Skip to content

Που’σαι Θανάση;

12/03/2008

 

Όσο εξοικειωμένη είμαι με τον θάνατο και τον νεκρό, άλλο τόσο δεν είμαι καθόλου με τις κηδείες. Ουσιαστικά πρώτη φορά στη ζωή μου παρευρέθηκα σε κηδεία που να με αφορά άμεσα, αυτή της γιαγιάς της Κατίνας. Μια τεράστια επιλογή από ανοιχτά ή κλειστά φέρετρα, από πεύκο, από δρυ, σκούρο, ανοιχτό, με παραθυράκι, χωρίς. Οι συγγενείς στα δεξιά της εκκλησίας, άσπρα λουλούδια, αιωνία σου η μνήμη. Τα συναισθήματα είναι πολύ έντονα, κυρίως γιατί αποχαιρετάς κάποιον που αγαπάς, τον συνοδεύεις στην τελευταία του κατοικία.

 

Το σοκ το έπαθα όταν πάνω από τον τάφο ανοίξανε για λίγες στιγμές το κλειστό φέρετρο για να δούμε τη νεκρή. Πήγα στην κηδεία νομιζόμενη πως το φέρετρο θα ήταν ανοιχτό, και βασιζόμουνα σ’αυτό, στο ότι τέλος πάντων θα μου δινόταν η ευκαιρία να την δω για λίγο ακόμη. Αφού τελικά ήταν κλειστό (μα τω Θεώ δεν έχω ιδέα πως μου μπήκε στο μυαλό το αντίθετο), πήγα μπροστά μπροστά γιατί είχα μεγάλη ανάγκη να την δω έστω για λίγο.

 

Ήταν καλυμμένη από την κορυφή μέχρι τα νύχια με πανέμορφους κάτασπρους ανθούς, αυτούς που αγαπούσε τόσο πολύ, και από αυτό το λιβάδι ξεπρόβαλε το πρόσωπό της. Εκεί έπαθα το σοκ: Έμαθα και τι εστί νεκρο-make up. Δεν έχω ματαδεί τέτοιο πράμα: Η γιαγιά μου χωρίς ρυτιδούλες, με ρουζ και απαλή μωβ σκιά. Αν δεν το’βλεπα θα νόμιζα πως δεν γίνονται αυτά τα πράματα! Μιλάμε για σοβάτισμα άλφα άλφα. Ήταν για να γελάς δηλαδή. Ευτυχώς γιατί όταν λιώνεις από στενοχώρια, οι μιμητικοί σου μυς ξεπιάνονται ακόμα και με ένα ελαφρύ μειδίαμα.

 

Κλείνουν το φέρετρο, το βάζουν στον τάφο, έχουμε όλοι λιώσει στο κλάμα (μετά την σύντομη έκφραση έκπληξης/χαμόγελου) και σε δευτερόλεπτα πετάνε ένα κάρο λουλούδια από πάνω του και αρχίζουν να το σκεπάζουν. Έτσι λοιπόν, η τελευταία κατοικία του αγαπημένου σου, που δεν είναι άλλη από μία ξύλινη (γεμάτη μεγαλοπρέπεια) κάσα, φυτεμένη τρία μέτρα κάτω από τη γη, όπου κοινώς τον τρώνε τα σκουλήκια, μέχρι που να απομείνουν μόνο τα οστά του.

 

Κάπου εδώ ανακαλύπτω πως είμαι εξοικειωμένη με τα προ της κηδείας, αλλά και με τα μετά της κηδείας.

 

Αυτά τα οστά που λες, μπορεί να έχουν καλή τύχη και να τα πάρει ένας φοιτητής ιατρικής, να τα βράσει με τις ώρες μες το νερό μέχρι να αποστειρωθούν, να τα αφήσει να στεγνώσουν, να τα περάσει με άχρωμο βερνίκι, να τα ξαναφήσει να στεγνώσουν, και τελικώς να τα χρησιμοποιήσει για την καλύτερη κατανόηση και εκμάθηση της ανατομίας των οστών. Φυσικά αυτό είναι καλή τύχη. Γιατί εξακολουθούν (τα οστά) να έχουν λόγο ύπαρξης και έτσι να ‘συνεχίζεται η ζωή τους’.  

 

Εγώ είχα τον Θανάση εκ Λάρνακος. Μου τον έδωσε/μετέφερε/δώρισε ένας πρεσβύτερός μου. Μου άρεσε τόσο πολύ αυτή η ανιδιοτέλεια. Θεωρείται ιεροσυλία και είναι και παράνομο να πουλάς και να αγοράζεις ανθρώπινα μέρη, ακόμα κι όταν αυτά είναι νεκρά, γιατί απλούστατα, δεν σου ανήκουν. Αν σε πιάνανε οι πανεπιστημιακοί (που δεν ήταν δύσκολο) έτρωγες μετά συγχωρήσεως, τον πούτσο της ζωής σου. Τέτοια εμβέλεια θα’χε, που θα σε έκανε να πεθυμάς τον παρά φύσην βιασμό άνευ βαζελίνης και άλλες τέτοιες οδοντόκρεμες της εξεταστικής περιόδου. Και μετά σε αναλαμβάναν οι αρχές. Μόνο οι Εβραίοι τα κάναν κάτι τέτοια, κι αυτός ήταν ένας από τους πολλούς λόγους που δεν τους πάω. Είναι θέμα νοοτροπίας. Αναρωτιόμουνα τότε γιατί δεν πήγαινα τους Καλαμαράδες και τους Κυπρέους. Μετά έμαθα πως κι αυτοί τις ίδιες ιεροσυλίες ήταν έτοιμοι να πράξουν. Πουλάς τη μάνα σου, ή δεν την πουλάς; Είναι θέμα νοοτροπίας.

 

Ο Θανάσης λοιπόν, ή ο,τι απέμεινε απ’τον Θανάση, ήταν ένα κρανίο, το δεξί τουfeatures-baseskull.jpg βράγχιο και αντιβράχιο, και το αριστερό του μπούτι και γάμπα. Και ένα πλευρό. Κάποιος άλλος είχε τον υπόλοιπο, ή ίσως και να ήταν στα αζήτητα. Το κρανίο του Θανάση ήταν σε αρκετά καλή κατάσταση, αλλά είχε κάποιες φυσιολογικές παραλλαγές οι οποίες με δυσκόλεψαν πολύ. Άντε τώρα να βρεις ποιο είναι ποιο σκατουλάκι που διαφέρει πάνω σε κάτι τέτοιο (δες φώτο). Τα υπόλοιπα του οστά είναι η αλήθεια τα παραμέλησα, μα ένα συγκεκριμένο με βοήθησε πολύ μια συγκεκριμένη νύχτα. Το μηριαίο οστό.

 

Μία κρύα νύχτα του χειμώνα, Αύγουστος μήνας ήτανε θυμάμαι (αλλά του πάει η δραματοποίηση), είχα μόλις μετακομίσει στο δεύτερο μου διαμέρισμα, λίγο πριν τελειώσω το δεύτερο έτος. Το διαμέρισμα ήταν σε μία τριώροφη, νεοκλασική πολυκατοικία, με κεντρική ‘αυλή’, και μπαλκόνια που λειτουργούσαν ως διάδρομοι που οδηγούσαν τον καθένα στην πόρτα του.

 

raday-utca-5.jpgΤη

μέρα

είναι

πανέμορφο.

 

 

 raday-u-5-by-night.jpg

Τη

νύχτα

είναι

creepy.

 

 

Όλες οι πόρτες είχαν και μία καγκελόπορτα μπροστά, όπως συνηθίζεται στη Βουδαπέστη για έξτρα ασφάλεια, εκτός από τις τελευταίες τρεις του τρίτου ορόφου. Αυτές είχανε μια κοινή καγκελόπορτα, χτισμένη έτσι ώστε να διακόπτει τον μακρύ διάδρομο του εσωτερικού μπαλκονιού.

 

Το πρώτο διαμέρισμα δίπλα στην καγκελόπορτα ήταν το δικό μου. Άνοιγες την πόρτα, και έβλεπες ένα ψηλοτάβανο μακρόστενο σπίτι. Σου έδινε την αίσθηση πως έχει βάθος. Στα αριστερά σου μια μικρή κουζινούλα, δίπλα στο νεροχύτη η πόρτα του απόπατου (αν είναι ποτέ δυνατόν), και ευθεία ένας φαρδύς διάδρομος που οδηγούσε στο σαλόνι. Στο σαλόνι υπήρχε και μια στενή, απότομη, ξύλινη σκάλα, η οποία οδηγούσε σε μια μικρή ξύλινη γκαλερί (τέσσερα μέτρα ύψος κάπως πρέπει να τα εκμεταλλευτείς). Η γκαλερί θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε μια γκάμα σκηνικών, από αποθηκευτικό χώρο μέχρι κρεβάτι/φωλίτσα. Στο βάθος αριστερά του σαλονιού, η πόρτα οδηγούσε στο master bedroom. Στην πραγματικότητα αυτή η αρχοντική περιγραφή ήταν πολύ λιγότερο φανφάρ απ’όσο ακούγεται.

 

Το κεφάλι του Θανάση κειτόταν περήφανο στο πάνω πάνω ράφι της βιβλιοθήκης μου, κανονικός συγκάτοικος, αλλά χωρίς τη μουρμούρα εκ μέρος του. Είχα ξεκαθαρίσει εξ’αρχής άλλωστε στους γονείς μου πως αν ποτέ αποφάσιζα να συγκατοικήσω, θα το έκανα μόνο με άντρα. Ερχότανε καμιά φορά η μάνα μου και του ξεσκόνιζε το κεφαλάκι. Τα άκρα του τα είχα στο ντουλάπι, αλλά αυτόν τον λυπόμουν να μη βλέπει φως.

 

Ώρα κοινής ησυχίας, 10μμ. Ουγγρικής κοινής ησυχίας. Κατά τις 12 τα μεσάνυχτα βρίσκομαι στο σαλόνι και ακούω κρότους να έρχονται από την περιοχή της εξώπορτας. Όπα! Ληστής! Ληστής προσπαθεί να μπει στο σπίτι! Μια μαχαίρα! Γρήγορα μια μαχαίρα! Που να τη βρω τη μαχαίρα; Η κουζίνα είναι δίπλα στην πόρτα, θα πεθάνω άμαχη! *Ιδέα!* Το μηριαίο οστό του Θανάση! (Το αριστερό όμως.)

 

 

 

Αν προσέξεις ανατομικά, από το greater trochanter και πάνω, η κεφαλή δηλαδή του οστού, θα μπορούσε να χρησιμεύσει σαν φονικό όπλο γιατί φαντάσου να τη φας στο δόξα πατρί με δύναμη μ’αυτό το ισχυρό κατασκεύασμα! Σου αφήνει μια τρύπα να! Άλλα όπου και να βαρέσεις θα έχεις αποτέλεσμα! Είναι και μακρύ ούτως ώστε να μπορείς να κρατήσεις ασφαλή απόσταση από τον οχτρό και να διατηρήσεις τον έλεγχο των κινήσεων σου. Το τέλειο όπλο! Γρήγορα, ο ληστής κοντεύει να μπει!

 

Παίρνω το μπούτι του Θανάση από το ντουλαπάκι όπου τον είχα, λαμβάνω θέση πίσω από την πόρτα του δωματίου έτσι ώστε να αιφνιδιάσω τον οχτρό, με το κόκαλο σαν ρόπαλο του μπέις μπολ, έτοιμη για δράση. Μένω ακίνητη και κρατώ την αναπνοή μου. Ησυχία. Λες να μπήκε; Ποιο είναι το τηλέφωνο της άμεσης δράσης να το πάρω αφού τον κάνω με τα κρεμμυδάκια; «Πως είναι δυνατόν να μην έχεις μάθει το τηλέφωνο της άμεσης δράσης ρε ηλίθια;;;» Μα που’ν’τος;  Γιατί δεν έρχεται; Αααααχ να’το πάλι, ακόμα απ’έξω είναι ο άχρηστος, ούτε μια πόρτα δεν μπορεί να παραβιάσει! Μα στάσου… πως πέρασε από την προστατευτική καγκελόπορτα; Αυτήν προσπαθεί να παραβιάσει! Καλά αυτός παίζει και να ξυπνήσει όλη την πολυκατοικία μέχρι να κάνει μια ληστεία. ΟΜΙΛΙΕΣ;;; Πόσοι είναι οι ληστές;; ΤΙ;;; Μιλάνε κι όλα μεταξύ τους; Έλα Παναγίτσα μου…

 

 

.jpg

 

«Ρε ηλίθια… δεν είναι ληστές. Αμέσως αμέσως ληστές! Ίσα το δικό σου διαμέρισμα σινιάραν οι ληστές; Ποια είσαι εσύ μωρή που θα θέλαν και να σε ληστέψουν; Οι γείτονες, οι ερασμίτες του δίπλα διαμερίσματος είναι. Αυτοί που μοιράζεσαι μαζί τους την καγκελόπορτα; Που ασφαλώς και ακούγεται όταν την ανοιγοκλείνουν; Γιατί είναι έξω από την πόρτα σου; Αμέσως ληστές. Ηλίθια, ε ηλίθια.» Αχ. Πιάστηκα τόση ώρα να σφίγγομαι με το κόκαλο στα χέρια.

 

Το πόιντ είναι πως ΑΝ ήταν ληστής θα τον είχα ξεσκίσει! Ο Θανάσης θα είχε κάνει ερήμην του μια ιπποτική πράξη, θα είχε σώσει μια μικρή και απροστάτευτη κοπελίτσα από τον οχτρό! Κι όλα αυτά πολύ μετά τον actual θάνατό του!

 

Αυτή τη στιγμή ο Θανάσης βρίσκεται στα χέρια μιας άλλης φοιτήτριας ιατρικής. Ομολογώ πως μου’χει λείψει η παρουσία του και σκέφτομαι πολύ σοβαρά, με την πρώτη ευκαιρία να πάρω πίσω το κεφάλι του. Αυτή τώρα τελείωσε τη δουλειά της μαζί του και θα τον έχει σε κανένα ντουλάπι μαζί με τα άκρα του. Κρίμα δεν είναι να μην βλέπει φως; Είναι και πρωτότυπος σαν αξεσουάρ.

 

Οπότε η νεκρική σου πορεία στην καλύτερη περίπτωση είναι η εξής: Από το νεκροκρέβατο στο ψυγείο, στο φέρετρο, στα τρία μέτρα κάτω απ’τη γη, στα σκουλήκια, σε οστεοφυλάκιο/ντουλάπα φοιτητή. Ελπίζω μέχρι να αναχωρήσω εις τόπον χλοερόν να επιτρέπεται η αποτέφρωση γιατί αυτά τα κλειστοφοβικά με μπόνους έντομα εγώ δεν τα μπορώ! Κι αυτά τα “τι σε νοιάζει, αφού θα’σαι πεθαμένη;” αλλού!

 

13 Comments leave one →
  1. 12/03/2008 16:08

    Τελικά το “Θανάσης” πρέπει να είναι κλασικό όνομα για σκελετούς. Και ο πατέρας μου τον δικό του Θανάση τον έλεγε (πριν από 40 χρόνια, βέβαια, ως φοιτητής ακόμα).😛 Η γιαγιά μου ακόμα το λέει: “Με έβαζε να καθαρίζω κόκκαλα ο αθεόφοβος!”.
    Ευτυχώς που δεν χρειάστηκε να χρησιμοποιήσεις τον Θανάση για να αντιμετωπίσεις τον “ληστή”!😀

  2. 12/03/2008 16:10

    Του πάει γάντι το Θανάσης, μα δεν κατάλαβες. Θανάσης ήταν το όνομα του στην πραγματικότητα😉

  3. 12/03/2008 16:18

    χαχαχαχαχα😀 Αυτό δεν το ‘πιασα πριν!

  4. Ελπιδα permalink
    12/03/2008 20:43

    Και νεκρος ενικα, που λεμεν

  5. 13/03/2008 09:00

    Ηντα διαστροφή τζιαι τούτη! Να έχω το κρανίο του Θανάση για μπιμπελό! Κύριε ελέησον…..

  6. 13/03/2008 12:37

    Γεια σου Ψυχία…Θαυμάσιο ποστ, υπέροχα γραμμένο. Ευχαριστώ!

  7. demetra07 permalink
    13/03/2008 13:52

    psychia,
    s’exw anakali4ei entelws tixea..diavasa ta perissotera apo ta posts su k exw na pw oti apla DEN EXEIS LA8OS!!:p
    isws na einai o tropos pu grafeis, to oti kuvalas mia dosi trellas k esi mesa su, en3..congrats pantws!!:)

  8. 13/03/2008 15:20

    Ρισπέκτ!

  9. 13/03/2008 22:54

    Psichia μου, συλλυπητηρια
    για την γιαγια σου.Να σαι καλα να την θυμασαι,και να σαι καλα να γραφεις ιστοριουλες ποθ μας κανουν να χαμογελαμε..

  10. 13/03/2008 23:11

    Hahah! Έζησα κ γω παρόμοια κατάσταση με το μηριαίο στο χέρι να περιμένω να μπουκάρει ο ένοπλος ληστής – στη θέα του οστού φυσικά θα κατέρρεε κ εγώ ηρωικά θα τον αφόπλιζα.. ευτυχώς ο ληστής ήταν μόνο στη φαντασία μου κ ο άνεμος εσταμάτησε να σέρνει πράματα στο διπλανό μπαλκόνι, πριν με δει κανένας γείτονας κ πάρει με για πελλή.😉

  11. 13/03/2008 23:56

    Πούσε Θανάααση πούσε Θανάααση !!!!

  12. 14/03/2008 00:58

    Ένας φίλος μου, τον αντίστοιχο δικό του, λέει τον Πελοπίδα. Και επειδή είναι -σχεδόν- ολόκληρος, είναι κρεμμασμένος πίσω που την πόρτα του δωματίου του. Με ένα παλτό πουπάνω… Την πρώτη φορά που τον είδα ήταν really, really creepy…

  13. 15/03/2008 20:18

    crazy, crazy doctor😛

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: