Skip to content

Ένα Γιατρό για τον Γιατρό!

17/02/2008

Και να που δεν άργησα να δω τα πράγματα από την άλλη σκοπιά.

 

Οι παππούδες με τις λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού που νοσηλεύονταν τους τελευταίους μήνες στην Παθολογική Κλινική και δε μάθανε ποτέ να βάζουνε το χέρι τους μπροστά όταν βήχουνε, καταφέρανε να με στείλουνε στο κρεβάτι του νοσοκομείου με πνευμονία και στους δύο πνεύμονες, μεγάλη ανικανότητα να ανασάνω, και με μπλε χρώμα στο δέρμα μου. Με έκπληξη ανακάλυψα πως το μπλε δε μου πάει καθόλου, οπότε καταλήγω πως οι μόνοι τόποι στους οποίους επιτρέπεται να υπάρχει το μπλε παγκόσμια είναι ο ουρανός, η θάλασσα, και τα τζην. Κατά τ’άλλα είναι απλώς αφύσικο! 

 

Η δύσπνοια είναι το χειρότερο αίσθημα που είχα στη ζωή μου, κυρίως γιατί άμα δεν μπορείς να αναπνεύσεις νιώθεις πως όπου να’ναι πεθαίνεις. Οπότε ανακάλυψα πως η αίσθηση του επικείμενου θανάτου σου δεν σου είναι καθόλου ευχάριστη εφόσον δεν πάσχεις από βαθιά κατάθλιψη με αυτοκτονικές τάσεις. Αντιθέτως, άμα πάσχεις από το πιο πάνω, η αίσθηση της δύσπνοιας ενδέχεται και να σε ηδονίσει.

 

Επιβεβαίωσα το νούμερο 25 του προηγούμενου μου ποστ: Είμαι ο πιο ξεροκέφαλος άρρωστος που ξέρω:

Πρώτον, περίμενα να γίνω μπλε για να ζητήσω (ή καλύτερα, να μου επιβληθεί) νοσηλεία.   Δεύτερον, η μέρα που έγινα μπλε ήταν εκείνη που ένιωσα καλά (επειδή απύρετησα μετά από λήψη αντιβίωσης) και πήγα δουλειά για να βγάλω εφημερία. Φαντάσου πως ήμουν τις προηγούμενες μέρες. Μάλλον μωβ.   Τρίτον, έγινα ρεζίλι των σκυλιών όταν η νοσοκόμα επιχείρησε να μου βάλει φλεβοκαθετήρα για να παίρνω τους ορούς και τις αντιβιώσεις μου (τις πολλές ενδοφλέβιες αντιβιώσεις μου), τρομοκρατώντας την σε περίπτωση που με πονούσε στο τρύπημα. Με πόνεσε μάλλον επειδή την άγχωσα. Έτσι παν αυτά. Το λέω από εμπειρία.   Τέταρτον, το προηγούμενο ποστ το έγραψα καθώς ήμουν σπίτι, άρρωστη, στην μωβ εμπύρετη φάση.

 

Ήμουν η πιο popular άρρωστη του νοσοκομείου. Μάλλον επειδή νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο όπου εργάζομαι και οι εκεί εργαζόμενοι το βρήκαν ευχάριστο το θέαμα. Ενώ εγώ ήμουν φρόνιμη μετά το ρεζιλίκι των τρυπημάτων, οι επισκέπτες μου σηκώναν τον θάλαμο στο πόδι και τον κρατούσαν σηκωμένο μέχρι τις μεταμεσονύκτιες ώρες. Και υποτίθεται πως ήταν στην πλειοψηφία τους γιατροί που ξέρουν για την ανάγκη ησυχίας και ξεκούρασης που έχει ο άρρωστος, τρομάρα τους. Φρόντιζαν να με κρατούν σε εγρήγορση με ωραία ανέκδοτα για την αφεντιά μου, όπως (την ώρα που έκανα μάσκες βρογχοδιασταλτικών) «E.T. go home», και με τρομοκρατικές φράσεις όπως ‘ετοιμαζόμαστε για βρογχοσκόπηση’, ‘το επόμενο στάδιο είναι η διασωλήνωση’, ‘μη βήχεις άλλο θα πάθεις πνευμοθώρακα’, ‘να ζουλίξω τον ορό να δούμε τι θα γίνει;’, και άλλα πολλά χαριτωμένα.

 

Ήμουν η μόνη άρρωστη με όχι μία, αλλά δύο τηλεοράσεις στο μονόκλινο δωμάτιό της. Αυτό γιατί η μία έπιανε μόνο 2 κανάλια και λόγω κλειδωμένου μενού δεν γινόταν να βρεθούν άλλα, οπότε ο θεράπων ιατρός μου έκρινε ότι έπρεπε πάση θυσία να βρεθεί μια λύση γιατί «εν κρίμα το μωρό να πιάνει μόνο δύο κανάλια» (ενώ όλοι οι άλλοι άρρωστοι τα πιάνουν όλα – στην κοινή τηλεόραση του καθιστικού του θαλάμου), έτσι μεσολάβησε και μου φέραν άλλη μία τηλεόραση, που τα έπιανε όλα. Έφκαλα νάμιν λαλώ σου!

 

Σήμερα υπέγραψα και βγήκα για να ψηφίσω. Σιγά μην δεν! Αύριο θα ξαναμπώ για να συνεχίσω – και να τελειώσω – την πολύωρη ενδοφλέβια θεραπεία μου. Το αντιβιοτικό αυτό χρειάζεται τρεις με τέσσερις ώρες για να το πάρεις ενδοφλεβίως γιατί αλλιώς καίει την φλέβα. Έτσι βγήκε η δικιά μου total loss, όταν από τον ενθουσιασμό μου να την κάνω μία ώρα αρχύτερα, έβαλα τον ορό να τρέχει σηιονοτός για να το τελειώσω γρηγορότερα. Ακόμα πονάει από τον καρπό μέχρι τον αγκώνα. Οπότε αύριο είναι η τελευταία δόση αυτού του καυτού αντιβιοτικού και μετά το συνεχίζω από το στόμα.

 

Από κει και πέρα ο διακανονισμός που έκανα περιλαμβάνει νοσηλεία στο σπίτι με φλεβοκαθετήρα (καινούριο γιατί ο παλιός ήταν μέσα στη φλέβα που έβγαλα total loss – δηλαδή προμηνύεται καινούριο τρύπημα και καινούρια ρεζιλίκια) για να παίρνω την άλλη μου αντιβίωση, επίσης ενδοφλέβια αλλά όχι πολύωρη, αυτή είναι τσακ-μπαμ και δεν καίει τις φλέβες. Αυτό θα το κάνω για ακόμα 5 μέρες και μετά θα την πάρω και αυτήν από το στόμα.

 

Δε μένω άλλο μέσα αφενός γιατί μπορώ να χειριστώ την τσακ-μπαμ θεραπεία και μόνη μου (προσοχή, μην το δοκιμάσετε αυτό στο σπίτι!!), και αφετέρου γιατί μπορεί να είχα δύο τηλεοράσεις, μα ίντερνετ δεν είχα και αυτή δεν είναι κατάσταση!!

 

Ο λόγος που παίρνω ενδοφλέβια δεν είναι γιατί ακούγεται τρομακτικό και τραβάει την προσοχή, ούτε γιατί γουστάρω να πειραματίζομαι με την ανθεκτικότητα των φλεβών μου στο κάψιμο. Απλώς όταν έχεις τόσο σοβαρής μορφής πνευμονία τα αντιβιοτικά από το στόμα έχουν πολύ μικρή δύναμη δράσης και κοινώς δεν μπορούν ούτε να της κλάσουν. Η μόνη σωτηρία είναι μεγάλες δόσεις με μεγάλη δύναμη δράσης ούτως ώστε η κλανιά να είναι τόσο βρομερή που θα ψοφήσουν ακόμα και τα πιο ανθεκτικά μικρόβια.

 

Έχω κόψει λοιπόν το τσιγάρο κυρίως γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω, πού να ρούφαγα και καπνό τώρα, και επίσης γιατί ήμουν θυμωμένη με το τσιγάρο γιατί είναι ο κυριότερος παράγοντας που με κάνει (πλέον) τόσο επιρρεπή σε τέτοιες αναπνευστικές λοιμώξεις. Είναι μια καλή ευκαιρία να το κόψω εντελώς μια που υπάρχει και φόβος για μόνιμη πνευμονική βλάβη μετά από τέτοια ιστορία, αλλά όσο μεγάλη είναι η επιθυμία μου να το κόψω, άλλη τόση είναι και η επιθυμία μου να πάρω μια βαθιά, πολύ βαθιά, πολύ πολύ βαθιά τζούρα, να την κρατήσω λίγο μέσα, κι έπειτα να την βγάλω αργάααα-αργά. Αυτό, τώρα πια που έχω μια υποτυπώδη αναπνευστική ικανότητα. Άσε. Είναι μεγάλος ο πόνος του junkie.

 

Θα κάτσω σπίτι μου λοιπόν, θα αράξω σπίτι, μάλλον για πολλές μέρες, περιμένοντας να μπορώ να αναπνεύσω χωρίς να ακούγεται ο ήχος που κάνει το recycle bin του desktop άμα το αδειάζεις. 

  

10 Comments leave one →
  1. 18/02/2008 01:47

    jesus christ motherf***er! Περαστικά σου.
    Αλλά απ’ ότι διαβάζω η ψυχολογία σου δεν πτοείται με τίποτε… take it easy.

  2. 18/02/2008 07:36

    ΠΕΡΑΣΤΙΚΑ ΣΟΥ .Απόλαυσε στο σπίτι σου τις νίκες των προεδρικών.Ωραίο το τραγουδάκι του Λιλλίκα λίγο ακόμα και θα προλάβαινες την γιουροβίζον, πρώτο θα ερχότανε!!!!!!!!!.

  3. 18/02/2008 15:43

    Περαστικά γιατρέ μου, που τα αλήθεια τωρά! Άντε και να προσέχεις:))

  4. melina permalink
    18/02/2008 20:23

    Περαστικα σου συναδελφε!! Ελπιζω να περασεις γρηγορα ξανα στο αντίπαλο στρατόπεδο😛

    Ειμαι περιεργη… τι διουν για πνευμονια στην Κυπρο? κεφαλοσπορίνες 3ης γενιας?

    Θα επιβεβαιωσω και γω τον κανονα νο25!
    Καλη ανάρρωση να εχεις και καλη ξεκουραση!

  5. 18/02/2008 21:20

    Δίνουνε εμπειρικά Ceftriaxone ή Cefuroxime IV μαζί με Azithromycin IV, και έπειτα από το στόμα.

    Μην επιβεβαιώνεις τον κανόνα, είναι πολύ οδυνηρό στην τελική!

  6. 18/02/2008 22:13

    περαστικά! -και με τη νίκη!😉

  7. 19/02/2008 12:24

    Perastikoullia koritsi!!

  8. 19/02/2008 18:02

    Όπως λαλούν… “ραφτης άραφτος”. Γιατρίνα να προσέχεις. Αντε περαστικά και ευκαιρία να κόψεις το γαμ….ο το κάπνισμα🙂

  9. 20/02/2008 05:19

    Εννεν πολλά ειρωνικό τούντο πράμα? Να αρρωστούν οι γιατροί, να πελλανίσκουν οι ψυχολόγοι, να ξιμαρίζουντε οι καθαρίστριες, να παένουν στην κόλαση η παπάες…τσκ τσκ τσκ τέλοσπάντον περαστικά τζιαι καλή ενδυνάμωση των αντισωμάτων σου

  10. rose18 permalink
    23/02/2008 10:00

    perastika j men agxonese efxomai sintoma na gineis kala!!🙂

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: