Skip to content

Που πας ρε Καραμήτρο;

30/05/2008

Ένα ανοιξιάτικο βραδάκι αποφάσισα να πάω για μπύρες. Βραδάκι τρόπος του λέγειν δηλαδή γιατί τέτοια εποχή στη Στοκχόλμη όσο και βράδυ να είναι, ποτέ δεν είναι αρκετά σκοτεινά. Πήγα λοιπόν στο Södermalm, ένα εκ των νησιών που αποτελούν την κεντρική Στοκχόλμη και η νυχτερινή ζωή ακμάζει τώρα που ανοίγει ο καιρός. Ήταν καθημερινή και το τελευταίο μετρό για την στάση μου έφευγε σχετικά νωρίς, κατά τις 23:30. Ήμουν στα μισά της 2ης μπύρας όταν συνειδητοποίησα πως σε 10 λεπτά το πολύ πρέπει να βρίσκομαι στο μετρό γιατί αλλιώς θα μεγάλωνε αισθητά η πιθανότητα να την έβγαζα σε κανένα παγκάκι για το βράδυ, μια που το να πάρεις ταξί στη Στοκχόλμη για μια τέτοια απόσταση θα σου στοιχίσει τουλάχιστον 100 ευρώ. Πίνω μονορούφι την μπύρα λοιπόν και μια και δυο βρίσκομαι στο μετρό.

Μπαίνω μέσα, κάθομαι, και μετρώ τις στάσεις που θα χρειαστεί να διανύσω μέχρι να φτάσω σπίτι μου (βλ. οδός Χωράφια, αριθμός Αγκάθια). Είκοσι τρεις (23) στάσεις. Μάλιστα. Στην 4η περίπου στάση αντιλαμβάνομαι πως ναι μεν έχω πιει 2 μπύρες, δεν έχω κατουρήσει όμως. Και μόλις μου’ρθε. Ψυχραιμία. Θα κάνω υπομονή. 19 στάσεις μένουνε. Μισή ωρίτσα. Τι είναι μισή ωρίτσα;

Όπως μάλλον θα γνωρίζεις, από την στιγμή που πρωτοακούς την κύστη σου να φωνάζει πως θέλει επιτατικά να αδειάσει, κάθε λεπτό που περνά, η ανάγκη για ξαλάφρωμα μεγαλώνει εκθετικά. Το 1ο λεπτό θες να πας 1 φορά τουαλέτα, το 2ο λεπτό θες να πας 2 φορές, το 3ο λεπτό θες να πας 4 φορές, το 10ο λεπτό θες να πας 30 φορές κοκ. Κάθε στάση και καημός. Το σταμάτημα του μετρό πίεζε περισσότερο την κύστη μου έναντι του παντελονιού μου και το κάτουρο κατέβαινε όλο και πιο χαμηλά.

Καθόμουν στην καρέκλα δίπλα στο παράθυρο και προσπαθούσα να σκεφτώ κάτι ανάλαφρο για να μην σκέφτομαι ότι σύντομα θα πρέπει να ξεκουμπώσω το παντελόνι μου. Έρχεται σε κάποια στιγμή, γύρω στην 6η στάση και κάθεται απέναντι μου διαγωνίως (στην καρέκλα του διαδρόμου), μια μαύρη κοπέλα, με ένα εκατομμύριο πλεξούδες και φλιπ φλοπ τα οποία κυκλοφορούσαν το κορμί της τις προηγούμενες 16 ώρες. Της χαμογελάω, μου χαμογελάει, και πιάνει το κινητό. Και αρχίζει να μιλάει, μάλλον με γκόμενο γιατί ακουγόταν πολύ δραματική η συζήτηση. Μες το δράμα της, την αφαιρεί τα φλιπ φλοπ και ακουμπά τα πόδια της στην απέναντι της καρέκλα, δηλαδή ακριβώς δίπλα μου.

Δε με φτάναν όλα τα άλλα, τώρα είχα και πόδια δίπλα μου.

Ξένα πόδια δίπλα μου. Γυμνά πόδια δίπλα μου. Μαύρα πόδια με άσπρες πατούσες δίπλα μου (how weird is that?). Πόδια που περπατούσαν με φλιπ φλοπ για τουλάχιστον 16 ώρες. Πόδια που σαν εμπόδιο με είχαν αποκλείσει από την ελευθερία μου.

Οϊμέ!!

Μια η εξοντωτική πίεση στην κύστη μου, μια το μετρό που φρενάριζε απότομα στις στάσεις, μια το μετρό που κουνιόταν, μια τα μαύρα πόδια με τις άσπρες πατούσες, μια το ατελείωτο δράμα που ζούσε η τύπισσα με τα πόδια, ή που θα ξερνούσα, ή που θα τα αμολούσα και θα μας έπαιρνε όλους.

Είμαστε πια στην στάση 15. Έχω ήδη αλλάξει τρία χρώματα και πάω για το τέταρτο. Έχω ιδρώσει με κρύο και θερμοκρασίας δωματίου ιδρώτα επανειλημμένα. Εδώ και ώρα δοκιμάζω την ελαστικότητα του προσώπου μου ενώ ανακαλύπτω νέες εκφράσεις που να δηλώνουν απελπισία. Θάβω το πρόσωπο μου μες τις παλάμες μου. Αλλάζω στάση. Ξανααλλάζω. Ξανααλλάζω. Καμιά στάση δε με βολεύει. Ξεκουμπώνω το παντελόνι μου. Η τύπισσα με τα πόδια γουρλώνει τα μάτια. Θέλω να της πω, «έχουμε παραγνωριστεί εδώ και ώρα», αλλά αντ’αυτού κοιτάω με νόημα τα πόδια της. Καταραμένη ναυτία. Η τύπισσα με τα πόδια συνεχίζει την δραματική συζήτηση και πλέον μυξοκλαίει. Άλλοι κατουριούνται, άλλοι κλαίνε. Τραβώ τα μαλλιά μου για να συγχύσω το σώμα μου, πέρκι συγκεντρωθεί στον πόνο εκείνο.

Μεταξύ της στάσης 17 και 18 η τύπισσα κατεβάζει τα πόδια της από τη δίπλα μου καρέκλα και αυτομάτως νιώθω μια ανακούφιση. Στη στάση 18 κατεβαίνει. Το ίδιο και το κάτουρο μου. Κατεβαίνει πιο κάτω. Η ανακούφιση δεν κράτησε πολύ. «Άντεξε», λέω στον εαυτό μου. Πέντε στάσεις μείνανε. Πέντε στάσεις και 10 λεπτά περπάτημα. Αν το κάνω τρέχοντας τα λεπτά μειώνονται στα 7. Αυτό γιατί στα μισά του δρόμου η γλώσσα μου θα έχει ακουμπήσει την άσφαλτο. Άτιμο τσιγάρο!

Ψάχνω στην τσάντα μου γυρεύοντας χαρτομάντιλα. Θα τα κάνω στο πάρκο έξω από τη στάση του μετρό, σκέφτομαι, δεν πρόκειται να αντέξω παραπάνω. Τόσοι σκύλοι κατουράνε εκεί, το δικό τους κάτουρο είναι πιο οικολογικό; Κοτζάμ τσάντα του Σπορτ Μπίλη, περιέχει από αυτοκίνητα μέχρι αντίσκηνα, και ένα χαρτομάντιλο δεν περιέχει! Ούτε καν ένα πάμπερς! Ντροπή και αίσχος! Πλέον κουνιέμαι πέρα δώθε σαν τρόφιμος ψυχιατρίου. Τώρα θα μου φύγουν. Όχι, τώρα. Πάει, θα μου φύγουν δεν υπάρχει αμφιβολία! Τέσσερις στάσεις μείνανε, κουράγιο! Χάθηκε να με κάνεις αμφίβιο ρε Μεγάλε; Δεν θα είχα τέτοια προβλήματα!

Τρεις στάσεις πριν την τελική ορμώ έξω από το μετρό με ρίσκο να μην περνάει άλλο, αλλά δεν με ένοιαζε! Θα πήγαινα σπίτι με τα πόδια μέσα στην ερημιά, όσες ώρες και να μου έπαιρνε λόγω του ότι θα χανόμουνα καμιά πενηνταριά φορές στο δρόμο. Αυτό που έπρεπε να γίνει τώρα πάση θυσία ήταν να κατουρήσω!

Τρέχω στο γραφείο εισιτηρίων στο οποίο κάθονταν δύο υπάλληλοι, μαύροι κι αυτοί. Ρωτώγεμάτη απόγνωση και αγωνία «Excuse me, is there a toilet around here???». Οι μαύροι κοιτιούνται και τα μάτια τους μαρτυράνε πως ο σταθμός αυτός δεν διαθέτει απόπατο. Γυρνάνε την ματιά τους ξανά πάνω μου, διακρίνουν την παραθκιάνταλη στάση του σώματος μου, το ξεκουμπωμένο μου παντελόνι, και την απελπισία στο βλέμμα μου, και χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση μου ανακοινώνει ο ένας «You can use our toilet», και με αφήνει να περάσω στα ενδότερα.

Φωνάζοντας (κυριολεκτικά φωνάζοντας) «Thank youuuuuuuuuuu» μπαίνω φορτσάτη στην τουαλέτα, και σε χρόνο ντε τε κατεβάζω τα ρούχα που παρά λίγο να νιώσουν να βρέχονται, όχι από νερό ή καφέ ή χυμό ή μπύρα όπως είναι συνηθισμένα, αλλά από κάτουρο. Τους στέρησα δηλαδή μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Φαντάζομαι πως με συγχώρεσαν. Παίρνω στάση ασφαλούς απόστασης από το καθίκι και…. πshhhhhhh….. ξεκινά η ιεροτελεστία. Κατουρούσα για περίπου μισή ώρα (ή τόσο το ένιωσα) ένα ολόκληρο ντεπόζιτο. Ήθελα να λιποθυμήσω από την συγκίνηση. Και όταν άδειασε το ντεπόζιτο, σφίχτηκα ακόμα λίγο και ου λα λα είχα κι άλλο απόθεμα. Και μετά κι άλλο. Κι άλλο. Στο τρίτο κι άλλο μας τελείωσε.

Βγήκα από την τουαλέτα άλλος άνθρωπος. Ευχαρίστησα με μέγιστη ευλάβεια τους δημόσιους υπαλλήλους που με εξυπηρέτησαν στην ώρα της ύστατης απελπισίας μου, και βγήκα στην πλατφόρμα ελπίζοντας να περνάει κι άλλο μετρό. Περπατούσα ανάλαφρα, σαν να είχα μόλις ξεφορτωθεί ένα ολόκληρο ντεπόζιτο. Ένιωσα το αεράκι να μου χαϊδεύει τα ταλαιπωρημένα μου μάγουλα, που σιγά σιγά χάναν το πράσινο χρώμα που είχαν προσφάτως αποκτήσει, και ξαναβρίσκαν το χλωμό φυσικό τους. Με μεγάλη μου χαρά ανακάλυψα πως σε 9 λεπτά θα περνούσε το τελευταίο μετρό. Ήμουν τόσο ευτυχισμένη!!

Ηθικό δίδαγμα: Αν θα πιείς, ΚΑΤΟΥΡΑ.

ΥΓ. Πε τζαι να πεις, εκατουρήθηκα.

24 Comments leave one →
  1. 30/05/2008 06:25

    Ίντα σαν έν έθελε να κατουρήσω έκαμες τη δική μου κύστη να κατουρήσει άλλη φορά που θα πας για μπύρα καλού κακού φόρα κάτι για την ακράτια ,Τι αγωνία και αυτή πρωί πρωί .Φιλιά :p

  2. unclescrooge permalink
    30/05/2008 10:06

    Καλά, γέλασα πολύ με το Post. Έχω βρεθεί κι εγώ σε ανάλογη κατάσταση, αλλά η περιγραφή σου μου δημιούργησε άγχος για το αν θα καταφέρεις να… προλάβεις!! Καλημέρα!!

  3. 30/05/2008 10:32

    χαχαχαχαχα!!!! (κατουρήθηκα απ’ το γέλιο, να με ακούσει τζιαι κανένας τζιαι να με φκάλει πελλή που γελώ μόνη μου)

  4. 30/05/2008 11:54

    παθαίνω το ΓΕΛΙΑ συχνά τούντο πράμα. Το shiρόττερο μου ήταν Αγιά Ναπα- Λευκωσία highway τζαι γω να προσπαθώ να μεν πεθάνω!

    Πλέον εκοψα τις παραπάνω που 1-2 μπύρες έξω (γιατί μετά απλά θέλω ενα toilet να ρκετε μαζί μου). Τζαι ΠΑΝΤΑ πριν φύω πάω για κατούρημα.

    Ωραίες φάσεις.

    Πόσα διάς για το μετρό? Έχει τίποτε αλαφρυντικά για τους φοιτητές κτλ?

  5. 30/05/2008 14:09

    Χάχα!! Πολλά δυνατό! Παθαίνω το all the time, καμιά φορά όμως εν αθυμούμαι να ήταν τόσο δραματικό.. Συνήθως συγκρατούμαι μες το λεωφορείο τζιαι τα τελευταία 50 μέτρα που περπατώ που τη στάση ως το σπίτι παθαίνω πανικό! Τζιαι μες το ασανσέρ σχεδόν γονατώ! Έδωσες το πολλά ωραία

  6. Seaviewer permalink
    30/05/2008 15:36

    ουούφ…., ξαλάφρωσα. αααααααα….!!!!!!

  7. 30/05/2008 16:05

    Εξαιρετικό κείμενο! συγχαρητήρια!
    Αν σε μια κλίμακα ο οργασμός πιάνει 10, το καταπιεσμένο κατούρημα φτάνει άνετα τα 6

  8. κι αγνάντευε... permalink
    30/05/2008 22:57

    Υπάρχουν και χειρότερα… αλλά άσε καλύτερα!😀

  9. giatrina permalink
    30/05/2008 23:52

    Hahah! Ενόμιζα μόνο εγώ τα παθαίνω τούτα κ ένιωθα πολλά ..χμμ..παραθκιάνταλη😳 Αλλά παθαίνουν το πολλοι τελικά. Το χειρότερο μου ήταν όταν εδιούσαμε εισαγωγικές–λίο ο καφές, λίο το μισό λίτρο νερό που ήπια, άντεχα, άντεχα, ε στο τέλος ήταν να σπάσω–επαρέτησα το γραπτό κ έφυα κ όποιον πάρει ο χάρος !🙄

  10. george permalink
    31/05/2008 02:24

    H pio wraia istoria, me katourima, pu exw diavasei mexri shmera…ela…dont worry…ti 8a htan h mpyra xwris tis “parenergies” ths? akoma ena h8iko didagma… pies afova…an katouri8eis mporeis na stirizese sto dhmosio… ektos an eise stin kypro!!!

  11. evitac permalink
    31/05/2008 03:28

    At least εσύ ήβρες τουαλέτα. Εγώ στην Ιταλιά εχτύπησα κουδούνι σπιτιού για να κατουρίσω!
    Και εσύ κουκλίτσα μου δε ξέρεις ότι πριν φύγουμε από το σπίτι, τη δουλεία, το κλάπ, το καφε κτλ, ρίχνουμε μια βόλτα στη τουαλέτα;

    Ελά στο κουπιούτερ της δουλείας εννα κλειδώσω την σελίδα σου να μεν μπορώ να μπω. Εν γίνεται να γελώ μόνη μου σαν εν γεμάτο κόσμο το γραφείο!

  12. 31/05/2008 13:34

    Σταλαματιά, σκέφτηκα τον μόνιμο ουροκαθετήρα. Είναι η μοναδική φορά που το βρήκα καλή λύση για τον εαυτό μου.

    Unclescrooge, είδες, παρά τρίχα. Καλώς όρισες!

    Κρίση Ταυτότητας, τι στερεότυπο κι αυτό, να πρέπει να είσαι τρελλός για να γελάς μόνος σου!

    RoAm, το μηνιαίο εισιτήριο κοστίζει περίπου 75 ευρώ, και με αυτό μπορείς να χρησιμοποιήσεις όποια συγκοινωνία θες, όχι μόνο μετρό. Δεν γνωρίζω αν έχει ελαφρυντικά για φοιτητές διότι δεν είμαι πλέον φοιτήτρια (αχ!), αν και φαντάζομαι πως έχει.

    Τσαρτελλούι, το γονάτισμα στο ασανσέρ είναι παλιά μου τέχνη κόσκινο. Και απλή οδοντόκρεμα σχετικά με αυτό που περιγράφω.

    Seaviewer συγχαρητήρια. Ομοιοπαθείς.🙂

    Έλατο Χελιδόνι, σε μια κλίμακα όπου ο (καλός) οργασμός φτάνει το 10, το καταπιεσμένο κατούρημα φτάνει επίσης το 10. Μιλώ από εμπειρία (πρόσφατη).

    Κι αγνάντευε, είμαι σίγουρη. Το να σου φύγουν είναι όντως χειρότερο. Όμως υπάρχει μια κουβέντα που λέει “It’s always darkest just before it goes pitch black”.

    Giatrina σε κάτι τέτοιες στιγμές αναλογίζεσαι πόσο ασήμαντα είναι τα “σημαντικά” πράγματα στη ζωή μας, σε σχέση με ένα καλό κατούρημα.

    George να’σαι καλά. Τα κομπλιμέντα σου με αναζωογονούν :Ρ

    Εβίτα, οι Ιταλοί προφανώς σου άνοιξαν την τουαλέτα τους διάπλατα. Οι Σουηδοί δεν θα μου άνοιγαν ούτε την εξώπορτα και θα αναγκαζόμουν να κατουρήσω στον κήπο τους🙂
    Tip: Να περιμένεις να φεύγει ο κόσμος και μετά να μπαίνεις στο μπλογκ.

  13. mkleanth1 permalink
    01/06/2008 03:13

    🙂
    Telos kalo, ola kala!!!

  14. addictedtothinking permalink
    01/06/2008 05:11

    Ηθικό δίδαγμα: Αν θα πιεις κράτα το μπουκάλι!

    Α κι ευχαριστώ που πέρασες!

  15. 01/06/2008 16:57

    Δόκτωρ μου,
    να σαι καλά. Μ’ έκανες και γέλασα πάλι… Την άλλη φορά να κουβαλάς μαζί σου πάνες για ενήλικους….

  16. 01/06/2008 17:35

    Στο φιλί τζαι στην κατούρα,
    ας την ζυγαριά τζαι βούρα!

  17. firfiris permalink
    02/06/2008 09:42

    pou imoun moron jie erkoumastan lemeson elalen mou o papas mou “katourate prin na fyoumen”.

    an den mporeis na ta krataas panw sou i an den katouras egaira, den ftaime emeis🙂

  18. 02/06/2008 09:43

    Καλά, όλοι οι κύπριοι έχεται τόσο χιούμορ η μόνο αυτοί που έτυχε να διαβάσω? Σώθηκες την τελευταία στιγμή!
    καλημέρα

  19. 02/06/2008 13:56

    Όση ώρα το διάβαζα με έπιασε και μένα ένα σφύξημο, εδώ που τα λέμε (έχω πιει και 2 καφέδες extra large από το πρωί). Ευτυχώς που είχε και άλλο τρένο δεν λες;😀

  20. 02/06/2008 14:10

    mkleanth1
    Αυτό ξαναπές το. Καλώς όρισες.

    addictedtothinking
    Τι να μου κάνει το μπουκάλι; Η δική μου ουρήθρα δεν εξέχει από το υπόλοιπο μου σώμα σαν την δική σου!

    Μερόπη
    Η πάνα είναι πλέον απαραίτητο αξεσουάρ.

    Κακομούτσουνε
    ΧΑΧΑΧΑ

    Φιρφιρή
    Μακάρι να μάθαινα από τα λάθη μου!

    Σοφία
    Υποκειμενικά θα σου απαντήσω πως “ΝΑΙ”.
    Αντικειμενικά όμως κανένας δε με φτάνει!🙂
    Καλώς όρισες.

    Μαρία
    Απόδειξη ότι με αγαπάει ο πλάστης μου παρ’όλο που δεν με έκανε αμφίβιο.

  21. rose18 permalink
    02/06/2008 15:08

    Πολλά δυνατό ποστ!!Ευτηχώς που εν τα έκαμες πάνω σου δηλαδή!!

  22. dokisisofi permalink
    08/06/2008 23:26

    Αν ήταν λευκή δηλαδή η κοπέλα που άπλωνε τα πόδια της και είχε ροζ πατούσες εσύ δε θα είχες πρόβλημα ? Θα κατουρούσες προώρως από τη χαρά σου? Σε ενόχλησαν τα μαύρα πόδια με τις άσπρες πατούσες?
    Έλεος…

Trackbacks

  1. Dr. Ψωναρα’s Corner
  2. Δύο Χρόνια Προσφοράς και Ζήτησης « Dr. Ψωναρα’s Corner

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: