Skip to content

Που Πας Ξεβράκωτη στ’Αγγούρια?

30/07/2008

Ήμουν που λες στη Βουδαπέστη. Ήταν Κυριακή και είχαμε μαζευτεί κάπου, προφανώς δεν έχει σημασία ο χώρος γιατί δεν τον θυμάμαι. Εκεί ήταν ο φίλος μου ο Πρόεδρος, καθώς και άτομα που σπουδάζανε στο Σέγκετ, και προφανώς είχαν έρθει Βουδαπέστη για το Σαββατοκύριακο, όπως συνηθίζανε. Εκεί ήταν και ο Άρης ο παροδικός επισκέπτης μου, και επίσης εκεί ήταν και άτομα που δεν είχαν καμία σχέση με τη Βουδαπέστη, όπως ένας γκόμενος που είχα προ αρχαιοτάτων χρόνων (δεκαετία και βάλε),  ο Μιχάλης, με τον οποίο πρέπει να είχα μυστικό από τον Άρη φλερτ, μια που παρά τις καλές φιλικές μας σχέσεις μετά τον χωρισμό μας, θεωρούσα πως δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι για να δεχτούμε πως είτε ο ένας είτε ο άλλος έχει προχωρήσει.

Τα παιδιά του Σέγκετ, την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, θα ανεβάζανε ένα θεατρικό για τους ελληνόφωνες φοιτητές του Σέγκετ, και ζητήσανε από μένα να παίξω έναν από τους ρόλους, καθώς γνωρίζανε ότι το’χω κρίνοντας από τις θεατρικές παραστάσεις που είχα ανεβάσει στη Βουδαπέστη. Δέχτηκα μετά χαράς! Χρειαζόντουσαν όμως κι έναν άντρα, και ο μόνος που προσφέρθηκε με ενθουσιασμό ήταν ο Μιχάλης.

Τα παιδιά του Σέγκετ αναχωρήσανε για Σέγκετ, κι ο καθένας από μας πήγε σπίτι του για να συναντηθούμε την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, και να πάμε όλοι μαζί Σέγκετ για την παράσταση. Εγώ πήγα σε ένα σπίτι όπου έμενα με τους γονείς μου (!!). Εκεί ακούστηκε η φωνή της λογικής (της μάνας μου δηλαδή) η οποία μου έκανε τον ενθουσιασμό θρύψαλα:

– Η παράσταση είναι έτοιμη ή θα την γράψεις εσύ;

– Δεν ξέρω.

– Κι αν είναι έτοιμη, ποιο ρόλο θα’χεις;

– Δεν ξέρω.

– Δεν θα’πρεπε να διαβάσεις το κείμενο πρώτα; Τι θα πας να παίξεις;

– Δεν ξέρω.

– Αν θα την γράψεις εσύ, πότε θα το κάνεις;

– Δεν ξέρω.

– Μήπως θα αυτοσχεδιάσετε;

– Αχ μακάρι!!

Όπως ήταν αναμενόμενο, με πλυμμήρισε το άγχος. Όμως δεν σκέφτηκα ούτε μια στιγμή να πυροβολήσω το Σέγκετ. Είχα δεσμευτεί κι αυτό ήταν δυνατότερο από την ασχετοσύνη μου.

Την επομένη, τη Δευτέρα δηλαδή, φορτονόμαστε όλοι στο τρένο για Σέγκετ. Μοιράστηκα τις ανησυχίες μου με τον Μιχάλη, κι αυτός το μόνο που είπε ανάμεσα σε χάχανα ήταν “Έλα καλέ, σιγά. Ότι κι αν είναι εμείς θα περάσουμε καλά!”. Αυτό κάπως με ηρέμησε. Δυόμιση ώρες μετά μας υποδέχτηκαν στον σταθμό τα παιδιά του Σέγκετ. Και μας πάνε απ’ευθείας στον χώρο όπου θα λάμβανε χώρα η παράσταση. Εκεί πληροφορήθηκα πως υπήρχε σενάριο.

Καθώς περίμενα να μου το φέρουνε, καθόμουν με τον Πρόεδρο, τον Μιχάλη, και τον Άρη. Και τότε ο Μιχάλης άνοιξε το στόμα του και είπε προ-πο: “Δεν είναι τέλεια που είμαστε μαζί εδώ τώρα; Μαζί σου περνάω υπέροχα! Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φαντάζομαι το μέλλον μας.”  Έβλεπα τον Άρη με την άκρη του ενός μου ματιού ενώ με το άλλο έκανα νόημα στον Μιχάλη να σκάσει.  Ο Άρης είχε σκύψει το κεφάλι και δεν έλεγε τίποτα. Μάλλον προσπαθούσε να χωνέψει το τι είχε ακούσει. Ο Μιχάλης χαπάρι δεν πήρε, παρά την αλληθωρία μου. Με αγκαλιάζει και συνεχίζει: “Εσύ πως βλέπεις το μέλλον μαζί μου;” Ήθελα να του πω, “Δεν ξέρω για το μέλλον μαζί σου, πάντως το δικό μου το βλέπω βαθιά μέσα στη γη μια που πολύ θα ήθελα να ανοίξει και να με καταπιεί, αυτή τη στιγμή!”. Αντ’αυτού, πήρα βαθιά αναπνοή σκεφτόμενη πως ότι έγινε έγινε και δυστυχώς δεν μπορώ να γυρίσω τον χρόνο πίσω (αν μπορούσα θα διάβαζα το σενάριο τουλάχιστον), και είπα με σκοτεινιασμένο βλέμμα, “Δεν ξέρω Μιχάλη μου. Πόσο φωτεινό να είναι όταν εγώ είμαι εδώ κι εσύ είσαι αλλού;”. Ο Μιχάλης σαν κλασσικός χαρούμενος και αισιόδοξος άνθρωπος δεν πτοείται, δεν τα βάζει κάτω, και φυσικά, δεν βγάζει τον σκασμό. “Οι αποστάσεις σήμερα είναι τόσο μικρές! Θα μπορώ να πετάγομαι να σε βλέπω κάθε εβδομάδα!”. “Έχω ήδη κάνει την απόσταση. Με τον σωστό άνθρωπο μπορεί να είναι ωραίο. Δεν παύει όμως να είναι βασανιστικό, και δεν με βλέπω να το ξανακάνω.” Επί τέλους ήρθε το σενάριο κι εγώ έγινα καπνός!

Το πήρα στα χέρια μου και ανακάλυψα πως ήταν καμιά διακοσαριά σελίδες, κι εγώ κατείχα έναν από τους πρωταγονιστικούς ρόλους. Ο Μιχάλης έναν μικρότερο. Άρχισα να το διαβάζω και ανακάλυψα πως ήταν γραμμένο σε greeklish και είχα την πρώτη ατάκα η οποία έλεγε “Na men mou fonazeis emena! Eipa sou pos eshei katsarides tzai xereis poso polla fooumai tis katsarides epeidh oi katsarides en katsarides!!”. (Περιορισμένης φαντασίας σενάριο.) Την έμαθα. Αλλά δεν προλάβαινα να μάθω τίποτα άλλο. Η παράσταση όπου να’ναι ξεκινούσε! Αν είχα διαβάσει τουλάχιστον το κείμενο προηγουμένως, θα μπορούσα να αυτοσχεδιάσω κάτι! Αλλά τώρα που δεν είχα ιδέα για τη συνέχεια της ιστορίας, τι σκατά θα έλεγα; Πότε έβγαινα στη σκηνή; Πότε μιλούσα;

“Έλα καλέ, σιγά. Ότι κι αν είναι εμείς θα περάσουμε καλά!” Τα λόγια του Μιχάλη ηχούσαν στα αυτιά μου σαν ληγμένο ηρεμιστικό. Είναι πολύ σημαντικό για μένα ο,τι αναλαμβάνω να το φέρνω εις πέρας στο έπακρο. Αυτή τη φορά θα γινόταν το άκρως αντίθετο. Το μόνο που με παρηγορούσε ήταν το ότι δεν ήμουν μόνη μου. Σκατά θα τα’κανε και ο Μιχάλης.

“Παιδιά ξεκινάμε!!”

Εμφανίζεται και ο Μιχάλης μες την τρελλή χαρά και μου λέει,

– Εγώ θα φύγω.

– ΤΙ?? Γιατί??

– Ε βαρέθηκα λίγο!

– Τι εννοείς βαρέθηκες?? Έχουμε παράσταση!

– Δεν θα παίξω βρε.

– Κι εγώ??

Με τραβούσανε ήδη για να βγω στη σκηνή. Ο Μιχάλης μου έκανε γειά μες το χαμόγελο, όπως και το σήμα της επιτυχίας, thumbs up.

Τι ώρα είναι; Ζέστη! Πολλή ζέστη! Τι ώρα είναι; Έχω μετακόμιση!

Ξύπνησα ιδρωμένη. Η ώρα ήταν 09:18. Καλά είναι, σκέφτηκα. Δεν άργησα πολύ.  Νιώθω μια πίεση στο κεφάλι, ελπίζω να μην γίνει πονοκέφαλος. Άνοιξα το στόμα μου διάπλατα και ανακάλυψα πως η γναθική μου κλείδωση πονούσε. Πάλι έτριζα τα δόντια μου. Καθώς άνοιγα τα παράθυρα να αεριστεί το σπίτι, σκεφτόμουνα το όνειρο και τι μπορεί να σημαίνει. Σπανίως βλέπω όνειρα, πόσο μάλλον τόσο ζωντανά, που να τα θυμάμαι μεταγενέστερα με μεγάλη λεπτομέρεια.

Την ερχόμενη Δευτέρα θα έχω την επίσημη απάντηση του ίντερβιου. Αν είναι θετική θα ενθουσιαστώ τόσο πολύ ώστε να μην σκεφτώ τις συνέπειες. Παρ’όλο που το’χω το θέμα, δεν θα ξέρω να βγάλω τα μάτια μου. Θα ξέρω μόνο την πρώτη Σουηδική ατάκα και ακολούθως το σενάριο θα μου είναι άγνωστο. Θα πρέπει να αυτοσχεδιάσω και πιθανότατα θα τα κάνω σκατά. Και σ’όλο αυτό θα είμαι μόνη. Ή τουλάχιστον αυτό ήθελε να μου πει το όνειρο.

Η Βουδαπέστη μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του οικείου, του μέρους όπου μπορώ να κάνω τα πάντα και να νιώθω άνετη, γιατί το γνωρίζω. Έξι χρόνια έζησα εκεί.

Το Σέγκετ μάλλον έπαιζε τον ρόλο του αγνώστου, του Örebro.

Τα παιδιά του Σέγκετ μπορεί να παίζαν τον ρόλο της φίλης μου της Πράκτωρ, που χαίρεται πολύ που θα δουλέψουμε μαζί, αλλά αυτή γνωρίζει το σενάριο, αφού δουλεύει εκεί τα τελευταία 2 χρόνια, κι έτσι είναι πολύ πιο ήρεμη από μένα.

Ο Μιχάλης μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του φανταστικού, θετικού συντρόφου, που πιθανότατα να νιώθω πως έχω ανάγκη. Ο οποίος παρόλο που με νοιάζεται, δεν σημαίνει πως μπορεί να μοιραστεί και την δική μου προσωπική φουρτούνα. Θα είναι απλός θεατής. Και αυτή είναι μάλλον η απόσταση που θα με κάνει να μην μπορέσω να συνυπάρξω μαζί του.

Ο Άρης μπορεί να έπαιζε τον ρόλο του παροδικού μου επισκέπτη, της ντροπής μου, της ντροπής της αποτυχίας, της ντροπής που θα ήθελα να κρύψω, να κρατήσω μυστική, μα αργά ή γρήγορα θα φανερωθεί.

Και οι γονείς μου; Αυτοί μάλλον έπαιζαν το alter ego μου, που είναι εκεί για να με προσγειώνει, και μαζί του να νιώθω πως δεν υπάρχει ντροπή, σε όποια αποτυχία.

Ή μπορεί το όνειρο να ήθελε να μου πει κάτι εντελώς διαφορετικό. Που να ξέρω; Ο Φρόυντ είμαι;

Πάω να κάνω καμιά risky μετακόμιση.

15 Comments leave one →
  1. 30/07/2008 14:11

    h filh sou h praktwr (pou grafei se greeklish..w!h symptwshs!) edwke sou ta senaria edw kai mhnes me pasa analysh kai leptomereia,toutesthn pote mpaineis,pote fkaineis,pote svínoun ta fwta,pote milas,pote lalas,pote dias toumpes ktl ktl ktl…ARA!!!!akyrh h analysh filenas an kai egelasa me thn psyxh mou…katse na ma8eis tis atakes sou!!!

    kane th metakomish sou twra kai ta ypoloipa as ta ston skhno8eth pou para8erizei stas italias auth th stigmh…xaxaxaxa:)

    praktwr (akou praktwr…what were you thinking?)
    :))))

  2. 30/07/2008 14:32

    Μήπως απλά σου έπεσε βαρύ το χθεσινό φαγητό;😉

  3. 30/07/2008 14:35

    MC
    Αν δεν ήσουν Πράκτωρ, δεν θα μου είχες δώσει όλες αυτές και άλλες πολλές πληροφορίες! That’s what I was thinking🙂

    Μπαμπάκης
    Και να’χα φάει βαριά χθες βράδυ (που δεν), μέχρι το πρωί που είδα το όνειρο, θα είχα χωνέψει! Τόσο επιφανειακός πια daddy cool? Τστστσ..

  4. 31/07/2008 13:04

    Γιατί το νοητικόν σου όργανον εθκιάλεξεν έναν πρόεδρον; Γιατί έβαλεν τούτον τον πρόεδρον να μιλά για το μέλλον σου για να ακούει ο Άρης χωρίς εσύ να μπορείς να τον σταματήσεις; Μπάς και ο Άρης εν άλλον πράμαν που θέλει να συμβολήσει που ότι νομίζεις;

    Άν εβαρύφαες εψές σημαίνει ότι το όνειρον εν ακόμα πιό αποκαλυπτικόν διότι ο νοητικός αστυνομικός που θκειαλέει τζαι λογοκρίνει τα σενάρια που θα φκούν στην φόραν εροχάλιζεν τζαι του εξέφυγεν μια σοβαρή αλήθκεια. Πάντως μπράβο της αυθόρμητης ορμής σου που του εγέλασεν τζαι σε έκαμεν πρωταγωνίστριαν. Τί πρωταγωνίστριαν. Προεδρίναν έπρεπεν να σε κάμει. Τι; δεν το αξίζεις; Αρώτα τον Άρην (της εξήγησης όχι του ονείρου). Όσον πάντως πιό σοβαρές για το συγνινισιακόν σου συμφέρον είναι οι αλήθκειες που εκπληρωσες στον ύπνον σου, τόσον θα σε οδηγήσει να αξηγήσεις το όνειρον λάθος ο αστυνομικός τωρά που εξύπνησεν. Τί λάθος δηλαδή; Σύμφωνα με τον νόμον και την τάξην έθελα να πώ. Δηλαδή σωστα!!

    :))))

  5. 31/07/2008 13:42

    “…Κάνει πως βλε… Κάνει πως βλέπει αριστερά
    Μα στα δεξά… μα στα δεξά κοιτάζει…”

    Ψαραντώνης

  6. Kai Na Katharisoume Tous Kakomoutsounous permalink
    31/07/2008 14:00

    Ψ, δεν ανοίγεις ακόμα ένα κεφάλαιο λέγω εγώ, γράφωντας κανένα τηλεοπτικό σενάριο τώρα που έχουν εκλείψει οι καλοί του είδους; Και άμα θές, μπορείς να πρωταγωνιστήσης κιόλας.

  7. 31/07/2008 15:16

    Καλέ, πριν καταλάβω ότι πρόκειται για όνειρο, μου φύγαν οι μασέλες. Λέω πού πήγαινε η δόκτωρ, χωρίς να ξέρει γρι από το σενάριο και από τις ατάκες!!!!!

  8. george permalink
    31/07/2008 15:47

    Mporei na mhn yparxei pleon mixalis alla yparxoume oloi emeis pu mpainobgainoume sto blog su gia na se kanoume na niwseis estw kai ligh sigouria pws sto telos 8a ta katafereis no matter what…o logos pu 8a eise mia xara eine aplos…fucking attitude dear…gi’auto giatre mhn skeftese tpt.ola 8a pane kala.
    p.s. kai an apotyxeis so what…h apotyxia se odhgei sthn epityxia.

  9. FILIPPPOS permalink
    31/07/2008 17:17

    Απογοήτευση..
    Ξεκινάς με τις καλύτερες προοπτικές, θα τα καταφέρει ή θα την γιαουρτώσουν, πριν η μετά το ξύλο, καημένα νυχάκια μου, κάπου στη μέση κάνεις κοιλιά και στο τέλος αντί για κρεσέντο κανεις πουφ και όλα εξατμίζονται με την πραγματικότητα.

    Σοβαρά τωρά.. νομίζω ότι μεγάλη πόρτα θα διαβείς και πολλά λεφτά θα πάρεις. Να προσέχεις το πρώτο δεκαήμερο του αυγούστου διότι ο ανάστροφος ερμής στην αφροδίτη δεν ευνοεί τα ερωτικά σου. Να καρτεράς τον άρη.

  10. 31/07/2008 18:25

    Έχει ανάδρομο Ερμή;;;

    Φτού!!

  11. 31/07/2008 23:25

    εκτός από ανάδρομο ερμή έχει και έκλειψη.

    αλλά μη μασάς, όλα καλά θα πάνε ρε!!!

  12. dimitris permalink
    02/08/2008 09:39

    exeretiko kimeno…hriazese epigontos diakopes🙂

  13. 03/08/2008 07:17

    Ή το φαγητό, ή το ποτό, ή κάποια βαθιά κρυμμένα απωθημένα έφεραν αυτό το αποτέλεσμα. Δεν εξηγείται αλλιώς:) Μέρα καλή

  14. ελένη permalink
    03/08/2008 22:31

    γιατρέ μου, όλα θα παν καλά. Απλώς μεν χάσεις το χιούμορ σου κ μη ξεχνάς να βλέπεις κ δεξιά κ αριστερά, κ πάνω κ κάτω, όχι μόνο μπροστά. Θαυμάζω σε πολλά που δε συμβιβάζεσαι, γιαυτό είμαι σίγουρη πως όλα θα παν όπως τα χρειάζεσαι!

  15. 04/08/2008 18:58

    Όνειρο ήταν ψέμα ούτε καν ανάμνηση για να το σκέφτεσε. 🙂

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: