Skip to content

Οικογενειακές Στιγμές: Θεία Πραξούλλα

21/03/2008

Δεν ξέρω που θυμήθηκα τώρα την θεία την Πραξούλλα. Είχα να την δω μπορεί και δέκα, μπορεί και δεκαπέντε χρόνια, μπορεί και περισσότερα. Μένει και σε ένα ψαγμένο χωριό της Πάφου, που να τρέχω τώρα…

Στην οικογένειά μου έχουμε την εξής στάση όσον αφορά τους συγγενείς μας: Μακριά κι αγαπημένοι! Καθόλου τυχαία δηλαδή. Πως όλες οι οικογένειες έχουν τις δικές τους τρελές ιστορίες; Οι δική μου έχει μόνο τέτοιες! 

Η θεία η Πραξούλλα είναι αδερφή του παππού μου του Νεόφυτου του μακαρίτη, από την πλευρά του πατέρα μου. Ναι, ο πατέρας μου εν ο Κυπραίος εκ των γονιών μου. Αδέρφια, αδέρφια, αλλά ουδεμία σχέση έχει η θεία η Πραξούλλα με αυτόν τον άγιο άνθρωπο τον παππού μου τον Νεόφυτο, που έπεφτε μες σε μελίσσι και οι μέλισσες όχι μόνο δεν τον κάναν τρυπητήρι, αλλά του’λεγαν «Ξαναέλα όποτε θες να μας διαλύσεις το σπίτι», και του’διναν και μια φίζα μέλι φρεσκότατο της ημέρας.

Η θεία Πραξούλλα παντρεύτηκε έναν άλλο άγιο άνθρωπο, τον άλλο μακαρίτη, τον θείο τον Νεόφυτο (μετά από έρευνα ανακάλυψα πως το’χει τ’όνομα). Ήμουνα μικρή μα σε κάθε μας συνεύρεση με το ζεύγος Πραξούλλα – Νεόφυτος, παρατηρούσα πόσο αντίθετοι άνθρωποι ήταν.

Αυτός, ένας γλυκός, άγιος άνθρωπος, πήγε να ζητήσει άφεση αμαρτιών από τον πλάστη του, και αυτός έσκασε στα γέλια λέγοντας του «Τώρα περιπαίζεις με ρε Νεόφυτε; Πότε αμάρτησες εσύ; Έλα μια φίζα μέλι, αποχαιρετιστήριο των μελισσών.».

Αυτή, μια κουμπωμένη γυναίκα, δεν την θυμάμαι ποτέ να χαμογελάει, ήταν λες και της κολλήσανε τα χείλη με σούπερ γκλου σε θέμα «καημένου κροκοδειλακίου» (όποιος δεν ξέρει αυτό το ανέκδοτο, δεν ξέρει ανέκδοτα). Τα μαλλιά της σκούρα γκρίζα, σπαστά, πάντα μαζεμένα πίσω μέσα σε δίχτυ. Μια φορά καρφωθήκαν μες τον κότσο της κάτι κλαράκια, και έπρεπε να τον κάνει όλο από την αρχή. Δεν θυμάμαι τα λόγια της, θυμάμαι μόνο πως ήταν λες και έπαθε επιληπτική κρίση και έβγαζε αφρούς.  Ένιωσα πως θα επιθυμούσα να πνιγόταν με το ίδιο της το σάλιο, και να την έπαιρνε ο χάρος επί τόπου, κι αυτή και την φωνή της (όταν είσαι παιδάκι η φαντασία σου δικαιούται να οργιάζει).  Η φωνή της είχε μια παράξενη χροιά, όπως θα ακουγόταν ο διάβολος αν ήταν πουλλαόφωνος.

Δεν την συμπαθούσα καθόλου την θεία την Πραξούλλα. Καθόλου. Όλα με ενοχλούσαν πάνω της. Ακόμα και το όνομα της. Μα είναι όνομα τώρα το Πραξούλλα (από το Ευπραξία για τους φίλους Καλαμαράδες); Αν είναι δυνατόν. Ούτε η θεία η Πραξούλλα συμπαθούσε εμένα. Και ήμουν αξιαγάπητο παιδί, δεν μπορώ να πω (άσε να το πει κανένας άλλος αυτό. Κανένας άλλος: «Ήσουν αξιαγάπητο παιδί.»)! Όταν με κοιτούσε νόμιζα πως ήθελε να με κατασπαράξει σαν τον οβελία, να μου ρουφήξει το αίμα με το καλαμάκι, να με κάνει σουβλάκι καλαμάκι κοκ. Για χρόνια έκρυβα οτιδήποτε έμοιαζε με καλαμάκι. 

 

Η θεία η Πραξούλλα ήταν και είναι ακόμα κολλητή φίλη με τη γιαγιά μου την Θεοσεβώ, (άλλη με το όνομα), την χήρα του παππού του Νεόφυτου. Όταν ήμουν μικρή, μπορούσα να κάνω την σύνδεση της ομοιότητας των δύο ζευγαριών, όμως δεν μπορούσα να κάνω την σύνδεση της φιλίας αυτής. Τι σκατά της έβρισκε η γιαγιά της θείας και την αγαπούσε τόσο; Μετά γνώρισα την γιαγιά μου και κατάλαβα.

 Οι δυο τους είναι ίδιες με τη διαφορά πως η γιαγιά Θεοσεβώ χαμογελάει συχνότερα. Ας μη μιλήσω για το τι υποδηλώνει το κάθε της χαμόγελο, το θέμα είναι πως έχει την ικανότητα να έχει πάνω από μία προσωπική έκφραση. Δεν είναι fixed όπως τη θεία την Πραξούλλα.

Πριν λίγα χρόνια πληροφορήθηκα πως η θεία Πραξούλλα έκανε χημειοθεραπείες γιατί είχε καρκίνο στο στομάχι. Τα συναισθήματα που μου προκάλεσε αυτή η είδηση ήταν άκρως αδιάφορα, παρ’όλο που πλέον ήμουν ενήλικη και ρομαντική φοιτήτρια ιατρικής. Η γιαγιά ήταν απαρηγόρητη και αγχωμένη. Προσπαθούσα να την καθησυχάσω λέγοντας της πως όλα μια χαρά θα πάνε, θα γίνει καλά (αν και χλωμό το έβλεπα). Με ρωτούσε πως μπορώ να είμαι τόσο σίγουρη. «Κακό σκυλί, ψόφο δεν έχει, θα της έλεγα, εσύ κι εκείνη θα μας θάψετε όλους και μετά θα θάψετε κι άλλους», όμως δεν μιλάς στον διψασμένο για νερό. Αντ’αυτού της είπα «Κάτι ξέρουμε κι εμείς από ιατρική». Εξ’άλλου, τα αυτονόητα είναι καλύτερο να παραλείπονται. 

Είδα την θεία την Πραξούλλα σχετικά πρόσφατα και εντελώς τυχαία. Άλλαξε. Το μόνο που έμεινε ίδιο πάνω της είναι η ανικανότητα να φιλήσει σαν τον άνθρωπο. Αυτά τα ίσα που αγγίζουν τα χείλη σου στο μάγουλο μου και όταν με φιλάς δεν ακούγεται τίποτα, ούτε ένα υποτυπώδες σμακ, εγώ δεν τα μπορώ. Όπως δεν μπορώ να μου τείνεις το χέρι σου για χειραψία και να κρέμεται μες το δικό μου σαν το κουλό. Ή δωσ’το ή μην το δόσεις! Ή φίλα ή μην φιλήσεις! Μισές δουλειές αλλού!

Κατά τ’άλλα η πρώτη εντύπωση όμως άλλαξε. Εμφανώς γερασμένη από τα χρόνια τα πολλά που είχα να τη δω, ταλαιπωρημένη από τη νόσο της, τα κάτασπρα πλέον μαλλιά της κατεβασμένα από τον σνομπ κότσο, να τα ανακατεύει ο άνεμος. Μου χαμογέλασε και είδα μια έκφραση στο πρόσωπο της που ποτέ πριν δεν είχα δει: είδα πως μοιάζει αυτή η άλλοτε αυταρχική γυναίκα όταν είναι γλυκιά κι ειλικρινής. Δεν μπόρεσα παρά να νιώσω συμπάθεια και ίσως και συγκίνηση για την ηλικιωμένη αυτή γυναίκα, που ίσως περνώντας αυτή την μαρτυρική νόσο, ακόμα και σε μεγάλη ηλικία, να αναθεώρησε κάποιες στάσεις της ζωής της, και να την είδε αλλιώς. Ήταν ίσως η πιο ολιγόλεπτη και συνάμα η πιο θετική μεταξύ μας συνάντηση της ζωής μας.

Σήμερα παρά την ταλαιπωρία και τα γεράματα η θεία είναι μια χαρά και σφύζει από υγεία. Άμα λέω εγώ κάτι ξέρουμε κι εμείς από «ιατρική»… κάτι ξέρω!

 

 

(Αν δεν έχεις συμπληρώσει την έρευνα του Dr.Ψωνάρα’s Corner, θα τη βρεις στην δεξιά στήλη, πάνω-πάνω)

11 Comments leave one →
  1. 21/03/2008 15:23

    Αν αλλάξεις το όνομα της θείας, τότε θα πρέπει να είμαστε συγγενείς! Τέτοια ομοιότητα και με μια δική μου γιαγιο-θεία;…
    Γεια σου ξαδέλφη!😛

  2. dokisisofi permalink
    21/03/2008 15:50

    To pio asteio einai pou o o leksipenitas sto post tou evale ena link se osous theloun na simplirosoun erotimatologio (egw den eimai antiprosopeftiko deigma de simmetexw) kai parapempei stin psixia. Me to pou patiseis omws epanw, mpaineis edw kai se perimenei gia na se perilavei i “Theia i Praksoulla”, ta melissia, ta dixtia, oi kotsoi,ta nevra tis, o Nwe, ta krokodeilakia (KSERW TO ANEKDOTO:ppp) ktl ktl…
    pale kala..eksallou ta erotimatologia opws fanike kai stis proedrikes den einai gia na ta lamvaneis ipopsin. Enw tin Praksoulla? Kirie eleison..:)

  3. dokisisofi permalink
    21/03/2008 19:15

    e leksipenita ma giati opote grafw sxolia sto blogg sou den emfanizontai? ti solomonikes ekames?

    tespa, opws elaloun kai sto sxolio pou to efage i marmagka ( o daimon tou blggerografeioy o ai-bloggereleimona:P), i proti erotisi tou erotimatologiou “pos vrethikes edw” einai xazi kai mou thimizei katastimatarxes pou se rotoun “pos mas vrikate” gia na doun an paei kala to marketigk. Kai opws eixa grapsei, i diki mou apantisi “me aleksiptwto” den perilamvanotan stis tipopoiimenes apantiseis kai dierotithika giati na min pianetai.
    Telos, stin aporia tis psixias gia tin plithora twn maistorwn kai didaktorwn apantisa oti oi parapanw, exoun kati masterouthkia eks apostasews se kollegia (epixeirhseis) tis agglias me tis ergasies na tous tis grafei o koumparos tou sigambrou tis koumeras tis genekas tou anipsiou tou geitona. Kai simplirosa kai gi aftous me ta simpliromatika diplomatakia Voulgarias, Ougkarias ktl, ta opoia sinodevontai me ena geniko vathmo sto apolitirio likeiou 11/20. Afta gia tous masterokatoxous.
    Atoutaleeeeeeeeer…

    eipa tipote kako? oi, eipa? egw to menelao giati ton anexoumai dld?

  4. 22/03/2008 13:56

    Dokisisofi

    Κατ’αρχήν σχόλια που υπάγονται σε άλλο ποστ (πόσο μάλλον σε άλλο μπλογκ), δεν νοείται να τα ποστάρεις σε αυτό(!!).

    Κατά δεύτερον, δεν γνωρίζω για την Βουλγαρία και για τα λοιπά, αλλά είσαι τελείως αστοιχείωτη αν νομίζεις πως τα ‘διπλωματάκια’ στην Ουγγαρία τα παίρνεις με τόσο χαλαρά κριτήρια.

  5. dokisisofi permalink
    22/03/2008 15:12

    emm…gia dio atoma pou gnorizw ( o enas odontiatros i alli daskala agglikwn) isxyoun pantws.

    apefthinomai ston leksi dia tou dikou sou blogg dioti kati ekame kai den dimosievetai oti ki an grapsw.

  6. 22/03/2008 18:54

    Dokisisofi, sovareftou llio kori mou. Akou kati ekama gia na men dimosievontai ta posts sou. Edo afisa ton fasistako pou tou ekanes to synigoro na alonizei. Esena tha ekova?

    Psychia, sorry gia tin enoxlisi

  7. 22/03/2008 20:39

    Ελπίζω η κάθε θεία πραξούλλα να απολαύσει τη ζωή (όση τζαι αν της έμεινε) με το νέο της goldgate χαμόγελο.
    Και προπαντώς να μεν γίνουμε τζαι μεις σε κάποια φάση πραξούλλες…

  8. dokisisofi permalink
    22/03/2008 22:11

    οκ…piga kai ksanadokimasa…alla prin pw to mea culpa, epanalamvanw oti to post mou tis proalles den dimosievotan me tipota.
    meaculpinixta sas

  9. 24/03/2008 17:20

    Το μπλόγκ σου είναι φοβερό, κορρούα! Το ανακάλυψα το τυχαία και δεν χορταίνω να σε διαβάζω! Καλή συνέχεια!🙂

  10. 24/03/2008 23:06

    Μια Νεράιδα είναι η αλήθεια πως έλειπε από το μπλογκ!!! Αχ τέλεια!
    Καλώς όρισες και σου εύχομαι να μη με χορτάσεις ποτέ🙂

  11. pete permalink
    16/05/2009 17:22

    Μια φορά και έναν καιρό ένας Έλληνας Πρέσβης στο Καράκας της Βενεζουέλας. Ιστορίες καθημερινής τρέλας.

    Πλησίαζε Πάσχα, ήταν Μεγάλη Δευτέρα και ένας Έλληνας ζαχαροπλάστης δώρισε στην Ελληνική Πρεσβεία στο Καράκας ένα σοκολατένιο αβγό για τον κύριο Πρέσβη, ένα άλλο σοκολατένιο αβγό για το προσωπικό της Πρεσβείας και ένα μεγάλο ταψί μπακλαβά.

    Το ταψί με τον μπακλαβά οδηγήθηκε στην κουζίνα της Πρεσβείας χωρίς να πάρει χαμπάρι ο κύριος Πρέσβης και καταναλώθηκε, επιτόπου.

    Ο κύριος Πρέσβης, ο οποίος διακρινόταν για την συνετή διαχείριση των χρημάτων του, σκέφτηκε έξυπνα και προέβη αμέσως στην εξής κίνηση: Πέταξε το μπιλιετάκι του Έλληνα ζαχαροπλάστη και στη θέση του έβαλε το δικό του. Στη συνέχεια διέταξε τον οδηγό του να πάει αμέσως το σοκολατένιο αβγό στην Πρεσβεία της Κολομβίας στο Καράκας, σαν δώρο του ίδιου στην κυρία Πρέσβειρα της Κολομβίας.

    Η αποστολή αυτή όμως έπρεπε να εκτελεστεί με τους πάγιους κανόνες διαχείρισης των αυτοκινήτων της Πρεσβείας «Όταν πρόκειται για μετακίνηση που δεν μεταφέρεται ο κύριος Πρέσβης, χρησιμοποιείται ο η παλιοσακαράκα της Πρεσβείας, ένα Lada αγορασθέν μεταχειρισμένο προ 30 ετών, που το αποκαλούσαν “το αυτοκίνητο του Καραγκιόζη”». Πήγε λοιπόν ο καημένος ο οδηγός και πήρε το πυρωμένο κάτω από τον ήλιο του Καράκας αυτοκίνητο (το Καράκας είναι σχεδόν στον Ισημερινό) και αφού ακούμπησε το σοκολατένιο αβγό δίπλα στο τζάμι του αυτοκινήτου, ξεκίνησε για την μεγάλη αποστολή του.

    Και η αποστολή του ήταν μεγάλη, επειδή το να οδηγήσει μέσα στους μποτιλιαρισμένους δρόμους του Καράκας είναι μια πραγματική δοκιμασία.

    Φτάνοντας μπροστά στην πόρτα της Πρεσβείας της Κολομβίας, ο οδηγός διαπίστωσε ότι το σοκολατένιο αβγό είχε μετατραπεί σε mousse au chocolat. Για λίγα λεπτά προβληματίστηκε. Να πάει πίσω και να το αναφέρει στο αφεντικό του; Όχι αποκλείεται, ήταν σκληρός με το προσωπικό του. Θα τον απέλυε. Επομένως έβαλε την mousse au chocolat σε μια νάυλον τσάντα, καρφίτσωσε απέξω την επισκεπτήρια κάρτα του Πρέσβη της Ελλάδας και χωρίς να διστάσει, προχώρησε μέχρι τον φρουρό της Πρεσβείας της Κολομβίας και του έδωσε την νάϋλον τσάντα λέγοντάς του: «Αυτό είναι ένα δώρο από τον Πρέσβη της Ελλάδας προς την Πρέσβειρα της Κολοβίας». Και κάνοντας μεταβολή, ξαναμπήκε στο αυτοκίνητό του για να γυρίσει ευτυχής στην Πρεσβεία του, αφήνοντας άναυδο τον φρουρό η Πρεσβεία του οποίου πριν από μερικές μέρες είχε δεχτεί επίθεση από παγιδευμένο αυτοκίνητο και είχε μισοκαταστραφεί.

    Ενώ όλα κυλούσαν ήσυχα στην Πρεσβεία, με τον Πρέσβη θαυμάζοντας την οικονομική διαχείρισή του και τους υπαλλήλους να γλείφουν τα δάχτυλά τους από τον νοστιμότατο μπακλαβά, χτύπησε το τηλέφωνο.

    Ο υπεύθυνος της υπηρεσίας πυροτεχνουργών ζητούσε να μιλήσει με τον υπεύθυνο Ασφαλείας της Πρεσβείας της Ελλάδας.

    ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ: Πριν από μία ώρα μας στείλατε ένα ύποπτο υγρό (liquido sospechoso) το οποίο προσπαθούν ανεπιτυχώς να αναλύσουν οι υπηρεσίες μας. Ξέρετε, μετά από το πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα, είμαστε υποχρεωμένοι να αναλύουμε οτιδήποτε μπαίνει μέσα στην Πρεσβεία.

    ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΑΤΣΟΣ: Εσείς το λέτε «ύποπτο υγρό». Εμείς σας δώσαμε ένα κανονικό σοκολατένιο αβγό.

    ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΩΝ ΠΡΕΣΒΕΙΑΣ ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ: ………………..
    ………………………………

    ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΑΤΣΟΣ: Στ αρχίδια μου!

    ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΠΥΡΟΤΕΧΝΟΥΡΓΩΝ ΠΡ. ΚΟΛΟΜΒΙΑΣ:……………………………..
    …………… κοχόνες ………………………… Θα διαμαρτυρηθούμε επίσημα στο Υπουργείο Εξωτερικών στην Αθήνα.

    ΕΛΛΗΝΑΣ ΜΠΑΤΣΟΣ: Θα διαπιστώσεις ότι δεν υπάρχει Πρεσβεία της Κολομβίας στην Αθήνα….. μ@@@κα.

    Τις επόμενες ημέρες οι σχέσεις μεταξύ των δύο Πρεσβειών έφτασαν στο κατώτερο δυνατό επίπεδο. Ο Έλληνας Πρέσβης παραξενευόταν που η κυρία Πρέσβειρα της Κολομβίας δεν τον είχε πάρει για να τον ευχαριστήσει. Κάθε φορά που εκείνος τη ζητούσε στο τηλέφωνο, έπαιρνε την πανομοιότυπη απάντηση «Η κυρία Πρέσβειρα κάνει ιππασία».

    Το προσωπικό της πρεσβείας έκρυψε σε κάποιο χώρο εκτός ψυγείου το δεύτερο σοκολατένιο αβγό για να το χρησιμοποιήσει και του χρόνου, δωρίζοντάς το στον κύριο Πρέσβη!

    *****
    Θα μου πείτε τώρα: Μα καλά ο Γενικός Επιθεωρητής του Υπουργείου Εξωτερικών γιατί δεν έκανε ποτέ επιθεώρηση σ’ αυτόν τον Πρέσβη;
    Η απάντηση είναι «Ο Γενικός Επιθεωρητής επιθεωρούσε πάντα μικρού βαθμού διπλωματικούς υπαλλήλους».

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: