Skip to content

Respect the Μπρουτάλ Mastros

01/11/2007

Η πρώτη μου βδομάδα σαν εργαζόμενη γιατρός και δημόσια υπάλληλος (δύο σε ένα, για σιγουριά και ευκολία) κύλησε ευχάριστα, ανώδυνα, και με περίσσιο ενθουσιασμό. Από την πρώτη στιγμή που με υποδέχτηκε ο κύριος Personnel Manager, μέχρι την στιγμή που γνώρισα τους συναδέλφους μου, τους ανώτερους μου, το νοσηλευτικό προσωπικό, τις καθαρίστριες και τον κύριο που παίζει μπουζουκκούι στην καφετέρια, οι εντυπώσεις μου ήταν οι καλύτερες, και η χαρά τους που γνώριζαν μια τόσο χαρισματική προσωπικότητα σαν και μένα ήταν απερίγραπτη. Όλα καλά, όλα ανθηρά, όλα αναμενόμενα λοιπόν, μέχρι την στιγμή που γνώρισα τον Μάστρο.

 

Ο Μάστρος προκαλεί φόβο και δέος στο προσωπικό και όλοι στέκονται προσοχή στο κάλεσμά του, ενώ παράλληλα κατουρούν σισαμόλαδον τζαι κλαίουν λλιούι. Εγώ αυτά δεν μπορώ να τα καταλάβω. Ίσως επειδή στις πολλές και διάφορες δουλειές που έκανα μέχρι τώρα, είτε σχετικές με την ιατρική είτε όχι, με τα αφεντικά μου είχα άριστες σχέσεις. Μπορεί όντως να ήμουν τόσο τυχερή, όμως πιστεύω πως ο Κύπριος μπερδεύει την αυστηρότητα με τον αυταρχισμό. Πολλά αφεντικά άδικα χαρακτηρίζονται αυταρχικά ενώ είναι κυρίως (και δικαιολογημένα), αυστηρά. Από κει και πέρα, για να είσαι το αφεντικό επιβάλλεται να διαθέτεις έναν έμφυτο αυταρχισμό, το θέμα είναι να τον χρησιμοποιείς με μέτρο.

 

Στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν βασιζόμουν μόνο στην πιο πάνω θεωρία όταν σκεφτόμουνα «μα καλά, πως κάνουν έτσι;». Απλώς, να, ο Μάστρος έχει φάει, έχει πιεί, και έχει τραγουδήσει (τρις) με τους γονείς μου στο παρελθόν. Τους έφερε μαζί ένας κοινός τους καρδιακός φίλος. Οι εντυπώσεις της ταβέρνας ήταν οι άκρως αντίθετες με τις του νοσοκομείου. Οπότε, ή κάποιος έλεγε ψέματα, ή ο Μάστρος διαθέτει πολλαπλή προσωπικότητα, ή που ισχύει το μπέρδεμα αυστηρότητας-αυταρχισμού που προανέφερα. 

 

Αυτό που ο Μάστρος δεν γνώριζε, και ούτε σκόπευα να μάθει, ήταν ποίων απόγονος και ποίου καρδιακού του φίλου η αδυναμία, τυγχάνω. Άλλο να σε γνωρίζει κάποιος σαν την κόρη του Γιαννή (που τυχαίνει να διορίστηκε στο νοσοκομείο του), τζαι άλλο να σε γνωρίζει κάποιος σαν την Psychia την νέα preregistration σκέττο.

 

Έτσι στην τρίτη μου μέρα, στις 12:30 το μεσημέρι, χτύπησε το τηλέφωνο μου με το μοναδικό ring toneΕίσαι χωμένος στα σκατά, είσαι χωμένος στα σκατά, στα σκατάααααα... Η ανώτερή μου και η ασθενής των εξωτερικών ιατρείων την οποία εξετάζαμε την ώρα εκείνη με κοίταξαν συγχυσμένες. Αναγνώρισα τον αριθμό και ήταν ο κύριος Personnel Manager, οπότε και επιβαλλόταν να απαντήσω.

 

         Ψυχία μου ο Μάστρος ζήτησε να πας στο γραφείο του να σε γνωρίσει.

         Εντάξει, όταν τελειώσω από τα εξωτερικά θα πάω.

         Μα… μα… ζήτησε να σε δει τώρα.

         Ναι αλλά τώρα, έχω δουλειά.

         Δεν κατάλαβες… είπε να πας τώρα.

         Εντάξει, θα ρωτήσω την ανώτερη μου και άμα μου το επιτρέψει θα πάω.

 

Τι άλλο να πει ο άνθρωπος, του τελειώσαν τα επιχειρήματα, ενώ δεν μπορούσε να ελέγξει περαιτέρω το τρέμουλο των φωνητικών του χορδών. Οπότε άφησε ένα αναστεναγμό και συμφώνησε.

 

         Κυρία Ανταύγεια, ο Μάστρος είπε να πάω να με γνωρίσει.

         …. (με κοιτάει με έκπληξη)

         …. (την κοιτάω με απορία)

         Είπε ο Μάστρος να πας τώρα κι εσύ του είπες θα πας μετά;

         Ε, ναι, να τελειώσουμε και να πάω.

         ΆΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΕΝ ΤΕΛΛΕΙΑ ΠΕΛΛΗ ΤΟΥΤΗ!!!! ΧΑΧΑΧΑΧΑ!!! ΚΟΟΟΟΡΗ! ΜΑ ΕΙΠΕΣ ΤΟΥ ΜΑΣΤΡΟΥ ΕΤΣΙ ΠΡΑΜΑ;;;

         (τι είπα η καημένη;;;;) Ε… όϊ… βασικά εν του κυρίου Personnel Manager που το είπα.  

         Τσακιστού πήαινεεεεεε!!!! Χααααααχαχαχαχα!! Ήντα πελλή εν τούτηηηηη!!!

 

Άφησα την κυρία Ανταύγεια να χασκογελά γεμάτη έκπληξη παρέα με την ασθενή, η οποία φαινόταν να συμμερίζεται πλήρως τις απόψεις της ανώτερής μου, και εντός τριών λεπτών χτυπούσα την πόρτα του γραφείου του Μάστρου. Ήταν απασχολημένος με άλλα άτομα και μου έγνεψε να περάσω και να καθίσω. «Κατάλαβες; Τώρα. Για να κάτσω να τον περιμένω. Για να μου δείξει ποιος εν ο Μάστρος. Σωστόοοος.». Παρατήρησα πόσο τρομαχτικός άνθρωπος φάτσαρε. Μετά θυμήθηκα πόσο σκλαβωτικό χαμόγελο έχω. Ο καθένας με τα όπλα του.

 

Τελειώνει εντός ολίγου με την απασχόληση του, και γυρίζει προς το μέρος μου. Πετάγομαι απ’την (αναπαυτικότατη μπορώ να πω) πολυθρόνα, και με ένα χαμόγελο από καρδιάς (το καλύτερο που διαθέτω), του έσφιξα το χέρι αποφασιστικά.

 

         Κύριε Μάστρε, είμαι η Psychia Ψυχασθενοπούλου, από Λεμεσό.

         Καλώς όρισες.

         Καλώς σας βρήκα.

         Κάτσε… (πρόχειρη προσπάθεια να θυμηθεί το όνομα μου)… κάτσε!  Εγώ έχω κάποιες παραξενιές, ίσως λόγω της ηλικίας μου. Τούντο μασκαραλλίκκι πας την μούττη σου (ένα τοσοδούλικο ασημί stud της μύτης), δεν αρμόζει σε έναν γιατρό. Δεν εμπνέει σεβασμό. Αν θέλεις να σε παίρνουν σοβαρά, θα το βγάλεις. Φυσικά δικαίωμα σου είναι να το φορείς.

         Ευχαριστώ πολύ (το χαμόγελο παραμένει επί τόπου και παραδόξως παραμένει και αυθεντικό – βλέπεις πάντα είναι ωραίο να σου επιβεβαιώνουν τα δικαιώματά σου).

         Πάντως εμένα τούτη εν η γνώμη μου.

         Εκτιμώ που την μοιραστήκατε μαζί μου. Όμως κύριε Μάστρε, ποτέ στο παρελθόν δεν αντιμετώπισα τέτοιου είδους πρόβλημα με ασθενή. Πιστεύω πως το σκουλαρίκι μου είναι κάτι το επιφανειακό ενώ αντίθετα η σχέση μου με τον κάθε ασθενή μου και τους συγγενείς του, καθόλου. Και αυτό είναι που έχει σημασία στην τελική. (επίσης τα τελευταία δέκα χρόνια που το κουλιαντιρίζω έχει φυτρώσει μες τη μύτη μου και δεν βγαίνει ο κόσμος να χαλάσει.)

         Δεν πρόκειται να σου πει κανείς «φύγε, πως είσαι έτσι» (ωωωω!!), όμως μόλις γυρίσεις την πλάτη σου, θα το πει.

         Χε, Χε, Χε. Ίσως.

         Κχμμμ. Ωραία. Χάρηκα που τα είπαμε. Έντάξει κυρία Ψυχασθενοπούλου, είστε ελεύθερη να πάτε, και όποτε χρειαστείτε οτιδήποτε, είμαι στη διάθεσή σας.

 

Βγαίνοντας ένιωθα ανάλαφρη, και καθώς χοροπηδούσα στην διαδρομή προς τα εξωτερικά (γιατί έτσι νούμερο είμαι), σκεφτόμουν πως αυτή ήταν ίσως η πιο αλλόκοτη πρώτη γνωριμία της ζωής μου. Θα μπορούσε να με ρωτήσει που σπούδασα, ενώ αντίθετα, κάναμε άνοιγμα με κράξιμο και ύφος ζοφερό. Μέσα σε δέκα ατάκες κλείσαμε με πληθυντικό και ελαφρύ μειδίαμα. Ξεκινήσαμε με το «πως σε λένε» μόλις συστήθηκα και τελειώσαμε με το «κυρία Ψυχασθενοπούλου». Έτσι κερδίζω και τις καρδιές των ασθενών μου κύριε Μάστρε μου. Κοιτώντας τους στα μάτια και χαμογελώντας τους (κάτι σαν εσάς στο λιγότερο μπρουτάλ). Είμαι σίγουρη πως εμείς οι δυο θα τα πάμε πολύ καλά. Ιδίως από μακριά!

 

Κατά τ’άλλα θα μου πάρει λίγο καιρό να συνηθίσω να μην κουτουλώ στο μπρουτάλ πρωινό ξύπνημα και στην μπρουτάλ μεσημεριανή (επειδή είμαι δημόσια υπάλληλος) επιστροφή στη Λεμεσό.

15 Comments leave one →
  1. 02/11/2007 09:24

    Ψυχια, ηθελα πολυ να δω την φατσα του μαστρου σου οταν πρωτοειδε το piercing. Σκεφτομαι να ερτω τζια γω σαν ασθενης κοντα σου φορωντας τακκουνια ετσι για να ολοκληρωσουμε το καρε του σσιοκ. Τι λες;;;

  2. 02/11/2007 09:52

    Λες να εν συγγενείς με την Κυρία Προϊσταμένη; Πε μου ότι είσαι και πενθήμερη να κάμω χαρά!😀

  3. 02/11/2007 14:31

    skeftou an exeis k kanenan tatoo pou fenete dld ti 8a ginei?! alla poios s’arwta twra!!

  4. psychia permalink
    02/11/2007 15:51

    GreekStories
    Α, αν δεν είσαι γιατρός δεν θα έχει πρόβλημα!! Αν είσαι όμως θα το πάθει το έμφραγμα! Λέω να μην το ρισκάρουμε🙂

    Αστέρω
    Μα μόνο πενθήμερη; Ήταν να’ν καλά!

    Shashoura
    Έχω τατουάζ αλλά (ευτυχώς) το καλύπτει η ρόμπα!

  5. 02/11/2007 19:48

    Μπα, αν θα χάσουν την εκτίμηση τους σε σένα οι ασθενείς σου εννα λόγω του ringtone τζιαι όι λόγω του σκουλαρικιού.

  6. 03/11/2007 12:24

    prosfata sth douleia m mia kuria en edexthke na thn e3etasei enas giatros epd o giatros eixe kotso…touto m hrte otan diavasa to post!:p

  7. 03/11/2007 12:29

    Γιατρέ… άλλαξα γνώμη… ‘εν θέλω τίποτε χάπια …κράτα τα για λλόου σου… θα τα χρειαστείς.

  8. 05/11/2007 13:44

    Ααααχ…θα επαναλάβω τον υπέροχο εαυτό μου άλλη μια φορά και πω “άλλος ένας της ζωής μας βλαξ” .

    Ψυχία, της γραφής σου τα ψιχία είναι πάντοτε ιαματικά και γλαφυρά.🙂

  9. 05/11/2007 14:13

    Μπράβο, καλά το ξεκίνησες. Οι επιθετικοί άνθρωποι στους χώρους εργασίας μυρίζονται το φόβο σαν τα σκυλιά και επιτίθενται. Αν δουν ότι δεν μασάς (χωρίς βέβαια να γίνεσαι μαλάκας), δεν σε πειράζουν.
    Είχα καιρό να μπω στο βλόγγι σου και χάρηκα που ξεκίνησες δουλειά! αντε με το καλό, σιδεροκέφαλη🙂

  10. 05/11/2007 19:51

    Passenger
    Χα χα! Ξέρω το, εσκέφτηκα να το αλλάξω, κάθε φορά που παίζει κοκκινίζω.

    Ρωξάνη
    Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, δεν αντιλέγω. Ας πούμε ο Μάστρος και ο μισταρκός του είναι οι εξαιρέσεις όλου του προσωπικού στο δικό μου θέμα.

    Αγρινούλληηηη
    Τα χαπάκια φτάνουν για όλους! Πιες κι εσύ, θα πιω κι εγώ!

    Κύριε Πίττα
    Ακριβώς! Τον Μάστρο σκεφτόμουνα όταν διάβαζα το κείμενό σου. Ευχαριστώ για τις φιλοφρονήσεις. Κοκκίνισα🙂

    Υιωρίκα μου🙂
    Έχεις μεγάλο δίκαιο σ’αυτό που λες. Ως ένα σημείο εξαρτάται κι από σένα αν θα συνεχιστεί η επίθεση από το εκάστοτε άτομο. Εγώ σε παρακολουθώ και αναμένω τα κουφέτα🙂

  11. 07/11/2007 06:39

    Η κόρη μου έχει ένα σκουλαρίκι στη μύτη, ένα στο φρύδι και ένα στα χείλη,και είναι ένα υπέροχο πλάσμα.Μην το βγάλεις για τους άλλους .Ο άνθρωπος μετρά το ξέρεις καλύτερα εσύ.

  12. 07/11/2007 22:58

    Μπράβο ρε!! Μπράβο!
    καταρχας μπράβο που ξεκίνησες επιτέλους, και κατά δεύτερον μπράβο που επιβλήθηκες έτσι!!

  13. 08/11/2007 23:38

    Σε άφησα να παίρνεις πτυχίο
    σε βρίσκω διορισμένη σε νοσοκομείο
    Καλή αρχή κυρία μου
    Υ.Γ. Για τους μάστρο αυτού του κόσμου υπάρχει πάντα ένας μάστο (εκ του μάστορας) και πάντα τον βρίσκουν:)))))

  14. 10/11/2007 01:39

    Είσαι ωραία🙂 Αλλά θέλουμε να ξέρουμε το ρινκγ-τόουν, αν θα πέσουμε καμιά μέρα πάνω σου (πτου πτου) να ξέρουμε τι να κάμνουμε και τι να λέμε. Όϊ τίποτε άλλο, να μεν μας κράξεις μέσα στο μπλογκ!🙂

  15. 10/11/2007 04:53

    Stalamatia
    Συμφωνούμε. Γι’αυτό και ανταποκρίθηκα τοιουτοτρόπως.

    Krotkaya
    Που΄σαι ρε φιλενάδα! Μου΄λειψες.

    Νερινα
    Όπως λέμε ο πελλός θέλει τον αντίπελλον του.

    Μπανανοκουέντες
    Μα μπορεί (μπορεί λέω) να μιλήσω και με καλά λόγια, που ξερεις! 🙂 Το ρινγκ τόουν μπορείς να το ακούσεις στο λινκ της παραπομπής (το μπλογκ του Αντώνυμους).

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: