Skip to content

Γιαγιούλα μου

04/03/2008

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008, ώρα 23:30

Γιαγιούλα μου, αυτές τις τελευταίες σου ώρες είμαι σα χαμένη. Ζω μια συνεχή μεταβίβαση μεταξύ απόμακρου επιστήμονα και άμεσα ενδιαφερόμενου συγγενή.

Από τη μία μιλάω ψύχραιμα, γλυκά και με αυτοπεποίθηση για το πόσο λογική είναι η πορεία της νόσου σου, πόσο έχει δυσχεράνει η ήδη φθίνουσα πορεία σου σήμερα σε σχέση με χθες, και όλοι κρέμονται από τα χείλη μου προσπαθώντας να κατανοήσουν την κάθε μου πρόταση. Μετά πλαντάζουν στο κλάμα γιατί πλέον γνωρίζουν πως οι ώρες σου είναι μετρημένες.

Όταν είδα την αξονική σου απλά έμεινα με το στόμα ανοιχτό. Γνώριζα πως η κατάσταση ήταν σοβαρή από την ώρα που πληροφορήθηκα πως έπαθες μεγάλη εγκεφαλική αιμορραγία. Οι αιμορραγίες σχεδόν πάντα έχουν άσχημες προγνώσεις. Πόσο μάλλον οι μεγάλες. Μα μόνο όταν είδα πως έχει ουσιαστικά πολτοποιηθεί ο μισός σου εγκέφαλος συνειδητοποίησα τι σημαίνει ‘σοβαρή’ στ’αλήθεια.

Τα λέω στους άλλους μα θα στα πω κι εσένα. Πρέπει να ξέρεις γιαγιά.

Έχεις πάθει ίσως το μεγαλύτερο αιμορραγικό εγκεφαλικό που έχω δει ποτέ. Είσαι σε κώμα εδώ και σχεδόν μια βδομάδα. Δεν έχεις καμία επαφή με το περιβάλλον, καμία συναίσθηση. Όπως ήταν αναμενόμενο, έχουν αρχίσει και οι επιπλοκές. Αρχικά κουνούσες χέρια πόδια, μετά παρέλυσε η δεξιά σου μεριά, και σήμερα και το αριστερό σου πόδι. Αρχικά είχες όλα τα πρωτόγονα αντανακλαστικά: το κλείσιμο της χούφτας όταν κάτι άγγιζε την επιφάνεια της παλάμης σου, το άνοιγμα του στόματος όταν η βρεγμένη γάζα ανακούφιζε τα χείλη σου, αντιδρούσες στην αίσθηση του πόνου φωνάζοντας «Παναγία μου» και «Όχι πάλι» αγγίζοντας το κεφάλι σου, μα τώρα πια όχι. Καμία. Θα ήθελα να σου πω πως δεν πονάς, αλλά εσύ ξέρεις καλύτερα. Έχεις κάνει εισρόφηση των στομαχικών σου περιεχομένων η οποία έχει οδηγήσει σε πνευμονία. Η θεραπεία που σου παρέχει το κωλονοσοκομείο στο οποίο νοσηλεύεσαι είναι στηρικτική, γιατί δυστυχώς, θεραπευτική δεν μπορεί να είναι.

Όλα αυτά είναι συνώνυμα του βαριού εγκεφαλικού. Τα συνάντησα τόσο συχνά τα τελευταία χρόνια, μα κυρίως τους τελευταίους μήνες, που τα’χω μάθει σαν την αλφαβήτα.

Το κωλονοσοκομείο Αλεξάνδρας στην Αθήνα που νοσηλεύεσαι βρομάει. Νοσοκομείο. Βρομάει νοσοκομείο. Όταν εγώ που υποτίθεται πως «δεν μπορώ να καταλάβω τι εννοούν οι άλλοι όταν λένε ‘μυρωδιά νοσοκομείου’», λέω πως βρομάει, φαντάσου πόσο μπορεί να βρομάει γι’αυτούς που μπορούν να καταλάβουν τι εστί μυρωδιά νοσοκομείου. Μιλάμε για τις πλέον καταθλιπτικές κτιριακές εγκαταστάσεις, ευτυχώς που δεν μπορείς να τις δεις. Το παλιό Γενικό Λευκωσίας δεν είχε υπόθεση να ανταγωνιτεί αυτή την κατάσταση. Αφού και καλά να είσαι αρρωστάς (Έχω γίνει η μάνα μου)! Το 2008 αυτά θα έπρεπε να υπάρχουν μόνο σε τριτοκοσμικές χώρες.

Το μπάνιο είναι κοινό για όλους. Όλους τους ασθενής του θαλάμου. Και τους μια φάουσα. Και μιλάμε για ένα ντους. Άσε. Είσαι πολύ τυχερή που λαμβάνεις sponge bath. Θα σιχαινόσουν την ζωή σου. Τα δωμάτια δεν έχουν διαχωριστικά μεταξύ των ασθενών. Πολύ μου τη σπάει αυτό γιατί δεν μπορώ να σε εξετάσω διεξοδικά και με την ησυχία μου γιατί δε γουστάρω κανένας να βλέπει το πάμπερς σου, και επίσης, εκεί δε με ξέρουν, δεν είναι ανάγκη να καταλάβουν τι σόι ψώνιο είμαι. Φυσικά πολύ μου την έσπασε το αφ’υψηλού ύφος της τύπισσας συναδέλφου μου που με ενημέρωσε για την περίπτωσή σου, που θα ήθελα να της την μπω λίγο ανταγωνιστικά.

Κατ’αρχήν μου την έσπασε η δυσπιστία της ως προς το ότι ήμουν συνάδελφος της και ήθελα μια πιο ‘στη γλώσσα μας’ ενημέρωση για την περίπτωσή σου. Τι δηλαδή; Επειδή δεν έχω το κλασικό image του στερεότυπου των γιατρίνων, δεν πιστεύει πως είμαι γιατρός; Επειδή δεν είμαι ξενέρωτη σπασίκλα με μακριά μαλλιά πιασμένα αλογοουρά, με γυαλάκια (χωρίς παρεξήγηση από τους γυαλάκες all over), με no sex life whatsoever όχι επειδή είμαι σαν την Μαρία την άσχημη, αλλά γιατί είμαι απλησίαστα ξενέρωτη σνομπ απόφοιτη της ιατρικής σχολής της Αθήνας και όλοι οι άλλοι είστε σαφώς κατώτεροί μου. Όμως γιαγιά θα κρατήσω το επίπεδο μου. Δεν θα της την μπω. Χέστηκα για τα μούτρα της. Αυτή είναι η κολλημένη. Α, και μετά, όταν μου έδειχνε την αξονική, μου την παρουσίασε λες και δεν υπήρχε περίπτωση να είχα ξαναδεί κάτι παρόμοιο στη ζωή μου, οπότε που να καταλάβω ποιά ήταν η ΠΙΟ ΦΩΣ ΦΑΝΑΡΙ αιμορραγία ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Φτάνει πια κουτσομπολιό, πάμε και στα επί της ουσίας. Από άποψη ιατρικής φροντίδας δεν θα είχα παράπονο στη θέση σου, κάνουν ακριβώς ότι πρέπει, trust me. Εγώ θα έκανα 2-3 πράματα περισσότερα όμως δεν θα άλλαζε και τίποτα, και εν πάση περιπτώσει ακολουθούν άλλα πρωτόκολλα εκεί. Από άποψης υπηρεσιών, το λιγοστό νοσηλευτικό προσωπικό παρέχει ικανοποιητική φροντίδα στα πλαίσια των δυνατοτήτων του. Γι’αυτό είμαστε κι εμείς πάνω απ’το κεφάλι σου καραούλι, να βγάζουμε 8ωρες σκοπιές, γιατί πρέπει να σε προσέχει κάποιος συνέχεια, να παρακολουθεί την πορεία της νόσου σου, να σε ταίζει, να σε πλένει, να σε καθαρίζει, ευτυχώς σε ξεσκατίζουνε γιατί όλα κι όλα, γιαγιούλα μου, σ’αγαπάω σ’εκτιμάω, μα δεν υπήρχε πιθανότητα εγώ να κάνω τέτοια δουλειά! Ξέρω πως αν μπορούσες θα μου έλεγες «Το ξέρω παιδί μου, είναι ένα σίχαμα».

Έρχονται από την άλλη ώρες που χάνω το χιούμορ μου. Που κάθομαι και σε κοιτάω και ξέρω μέσα μου καλύτερα απ’όλους πόσο υποφέρεις. Πόσο πονάει το κεφάλι σου από την πίεση της αιμορραγίας. Έστω κι αν πια δεν έχεις την ικανότητα να αντιδράσεις. Πόσο μεγάλη δυσκολία έχεις να αναπνεύσεις μετά που έκανες εισρόφηση. Δεν χρειάζεται στηθοσκόπιο. Έχεις ακροαστικά στους πνεύμονες από 2 θαλάμους μακριά. Έχεις φλέγματα που σου φράζουν το λαρύγγι μα δεν μπορείς να βήξεις να τα βγάλεις να πάνε στο διάολο. Σου κάνουν αναρρόφηση να σε ανακουφίσουνε και αυτό σε τραυματίζει κι αρχίζουν τα κόκκινα ζουμιά. Καίγεσαι στον πυρετό και δεν έχεις καλή οξυγόνωση λόγω της πνευμονίας, κι αυτό σε εξασθενεί ακόμα περισσότερο. Κάνεις 50-60 αναπνοές το λεπτό. Ασφυκτιάς. Σήμερα κουνούσες το χέρι σου σαν τις άλλες μέρες μα δεν είχες καμία δύναμη, ούτε να ξύσεις το κεφάλι σου, πόσο μάλλον να βγάλεις το ρινογαστρικό. Τι να σε έχω δεμένη; Δεν μπορείς να βλάψεις κανέναν πια, ούτε τον εαυτό σου. Γαμώ το κέρατό μου ρε γιαγιά, είναι πολύ βασανιστικό να κάθομαι με τις ώρες στο πλάι σου και να σε βλέπω έτσι. Να αγκομαχάς και να το παλεύεις ακόμα. Δεν υπάρχει γυρισμός γιαγιά, ασ’το να πάει στο διάολο! Πονάμε όλοι για σένα γιαγιούλα μου. Φτάνει πια, φτάνει πια αυτός ο πόνος στη ζωή σου. Συνέχεια πονάς. Για μας θα’ναι σύντομο. Για σένα κράτησε πολλά χρόνια.

Ξεκουράσου γιαγιούλα μου, άσε τη δύσκολη σου ζωή να σβήσει. Δεν μπορώ να σου κρατώ όσα κουλά έκανες με τα οποία μας πλήγωσες στα γεράματά σου. Δεν μπορώ να μην στ’α συγχωρέσω όλα. Εσύ πάντα είχες για μας το καλό καλύτερο. Τι κι αν έγινες ανυπόφορη στα δύσκολα γεράματα σου; Το δικαιούσαι. Είχες μία από τις δυσκολότερες ζωές που έχω συναντήσει. Ζωή βιβλίο. Γιατί δεν σε άφησε ούτε μια φορά η ζωή να επιλέξεις κάτι για σένα. Όλες οι επιλογές για σένα γίνονταν από άλλους και ερήμην σου. Και ήταν όλες κακές επιλογές.

Έστω κι έτσι, έκανες καλά παιδιά. Ο καθένας έχει τα κουσούρια του, δεν είχαν κι αυτοί εύκολη ζωή, μα είναι όλοι τους καλά παιδιά. Ήσουν η σούπερ γιαγιά. Σε λάτρεψα μεγαλώνοντας. Το άγχος σου με το πόσο αδύνατη ήμουν ήταν πολύ διασκεδαστικό. Να με κυνηγάς μες το πάρκο της χωροφυλακής στη Μεσογείων με το τάπερ με είκοσι τρία διαφορετικά ήδη φαγώσιμων, μπας και θελήσω να μπουκώσω ο,τιδήποτε και να μην το έχεις. Το παιδί της μπιάφρας με έλεγες. Η υποστήριξη που μου πρόσφερες όταν οι άλλοι με φωνάζανε νυφίτσα ήταν πολύ ανακουφιστική. Σε λάτρευα, σε λάτρευα μεγαλώνοντας. Σε λατρεύω αποχαιρετώντας σε.

Αναπαύσου εν ειρήνη.

ΥΓ. Απόψε αν γίνεται γιατί δεν την παλεύω άλλο.

Τρίτη, 4 Μαρτίου 2008, ώρα 9:30

Όταν χτυπάει το τηλέφωνο στις έξι παρά τα ξημερώματα, σχεδόν ποτέ δεν είναι για καλό. Έχε γεια καλή μου.

24 Comments leave one →
  1. 04/03/2008 10:44

    Κουράγιο…. και μια αγκαλιά.

  2. 04/03/2008 11:44

    έχω πάθει ένα ψιλοσόκ, αλλά σου εύχομαι να είστε εσείς καλά να τη θυμάστε -και μη στεναχωριέσαι, ξέρεις καλύτερα από τους άλλους πως αυτή είναι η φυσική πορεία του ανθρώπου!

  3. 04/03/2008 12:05

    Λυπάμαι που ταλαιπωρήθηκε τόσο… Να είσαι καλά και να την σκέφτεσαι πάντα με αγάπη.

  4. zappa permalink
    04/03/2008 12:26

    corraggio e un abrazzo bella………

    toulaxiston ezhse mia zwh full h giagia……

  5. 04/03/2008 12:30

    na ikseres mono poso se katalaveno…na kratiseis ta kalitera gia na tin thimase. kali dinami kai kalo kouragio

  6. enteleche1a permalink
    04/03/2008 17:34

    Nα εισαι καλα να την 8υμασαι..και ελπιζω να την χαρηκες οσο ηταν στην ζωη.

  7. 04/03/2008 19:09

    Όταν πια όλα θάχουν τελιώσει, γράψε μας μια τρυφερή ιστορία για τη γιαγιά σου και τις ωραίες σας στιγμές. Είναι ό,τι θα θυμάσαι πιο πολύ.

  8. 04/03/2008 21:34

    na thn skeftesai kai na gelas. auto menei.🙂

  9. rose18 permalink
    05/03/2008 01:36

    oi orees stigmes p ezises mz ts 8a se akolou8un sto ipolipo ts zois s…en diskolo na to paradektume stn arxi oti ena agapimeno mas prosopo efige apo konta mas alla aftos einai distixos i eftixos o proorismos ka8e an8ropou…

  10. 05/03/2008 03:14

    Egemwsan ta mathkia mou.
    Krata tis hares tis kai na tin heresai, etsi, gia panta.

  11. Αντώνυμους permalink
    05/03/2008 04:28

    Διαλύθηκα..θυμήθηκα…ξαναδιαλύθηκα…Αναπαύσου εν ειρήνη γιαγια Κ.

  12. 05/03/2008 10:49

    sillipitiria.
    ta logia einai peritta.

  13. 05/03/2008 15:17

    Ψυχία μου να είσαστε όλοι καλά να τη θυμόσαστε.

  14. 05/03/2008 15:18

    Κλαιω μόνος μου βουβα απο το ακουσμα του τέλους. Το κείμενο σου Ψυχία μου μου προκάλεσε αναφυλλητα. Όσο και να προσπαθώ να πεισω τον εαυτό μου ότι αυτό είναι κομμάτι της ζωής μας, ο πόνος από την απωλεια είναι πάντα πιο δυνατός.

    Στο καλό να πας γιαγιά. Τις τεράστιες δυσκολίες που έζησες μακάρι να μην τις ζήσουν άλλοι. Θα θυμόμαστε πάντα τις όμορφες στιγμές σου. Και τη μεγάλη σου καρδιά.

  15. anef_oriwn permalink
    05/03/2008 15:59

    Ο θάνατος όσο οδυνηρός και να ‘ναι όταν έχει να κάνει με δικούς μας ανθρώπους είναι σε κάποιες περιπτώσεις και λυτρωτικός!
    Οι άνθρωποι μας που φεύγουν ζουν μέσα μας (στην ψυχή και στην καρδιά μας) όσο τους θυμόμαστε!
    Psychia, Lexi_Penitas,
    Να ‘στε καλά και να τη θυμάστε, την Γιαγιά!

    Anef_Oriwn
    Τετάρτη 05/3/2008 – 3:56 μ.μ.

  16. ------ permalink
    05/03/2008 16:18

    ypokrisia

  17. Ανώνυμη Καλαμαρού permalink
    05/03/2008 22:22

    Διαβάζω,για λόγους πολύ πολύ προσωπικούς,κυρίως Κυπριακά Blogs και μερικά απο αυτά έχω επιλέξει να είναι στις τροφοδοσίες μου.Ποτέ, μα ποτέ δεν θέλησα να σχολιάσω.Σήμερα όμως με το κείμενο σου με άγγιξε.Θυμήθηκα,βούρκωσα,συμπόνεσα και ευχήθηκα μαζί σου.
    Ετσι… σου γράφω.

  18. Αντώνυμους permalink
    05/03/2008 23:02

    “—— λέει:
    Μάρτιος 5, 2008 at 4:18 μ.μ
    ypokrisia”

    Λίγος σεβασμός σε ορισμένα πράγματα σοβαρά δεν βλάπτει..
    Αλλά τι λέω αν μπορούσες να ξεχωρίσεις την σοπβαρότητα,και αν ήξερες τι είναι σεβασμός δεν θα έκανες το μόνο ανώνυμο σχόλιο σε ένα τόσο όμορφο και γεμάτο συναίσθημα ποστ.

    Συγγνώμη Ψυχία αν χαλάω και ΄γω με το σχόλιο μου την ατμόσφαιρά.

  19. 05/03/2008 23:20

    Μεταδίδετε ακριβώς το συναίσθημα… Κι αυτό σώζει όσους γράφουν, ευτυχώς. Καλή δύναμη…

  20. κι αγνάντευε... permalink
    06/03/2008 13:23

    Άπό τα πιο αληθινά και συγκλονιστικά που έχω διαβάσει… Καλό ταξίδι, γιαγιά…

  21. 07/03/2008 01:21

    Καλή Δύναμη
    Μακάρι να ανακουφιστεί ο πόνος της γιαγιάς.

    Σύμπτωση…και η δική μου η γιαγιά από το Σάββατο είναι κλινήρης σε κλινική λόγω εγκεφαλικού…όχι τέτοιου βαθμού όμως.

  22. 09/03/2008 12:53

    Είναι πολύ συγκινητική η ανταπόκρισή σας.
    Σας ευχαριστώ θερμά.

  23. konstantinos permalink
    24/03/2008 17:18

    ypokrisia(sim:edosa kai onoma tora) anagnoriste to dikeoma se enan aney synaisthimaton anthropo(eponimos), na ekfrasi thn apopsi toy

  24. 24/03/2008 17:38

    Της άναψες κι εσύ ένα κεράκι… Θα ζήσει για πάντα στην καρδιά σου. Ας αναπαύεται εν ειρήνη!
    http://alhtheia-paramythia.blogspot.com/2007/02/blog-post_19.html

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: