Skip to content

Αυτού Μεγαλειοτάτη

09/03/2008

Σύντομος διάλογος με τη μάνα μου:

 

ΝΑΝΟΥ: Άμα βλέπω τα κοριτσάκια ντυμένα βασίλισσες και πριγκίπισσες στα καρναβάλια μου τη δίνει. Ποτέ δε μου άρεσε. Γι’αυτό δε σε έντυσα ποτέ βασίλισσα ή πριγκίπισσα.

ΨΥΧΙΑ: Ναι όλο κάτι φρούτα και ζώα ντυνόμουνα. Η φραουλίτσα και η γατούλα ήταν πολύ πετυχημένα.

ΝΑΝΟΥ: Ε τι θα σε έντυνα; Πριγκίπισσα; Όλες πριγκίπισσες ήταν!

ΨΥΧΙΑ: Μα δεν έχω παράπονο! Και να’θελες, δεν θα’θελα εγώ.

ΝΑΝΟΥ: Γιατί παιδάκι μου; Ανώμαλο είσαι;

 

Στα τέσσερά μου χρόνια, είχα την τύχη να πηγαίνω σε ένα σούπερ ουάου, μικρό, αγγλόφωνο νηπιαγωγείο στη Σαουδική Αραβία, και να έχω για δασκάλα μου τη Ms. Davis. Η Ms. Davis μας μάθαινε μαθηματικά, ανάγνωση, γραφή, κολύμπι, ζωγραφική, θέατρο, παραμυθάκια και πολλά πολλά άλλα, που ακόμα και σήμερα ακούγονται εξωπραγματικά να διδάσκονται στο νηπιαγωγείο.

 

Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Δεν θυμάμαι με ποια ευκαιρία, μα θα παίζαμε θέατρο για τους γονείς μας, την Χιονάτη και τους 7 Νάνους. Αν και είχα γνωριστεί με αυτό το παραμυθάκι, δεν γνώριζα πως το λένε στα αγγλικά (Snow White and the Seven Dwarfs? Τι; Ποιός; Πολλές οι άγνωστες λέξεις), οπότε και απέτυχα να κάνω την ταύτιση on the spot. Όταν ήρθε η ώρα για τη διανομή των ρόλων, με πιάνει από κοντά η Ms. Davis και με ρωτάει: “Do you want to be Snow White, or the Queen?” (πάντοτε οι δάσκαλοι μου με προόριζαν για μεγάλα πράματα). Οπότε κι εγώ της απαντάω με κάθε φυσικότητα, και με απορία ως προς τη φύση της ερώτησης τάχα, «Σνόου Γουάιτ; Τι είναι αυτό;», “The Queen (of course/duh/helloooo)!”. “Done!

 

Εγώ θα ήμουν η Βασίλισσα! Μία αίσθηση μεγαλοπρέπειας και respect προς το άτομο μου με πλημμύρισε.

 

Θα είχα τον πρωταγωνιστικό ρόλο, θα φορούσα υπέροχη ένδυση, θα ήμουν καλή κι όμορφη και όλοι θα με αγαπούσανε, θα είχα τον προσωπικό μου καθρέφτη καθ’όλη τη διάρκεια των προβών και της παράστασης, θα τους πάταγα τέλος πάντων, όλους στο λαιμό! Είδες πως λειτουργεί η φαντασίωση της εξουσίας ακόμα και στα τετράχρονα;

 

Στις πρόβες λοιπόν, ήταν σαν να μάθαινα το παραμύθι από την αρχή. Φαντάσου την προσμονή και τον ενθουσιασμό μου να προχωρήσουμε για να δω τι θα γίνει στο τέλος! Ήμουν άκρως συνεργάσιμη, φοβερή ηθοποιός, και την έλεγα και στους άλλους άμα κάνανε μαλακίες, για να μην καθυστερούμε (είχα μπει στο πετσί του ρόλου ερήμην μου).

 

Όλα πήγαιναν καλά, μα από ένα σημείο και μετά, κάτι άρχισε να βρομάει. Γιατί δε με χώνευε κανείς από τους άλλους χαρακτήρες; Γιατί έπρεπε να είμαι πάντα θυμωμένη; Γιατί να δηλητηριάσω ένα κόκκινο μήλο; Γιατί το τραγούδι αυτό πάντα να λέει ‘δε μπορώ’; Γιατί να πέσω στον γκρεμό;

 

Μέχρι να κάνω την σύνδεση μεταξύ Snow White και Χιονάτης, ήταν πλέον αργά για να γίνει πραγματικότητα η αντιπρόταση μου “Can I play Snow White instead?”.  

 

Ήμουν η Βασίλισσα, δηλαδή η κακιά μάγισσα, η “Mirror Mirror on the Wall” δηλαδή η “Καθρέφτη Καθρεφτάκι μου” τύπισσα, που όχι μόνο ήταν κακιά, αλλά ήταν και η δεύτερη ομορφότερη στον ντουνιά. Μέχρι το τέλος της παράστασης δε, η Σνόου Γουάιτ ήταν ντυμένη μεγαλεπήβολα, πήρε το τρελό αγόρι, και είχε τις χάρες όλες, ενώ εγώ, κοτζάμ Βασίλισσα, ήμουν νεκρή!

 

Ήρθε η ώρα της παράστασης. Είχα ξεπεράσει το σοκ και είχα δεχτεί τον ρόλο μου όπως κάθε ώριμο τετράχρονο κοριτσάκι. Ένιωθα σχετική αυτοπεποίθηση και λίγο μόνο άγχος. Γι’αυτό και μέχρι σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, γιατί έπαιξα όλο το παραμύθι κατουρημένη στα γέλια.

 

“Mirror mirror on the wall, who’s the hahahahahahahahahah χαχαχα» το ακροατήριο) prettiest of us all?”

“You are, my queen.”

“Pffhahahahaha χαχαχα» το ακροατήριο)

 

 

“Mirror mirror on the wall, who’s the hahahahahahahahahah χαχαχα» το ακροατήριο) prettiest of us all?”

“Snow White is, my queen.”

“Snow White?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!?!? …….. hahahahaha χαχαχα» το ακροατήριο)

 

 

“Take this… hahaha χαχαχα» το ακροατήριο)… apple.”

 

Ήταν αδύνατον, αδύνατον να σταματήσω σου λέω! Ακόμα κι όταν ήταν σκηνή που δεν έπαιζα, με άκουγαν όλοι οι γονείς να γελάω στα παρασκήνια, την ώρα που με έντυνε γρια στα μαύρα η Helen, η κόρη της Ms. Davis («χαχαχα» το ακροατήριο). Αν ήμουν στη θέση της μάνας και της κόρης Davis θα με θέριζα. Αυτές όμως γελούσανε μαζί με όλους τους γονείς. Μέχρι να τελειώσει η παράσταση, μπορεί να ήμουν νεκρή, μα άθελα μου την είχα κλέψει!

 

Οπότε δεν θέλησα ποτέ ξανά να ντυθώ μέλος βασιλικής οικογένειας. Το είχα ζήσει το παραμύθι. Έμαθα όλη την αλήθεια για τον σάπιο κόσμο που βασιλεύει κάτω από τα γκλάμουρ φορέματα και παλάτια. Μία ήταν η βασίλισσα. Im the real Slim Shady. Οι άλλες είναι απλές απομιμήσεις και στον κόσμο τους!

 

 

ΥΓ. Πέρασαν τα καρναβάλια και ούτε που το πήρα πρέφα…

12 Comments leave one →
  1. 09/03/2008 19:49

    Για σκέψου ενώ οι μεγάλοι οι περισσότεροι υουλάχιστο δεν γουστάρουν βασιλικικές καταστάσεις και πριγκιπάτα,όταν έρχονται απόκριες πάνε και ντύνουν τα κορίτσια τους βασίλισσες

  2. Kiriaki permalink
    10/03/2008 14:29

    edw i giagia sou pethane kai den to pires prefa kai milas gia xionates,
    ta karnavalia thimithikes?

  3. 10/03/2008 16:49

    Δε σε έφτασε μόνο ένα ποστ με μοιρολόι, ήθελες κι άλλο φαίνεται. Λλίο μούσι ρε Κυριακή.

  4. Kiriaki permalink
    10/03/2008 18:53

    apla tromazw me to evmetavlito twn anthrwpwn
    kai tromazw mew tis antitheseis pou kouvalei epano tou ena atomo

    tha mou grapseis kai xappi?

  5. κι αγνάντευε... permalink
    10/03/2008 20:52

    Ο θρήνος του καθενός είναι εσωτερική υπόθεση! Κι οι γιγιάδες μας σίγουρα δε θα μας ήθελαν να στενοχωριούμαστε…

  6. 11/03/2008 09:12

    Αν οι γονείς σου επέμεναν να σε ντύνουν παπαρούνα…και ήσουν αγοράκι…
    θα σήμαινε κάτι???

  7. 11/03/2008 09:14

    Αν οι γονείς σου επέμεναν να σε ντύνουν παπαρούνα…και ήσουν αγοράκι…
    θα σήμαινε κάτι???

  8. 11/03/2008 13:17

    Υποκλίνομαι… γιατί μπορεί να μας προκύψεις και Κακούργα Βασίλισσα από την “Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων” και να πάρεις κεφάλια…

  9. Whoever permalink
    11/03/2008 20:51

    Αγαπητή Κυριακή, τί ακριβώς σε τρομάζει στο “ευμετάβλητο” των ανθρώπων και στις αντιθέσεις τους; Αν καθόσουνα να σκεφτείς λίγο ΙΣΩΣ και να συνειδητοποιούσες ότι αυτά τα χαρακτηριστικά μας κάνουν λίγο πιο ιδιαίτερα ζώα από τα υπόλοιπα. Αλλά πριν το σκεφτείς λίγο ενέδωσες στη παρόρμησή σου να βγάλεις βλακώδη χολή. Αλλά whatever και αυτές οι συμπεριφορές ιδιαίτερους μας κάνουν…

    Υ.Γ. αν τρομάζεις τόσο εύκολα γενικά, ίσως και να χρειάζεσαι το χάπι που αναφέρεις ειρωνικά. Για ψάξτο.

    (Σόρρυ αλλά δεν κρατήθηκα)

  10. 11/03/2008 22:54

    εγώ πάντως πιο εύκολα θα σε φανταζόμουν κακιά βασίλισσα παρά ξενέρωτη χιονάτη.
    οι κακοί χαρακτήρες είναι γοητευτικοί!

    __________________________
    Κυριακή, ξέρεις οι άνθρωποι μπορεί να βιώνουν την θλίψη και το πένθος τους όπως γουστάρουν, δεν είναι ανάγκη να ντύνονται στα μαύρα για δέκα χρόνια και να μοιρολογούν ακατάπαυστα.
    Επίσης, είναι υγεία οι άνθρωποι να προσπαθούν να ξεφεύγουν από το πένθος. Ο θάνατος είναι αμετάκλητος, δεν αλλάζει, είτε μοιρολογήσουμε δύο λεπτά έιτε σε όλη μας τη ζωή.
    Η ζωή προχωράει και ανήκει σε αυτούς που μένουν πίσω. Οι νεκροί με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς.

    Συν το γεγονός ότι όλοι οι άνθρωποι είμαστε ευμετάβλητοι. Είναι στοιχείο της προσαρμοστηκότητάς μας ως είδους.

  11. 12/03/2008 19:26

    @Αλφαβήτα

    Τζιεσύ? Σκόνη τζιαι θρύψαλλα ο εγωισμός μου, τζιαι είμουν 4ων

  12. 14/03/2008 00:51

    Η βασίλισσα της Χιονάτης ήταν ο αγαπημένος μου χαρακτήρας !!! Τη Χιονάτη την έβρισκα ηλίθια… Τι μανία με το καθάρισμα ήταν αυτή; Για να μην αναφέρω το ότι ήταν κολλητή κάθε ζώου μέσα στο δάσος…

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: