Skip to content

Show me the Love

04/01/2008

Η μπλόγκερ ταύτου του μπλογκ θα κάνει ένα διάλειμμα από ταύτη της την ιδιότητα (έκαμες τα ούλλα).

Πάνε τώρα δεκαπέντε μήνες που λειτουργεί σχετικά ανελλειπώς αν λάβεις υπόψην το πόσο all-over-the-place moody άνθρωπος είμαι και πόσο μπίζι γούμαν υπήρξα κατά καιρούς. Ε μα σπουδή πήγα και διάλεξα; Να με στερεί από τους αναγνώστες μου;

News flash: Στα 18 σου έχεις πολλή όρεξη να αδράξεις τη μέρα, το μέλλον, τον κόσμο, οπότε μόλις ξιπατήσεις το πόδι σου που τη φωλιά, κάμνεις βουτιά ύψους όσα μέτρα εν τζείντα αεροπλάνα που ππέφτουν τζείνοι που μετά ανοίουν αλεξίπτωτα και πέφτουν σχετικά μαλακά στη γη. Αλλά άμα δεν ανοίξουν τα αλεξίπτωτα, τότε αυτοί που πριν εξιπατήσαν το πόδι τους που το αεροπλάνο, σπουρτούν οσαν τες παττίχες στην μετωπική με το δάπεδο. Εγώ θέλω να δω ως πότε θα περνώ τη διαδικασία της ανδρεναλο-διεγεσο-φοβίας και θα εξακολουθεί να ανοίγει το αερόστατο. Ή αλεξίπτωτο. Whatever πως κάμνεις έτσι, αφού εκατάλαβες!

Μπάι δε γουέι δεν είμαι καλή με τις συνεχείς δεσμεύσεις. Μιλάμε από ερωτικές, φιλικές, μητρικές (μιλώ για τον Σπάικι άλλως Σπάρκι, τον σκύλο μου), επαγγελματικές, ομφαλιο-λωρικές, και τέτοιες δεσμεύσεις. Αρχίζουν ευχάριστα, μετά τρώω κόλλημα, μετά παθαίνω εξάρτηση, μετά είναι ευχάριστη συνήθεια, μετά βαριέμαι λίγο, μετά γίνεται δυσάρεστη συνήθεια, μετά ζητάω επιβεβαίωση, και έπειτα νιώθω τη δεσμευση να με πνίγει. Αυτό μπορείς να το παρατηρήσεις άμα δεις στο αρχείο την ποσότητα των ποστς ανά μήνα. Όπως επίσης και το πολυπληθή ρεπερτόριο των actual αναρτήσεων. Μιλούμε για σκαμπανεύασμα πας τον χωματο-λουκκόδρομο του ladys mile μες το Lada.

Άλλες εποχές.

Μικρό φυσικά το δείγμα των δεκαπέντε μηνών για τρανταχτά στοιχία που να αποδεικνύουν αυτό το pattern.

Το μόνο πράγμα που είχα σαν προσωπικό ‘κριτήριο’ για το αν θα κάνω δικό μου μπλογκ ήταν το ότι θα δεσμευόμουν. Το να γράφω ήταν η πιο άνετη, χαρωπή και ξεδινω-τική ενασχόληση μου τα τελευταία 12 χρόνια της ζωής μου, πάνω κάτω (πάνω) τα μισά. Οπότε γιατί να μην δεσμευτώ; “Ειδικά τώρα που έχω πολύ καιρό να ασχοληθώ συστηματικά με το γράψιμο όπως μέχρι πριν δύο χρόνια. Και ήταν τόσο ωραία όταν έγραφα. Μου’λειψε πολύ.” Οπότε ξαναξεκίνησα το γράψιμο σε άλλη μορφή για ποικιλία.

Από την μέρα που πέρασε για πρώτη φορά απ’το μυαλό μου μέχρι να το κάνω το μέγα αυτό βήμα (να γίνω η μπλόγκερ η Psychia στο άλλοτε http://dr-psychia.blogspot.com) πέρασαν καμιά εικοσαριά μέρες ζύμωσης της ιδέας στο ασυνείτιτο μέρος του εγκεφάλου μου, πιθανότατα τις ώρες που κοιμόμουν. Αυτό για έναν βιαστικό, αυθόρμυτο και πασανάκατο άνθρωπο σαν εμένα είναι πολύς καιρός. Δηλώνω περήφανα πως αυτή ήταν μια απόφαση στην οποία δεν ήμουν καθόλου ψωνάρα μα το άλλο ακριβώς άκρο, δηλαδή μετριόφρων άνθρωπος.

Οπότε δεσμεύτηκα.

Και μετά πέρασα απ’όλα τα στάδια που ανάφερα προηγουμένως. Το μπλογκ μου το αγαπώ πολύ και έχω μια έντονη ψυχολογική σύνδεση μαζί του που δεν νομίζω να το εγκαταλείψω ποτέ. Όπως άλλωστε και όλες μου τις σημαντικές δεσμεύσεις (ναι, έχω και ασήμαντες. Μάλλον). Όμως δεν παίρνω κι όρκο. Κάποιες φορές φεύγω κι αφήνω πίσω μου συντρίμμια. Καλά οκέι συνήθως το τέλος έρχεται φυσιολογικά αλλά ο νοών νοείτω, στα συντρίμμια δεν ξαναγυρνάς. Και ο στίχος κάνει καλό εφέ.

Δεν μπορώ να ξέρω ποιες θα είναι εκείνες οι φορές που θα φύγω. Το μαθαίνω άμα γίνεται. Μόνο αυτή την κωλοδουλειά ξέρω πως ποτέ, μα ποτέ δεν θα απαρνηθώ. Με παίζει καλύτερα απ’την κάθε άλλη μου ερωτική σχέση. Ήταν και ο πρώτος μου έρωτας. Αυτόν που δεν ξεχνάς ποτέ. Ξέρεις εσύ…😉 Τελικά είμαι μεγάλος σπασίκλας κατά βάθος. Πρώτα ερωτεύτηκα την ιατρική και μετά ερωτεύτηκα αγόρι.

News flash (τούτο το ‘News flash’ λέω το πολλά τελευταία): Άμα ξέρεις στα 12 σου τι θες να γίνεις για να είσαι για όλη σου τη ζωή, κι άμα είσαι και μία διάνοια, οι πιθανότητες κλείνουν σε μια σταθερή επίτευξη στόχου που έχει σαν μοναδική επιλογή την επιτυχία, οπότε chances are ότι θα πετύχεις, αλλά θα πετύχεις μόνο σ’αυτό. Προσπαθώ να καταλάβω αν τελικά είμαι διάνοια. Ξέρω, ξέρω δεν υπάρχει αμφιβολία. Βεβαίως είμαι.

Τέλος πάντων με έπιασε η πάρλα. Αυτά βασικά. Ήθελα να εξηγήσω (στον εαυτό μου κυρίως) γιατί ένιωθα πως ήθελα επειγόντως και απαραιτήτως διάλειμμα από το μπλογκ.

Τώρα ξεδένω τον κόμπο.

Τώρα περνώ το σχοινί πάνω απ’το κεφάλι μου.

Τώρα ξε-πνίγηκα.

Á toute á l’heuuuuuuuuuuuuuure boyz and gilzzzzz!

 

11 Comments leave one →
  1. 04/01/2008 03:14

    Κρίμα.
    Πάντως το ότι “ξέρεις στα 12 σου τι θες να γίνεις για να είσαι για όλη σου τη ζωή” δείχνει το αντίθετο από αυτό που λες για τις δεσμεύσεις.Αυτό και αν είναι δέσμευση.

  2. evitac permalink
    04/01/2008 12:31

    Αν και καταλαμβαίνω απόλυτα την ανάγκη σου αυτή, θέλω να πω ότι θα μας λείψεις πολύ και ελπίζω η φάση αυτή να σου περάσει σύντομα.

    Καλή ξεκούραση καλή μου.

  3. darkelf permalink
    05/01/2008 09:59

    Μάλλον η doc ανακάλυψε τη γραψοθεραπεία🙂
    Σκέψου οτι υπάρχουν και τα χειρότερα… Αντί για τη γιατρική να έτρωγες κόλημμα με τη συγγραφή ή τη (γραπτή) δημοσιογραφία (να ζείς από το γράψιμο)!!
    Πάντως όσον αφορά το θέμα τον δεσμέσεων (α, ρε Σιμήτη…) όσοι έχουμε τη πολυτέλεια να θεωρούμαστε ελεύθεροι άνθρωποι έχουμε και τη πολυτέλεια να κατευθύνουμε και τις δεσμεύσεις μας. Και όποτε αυτά συγκλίνουν τα πράγματα πάνε πάντα προς το καλύτερο, είτε επαγκελματικά είτε προσωπικά…
    Και τέλος όσο πορωμένοι και να είμαστε με κάποιον ή με κάτι αργά ή γρήγορα έρχεται ο κορεσμός οπότε αναπόφεκτα θα νιώσεις και το “δεν θέλω να ξαναδώ άρρωστο μπροστά μου”…
    Όποτε απλά σου εύχομαι αυτή η μέρα να βρίσκεται πολλά έτη φωτός μακριά…

  4. Kiriaki permalink
    07/01/2008 00:14

    pao kala gia Neo Delxi? Nomizo exathika….ti einai edo?

  5. zappa permalink
    07/01/2008 13:49

    giatre mou, zori einai, 8a perasei. H iatrikh einai duskolh, kai toulaxiston sto ellanta trwei ta paidia ths.

    Ti na pw kai egw omws pou apo ta 11 mou kserw oti 8a meinw sth grapth dhmosiografia?

  6. 07/01/2008 21:49

    κρίμα ρε φιλενάδα.
    τα μέηλ σου τουλάχιστον θα τα διαβάζεις?

  7. Kiriaki permalink
    08/01/2008 01:25

    kala pao dld?

  8. psychia permalink
    08/01/2008 06:42

    Aντώνυμους
    Ε ναι, ακριβώς, μία και γερή.

    Εβίτα
    Όλα περαστικά είναι🙂

    Darkelf
    Que seraaaa seraaaaa, whatever will be will beeeee…🙂

    Zappa
    Έχουμε τον μαζοχισμό από κοινού δηλαδή.

    Kiriaki
    Τσου. Εν πάεις καθόλου καλά.

  9. psychia permalink
    08/01/2008 06:49

    Κροτ
    Ένα διάλειμμα από το μπλογκιγκ θα κάνω, δεν θα πετάξω τον υπολογιστή :Ρ xxx

  10. 08/01/2008 22:53

    Μεν χαθείς

  11. 09/01/2008 19:23

    Εις στο επανιδείν και εις στο επαναγράφειν και μην μας γράψεις εντελώς.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: