Skip to content

Εγώ, η Υστερική: Φωνές, ακούω Φωνές

20/09/2007

Καβγάδες. Όσο πιο κοντά μας συναισθηματικά το πρόσωπο, τόσο μεγαλύτερη συναισθηματική ένταση διαθέτουν. Φαίνεται παράλογο αλλά είναι νόμος. Πιο εξαντλημένος είσαι μετά από καβγά με το εταίρο ήμισυ που κατά κύριο λόγο αποτελείται από λογομαχία, παρά μετά από έναν ποδοσφαιρικό καβγά, που πιο εύκολα μπορεί η λεκτική βία να μετατραπεί σε σωματική. Θεωρητικά δεν είμαι σύμφωνη με κανένα είδος βίας, αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, στην πάλη για τον έλεγχο του εαυτού μας και κατά συνέπεια αυτού που μας αφορά, όλοι λίγο πολύ χρησιμοποιούμε τη βία, κυρίως την ψυχολογική. Είτε κατ’ευθείαν, είτε υποβόσκουσα, όλοι την έχουμε στα ένστικτα μας σαν όπλο επιβίωσης.

 

Τι είναι όμως αυτή η μάστιγα που θέλει όλον τον κόσμο να συντυχάννει ήρεμα και πολιτισμένα 24 ώρες το 24ωρο, 7 μέρες την εβδομάδα, για όλα τα θέματα, σε κάθε διαφωνία, και σε κάθε καβγά; Δηλαδή όταν κάποιος είναι εκ φύσεως εκρηκτικός, νευρικός και άλλα τέτοια χωριάτικα πράματα, δεν είναι φυσιολογικό αυτό να το νιώσει καταπιεστικό;

 

Ο εκ φύσεως ήρεμος, πράος, σαβουάρ βιβρ άνθρωπος θέτει σαν επιχείρημα πως δεν είναι υποχρεωμένος να ακούει τις φωνές του εκρηκτικού, νευρικού κοκ. Αυτός ο ήρεμος, όταν τσακώνεται με τον εκρηκτικό, χρησιμοποιεί άλλες τεχνικές, πιο κοινά αποδεκτές, σαν ας πούμε την τεχνική της ειρωνείας. Είναι καλύτερος, επειδή χτυπά κάτω από τη μέση, αλλά το κάνει στα μουλωχτά; Μη χέσω!!!

 

Εγώ όταν νιώσω πως είτε απειλούμαι, είτε αδικούμαι, είτε προσβάλλομαι, θα νευριάσω, και θα φωνάξω, και θα βρίσω, και θα το βγάλω το παράπονό μου σε όλη του την ισχύ!! Η ηρεμία και το σφάξιμο με το βαμβάκι είναι για τους πολιτικούς και γω ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΝΑ ΓΙΝΩ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ. Άμα το’χα φυσικά ίσως να είχα άλλη αντίληψη αλλά δεν το έχω άρα έχω αυτήν. Είναι ευκολότερο να γίνεται ο καβγάς στο πρώτο πρόσωπο, οπότε παίρνω το μέρος μου και αρχίζω:

 

Το προσπάθησα αυτό το ήρεμο, ασπάστηκα και την λογική του «άμα φωνάζεις χάνεις το δίκαιο σου». Είναι εύκολο για σένα να μου στερείς το δίκαιο μου με αυτή την ατάκα. Όμως είτε το θες είτε όχι, το δίκαιο φίλε μου, είτε φωνάξω για να το διεκδικήσω, είτε όχι, είναι ένα! Το προσπάθησα που λες αλλά επειδή δεν την έχω την τεχνική που επιθυμείται, δηλαδή της ψύχραιμης ειρωνείας, τα πράγματα και πάλι, εξελίχθηκαν στο να χάσω το δίκαιο μου, και να αρχίσω να χάνω την ψυχραιμία μου και να φωνάζω, γιατί ΑΥΤΉ ΕΊΝΑΙ Η ΦΥΣΗ ΜΟΥ και ΠΟΥ ΝΑ ΧΤΥΠΙΕΣΑΙ, ΔΕΝ-ΑΛΛΑΖΕΙ!

 

«Σε έναν άνθρωπο που λέω πως αγαπώ, εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να πω αυτά τα πράγματα που βγάζει το βρομόστομα σου.». Όκει ρε φίλε, δεκτό. Να βρίζω τον άγνωστο που οδηγά μαλακισμένα και με θέτει σε κίνδυνο, δεν πειράζει. Να βρίζω τον πολιτικό που κερδοσκοπεί στην πλάτη μου, δεν πειράζει. Να βρίσω εσένα που μου κάνεις προσωπική επίθεση (σ’όλα τα μέτωπα), ΓΙΑΤΙ ΠΕΙΡΑΖΕΙ; Ξέρεις, οι μεγαλύτερες συγκρούσεις συμβαίνουν μεταξύ ανθρώπων που αγαπιούνται. Δεν έχεις ξανακούσει εκατομμύρια φορές την φράση «είπαμε και οι δύο πράγματα βαριά», στην οποία συμπληρώνεται το «που δεν έπρεπε να πούμε»; Στα πράγματα αυτά συμπεριλαμβάνονται και οι βρισιές, αλλά και οι εκλεπτυσμένες λέξεις. Ιδρώνει το αυτί μας όταν μας στέλνουν στ’ανάθεμα, αλλά δεν ιδρώνει όταν στέλνούμε εμείς στ’ανάθεμα τον άλλον, με όχι τόσο συνοπτικές διαδικασίες όπως τις δικές του, αλλά από άλλο μονοπάτι, μακρύτερο, πιο βασανιστικό, αλλά γεμάτο με χαρούμενες λέξεις; Εσύ σφάζεις με το βαμβάκι, εγώ – που δε μ’αρέσουν τα χρονοβόρα – σφάζω με την ππάλα! Κάνουμε το ίδιο πράμα, με διαφορετική μέθοδο. Άμμα ρε..!

 

Όπως εγώ λοιπόν δέχομαι τα δικά σου πολιτισμένα σκατά, δέξου κι εσύ τα δικά μου χωριάτικα σκατά. Τα δέχομαι γιατί έχεις τόσα πολλά πολιτισμένα όχι-σκατά που με κρατάνε κοντά σου.

 

Ποτέ μα ποτέ μα ποτέ όμως δεν θα ασπαστώ την ιδέα σου, πως σύμφωνα με την κοινή λογική, ο δικός σου ο τρόπος είναι καλύτερος. Δεν ανήκω στην κοινή λογική, ανήκω στην εξαιρετική λογική, και άμα σ’αρέσει!  Ποτέ μα ποτέ δεν θα εγκαταλείψω την άποψη πως ο θυμός, είναι συναίσθημα, βασικό συναίσθημα, και έχει ο καθένας μας κάθε δικαίωμα να το εκφράζει όπως του βγαίνει, εφόσον είναι τυχερός και του βγαίνει. Εμένα για να μη μου βγει σε φωνές, θα πρέπει να το καταπιέσω, να το κρύψω. Και μετά θα στοιβαχτεί και θα μεγαλώσει, και τότε ζήτω που καήκαμε. Το ίδιο δεν κάνουν πολλοί φαινομενικά ήρεμοι ανθρώποι; Δεν λένε για πολλούς «ο Δημήτρης είναι πολύ ήρεμος άνθρωπος, αλλά άμα τύχει και θυμώσει… γίνεται πολύ επικίνδυνος/μπορεί να σκοτώσει άνθρωπο». Και επειδή αυτά τα «εσύ στο χώμα, εγώ στη φυλακή» ποτέ δεν θα συμπάθησα, προτιμώ να με αποκαλείς υστερική παρά να πνίγομαι μέχρι να σε σκοτώσω.

 

Και άλλο και τούτο να παίρνεις τις βρισιές τοις μετρητοίς! Είναι δυνατών να εννοώ κυριολεκτικά φράση όπως «να πάεις στ’ανάθεμα», σε άνθρωπο που λέω πως αγαπώ; Η λογική (που τόσο κοινά ασπάζεστε) και η κυριολεξία, δεν είναι ταυτόσημες έννοιες, χαλόου! Στο κάτω κάτω της γραφής, άμα δεν σ’αγαπούσα, κι άμα δεν με ενδιέφερες, σιγά μη χάλαγα τη ζαχαρένια μου και την ενέργεια μου προσπαθώντας να βρω το δίκαιο μου μαζί σου!! Και άλλη τόση βρίζοντας σε. Γιατί μπορεί να βγαίνουν αυθόρμητα μα εξοντώνουν. Δεν θα με ενδιέφερε να βρω το δίκαιο μου μαζί σου! Θα σ’έγραφα στο δεξί μου γεννητικό, όπως τόσους άλλους, και θα συνέχιζα τη ζωή μου. Δεν σου κάνει εντύπωση πως σπαταλώ ελάχιστη από την ενέργειά μου στον κάθε μαλάκα άσχετο; Προτιμώ να την διοχετεύσω όλη στον κάθε μαλάκα δικό μου! Να ανησυχήσεις άμα σταματήσω να αντιδρώ έτσι! Μην χαρείς, δεν θα σημαίνει πως έχω αλλάξει. Θα σημαίνει πως στην κυριολεξία χέστηκα, και ξέρω πόσο σιχαίνεσαι αυτή τη λέξη. Δεν πρόκειται να αλλάξω ΠΟΤΕ! Ίσως η μετέπειτα ωρίμανση που θα υποστώ με κάνει να βελτιώσω κάποια ελαττώματά μου, μα θα εξαφανιστούν μόνο με τον θάνατό μου, γιατί προ αυτού, εγώ δεν πρόκειται να εξαφανιστώ. Γεννήθηκα για να φαίνομαι, να ακούγομαι, και να κάνω την παρουσία μου όχι μόνο αισθητή, αλλά και πρωταγωνιστική. Είναι ο κυριότερος λόγος που μ’αγαπάς. Και όπως όλα τα καλά, έχει και τις παρενέργειες του, που όπου και να πάει, ο,τι και να κάνει, πάνε μαζί του. Και οι δικές σου το ίδιο.

 

Και κάτι τελευταίο. Δεν το κάνεις για μένα. Για το καλό το δικό μου. Μην μου στερείς την παρενέργεια μου, το μέρος του είναι μου, για το καλό μου. Εγώ με τον εαυτό μου πετσοκομμένο, δεν είμαι καλά. Το κάνεις για σένα. Στον δικό σου μαγικό κόσμο της φρουτοπίας, δεν υπάρχουν φωνές. Υπάρχει μόνο ήρεμη και πολιτισμένη συμβίωση (όταν φεύγουν οι φωνές, έρχεται ο πολιτισμός). Και ελπίζεις, και περιμένεις, να γίνω εγώ ο άνθρωπος που θα μπορέσει να αποτελέσει αυτόν τον κόσμο; Ας γελάσω τρις. Χα! Χα! Χα! Γέλα κι εσύ, είναι αστείο!

 

 

Φτάνει πια στην καταπίεση!!

 

 

15 Comments leave one →
  1. 20/09/2007 18:24

    Nα υποθέσω ότι οι φωνές σου ακούγονταν μέχρι τον εναέριο; Να υποθέσω ότι τα άκουσε το έτερο ήμισυ; Πάντως κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα μας δεν μπορούμε να τη πάρουμε πίσω. Αφήνει ένα μικρό ανεξίτηλο σημάδι.

    Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί το κοκτεϊλ “εκρηκτικότητα –> νεύρα –> φωνές –> βρισιές” να αποτελεί προτέρημα. Θάλεγα ότι αν σε σένα αρέσει και δεν σε πειράζει μην κάνεις τίποτε να το αλλάξεις. Αλλά να ξέρεις ότι πιο πολύ απ όλους τον εαυτό σου θα πληγώνεις. Και αυτό σαν και να είναι λίγο μαζοχιστικό….

  2. psychia permalink
    20/09/2007 20:05

    1. Είπα ξεκάθαρα πως είναι ελάττωμα.
    2. Και οι μεν και οι δε τον εαυτό τους πληγώνουν.
    3, Δεν γίνεται να αλλάξει, δεν μπορώ να το φανταστώ δηλαδή, απλά είναι έτσι.

  3. Το τελευταίο λαθος permalink
    20/09/2007 21:29

    Άλλο να είναι κάποιος εκρηκτικός και να θεωρεί πως καταπιέζεται όταν δεν αφήνεται να ξεσπάσει.Αυτό δεν είναι μεν προτέρημα αλλά ΕΙΝΑΙ δικαίωμα.
    Άλλο όμως μόνο εκρήξεις να έχει, να μην μπορεί να συζητήσει ΚΑΙ ήρεμα, και στην δεύτερη κουβέντα που διαφωνεί, είτε έχει δίκαιο είτε όχι, να κρεπαρίσκει και να αρχίζει να φωνάζει, με αποτέλεσμα να μην ακούγεται τι λέει στην ουσία και να προσπαθεί κάνοντας τον άλλο να σκάσει με τις φωνές, να ακουστεί η δική του γνώμη και μόνο.
    Υπάρχουν κάποιοι “άγραφοι κανόνες”,που οφείλεις να ξέρεις σαν μορφωμένο άτομο, που ορίζουν κάποια χαλαρά έστω όρια στο τι είναι συζήτηση, και πότε αρχίζει να γίνεται “γήπεδο” μια κουβέντα οπότε η προοπτική λύσης της όποιας παρεξήγησης πάει περίπατο και το επόμενο στάδιο είναι το ξύλο.Αλλά σαν ζευγάρι,αρσενικό και θηλυκό αυτό δεν είναι και ότι καλύτερο και αν φτάσετε μέχρι εκεί μια λύση υπάρχει.

    Όσο για τις βρισιές, αν θεωρείς ότι το να βρίζεις τον κάθε μαλάκα στο δρόμο είναι όκ και θεωρείς το ίδιο ή ακόμα πιο λογικό να βρίζεις τόσο άσχημα, όσα νεύρα και να έχεις, τον άνθρωπο που “αγαπάς” τότε τι να πω …θα στο πουν άλλοι σε άλλα comments.

  4. 22/09/2007 23:17

    No one is born for anything. We were all shaped into what we are and I don’t think we should blind ourselves to this by assuming that it was all by our own decision.It might be helpful to deny that we are not in control of so much of our lives but denial never works.

    Great and intesne conflicts also take place between people who no longer love each other – an important thing to remember.

    Yes, I too think that clear insults are more honest than sarcasm,I am with you on that one. Contrary to what you are suggesting I think that people who are calm are people who are in control of the situation, who have their strategy and adapt it according to how the battle unfolds – it does not have to do with superficialities such as if someone is a politician or a TV persona. Perhaps you should ask yourself if you are in control of your life. Do you think that you need to defend yourself? Do you feel threatened? Afraid? From what? And why? How important is it for you to win? How urgent?

    Living well with others implies compromise and acknowledgment that the other is not you; things and behaviours that hurt you might not hurt the other and vice versa. You don’t seem to be the type that compromises easily.People are unitary entities despite being part of a collective. We are still closer to the animal instincts than we might think, still put the self above all else. And it is because of this that effort is required for two units to become a stable joint unit. A lot of effort.

    It is common wisdom that if you have intense conflicts in a relationship it is not going to lead to happiness.

    As for change, some people can change and some cannot. But you can only find out if you try.

  5. pera permalink
    26/09/2007 07:30

    γραφεις:”στην πάλη για τον έλεγχο του εαυτού μας και κατά συνέπεια αυτού που μας αφορά, όλοι λίγο πολύ χρησιμοποιούμε τη βία, κυρίως την ψυχολογική”
    τι εννοεις εδώ? απο που παλευεις για να ελεγξεις τον εαυτό σου?

    γραφεις:”Ο εκ φύσεως ήρεμος, πράος, σαβουάρ βιβρ άνθρωπος θέτει σαν επιχείρημα πως δεν είναι υποχρεωμένος να ακούει τις φωνές του εκρηκτικού, νευρικού κοκ. Αυτός ο ήρεμος, όταν τσακώνεται με τον εκρηκτικό, χρησιμοποιεί άλλες τεχνικές, πιο κοινά αποδεκτές, σαν ας πούμε την τεχνική της ειρωνείας.”
    ο “εκ φυσεως… άνθρωπος” δεν υπαρχει. ε(π)αυτου για να ανοιξουν λιγο τα στραβα σου διαβασε καμια ανθρωπολογικη μελετη, ή ακόμα και τα συμπερασματα της ψυχαναλυτικής θεωριας.(ηδη μεσα στην προταση σου το “εκ φυσεως” με το “σαβουαρ βιβρ” κανει μια εκκωφαντικη αντιφαση που προφανώς δεν μπορεις να την “δεις” ούτε καν να την μυρισεις)

    “Είναι δυνατών να εννοώ κυριολεκτικά φράση όπως «να πάεις στ’ανάθεμα», σε άνθρωπο που λέω πως αγαπώ; Η λογική (που τόσο κοινά ασπάζεστε) και η κυριολεξία, δεν είναι ταυτόσημες έννοιες, χαλόου!”
    πρεπει να μας πεις πιο νοημα δινεις στην λεξη κυριολεκτώ.
    (απορια: η φραση η πρωτη κυριολεκτικα σημαινει περιπου “να πεθανεις”. συμφωνουμε οτι δεν την χρησιμοποιείς κυριολεκτικα. για ποιο λογο την χρησημοποιείς, και με ποιο νοημα(ειναι δυνατον βεβαια να μην της δινεις κανενα ννοημα). τη λεξη σε αγαπω την χρησιμοποιείς φανταζομαι κυριολεκτικα. ομως τι εννοεις οταν χρησιμοποιείς αυτην την λέξη?(ενδεχεται οτι αν δεν μπορεις να προσδιορισεις το νοημα της λεξης τουτης, θα βρισκεσαι ενδεχομενως στην ιδια περιπτωση με την χρηση της προηγούμενης λέξεις. και αν ειναι ετσι μηπως και στις δυο περιπτωσεις οι δυο λεξεις σκεπαζουν ενα ιδιοτυπο ειδος αμηχανιας την στιγμη της εκφορας τους?
    (γιατι η λέξη ειναι ο φονος του πραγματος. την χρησιμοποιω για να ενεργοποιησω στην σκεψη καποιου την εικονα καποιου πραγματος που δεν ειναι παρων την συγκεκριμενη στιγμη. το σε αγαπώ μοιαζει πολυ με το σου λεω αληθεια ή το δεν σου λέω ψεμματα)

    γραφεις:”Γεννήθηκα για να φαίνομαι, να ακούγομαι, και να κάνω την παρουσία μου όχι μόνο αισθητή, αλλά και πρωταγωνιστικη”
    αυτο που νομιζεις για ιδιαιτερότητα σου, ειναι η πλανη της κοινοτοπιας σου.
    εγω μάλλον θα έλεγα ότι γεννήθηκες σε πλούσιο σπίτι, και έχεις φαει στην μαπα πολλές χολυγουντιανες και χολυγουντιανιζουσες σαχλαμαριτσες.

  6. psychia permalink
    26/09/2007 12:09

    Pera
    1. “ο έλεγχος του εαυτού μας”: η ανάγκη μας ο εαυτός μας να ελέγχει κάποιες καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω του, αντί να ελέγχεται ολοκληρωτικά από τους άλλους. Ομολογώ πως θα μπορούσα να το διατυπώσω καλύτερα.

    2. Δεν ήξερα πως χρειάζεται να γράφω σαν να μιλάω σε σεμινάριο ανθρωπολογίας. Εσύ που διαθέτεις τόση διορατικότητα, πως δεν μπόρεσες να καταλάβεις το νόημα του ‘εκ φύσεως’;

    3. Την βρισιά “να πάεις στ’ανάθεμα” την χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα. Θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε άλλη στη θέση της. Την χρησιμοποιώ όταν είμαι νευριασμένη, χωρίς άλλο λόγο εκτός του ότι είμαι νευριασμένη και οι λέξεις βγαίνουν από μόνες τους. Την ώρα που είμαι νευριασμένη δεν λέω “σ’αγαπώ”. Καλύφτυκες;

    4. Είναι μερικά άτομα που είναι χαμηλών τόνων, και κάποια άλλα που ακούγονται/φαίνονται κτλ. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ενοχλείσαι αν εγώ ανήκω σε αυτούς. Έχεις πέσει έξω σε πολλά πράγματα, αλλά με αυτό το τελευταίο… ακυρώνεις όλα όσα είπες που θα μπορούσα να έπαιρνα στα σοβαρά.

    5. Αλήθεια, που το βρήκες τόσο θράσος να επιτίθεσαι τόσο ποταπά σε άτομο που δεν γνωρίζεις και δεν σε έχει βλάψει; Αυτό για σένα που ξέρεις και από ψυχολογία, τι σημαίνει;

  7. ΑνΤώνυμους permalink
    26/09/2007 12:11

    Έχεις ξεφύγει λίγο νομίζω στην “ψυχανάλυση” σου pera και έχεις πέσει πολύ έξω…Μάλλον κάτι δεν κάνεις σωστά.

  8. pera permalink
    26/09/2007 18:13

    αυτη η εννοια του εαυτου οπως την παραθετεις εχει συναφεια με το καρτεσιανο cogito, τη λεγομενη συνειδηση, η οποια ειδικοτερα με την ψυχαναλυση δεχεται σφοδρη επιθεση(η υποθεση της υπαρξης του ασυνειδητου κλονιζει ανεπιστρεπτη αυτην την “πραγματικοτητα”).
    δεν ειπα και ουτε πιστευω οτι διαθετω διορατικοτητα. προσπαθω να ερμηνευσω το γραμμα του κειμενου, και να πλασω ενα φανταστικο υποκειμενο αυτής της γραφης. δεν φιλοδοξω ουτε και το θελω αυτο το φανταστικο υποκειμενο να ταυτιζεται με εσενα ετσι ωστε να χαιρομαι οτι σε ερμηνευσα ως ανθρωπο.

    απο ότι βλεπω λιγα καταλαβες απο ότι “διαβασες”(δεν το ψεγω αυτο) αλλα θα περιμενα πρωτιστως να εκφρασεις καποιες αποριες σχετικα με τις φρασεις που χρησιμοποιούνται, για το ξεκαθαρισμα του νοηματος των, προτου διαφυγεις στην ευκολη οδο του οτι σου κανω ποταπη επίθεση εγω ο θρασυς(επιθεση σου κανει το γραμμα του κειμενου που ετυχε να γραψω εγω)

    θα ηταν εντιμο απο μερους σου να προσπαθησεις πρωτα να διαβασεις οχι επιφανειακα το κειμενο αλλα αναζητώντας τις υπογειες του συνδεσεις, και μετα να εξαγεις τις συνεπειες του λογου του.

    και επειδη μαλλον δεν καταλαβες το νόημα των:
    στα σημεια 3, 4 , και 5 , απευθυνεσαι σε άλλον.

    (η μονη επιθεση που γινετε ειναι στο γραμμα του κειμενου και στο φανταστικο συντακτη-υποκειμενο του)

    δεν ασχολουμε με την ψυχαναλυση. χρησιμοποιώ καποιες αυταποδεικτες αληθειες στο πεδιο της, που σε σας(δηλαδη εξω απο το πεδιο της) φαίνονται σαν παραληρημα.

  9. psychia permalink
    27/09/2007 11:30

    Αν εσύ απευθύνεσαι σε άλλον (ένα φανταστικό υποκείμενο) και γω σε άλλον (στα σημεία 3,4 και 5 τουλάχιστον), απορώ γιατί συζητάμε μεταξύ μας. Πάω να συζητήσω με τον άλλον. Εσύ μπορείς να συνεχίσεις το παραλήρημά σου.

  10. pera permalink
    27/09/2007 14:09

    εγραψα:”χρησιμοποιώ καποιες αυταποδεικτες αληθειες στο πεδιο της, που σε σας(δηλαδη εξω απο το πεδιο της) φαίνονται σαν παραληρημα”(1)

    εγραψες:”Εσύ μπορείς να συνεχίσεις το παραλήρημά σου”(2)

    ηδη η απαντηση σου(2) ειναι προδικασμενη μεσα μεσα σε αυτο που εγραψα πριν(1).

    τα συμπερασματα δικα σου.
    (κατα τα άλλα συνεχιζεις να παραμορφωνεις ή να μην αντιλαμβάνεσε το περιεχομενο αυτων που γραφω. και παντα στεκεσαι και σχολιαζεις τα επουσιώδη)

  11. psychia permalink
    27/09/2007 14:30

    Γιατί απορείς που σου είπα πως παραληρείς, αφού είναι φως φανάρι πως είμαι “έξω απ’το πεδίο της ψυχανάλυσης”; Εσύ ο/η ίδιος/α επανειλημμένα έγραψες πως ‘δεν γνωρίζω’ ‘δεν καταλαβαίνω’, ‘δεν αντιλαμβάνομαι’ αυτά που μου λες! Μη μου βασανίζεις άλλο το αδαή μυαλουδάκι μου, φυλάω τις δυνάμεις μου για να δω το ‘Μαρία η Άσχημη’.

  12. pera permalink
    27/09/2007 15:27

    η προσοχη σου δεν επρεπε να επικεντρωθει στο ότι απορω(στην ουσια δεν εξεφρασα πουθενα απορία επι του συγκεκριμενου),
    αλλα εδω:”ηδη η απαντηση σου(2) ειναι προδικασμενη ήδη μεσα σε αυτο που εγραψα πριν(1)”.

    τα σχολια δικα σου.
    και κατι ακομα:

    “τη σκέψη σας,

    που ονειροπολεί σε πλαδαρό μυαλό

    σαν κοιλαράς λακές σε λιγδιασμένο καναπέ

    θα την τρίβω πάνω σ’ ένα κομμάτι της καρδιας μου ματωμένο

    χλευάζοντας ως να χορτάσω, αγροίκος και φαρμακερός.

    Δεν έχει η ψυχή μου ούτε μιαν άσπρη τρίχα

    και γεροντίστικη ευγένεια μέσα της δεν υπάρχει.

    Με της φωνής την δύναμη τον κόσμο κεραυνώνοντας προχωρώ…..”

    (απόσπασμα απο το “Σύννεφο με παντελόνια”)

  13. pera permalink
    03/10/2007 00:42

    εχω την εξής απορια. πως είναι δυνατόν “χαρα μου” στο πιο κατω αποσπασμα:

    ” η φραση η πρωτη κυριολεκτικα σημαινει περιπου “να πεθανεις”. συμφωνουμε οτι δεν την χρησιμοποιείς κυριολεκτικα. για ποιο λογο την χρησημοποιείς, και με ποιο νοημα(ειναι δυνατον βεβαια να μην της δινεις κανενα ννοημα). τη λεξη σε αγαπω την χρησιμοποιείς φανταζομαι κυριολεκτικα. ομως τι εννοεις οταν χρησιμοποιείς αυτην την λέξη?(ενδεχεται οτι αν δεν μπορεις να προσδιορισεις το νοημα της λεξης τουτης, θα βρισκεσαι ενδεχομενως στην ιδια περιπτωση με την χρηση της προηγούμενης λέξεις. και αν ειναι ετσι μηπως και στις δυο περιπτωσεις οι δυο λεξεις σκεπαζουν ενα ιδιοτυπο ειδος αμηχανιας την στιγμη της εκφορας τους?
    (γιατι η λέξη ειναι ο φονος του πραγματος. την χρησιμοποιω για να ενεργοποιησω στην σκεψη καποιου την εικονα καποιου πραγματος που δεν ειναι παρων την συγκεκριμενη στιγμη. το σε αγαπώ μοιαζει πολυ με το σου λεω αληθεια ή το δεν σου λέω ψεμματα) ”

    να απαντας έτσι:

    ” 3. Την βρισιά “να πάεις στ’ανάθεμα” την χρησιμοποίησα σαν παράδειγμα. Θα μπορούσε να ήταν οποιαδήποτε άλλη στη θέση της. Την χρησιμοποιώ όταν είμαι νευριασμένη, χωρίς άλλο λόγο εκτός του ότι είμαι νευριασμένη και οι λέξεις βγαίνουν από μόνες τους. Την ώρα που είμαι νευριασμένη δεν λέω “σ’αγαπώ”. Καλύφτυκες;”

    το ειλικρινες “Καλύφτυκες;”(αυτο σου το αναγνωριζω), λειτουργει περισσότερο ως ειρωνεια.

    θα σε παρακαλουσα ειλικρινα να κσαναδιαβασεις το κομματι που παραθεσα πιο πάνω, γιατι χωρις να το θέλεις(ελπιζω), με αδικείς.

  14. pera permalink
    06/10/2007 17:52

    και κάτι άλλο: άλλο ψυχαναλυση και άλλο ψυχολογια.

    το γιατι(που μάλλον δεν θα σε ενδιαφέρει) μπορεις να το βρεις με μια αναζητηση στο google(η καλυτερα στο Blackle.com)

  15. 12/10/2007 22:52

    Agaphth m Psychia, 8a milhsw san episthmwn, dioti perna mou. Apo thn anagnwsh twn pio panw exw na kanw thn e3hs, episthmonikou endiaferontos, aporia: mhpws den tou ekatses tou tupou? exw epishs na pros8esw oti allo psuxanalush, allo psuxologia kai allo psuxopa8eia. gia to teleutaio men psa3eis poupote. to ensarkwse o pera gia pera kai a-pera-nta prhxths pera. Cheers k pera-stika!!!:p

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: