Skip to content

Back to Business!

28/10/2007

Επί τέλους! Ήγγικεν η ώρα! Έλαβα το πολυπόθητο τηλεφώνημα και ξεκινώ να εργάζομαι από την ερχόμενη Δευτέρα, δηλαδή από αύριο!!! Θα πήξουμε στα θαυμαστικά σήμερα! Ξεχάστε τις τελείες!

 

Μετά από μήνες αδράνειας και ατελείωτου κλαψουρίσματος, φύσηξα τις τελευταίες μου μύξες, έβαλα ενυδατική κρέμα γύρω απ’τα ρουθούνια μου, και σταμάτησα να παριστάνω την μακρινή ξαδέρφη του Ρούντολφ!

 

Πριν δύο μήνες (αρχές Σεπτεμβρίου) επισκέφτηκα το Υπουργείο όλο αισιοδοξία, περιμένοντας να ακούσω πως θα διοριζόμουν στη Λεμεσό μέσα στον μήνα εκείνο, όπως άλλοι συνάδελφοι μου τα προηγούμενα χρόνια. Ο διάλογος κύλησε κάπως έτσι:

 

ΕΓΩ: Είμαι το νούμερο 117 και θα ήθελα να μάθω πότε διορίζομαι.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ: Μμμμ… τώρα να δω…

ΕΓΩ: Εντός του μηνός φαντάζομαι…

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ: Μα στη Λεμεσό;

ΕΓΩ (η καημένη): Ναι.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ: ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ! (και πάρ’τον κάτω απ’την καρέκλα)

 

Ποιόν Σεπτέμβριο και αηδίες; Πριν τον Μάη του ’08 δεν υπάρχει θέση ούτε για δείγμα! Αφού ο υπεύθυνος διέκρινε τα πόδια μου να κόβονται, το κάτω μου χείλος να τρέμει ελαφρώς και τα ματόκλαδα μου να λάμπουν από την excess υγρασία, μου έδειξε τις περσινές και τις φετινές λίστες αναμονής. Κρατώντας τις στα χέρια μου, με τρόμο διαπίστωσα ότι φέτος είναι σε αναμονή τριπλάσιος αριθμός ατόμων από πέρυσι. Ο κορεσμός είναι πλέον εμφανής, ακόμα και σ’αυτό το αρχικό στάδιο ‘καριέρας’, οπότε και άρχισε επίσημα το φλερτ των νέων γιατρών με την ανεργία. Μόνο στην πόλη που τελικά διορίστηκα υπήρχε πιθανότητα διορισμού πριν την νέα χρονιά, οπότε και άλλαξα τις προτεραιότητες μου.  Όταν ρώτησα για τις υπόλοιπες πόλεις, ανάμεσα σε ρουθουνίσματα μου έλεγε, «ε, του χρόνου έτσι καιρό, μπορεί!». Στο βάθος γέλασε και το παρδαλό κατσίκι (η συνάδελφος του).

 

Είχα μια διαίσθηση, ότι αυτή την εβδομάδα θα γύριζε ο τροχός. Παρ’όλα αυτά, το ξενέρωμα μέσα στο οποίο ζούσα τους τελευταίους μήνες αδράνειας, με έκανε να πιστεύω πως και να ερχόταν το πολυπόθητο τηλεφώνημα, εγώ θα είχα πολύ χλιαρή αντίδραση. Τάχα, «Ναι; Διορίστηκα; (Και όχι στη Λεμεσό;) Με υποχρεώσατε.». Αντ’αυτού ήμουν έτοιμη να φιλήσω παθιασμένα το ακουστικό του τηλεφώνου όταν άκουγα τα λόγια, «Άνοιξε θέση στο Νοσοκομείο που λέγαμε, την αποδέχεσαι;». Όχι μόνο την αποδέχομαι, της κάθομαι και της κάνω και παιδιά άμα λάχει!!

 

Την επομένη του τηλεφωνήματος πήγα στο υπουργείο για να υπογράψω το συμβόλαιο μου.

 

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ: Δεν μας πήρες ένα τηλέφωνο, έβαλες άλλους να μας πάρουν..!

 

Ναι. Είναι γεγονός. Έβαλα μέσον. Έγινα για πρώτη φορά στη ζωή μου «που τζείνους». Γιατί; Γιατί κατά τη διάρκεια της πρώτης μου επίσκεψης στο εν λόγω γραφείο, σε διάρκεια μισής ώρας, έπεσαν μπροστά στα μάτια μου, όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία διαφορετικά μέσα για τρεις διαφορετικούς ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια αναμονή με μένα. Οπότε εγώ, μαλάκας είμαι; Άφησα τις τιμιότητες στην πάντα, και ασπάστηκα το δικαίωμά μου για ίση μεταχείριση με τους υπόλοιπους βισματίες. Έτερων εκάτερων όπως με πληροφόρησε ο υπεύθυνος:

 

ΕΓΩ: Πε μου αν εδούλεψεν για να ξέρω αν έχω υποχρέωση.

ΥΠΕΥΘΥΝΟΣ: Όχι καλή μου. Είναι θέμα προτεραιότητας, και ήρθε η σειρά σου. Δεν είχε να κάνει με το τηλεφώνημα. 

 

Με άλλα λόγια το μέσον μου ήταν φτωχότατο διότι γνωρίζω μέσον που λειτούργησε: παιδί που κατέθεσε τα χαρτιά του μήνες μετά από μένα, διορίστηκε σχεδόν αμέσως στο ίδιο νοσοκομείο με κείνο που διορίστηκα εγώ. Αλλά καλύτερα έτσι, να μην το έχω και τύψεις πως έκοψα τη θέση σε άτομα που την δικαιούνταν πριν από μένα, και να μην έχω και υποχρέωση στο που θα πω πως θα δώσω την ψήφο μου στις επερχόμενες εκλογές.

 

Οπότε εγώ από αύριο θα ξυπνώ στις 5:30 και θα πηγαίνω στη επί πληρωμή δουλειά μου, που πλέον δεν είναι σε τμήμα προώθησης προϊόντων, ούτε σε καφετέρια, ούτε σε μπαρ, ούτε σε θέατρο. Είναι σε νοσοκομείο. Ελπίζω η καφετέρια τους να κάνει τα σούπερ ουάο σάντουιτς που κάνουν στην καφετέρια του νοσοκομείου της Λεμεσού, γιατί μόνο που σκέφτομαι δουλειά, πεινάω.

 

 

Πράγματα που άλλαξαν από τη μέρα που διορίστηκα:

 

Π.Δ (Προ Διορισμού): Έβαλα πέντε κιλά και για πρώτη φορά στη ζωή μου ξεπέρασα το όριο περί βάρους που είχα θέσει στον εαυτό μου κατά πολύ. Το πρόβλημα ήταν πως όσο και να προσπάθησα, δεν χάνονταν με τίποτα. Οπότε κι εγώ αποφάσισα πως άλλαξε το σώμα μου και αυτά είναι πλέον τα κανονικά μου κιλά. Σιγά μεν τσακρίσω θέμας.

 

Μ.Δ (Μετά Διορισμού): Τρώω το ίδιο (δύο με τρεις φορές την ημέρα), και τα μπισκότα βουτύρου τα εξαφανίζω με γοργότερους ρυθμούς, με άλλα λόγια συνεχίζω να μην προσπαθώ να χάσω. Σήμερα διαπίστωσα πως τις τέσσερις τελευταίες μέρες έχασα τρία κιλά και είμαι πλέον στο όριο που είχα βάλει πριν χρόνια στον εαυτό μου. Καλό ε;

 

 

Π.Δ: Η παραμικρή αγγαρεία/εξυπηρέτηση που καλούμουν να κάνω μου έσπαγε τα νεύρα και στα πρώτα πέντε λεπτά πάθαινα υπερκόπωση και κοιμόμουν ένα δεκάωρο να στανιάρω. Το ίδιο συνέβαινε στην περίπτωση που αποφάσιζα μετά από μεγάλη εσωτερική προσπάθεια να βγω έξω, είτε για καφέ, είτε για ποτό.

 

Μ.Δ: Όλη μέρα κάνω αγγαρείες/εξυπηρετήσεις, πολλές φορές με δική μου πρωτοβουλία, και βγαίνω έξω χωρίς ιδιαίτερες διαπραγματεύσεις. Κοιμάμαι πολύ λιγότερες ώρες και σπάνια νιώθω κουρασμένη. Σήμερα θα ψήσω μπριζόλες στα κάρβουνα για την οικογένεια. Με δική μου πρωτοβουλία και με μεγάλη μου χαρά. Και δεν πρόκειται να δηλητηριάσω κανέναν (σκόπιμα). Καλό ε;

 

 

Π.Δ: Δεν είχα, καμία, μα καμία έμπνευση, και η φαντασία μου ανήκε στο μακρινό παρελθόν.

 

Μ.Δ: Δεν μπορώ να σταματήσω τις ιδέες από το να υπερφορτώνουν τον εγκέφαλο μου. Τώρα απλά δεν έχω χρόνο να τις καταγράφω ενώ φοβάμαι μην crashάρω!

 

 

Η αλήθεια είναι πως πλέον εκτός από ενθουσιασμένη, είμαι και κατα-αγχωμένη. Τα έχω ξεχάσει όλα, τα ελληνικά μου είναι χάλια, η αυτόματη ευθύνη είναι μεγάλη, και πως θα τα βγάζω πέρα στις νυχτερινές εφημερίες μόνη μου; Πάει ο ύπνος, πάει η ανεμελιά, έρχεται το άγχος, και είμαι τόσο, μα τόσο χαρούμενη γι’αυτό!! Τελικά αν η λειτουργία μου δεν είναι υπό πίεση, απλά δεν λειτουργώ! Το αποδεικνύει και ο μεταβολισμός μου αυτό.

 

Τελικά, είχες δίκαιο daddy μου. Είμαστε ολίγον άρρωστοι εμείς οι γιατροί. Να σου λένε πως θα πας νοσοκομείο για μήνες, δεν θα πολυκοιμάσαι, θα βρομάς καθαριότητα χλωρίνης και ντετόλ, τα χέρια σου θα γεράσουν πρόωρα από τη συνεχή πλύση με αντισηπτικά, κι εσύ να χαίρεσαι και από βαρύς κι ασήκωτος ελέφαντας να γίνεσαι πηδηκτούλικο κατσίκι!

18 Comments leave one →
  1. 28/10/2007 13:05

    Ψυχια μου ειναι βαλσαμο ψυχης οπως γραφεις. Περιμενω ανυπομονωντας καθε φορα το καινουργιο σου αρθρο. Κανε και καμμια επισκεψη στο μπλοκ μου. Ειναι πολυ μονο…

  2. 28/10/2007 19:07

    Γιατρέεε, τα χάπιααααα μου…

  3. 28/10/2007 19:28

    Good luck και καλά κουράγια, you ‘ll need it!
    Κι όσο για το μέσο, έζησες πολλά χρόνια εκτός Κύπρου, πλέον αν δεν βάλεις μέσο δεν είσαι τίμιος, είσαι μαλάκας… Εγώ είχα ξεχάσει τι είναι η αξιοκρατία και τώρα πλέω σε πελάγη ευτυχίας γιατί ήρτα κάπου που η λέξη “μέσο” doesn’t exist!

  4. 28/10/2007 20:22

    Καλή αρχή και καλή δύναμη.Μερικά άτομα έτσι είμαστε όσο πιο πολύ ζοριζόμαστε τόσο καλύτερα αποδίδουμε.

  5. 28/10/2007 20:24

    Γιατρέ σου έστειλα κατά λάθος τις ευχές μου στο προηγούμενο σου ποστ ,για κοίτα να δεις τι θα κάνεις γιατί είναι τελείως άσχετες με εκείνο το ποστ.Καλή αρχή κορίτσι μου στη νέα σου δουλειά.

  6. psychia permalink
    28/10/2007 20:30

    @Greekstories
    Το μπλογκ σου δεν είναι ποτέ μόνο, τουλάχιστον όχι όσο νομίζεις. Βάλε ένα μετρητή να το επιβεβαιώσεις🙂

    @Αγρινό
    Ποιά πίννεις εσύ; Τα ροζούθκια ή τα κιτρινούθκια;

    @Μεγαλειότατη
    Συμφωνώ μαζί σου, γι’αυτό και θα επιδιώξω να πάω σε μια χώρα παρόμοια με τη δική σου το συντομότερο.

    @Σταλαματια
    Το’φτιαξα, μα είδες; Σε ευχαριστώ πολύ!

  7. 28/10/2007 21:04

    Καλό ξεκίνημα! Τούτα τα ξυπνήματα άγρια χαράματα και τα οδηγήματα 1 ώρα ώσπου να πάεις μες στα χάιγουεϊ, ελπίζω να τα συνηθίσεις ευκολότερα από μένα.

  8. 28/10/2007 23:51

    “Τελικά, είχες δίκαιο daddy μου” Έτσι μου λέει και η κόρη μου….. δεκα χρόνια μετά που θα της πω τη κουβέντα🙂

    Καλό αρχή στο νέο σου σταθμό

  9. 29/10/2007 10:03

    Καλή αρχή!!

  10. 29/10/2007 11:22

    Καλή αρχή Γιατρέ μου!🙂

  11. 29/10/2007 20:22

    good luck dearest.

  12. m elina permalink
    29/10/2007 20:52

    Καλή αρχή στη νέα σου δουλειά και στη νέα σου ζωή!

  13. 30/10/2007 06:17

    Δασκαλούα: Εν ένα θέμα ο δρόμος, αλλά το καλό είναι πως έχω παρέα και ίσως να μου είναι πιο ανώδυνο!

    Λεξη Πένητας: Κάλλιο αργά παρά ποτέ! Να’σαι καλά!

    ΚάντυΚάντυ: Ευχαριστώ πολύ!

    Αστέρω μου: Που είσαι ρε εσύ!! Ευχαριστώ, μάκια!

    Roam: Thank you dearest🙂

    Συνάδελφε: Άτε, περιμένω σε!

  14. 30/10/2007 16:21

    Γιατρέ μου, να είσαι πάντα καλά….διάβασα το ποστ σου μετά από μία πολύωρη σύσκεψη (και όπου υπάρχει πολύ σύσκεψη απουσιάζει η σκέψη) και λειτούργησε τελείως αγχολυτικά. Σας ευχαριστώ δια το λαγαρόν του ύφους σας🙂 🙂

  15. 31/10/2007 01:39

    afierwmeno gia kalh arxh to tragoudi tou ray i don’t need no doctor!!;) ate k to dear doctor twn stones :p

  16. 31/10/2007 22:11

    Καλή αρχή γιατρέ!

  17. 01/11/2007 08:34

    Γιατρέεεεεεε… ένα κοκτέιλ ροζ-τζίτρινα πλιιιιζζζζζζζζζ…

  18. 01/11/2007 19:55

    Κύριε Πίττα χαίρομαι που σας λύνω τα νεύρα αντί να σας τα σπάω🙂 Να’στε καλά!

    Rock-n-sane Rock ONNNNN🙂

    Αποτηνέδραα σ’ευχαριστώ πολύ!

    Κύριε Αγρινέ λυπάμαι μα πλέον δεν πληρείτε τις προϋποθέσεις για ένα τέτοιο κοκτέιλ. Ήρθε η ώρα της αποτοξίνωσης. Πάρτε ένα πράσινο να παν οι πίκρες κάτω.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: