Skip to content

Εγώ, η Γκαντέμω: Ο Νόμος του Μέρφι

28/02/2008

Γεια σας. Είμαι η Psychia και είμαι άνεργη.

 

Πρόσεξα πόσο πολύ μιλώ όταν πιω κρασί. Ππππιιιιι…! Φαντάσου πόσο χάζιν έχω όταν πιω κρασί. Εχτός αν σε πιάσω μονότερμα στο φιλοσόφημα οπότε και έκατσες πάνω διότι δεν θα σε αφήσω να αρθρώσεις λέξη. Ούτε άμα κάμνω χάζιν αφήνω σε να αρθρώσεις λέξη αλλά τουλάχιστον τζιαμαί γελάς τζαι περνά η ώρα. Στα φιλοσοφικά όμως, ή θα την δεις αλλιώς και θα αναπτύξεις μια καινούρια κοσμοθεωρία, ή θα παιχτείς θεαματικά με το καλάσνικοφ (προσφορά της νέας κυβέρνησης – σε βγάζει από τον πόνο σου).

 

Το θέμα είναι να έβρεις κάτι να ποσκολιείς τον εγκέφαλο σου ώσπου να πιττώσω τόσο πολλά που να αρκέψω να τραγουδώ. Μέχρι τότε φυσικά εσύ έχεις πολτοποιήσει τα μυαλά σου με μεγάλη επιτυχία.

 

Απόψε είχε την τύχη να λύσει που το βίτσιασμα της γλώσσας μου ο αδερφός μου, ο Ουλάν Μπατόρ. Εν τω μεταξύ, να δεις πως τα φέρνει η τύχη, αυτός επέμενε να με κυκλοφορίσει. Εγώ δεν πολυψηνόμουνα. Αλλά θα του πεις την τύχη του;

 

Ακολουθεί ο διάλογός μας:

 

Ψυχία: Τι μούτζα έχουμε φάει θέε μου;

Ουλάν: Τι εννοείς; (με ρώτησε!)

Ψυχία: Τον τελευταίο ενάμισι μήνα όλα μας πάνε από το καλό στο καλύτερο..! Αρχικά έκανα κάτι εξετάσεις και δείξανε ότι σφύζω από υγεία. Μετά πλουτίσαμε απεριόριστα. Μετά δεν χρειάστηκε να κάνουμε δάνειο όπως υπολογίζαμε γιατί είχαμε πλουτίσει απεριόριστα. Μετά έκανα κι άλλες εξετάσεις και επιβεβαίωσα πως σφύζω από υγεία. Μετά η φιλενάδα σου σου είπε πως σε αγαπάει πολύ και δεν θα σε πληγώσει ποτέ. Μετά ανακαλύψαμε πως το πόδι σου είναι φτιαγμένο από ατσάλι γιατί όταν πέφτουν κοτρονόξυλα πάνω του δεν σπάει. Τουλάχιστον συμπέσανε οι αναρρωτικές μας και σε είδα λίγο! Μετά πίστεψα ξανά στην αληθινή συναγωνιστικότητα και συναδελφοσύνη και αυτό μου ελάφρυνε την ψυχή! Μετά έκανε η γιαγιά αξωνικό και δεν ήταν ισχαιμικό… Τουλάχιστον τώρα που πλουτίσαμε απεριόριστα θα μπορέσουμε να αναλάβουμε όποια μετέπειτα έξοδα, και να πάμε και στην Αθήνα για shopping. (κατεβάζω λαίμαργα δυο γουλιές κρασί και μπουκώνω ένα στραγάλι)

Ουλάν: Ε..

Ψυχία: (κράτς) Άου! Η μασέλα μου! Θέλω να μάθω ποιανού το μάτι εν τούτο! Μα να γλιστρήσω μες το ντους, την στιγμή που δεν έκαμνα ντους, και να προσγειωθεί το δεξί μου σετ πλευρών στη γωνιά του καλαθιού που βάζουμε τα άπλυτα, τζαι η δεξιά πλευρά της μασέλας μου πας τον τοίχο σαν χαλκομανία. Τωρά πως θα φάω εγώ στραγάλια; Λαλείς μου;

Ουλάν: Ε…

Ψυχία: Ας εν καλά τζείν’τα χάπια. Φαντάστηκες να μεν τα έπινα; Έθθα μπορούσα να φάω ούτε κούννες της κασιούνας! Κούννες της κασιούνας μίσηιμου! Χα! Εν τα Cachou nuts. Εντωμεταξύ τωρά με το κρασί εγίνηκα ένα λουλουδάκι… όμορφοοοοοο! (κατεβάζω εκλεπτυσμένα μία γουλιά κρασί)

Ουλάν: Μ…

Ψυχία: Εν το καλό του να δουλεύεις στο νοσοκομείο. All the μη ελεγχόμενα χάπια you can get.  Ήντα παλαβή που είμαι τζαι εν έπιασα μια φάουσα panadol, distalgesic, losec, famotidine.

Ουλάν: Μπορείς να πιάσεις τζαι μορφίνη..!

Ψυχία: Ελεγχόμενο. Tough luck. Δε βαριέσαι, έτσι κι αλλιώς ανήκω πλέον στους ΑΑ. Ανώνυμους Άνεργους.

Ουλάν: Πολλά κακό πράμα η μούτζα…

 

 

Εν όπως το ανέκδοτο:

 

Ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας (Επ.Επ.) πάει στη Νέα Υόρκη σε επαγγελματικό ταξίδι. Προτού αναχωρήσει είχε συμβουλέψει τον μπάτλερ του και πιστό του σέκρεταρι (Μπα.Σε) να μην τον ενοχλήσει επ’ουδενί. Ήταν πολύ σημαντικό να μην του αποσπάσει τίποτα την προσοχή αυτές τις τρεις μέρες του μεγάλου επαγγελματικού του ταξιδιού.

 

Ο μπάτλερ του άρχισε να τον καλεί στο τηλέφωνο από την πρώτη κιόλας μέρα. Αυτός απαντούσε και του έλεγε «Σου είπα να μη με ενοχλήσεις για κανένα λόγο!». Κλάτς του το’κλεινε στα μούτρα. Αυτό έγινε πολλές φορές, μέχρι που την τρίτη μέρα και καθώς είχε συμπληρώσει και το τελευταίο του επαγγελματικό ραντεβού, ο Επ.Επ. καλεί στο τηλέφωνο τον Μπα.Σε. του.

 

Επ.Επ: Έλα ρε μαλακισμένο! Τι ήταν τόσο σημαντικό που δεν μπορούσε να περιμένει;

Μπα.Σε: Να καλέ κύριε (πολύ σε Αλίκη φέρνει αυτό..), σας έπαιρνα να σας ενημερώσω πως μόλις θάψαμε τον σκύλο σας.

Επ.Επ: Τι;;; Πέθανε ο σκύλος μου;;; Μα τι; Πως;;

Μπα.Σε: Να καλέ κύριε, από τη στενοχώρια του που πέθανε η μητέρα σας.

Επ.Επ: ΤΙΙΙΙ;; Πέθανε η μανούλα μου;;; Ωχ συμφορά!! Πως πέθανε;; Αχ μανούλα μουυυυυυυ

Μπα.Σε: Να καλέ κύριε, έπεσε μες τον τάφο που σκάβαμε του πατέρα σας και έσπασε το κεφάλι της.

Επ.Επ. Τι… Τι λες;; Πέθανε ΚΑΙ Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ;;; Όχιιιι!! Όχι, όχι, όχι, όχι…

Μπα.Σε: Δεν θέλετε να μάθετε πως πέθανε ο πατέρας σας;

Επ.Επ: Πες μου κακούργε, που να σφίξει ο κότσιρος μες τον κώλο σου τζαι να μεν φκαίνει!!

Μπα.Σε: Κάηκε στην προσπάθεια του να σβήσει τη φωτιά στο εργοστάσιο.

Επ.Επ: Τι;;;; Κάηκε το εργοστάσιο;; Τι μου μένει;; Θα πέσω να πεθάνω! Πως κάηκε το εργοστάσιο ρε παλιογκαντέμη;

Μπα.Σε: Να καλέ κύριε, από τη φωτιά που πήρε το σπίτι σας επειδή ξεχάσατε το μάτι ανοιχτό.

Επ.Επ: Καταραμένε μπάτλερ και πιστέ μου σέκρεταρι, πόσο θα’θελα να’σουν εδώ να μου έκανες μια αγκαλιά!

Μπα.Σε: Το ξέρω καλέ κύριε, καταλαβαίνω.

Επ.Επ: Πες μου κάτι θετικό κακαουστιά του κερατά! Κάτι θετικό!!

Μπα.Σε: Α ναι!! Εκείνο το τεστ του AIDS που κάνατε…;

Επ.Επ: Ναι;;

Μπα.Σε: Ε, βγήκε θετικό!

4 Comments leave one →
  1. anef_oriwn permalink
    28/02/2008 14:44

    Psychia,

    Με αφορμή κυρίως αυτό που είπες στο αστειο-γράφημα σου ότι δηλ. “…ούτε άμα κάμνω χάζιν αφήνω σε να αρθρώσεις λέξη…”, μου ήρθε στο μυαλό μια δικιά μου (άσχετη) ιστοριούλα …
    Πριν κάποια χρόνια ήμουν καλεσμένος σ’ ένα τραπέζι σε μια ταβερνούλα εδώ την περιοχή μας (στην Ελεύθερη Αμμόχωστο, όπως χαρακτηριστικά τη λέμε κάποιοι). Στην παρέα ήταν και ένας τύπος που εν έβαλλεν γλώσσα μεσ’ το στόμα του (όπως λαλούν και στα χωριά)! Οπόταν κάποια στιγμή εγώ αναζητώντας “…κάτι να ποσκολίσω τον εγκέφαλο μου …”, ξεκίνησα να κοιτάζω γύρωθε. Τότε πρόσεξα ότι τους τοίχους ήταν αναρτημένα διάφορα “σοφά” λόγια ή/και ρητά. Ένα απ’ αυτά που αποτυπώθηκε εκ τότε στο μυαλό μου έλεγε: “Άμα δεις άδρωπο που συντυχάνει πάνω που πέντε λεπτά να ξέρεις ότι εν πελλάρες που λαλεί!” (Οι παρόντες, εννοείται ότι εξαιρούνται!)
    Ίσως και γι’ αυτό και με κουράζουν πολύ (τα τελευταία χρόνια) οι λαφαζανιές, παρ’ ότι θεωρούμαι καλός ακροατής.
    Πέραν τούτου το πιο πάνω ρητό το έχω τροποποιήσει λίγο, δίνοντας του την ακόλουθη μορφή: “Αν δεις αρσενικό και μιλά στο κινητό πάνω που τρία λεπτά, να ξέρεις ότι εν με γεναίκα που συντυχάνει!”

    Anef_Oriwn
    Παρασκευή 24/2/2008 – 2:39 μ.μ.

  2. 28/02/2008 17:32

    Πότε επρόλαβες καλή μου κ’ επαραιτήθηκες; Εχτές έλεες ακόμα πως το εσκέφτεσουν…

  3. 28/02/2008 18:04

    Τον τελευταίο μήνα το σκεφτόμουν.
    Αντίπροχτες το πήρα απόφαση.
    Από κει και πέρα, εννά παίζουμε; Είπα, έκαμα.

  4. 29/02/2008 15:15

    Καλά έκαμες και παραιτήθηκες. Άμα δεν σου κάθεται ένας χώρος, είναι απάνθρωπο να καταπιέζεσαι. Όταν παραιτήθηκα, μετά από 13 χρόνια workalcoholic-ισμού, ένιωσα μια απίστευτη προσωπική ελευθερία.

    Ps Λατρεύω τον τρόπο που γράφεις!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: