Skip to content

Το Φιλοσόφησα το Πράμα

26/04/2008

Blogάκι μου,

Η αντίστροφη μέτρηση είναι πλέον γεγονός. Σε λιγότερο από μια βδομάδα θα’μαστε σ’άλλη γη, σ’άλλα μέρη. Η καρδιά μου χτυπά γρήγορα στη σκέψη.

Είχα σχεδόν ένα εκατομμύριο θέματα να σχολιάσω μέσω σου τον τελευταίο μήνα. Σχολίασα καμιά 10αριά, πάλι καλά. Τις τελευταίες μέρες όμως χώθηκα για τα καλά. Ξέρεις τι παθαίνω μόλις χωθώ μέσα σε κάτι: Δεν με απασχολεί τίποτα άλλο. Όσα εκατομμύρια και να’ναι. Δεν μου βγαίνει δηλαδή.

Δεν είχα καμία όρεξη να σχολιάσω αυτό που κάνω όλη μέρα, δηλαδή το να ψάχνω μανιωδώς αγγελίες, πληροφορίες και μηνύματα για τα της αναχώρησης και γεμίζω με άγχος μέχρι βρουξισμού. Ούτε το άλλο που κάνω όλη μέρα είχα όρεξη να σχολιάσω, δηλαδή το ότι αποχαιρετώ λίγο λίγο τους δικούς μου ανθρώπους και τα μέρη που θα μου λείψουν. Είτε το θέλω είτε όχι, είναι πολύ συναισθηματική εποχή και δεν γουστάρω να καταπιέζομαι για να είμαι τάχα δυνατή. Δεν έχω κόψει κανέναν ομφάλιο λώρο και ούτε και το επιθυμώ πλέον. Η ύπαρξή του μου προσφέρει θαλπωρή και ασφάλεια. Ο ομφάλιος λώρος με δένει περισσότερο απ’όλα, με τον τόπο μου, την Κύπρο, την Λεμεσό.

Τι αποτελεί τον τόπο μου: Οι άνθρωποι οι δικοί μου και οι ξένοι, η μυρωδιά του αέρα, η υφή του, το φάτσηιμα της γλώσσας μου άμαν μιλώ, η ανάμνηση του ότι φύτρωσα και μεγάλωσα, δημιουργήθηκα (κυρίως) εκεί. Η δική μου ανάμνηση δεν είναι οδυνηρή. Το αντίθετο. Η σχέση μου με τον τόπο μου σ’αυτή την προσωρινή μου επιστροφή, μεταξύ σπουδών και ειδικότητας, ωρίμασε και έδεσε.

Είναι ειρωνεία αυτό. Τα γαμοσταυρίδια που ρίχνω γι’αυτή τη χώρα και τα δυσλειτουργικά κοινωνικά της συστήματα δεν τα έριξα ούτε στο εν δέκατο για την Ουγγαρία, που στο κάτω κάτω ούτε τόπος μου ήταν. Και δεν ήταν πως δεν δυσλειτουργούν κι εκεί. Δεν είναι πως δε με δυσκολέψαν. Στην Βουδαπέστη του 2001 κανείς δεν μιλούσε αγγλικά πέραν του yes, no, και εγώ δεν μιλούσα ουγγρικά πέραν του egészségedre (=στην υγειά σου – η αλκοόλα να πούμε, δεν έβρισκα άλλο γλωσσοδέτη). Επίσης στη Βουδαπέστη του 2001 τα ανεξίτηλα σημάδια του υπαρκτού σοσιαλισμού ήταν ακόμη νωπά. Πολύ δυσκολεύτηκα, πολύ περισσότερο απ’ότι θα δυσκολευόμουν στην χώρα μου (όπου το μόνο που με βάζει μέσα είναι ότι είμαι ντόπια και μπορεί να έχω μέσον). Μα πάλι, το γαμοσταυρίδι δεν συγκρίνεται.

Την Σουηδία τώρα… έχω αρχίσει να την βρίζω δειλά δειλά. Στη Σουηδία βλέπεις, μόνο η αρχή είναι δύσκολη, αλλά φρόντισαν να την κάνουν όσο το δυνατό πιο δύσκολη, έτσι, για το χάζι (γνώμη μου). Δεν μπορεί να χωρέσει ο νους μου πως στην κατά τ’άλλα πιο οργανωμένη χώρα του κόσμου, το να βρεις διαμέρισμα να νοικιάσεις είναι δυσκολότερο από το να βρεις δουλειά, και σου παίρνει πάνω κάτω ένα μήνα. Μόνο εγώ το βρίσκω γελοίο; Μα ξέρω πως το γαμοσταυρίδι για την Κύπρο θα είναι πάντοτε δυνατότερο. Διότι κόφτει με παραπάνω.

Όπου γης, πατρίς. Εκεί όπου ζω δένομαι. Με τους ανθρώπους, με τη ζωή μου. Και δένομαι για να κρατιέμαι εκεί. Φημίζομαι (μέσα μου) για τις τάσεις φυγής μου και πάντα ψάχνω να ριζώσω για να μην με απασχολεί πια η φυγή. Γι’αυτό στενοχωριόμουν όταν έφευγα από την Βουδαπέστη όπου είχα ριζώσει για να’ρθω για λίγο στην Κύπρο. Και γι’αυτό μερικές μέρες αργότερα, στενοχωριόμουν όταν έφευγα από την Κύπρο που είναι η πρώτη μου ρίζα, για να επιστρέψω Βουδαπέστη. Υπήρχε διχασμός. Είναι παρανοϊκό, άλλαζε μορφές όμως κράτησε την ένταση του σε όλα τα 6 χρόνια. Μετά την στενοχώρια (και ενίοτε οδυρμό) αποφάσιζα πως είμαι απλά μια drama queen αφού σύντομα προσαρμοζόμουν στο περιβάλλον μου. Με μεγαλύτερη ευκολία στη Βουδαπέστη παρά στη Λεμεσό (!).

Προσπαθώ να θυμηθώ τι με χαλούσε τόσο μα τόσο πολύ στο ότι επιστρέφοντας στην Κύπρο με το πέρας των σπουδών μου, θα έμενα με τους γονείς μου στο σπίτι τους. Και θυμάμαι σκέψεις σαν “θα είναι σαν να είμαι ακόμα σχολείο”, “μα έμενα 6 χρόνια μόνη μου”, “once you go black, you never go back” και άλλα υπαρξιακά. Προσπαθώ να θυμηθώ τι δικαίωμα μου είχαν δώσει αυτοί οι άνθρωποι για να σκέφτομαι έτσι. Μα δεν θυμάμαι. Τους τελευταίους 9 μήνες απολαμβάνω την πιο ήρεμη συμβίωση της ζωής μου. We are a lean mean oiled machine. Η αγάπη για τον τόπο μου ξεκινάει από την αγάπη για το σπίτι μου.

Δεν με ενδιαφέρει που δεν έχει ένα σωρό “ποιοτικά” στέκια να πάω να διασκεδάσω ή να κοινωνικοποιηθώ. Έχει λίγα και καλά που μου αρέσουν, την βρίσκω και νιώθω δικά μου, και αυτό με φτάνει. Και αυτά μου λείπουν.

Δεν είναι εδώ όλοι οι φίλοι μου, όμως εδώ είναι αρκετοί. Δεν νομίζω να σταματήσω ποτέ να γνωρίζω ανθρώπους και να επιδιώκω φιλίες, όμως μέσα μου σιχαίνομαι που πάλι αφήνω τους παλιούς μου φίλους πίσω. Το σιχαίνομαι περισσότερο από παλιά.

Η απέχθεια που νιώθω προς την κυπριακή οδική ασυνείδηση, την κυπριακή φιλαργυρία, την κυπριακή ημιμάθεια, την κυπριακή γαουροσύνη είναι 100% αυθεντική. Όμως μετά είναι και η κυπριακή φιλοτιμία και η κυπριακή αυθεντία, που όταν την συναντήσεις είναι δυνατότερη από όλες τις άλλες και σε συγκινεί.

Τα τελευταία χρόνια (από τον καιρό που άρχισα να εξασκώ την κριτική σκέψη) συνεχώς νιώθω μια άρνηση για την Κύπρο, βασισμένη στα σημεία που νιώθω απέχθεια. Μια άρνηση που στο τέλος της ημέρας είναι 100% μούφα, τίποτα άλλο από μια άμυνα για να απαλύνει ο πόνος της ξενιτιάς. Όσο και να προσπαθήσεις να ενταχθείς σε μια κοινωνία άλληνε, είσαι πάντα ξένος. Και για σένα και για τους ντόπιους (εχτός που την μάνα μου που εν έσιει πιο κυπραία καλαμαρού). Και κάνεις σκέψεις όπως “το σπίτι τους” για το σπίτι των γονιών σου, για να πεισθείς πως το δικό σου σπίτι δεν είναι εδώ, είναι αλλού, εκεί που εντάσσεσαι.

Ο δυσανάλογος χρόνος μέχρι να προσαρμοστώ κάθε φορά που επέστρεφα λόγω της άρνησης, και ο δυσανάλογος πόνος κάθε φορά που έφευγα λόγω του επαναλαμβανόμενου αισθήματος του “ξεριζωμού”, δείχνουν πόσο θα ήθελα, να ήθελα να μείνω εδώ.

Και να φανταστείς στο σπίτι μου μεγαλώσαμε ακούγοντας το εξής: “Δε βλέπετε τι γίνεται; Πηγαίνετε όπου είναι καλά για σας, και μείνετε εκεί, μην επιστρέψετε”. Όσο ήμουν σχολείο έλεγα: “Αμήν και πότε, να έρθει εκείνη η ώρα να φύγω και να μην ξαναγυρίσω”. Χρειάστηκε να φύγω για να αναθεωρήσω αυτή την άποψη και να αποδεχτώ πως υπάρχει και η πιθανότητα να θελήσω να επιστρέψω. Και φτάνω στο σήμερα για να καταλάβω πως ο μόνος λόγος που έφυγα εξ’αρχής είναι για να επιστρέψω, δριμύτερη.

Παρ’όλη λοιπόν την ενδόμυχη επιθυμία μου να θέλω να μείνω, η Κύπρος με διώχνει.

Με διώχνει επαγγελματικά. Οι φιλοδοξίες μου δεν μπορούν να γίνουν εφικτές στην Κύπρο, μέσω της Κύπρου. Ήθελα να γίνω γιατρός, πήγα στην Ουγγαρία. Θέλω να γίνω παιδοψυχίατρος, πάω στη Σουηδία. Κυνηγάω το καλύτερο για να το εφαρμόσω. Όμως στην Κύπρο θέλω να το εφαρμόσω.

Με διώχνει πνευματικά. Αν δεν ήμουν εκ φύσεως έξτρα κοινωνική, θα ήμουν περιθωριακό στοιχείο (με την καλή έννοια – και οι bloggers περιθωριακοί είναι, και είναι οραματιστές).

Απεχθάνομαι το απόλυτο περιθώριο. Γιατί αυτού του είδους το περιθώριο δεν ενδιαφέρεται να γίνει αποδεκτό από το σύνολο, ενδιαφέρεται να διατηρηθεί ως περιθώριο εις τους αιώνες των αιώνων.  Το κοινωνικό περιθώριο από την άλλη, γίνεται ευκολότερα αποδεκτό από το σύνολο γιατί δρα μέσα του, μαζί του. Αν ο κάθε ένας κοινωνικός περιθωριακός εκμεταλλευόταν τα ταλέντα και τις δεξιότητές του στο έπακρο, η γη θα μπορούσε να γυρίσει ανάποδα. (Αυτά είναι δικά μου παρεμπιπτόντως, δεν είναι επίσημοι κοινωνιολογικοί ορισμοί.)

Η πορεία του οραματιστή (χοντρά-χοντρά)

Οι οραματιστές μόλις πρωτογνωριστούν με της ζωής την αδικία, τόσο για τους ίδιους, αλλά κυρίως για τα παιδάκια στην Αιθιοπία που μια ζωή πεινάνε, τις φάλαινες στην Ιαπωνία που σφαγιάζονται, το περιβάλλον που καταστρέφεται, αποφασίζουν πως θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο. Μόλις αντιληφθούν πως εν τζαι η νεανική παραβατικότητα, και η βία στην οικογένεια, και ο εγωκεντρισμός, και η γη που εν ένα ππουστλικκούι μες το άπειρο, και το άπειρο που εν ένα ππουστλίκκι μες σ’ένα άλλο άπειρο, και “ποιο είναι το νόημα της ζωής?”, το αίσθημα μοναξιάς γίνεται απερίγραπτο και περνούν την πρώτη τους κατάθλιψη με περιεχόμενο “ματαιότης, ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης”.

Άμα αποδεχτούν πως δεν μπορούν έτσι απλά να αλλάξουν τον κόσμο (και την έχουν βγάλει ζωντανοί), οι πλείστοι τα παρατάνε και διανύουν την υπόλοιπη τους ζωή να μας τα πρήζουν πως τίποτα ποτέ δεν θα αλλάξει, ο,τι και να κάνουμε. Τους αναγνωρίζεις εύκολα. Είναι αυτοί που εκπέμπουν τόσο μεγάλη αρνητικότητα που θέλεις να τους δώκεις ένα γερό ταπάνι ξύλο.

Οι υπόλοιποι βρίσκουν την ψυχραιμία τους, και προσπαθούν να βρουν τρόπους δικούς τους να αλλάξουν έστω κάτι: Ο δάσκαλος να διοργανώσει μια εκστρατεία με την τάξη του για να γίνει ο Ακάμας εθνικός δρυμός, ο δημοσιογράφος να προσφέρει ευρέως ένα αντικειμενικό ενημερωτικό ντοκιμαντέρ, ο μεγαλοδικηγόρος να υποστηρίζει μόνο τους αθώους, ο μουσικός να συνθέτει μόνο κομμάτια με ποιότητα κτλ. Κοπιάζουν, θυσιάζουν, μα αποκτούν μακροχρόνια πείρα στα ταλέντα τους και το σύστημα που τα περιβάλλει, και με κάθε ευκαιρία παρουσιάζουν το έργο τους και γίνονται ολοένα και πιο αποδεκτοί.

Γίνεται. Φτάνουν ψηλά. Οι πλείστοι βολεύονται και λησμονούν, διαφθείρονται, ή αποτυγχάνουν. Λίγοι και εκλεκτοί είναι οι οραματιστές που παραμένουν αυθεντικοί κοινωνικοί περιθωριακοί. Μα αυτοί κάνουν και τη διαφορά.

How romantic. Εν μου πάει καθόλου α.

Το δικό μου ταλέντο και δεξιότητα είναι η δουλειά μου. Μικρή οραματίστηκα πως το μεγαλύτερο καλό που μπορώ σαν οντότητα να προσφέρω στην ζωή μου, θα μπορούσα να το κάνω “αποδεκτό” μέσω αυτής της δουλειάς. Και γι’αυτό την ακολούθησα. Θα τα ξαναπούμε σε καμιά 50αριά χρόνια θεού θέλοντος και καιρού επιτρέποντος, και θα σας πω πέτυχε η συνταγή, αν έδεσε το γλυκό.

Η Κύπρος με διώχνει όχι γιατί νιώθω απέχθεια, αλλά γιατί δεν μπορώ με τα προσόντα που διαθέτω να αντιμετωπίσω την ρίζα της απέχθειας, να την φτιάξω. Χρειάζομαι το κατάλληλο backup. Πήγα να το αποκτήσω στα 18, και στα 25 πάλι εκείνο ξαναπάω να αποκτήσω.

Ένιγουεϊ ελπίζω, μέσω του ταλέντου και της δεξιότητας μου, να γίνω κοινωνική περιθωριακή forever. Και αν αποτύχω (που υποκειμενικά αποκλείεται) πάντα να ψάχνω άλλους τρόπους. Το ίδιο εύχομαι σε όλους που κυνηγάνε το όνειρο, και που όσο περνάει ο καιρός, μοιάζει όλο και λιγότερο άπιαστο.

Κανεί μελό είπα!

Άτε, καλή ανάσταση σε όλους και λευτεριά στην Κύπρο μας! Διαχρονικό.

(Τι κοινό έχει η Ανάσταση με τη Λευτεριά της Κύπρου μας (up to date?); Είναι και τα δύο φανταστικά συμβάντα)

(Παρεμπιπτόντως την απάντηση για το Νόημα της Ζωής, την έχω.)

16 Comments leave one →
  1. 27/04/2008 06:39

    Άνεμο στη βράκα σου
    κι’ αέρα στα πανιά σου
    κι’ ούτε πουλί πετούμενο
    να μη βρεθεί μπροστά σου.

    Χμμμ, σαν κατάρα ακούγεται.

    Πάμε ξανά…

    Άσπρα μούρα, μαύρα μούρα
    είσαι μια…

    Χμμ, όχι, όχι, ούτε αυτό.
    Α! Το βρήκα!!!

    “…Θέλω να ζήσω όπως τα αστέρια που ξεψύχησαν
    Μέσα στο φως κάποιου αφιλόξενου και μακρινού ουρανού
    Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
    Και με μισήσαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού
    Να ξενυχτήσω συντροφιά με όσους θρήνησαν
    Το πτώμα ενός ασήκωτου, θλιβερού γυρισμού
    Γιατί πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα
    Και με μισήσαν περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού

    Κλείνω τα μάτια μου, γελάω και αφήνομαι
    Μεθάω σαν ξένος στην πιο ξένη αγκαλιά
    Πίσω τα ίχνη μου θαμπώνουν και σβήνουνε
    Μα δε με νοιάζει αν θα γυρίσω πίσω πια…”

    (Τρύπες)

    Και όμως, ο ίδιος ο Ποιητής … αυτό το πράγμα το λέει “πατρίδα” και το τραγουδά. Φιλιά.

  2. 27/04/2008 09:15

    Δόκτωρ Ψωνάρα μου,
    σου εύχομαι εκεί που θα πας (Σουηδία) να προσαρμοστείς καλά, αλλά να μη ριζώσεις. Να γυρίσεις πίσω στην Κύπρο, όπως άλλωστε ονειρεύεσαι, γιατί είσαι προοδευτικό άτομο και σ’ έχει ανάγκη ο τόπος σου. Θα μου πεις εσύ γιατί δεν γύρισες και ρίζωσες στην Ελλάδα;; Ήταν άλλες οι συνθήκες τότε, οι ρίζες μου είχαν χαθεί (Κερύνεια) και έτσι έκανα οικογένεια και ρίζωσα αλλού πιο εύκολα.
    Θα σου εξομολογηθώ κάτι. Κάθε φορά που γυρνάω στην Κύπρο καταλαβαίνω ότι υπάρχει μια τυραννία που καταλαμβάνει όλο και περισσότερο κόσμο. Ποιά είναι αυτή;; Η ματαιοδοξία. Κατάλαβα ότι εσύ με το χιούμορ σου και τον αυτοσαρκασμό σου την πολεμάς αυτήν την τυραννία. Γι’ αυτό λεω ότι σε χρειάζεται η Κύπρος.
    ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ εκεί που θα πας Δόκτωρ μου.

  3. 27/04/2008 18:20

    Νά είσαι καλά Ψυχία μου είμαι σίγουρη ότι εκεί που θα πας θα ριζώσεις όσο χειάζετε για να προσαρμοστείς ,μετά θα πάρεις τις ρίζες σου ακόμα πιο δυνατές και θα τις πας εκεί που πρωτοφύτρωσαν.Όπως λέει και η Μερόπη οι δικές μας ρίζες ήταν αλιώς ,μας τις κόψανε βίαια και έπρεπε να βρεθεί κάτι δυνατό για να φυτρώσουν ξανά ας ήταν και στα ξένα.Όμως Μερόπη μου τις δυναμώσαμε ξανά έτσι?

  4. 28/04/2008 06:43

    sto kalo tze grafe mas…

  5. 28/04/2008 18:14

    Καλή πραγματοποίηση των ονείρων σου ψυχία. Εμείς εδώ θάμαστε να μαθαίνουμε τα νέα σου…!

  6. 28/04/2008 21:16

    Αν ήμουν πουλί ήταν να σε έβαλα στην ράσιη μου τζιαι να σε πάρω. Αν ήμουν θεός ήταν να σου πλάσω ένα κόσμο όπως τον θέλεις. Αν ήμουν δυστυχία θα αυτοκτονούσα για να νιώσεις ξανά ευτυχησμένη. Αλλά επειδή είμαι αλλόνας περιθωριακός μπλόγκερ απλά έυχουμαι σου καλο ταξίδι.

  7. 28/04/2008 22:39

    Πριν καλα καλά μας κάτσεις θα μας φύεις πάλε..
    Δεν πειράζει.
    Φτάνει να προσέχεις, όπως επρόσεχες στις Ουγγαρίες.
    Να περνάς καλά, τζαι τζείνους που αγαπάς μπορείς να τους έχεις δίπλα σου, είτε ένα Skype είτε με ένα MSN.

    All the best a. μου.

  8. 29/04/2008 10:48

    άρεσεν μου η κουβέντα με τα στέκια – όι τα βοδινά, τα διασκέδασης… είχα το μεγάλο παράπονο την ανυπαρξία ιδανικού στεκιού στην Κύπρο, αλλά διαβάζοντας το απόφθευγμά σου ήταν σαν να είδα ξαφνικά το φως το αληθινό…

    thanx doc και να πας στο καλό

  9. zappa permalink
    30/04/2008 15:38

    giatre kalo taksidi kai na mas gyriseis na ta allakseis ola!
    Sto Karolinska eipes oti pas?

  10. 01/05/2008 00:30

    @Psychia

    Σήμερα σε λάτρεψα.

    Ζήτω οι Κυπραίοι.

  11. MonachusX2 permalink
    01/05/2008 07:09

    Ψυχία μου είσαι καταπληκτική και είμαι σίγουρη ότι θα πετύχεις πολλά. Να πας με το καλό στην Σουηδία και να επιστρέψεις φορτωμένη εφόδια να υπηρετήσεις αυτό που επιθυμείς (όσο μπανάλ και να ακούγεται). Σου εύχομαι τα καλύτερα.

  12. 01/05/2008 10:04

    καλό ταξίδι, καλή αρχή.

    Το τριππάκι με την ξενιτιά και τις σπουδές εξανάκαμες το άρα εν σε φοούμαστε.

    Lycka till

  13. FILIPPPOS permalink
    02/05/2008 06:13

    “Να φεύγεις, να φεύγεις, να φεύγεις

    ώσπου να βρεις τις ακτές

    που χρόνια, τα χρόνια στολίζουν

    με σηματάκια του χτες

    οι αιώνες

    ξεβαμμένες, αρχαίες εικόνες

    μεγαλεία

    σκονισμένα σε ράφια βιβλία

    μα εσύ πρέπει πάντα να φεύγεις

    να βρίσκεις τις φοινικιές

    που κάθε τους λόγχη σου δείχνει

    μια απ’ τις παλιές σου μορφές”

    τα εύσημα στον αποστόλη..τακε κεαρ..

  14. 03/05/2008 13:12

    Να είσε πάντα καλά, να χαίρεσε τη ζωή και να γράφεις.

  15. 04/05/2008 23:02

    kapote kapote vriskeis kati axarista plasmata pou oute gia na tous ftiseis en aksizei!!! kapioi alloi trone pou ta skoupidia ke kimountai mesa se kashies xartenes!

  16. 07/05/2008 06:14

    Γιατρίνα, εννα γράψεις τίποτε για τη Σουηδία;

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: