εκτός από την Αγία Psychia. Αφήνει έναν αναστεναγμό ανακούφισης και προχωράει αποφασιστικός στην έδρα.

– Γιάγκο, Νικόλα, στην έδρα ΤΩΡΑ!

– Γιατί κύριε??

– Είμαι σίγουρος πως ήταν δική σας ιδέα!!! Κάμνω λάθος??

– Χιχιχι… όι κύριε…

– Ελάτε καλώ! Αρκετή ώρα χάσαμε!!

Πρώτος ο Γιάγκος, δεύτερος ο Νικόλας, προχωρούν σαν μελλοθάνατοι πάνω στο βάθρο.

– Τωρά φταίω να σας αστράψω που έναν βουζουνόπατσο να λουβίσει η κκελλέ σας πας τον πίνακα??

(Θα την θυμάμαι όσο ζω αυτή την ΑΤΑΚΑΡΑ!)

– Όι κύριε, έθθα φταίεις.

– Αν είχατε την ευκαιρία να πάτε πίσω στον χρόνο, εννά το εξανακάμνατε;

– Ναι κύριε, είσιεν πολλύν χάζιν.

Πρώτος λοιπόν ο Γιάγκος, και ακολούθως ο Νικόλας, λαμβάνουν από ένα χαστούκι που έκανε όλους τους υπόλοιπους να πονέσουν, και επιστρέφουν χαχανίζοντας στα θρανία τους.

Κάπως έτσι κατάστρωνα τα «σατανικά» μου σχέδια. Είχα φυσικά και άξιους εκτελεστές των και έτσι ήταν πάντα πετυχημένα. Η ομάδα δούλευε σαν κουρδιστό ρολόι. Είμαι σίγουρη πως ο Γιάγκος και ο Νικόλας σκέφτονται σήμερα, «Χαλάλι τα χαστούκια που φάγαμε άμα τόσα χρόνια μετά οι μνήμες είναι τόσο ζωντανές και το γέλιο τόσο πηγαίο».

Στην επόμενη ανάρτηση θα μιλήσουμε για τη μία και μοναδική φορά που έσπασε ο διάολος το ποδάρι του, και πιάστηκα στα πράσα…

15 Comments leave one →
  1. 01/10/2008 21:58

    Aυτό θα πει “διαόλου κάλτσα!”. Εγώ η ηλίθια ήμουν μόνο άριστη. Όι τίποτε άλλο, δεν έχω και κάτι να θυμάμαι και να γελώ!

  2. 01/10/2008 21:58

    ΥΓ:Αλλά δεν πειράζει, γελώ με τα δικά σου. Να σαι καλά!

  3. Γεωργία permalink
    01/10/2008 23:28

    Πολύ καλό ποστ, περιμένω πως και πως τη συνέχεια!🙂
    Φιλιά

  4. 02/10/2008 03:45

    Τζιαι δέν επιάστηκες ποττέ σου θέλεις να πείς;

  5. 02/10/2008 08:29

    Μιαν από τα ίδια, με τον αδερφό και τον ξάδερφο μου όμως. (Έβαλλα τους ιδέες τζι ετρώαν τζείνοι το ξύλο…)
    Με τη διαφορά ότι δεν λαλούν “χαλάλι το ξύλο που εφάμεν, ακόμα να με συγχωρήσουν… Κλαψ…

    Αλλά ήταν ωραίες εποχές😉

    Υ.Γ. Ούλλοι εμιλούσαν για βοθρούθκια στο δημοτικό, εγώ ποττέ δεν είδα ούτε εμυρίστηκα. Να θεωρήσω ότι δεν είμαι ολοκληρωμένη Κυπραία;

  6. fei permalink
    02/10/2008 08:42

    dont worry oute ego ida. ke ego imoun agioui sto sxolio. alla sovaro agioui…😦

  7. 02/10/2008 10:48

    auta einai pou mas menoun telika apo auta ta xronia kaka ta psemata. perimenoume tin sinexeia!

  8. ΟΛΓΑ permalink
    02/10/2008 11:01

    Το χειρότερο είναι να έχεις ένα γιό άριστο και να τον αποβάλλουν κάθε τρείς και λίγο για τις αταξίες που έκαμνεν. Ούλλοι ενομίζαν ότι ο γιός μου ήταν εγκληματίας όσπου τζιαι είπα τους στο σχολείο να μεν μου τηλεφωνούν γιατί η τηλεφωνήτρια στη δουλειά ελάλεν τους ούλλους τους συνάδελφους ότι ο ζερζεβούλης της Ολγας πάλε αποβλήθηκε. Ετηλεφωνούσαν του άντρα μου. Τώρα που πάω στο σχολείο για τον μικρό ντρέπομαι να δώ κάποιους καθηγητές τζιαι ποϋρίζω τους ή κάμνω πως εν τους θωρώ.

    Τζιαι ο φτωχός ο μικρός πρέπει να πείσει ότι δεν είναι ο ίδιος με τον άλλον στην πελλάρα.

  9. 02/10/2008 13:47

    Όλοι μικρότεροι κάναμε κάτι τέτοιες μαλακίες. Τι μου θύμισες τώρα…

  10. 03/10/2008 11:31

    “- Τωρά φταίω να σας αστράψω που έναν βουζουνόπατσο να λουβίσει η κκελλέ σας πας τον πίνακα??

    (Θα την θυμάμαι όσο ζω αυτή την ΑΤΑΚΑΡΑ!)”

    Κι εγώ το ίδιο, εκτός κι αν ρήξεις υπότιτλους…😀

  11. κι αγνάντευε... permalink
    03/10/2008 22:05

    Χααχααααχαα καλόοοοο… μετάφραση για τον mpampakiQ: Τωρά φταίω να σας αστράψω(= να σας ρίξω) που έναν βουζουνόπατσο (από μία σφαλιάρα) να λουβίσει (να συντριβεί) η κκελλέ σας (το κεφάλι σας) πας (πάνω)τον πίνακα. Πολλή βία ρε παιδί μου!🙂

  12. 05/10/2008 09:09

    ανησυχω για τα ατομα που θα υπογραψεις ως ψυχιατρος για να μπουν σε ιδρυμα🙂

  13. 05/10/2008 16:43

    oti thimase..

  14. 05/10/2008 23:08

    χαχαχαχα με άκουσε η γειτονιά από τα γέλια, κάναμε και μεις τέτοια με αμπούλες βρόμας και βρομούσες!! χάος στο γυμνάσιο για βδομάδες

  15. Maria _teos latinistria permalink
    06/10/2008 20:46

    Εμείς κάναμε καταλήψεις κάθε 1η – 2η δεκέμβρη για να κάτσουμε όλο το μήνα με τισ διακοπέ χριστουγέννων κλπ. Μια φορά λοιπόν τα πήρε η γυμνασιάρχισσα στην κράνα πολύ άσχημα και όπως ήσαντε οι αρχηγοί της κατάληψης και καλά μπροστά της και της έλαν αιτήματα, δίνει μία με το χέρι της για φάπα, εκείνοι έσκυψαν μη τους πάρει η ξανάστροφη και η χερούκλα της κατέληξε στο πρόσωπο του θεολόγου που ήταν δίπλα της προς συνετισμό των καταληψιών. το τι έγινε παιδιά στο σχολείο δε λέγεται: εμείς να έχουμε ξεραθεί στα γέλια, αυτή να θέλει να την καταπιεί η γη και ο κακομοίρης ο θεολόγος να είναι έτοιμος να βάλει τα κλάμματα. Τραγικό και κωμικό συγχρόνως. Μία άλλη φορά, είχαμε πάρει το σκελετό για το μάθημα βιολογίας και τον είχαμε ντύσει βρικόλακα με ψηλό καπέλο (μια γλάστρα με μαύρη κουκούλα από πάνω), μπέρτα (το δικό μου μπουφάν μαζί με το μουφάν μιας συμμαθήτριας), και τσιγάρο στο χέρι. Αλλά το καλύτερο το κάναμε στο λύκειο όπου είχαμε βάλει 3 νωπά καλαμαράκια στην καρέκλα του καθηγητή για να γλιστρήσει προς τα πίσω μετην καρέκλα. Θεολόγος -πάλι- την έπαθε. Έκατσε και βρέθηκε με τα πόδια ψηλά φωνάζοντας “Βοηθεια παλιοτόμαραααα”” -)))

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: