Skip to content

Να Σου Δώσω Μια Να Σπάσεις;

10/09/2007

Το σύστημα υγείας καταρρέει με γοργούς ρυθμούς, το σύστημα παιδείας καταρρέει με γοργούς ρυθμούς, το άλλο καταρρέει με γοργούς ρυθμούς, και ούτω καθεξής. Όταν όλα αυτά που καταρρέουν, καταρρεύσουν, τότε η μόνη επιλογή που έχουν, είναι να ξαναχτιστούν. Πώς όμως, θα χτιστούν; Σε σάπια θεμέλια; Ή θα μπουν άλλα, καινούρια, πιο εκσυγχρονισμένα, πιο λειτουργικά; Δόξα το Θεό παραδείγματα για να μιμηθούμε έχουμε αρκετά. Οι Σκανδιναβικές χώρες αποτελούν το ‘ιδανικό’. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά να, για να μην βρεθούν τα ξαναχτισμένα, και πάλι μακροχρόνια (ή όχι τόσο μακρο-) στον ίδιο παρονομαστή!

 

Χθες συζητούσαμε με δύο φίλους για τα καθημερινά δρώμενα του τόπου, και το τι χρειάζεται να γίνει για να ‘σωθούμε’ από την κατιούσα που τραβάμε σαν κράτος, και κατ’επέκταση, σαν λαός.

 

Ο ένας φίλος ο Scar, ο πιο ριζοσπαστικός, είπε πως είναι άμεση ανάγκη να βγει ο λαός σύσσωμος στους δρόμους, να τους κλείσει, να μπει και στο προεδρικό, να τα παραλύσει όλα, προς ένδειξη διαμαρτυρίας. Θεωρεί πως η μόνη λύση είναι να γίνουν όλα στάχτη (μεταφορικά μιλώντας) για να ξαναχτιστεί από την αρχή, μια καινούρια κοινωνία, βασισμένη στον απλό πολίτη.

 

Ο άλλος φίλος, ο Κεφάλης, είναι πιο απαισιόδοξος. Λέει πως ο απλός πολίτης είναι το πρόβλημα. Ο απλός πολίτης που «πάει και τους ξαναψηφίζει». Ακόμα και να γίνουν όλα στάχτη, ο απλός πολίτης θα χτίσει μια καινούρια κοινωνία, όχι άλληνε. Την ίδια.

 

Ο Scar βασίζει τις ελπίδες του σε κάποιο σοκ, κάποιο σοκ βεληνεκούς σαν κι αυτό το πρόσφατο της Ελλάδας για παράδειγμα. Τότε λέει ο λαός θα αναγκαστεί να ξυπνήσει.

 

Ο Κεφάλης βασίζει τις ελπίδες του στην έλευση αλλοδαπών στην χώρα μας, όπως και στο ότι, όλο και περισσότεροι Κύπριοι έχουν πλέον την ευκαιρία να πάνε στο εξωτερικό, και να αποκομίσουν αξίες που τις είχαμε μα τις απαρνηθήκαμε καθώς τυφλωθήκαμε από το βόλεμα που μας προξένησε ο νεοπλουτισμός, η τεχνολογία και το ‘μαστριλλίκκι’*. Στον Κύπριο δίνεται επίσης η ευκαιρία να αποκομίσει πολιτισμικές αξίες που δεν τις είχε ποτέ.

 

* Πλέον ο χτίστης, δεν νοείται να λέγεται χτίστης. Λέγεται ‘μάστρος’. «Τι δουλειά κάνεις;» «Είμαι μάστρος.». Πάει ο εργολάβος, του λέει μάστρο, έχουμε αυτό το σπίτι να χτίσουμε, πιάσε τούντα μαυρούθκια τζαι ξεκίνα.

 

Κακά τα ψέματα, η Κύπρος είναι ένα μικρό νησί, σχετικά αποκομμένο από τους άλλους λαούς, με τα ΜΜΕ του σκλαβωμένα όσον αφορά την αντικειμενικότητά της ενημέρωσης τους. Φυσικά και μπορούμε να επωφεληθούμε από τον νέο, τον ξένο κόσμο που έρχεται πλέον μαζικά λόγω Ε.Ε. στην χώρα μας. Που τον πας όμως τον ρατσισμό; Δεν μπορεί να εξαφανιστεί από τη μια μέρα στην άλλη. Χρειάζεται χρόνο και πνευματική ανάπτυξη.

 

Ο Scar συμφωνεί μα και διαφωνεί. Ο ίδιος δεν έχει φύγει από την Κύπρο μα ‘επαναστατεί’ μένοντας μόνος από τα 19 σε πλήρη ανεξαρτησία από τους δικούς του. Λέει πως όλα κινούνται τόσο γρήγορα, και όμως όλα μένουν στάσιμα. Πως γίνεται αυτό; Λέει πως δεν χρειάζεται να φύγεις για να αποκτήσεις την θέληση και την ανάγκη για αλλαγή. Ίσα ίσα που την νιώθεις αυτή την ανάγκη πιο έντονα. Θέλει πιο δραστικά μέτρα. Θέλει εδώ και τώρα.

 

Η μεγάλη ανάγκη για κάτι, γεννά την ανυπομονησία, και αυτή με τη σειρά της γεννά την βιασύνη, η βιασύνη τα άκρα. Αν μη τι άλλο φεύγοντας έστω για λίγα χρόνια και ζώντας κάπου αλλού, αφιερώνεις τον χρόνο σου στο να μάθεις το καινούριο, αντί να μεγαλώνει (ή να γεννιέται)  η αγανάκτησή σου για το παλιό. Το καινούριο έχει τόσα πολλά κακά, σε κάνει να πεθυμάς το παλιό. Μετά βλέπεις κάποια καλά, κάποια που λείπουν από το παλιό, και λες, αν τα είχε, δεν θα ήταν καλύτερη η ποιότητα ζωής μας;

 

Ό Scar ενώ είναι πολύ ήρεμος άνθρωπος, πνιγότανε μέσα στην αγανάκτηση. Γύρισε μάλιστα και μου είπε: «Όλοι παραπονιόμαστε και όλοι λέμε, μα κανείς δεν κάνει τίποτα. Ούτε εσύ, ούτε εγώ κάνουμε τίποτα». Αμέσως διαφώνησα και το πήρα πολύ πατριωτικά. Είπα για λογαριασμό μου πως «Εγώ γράφω μπλογκ. ‘Διάσημο’ κυπριακό μπλογκ. Εκμεταλλεύομαι κάτι στο οποίο είμαι καλή, για να μιλήσω σε κόσμο.». Αυτό από τη μία με καθησύχασε, πως κάτι κάνω, και από την άλλη, με γέμισε άγχος. Σκεφτόμουνα πως μπορεί τα μπλογκ να μην είναι ευρύτερα γνωστά στον Κύπριο κόσμο, όμως υπάρχουν κάποιοι που τα διαβάζουν. Που μας διαβάζουν. Που με διαβάζουν. Δεν έχουμε ευθύνη απέναντι σ’αυτούς; Αυτό το λέω βάση της πιο κάτω θεωρίας:

 

Η αλλαγή μπορεί να επέλθει μόνο σιγά – σιγά, είναι ένα process το οποίο θα πάρει χρόνια, και το οποίο χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και υπομονή. Όταν ο  Κύπριος που είτε έχει πάει εξωτερικό είτε όχι, εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για ωρίμανση, μπορεί να επηρεάσει με το μπάσιμο του στην Κυπριακή κοινωνία, κι άλλο κόσμο. Είτε γραπτώς, είτε προφορικώς. Η σοφία που θα εκπέμψει, θα αγγίξει τις ευαίσθητες πτυχές των γύρω του ανθρώπων, θα λειτουργήσει σαν μοντέρνος ‘μεσσίας’. ‘Μεσσίας’ όχι με σκοπό να ασπαστούν τις δικές του απόψεις, αλλά να θελήσουν να δουν με άλλο μάτι, από μια πιο ‘μακρινή’ οπτική γωνία.

 

Και αν από τους 20 που έχουν την ευκαιρία για ωρίμανση και σοφία, μόνο ο ένας την εκμεταλλευτεί, εγώ λέω «πάλι καλά»! Αν αυτός μπορεί στους 20 να βοηθήσει άλλον έναν να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, τότε εγώ ξαναλέω, «πάλι καλά»! Σιγά σιγά ο αριθμός θα πληθύνει, όλοι θέλουμε ένα καλύτερο αύριο! Μπορεί κάποιοι ή τουλάχιστον ένας από αυτούς τους ‘μεσσίες’, ο πιο χαρισματικός, να καταφέρει με την βοήθεια του κόσμου να ανέλθει σε ψηλά σκαλιά της ιεραρχίας, και να βοηθήσει να αλλάξει κάτι κι από μέσα. Να βοηθήσει να αλλάξει η πολιτική σκηνή και να γίνει πιο αξιοκρατική, άρα πιο λειτουργική. Να γίνει πιο αξιοκρατική, άρα πιο λειτουργική και η κοινωνία. Δεν βοηθά να λέμε «αυτό είναι έτσι, ήταν έτσι πάντα, και έτσι θα παραμείνει». Δεν ξέρουμε τι θα παραμείνει. Μπορεί να υπολογίζουμε και να προβλέπουμε, αλλά μέντιουμ δεν υπάρχουν.

 

Αυτά δεν είναι ρομαντισμοί και όνειρα θερινής νυκτός. Και μπορεί ο ονειροπαρμένος, αμπελοφιλοσοφικός αέρας που γράφω να βγάζει κάτι περιπαιχτικό στους κυνικούς αναγνώστες. Όπως και να’χει, δεν παύει να είναι μια πιθανότητα η οποία μπορεί και να ισχύσει.   

 

Ερχόμενη το βράδυ σπίτι, έπεσα στο μπλογκ του Γιάννη Ζωγράφου, ενός φοιτητή στο Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας του ΤΕΙ Δυτικής Μακεδονίας. Ο Γιάννης έκανε την πτυχιακή του εργασία με τίτλο “weblogs: η ανάδυση ενός νέου είδους δημοσιογραφίας“, και δημιούργησε αυτό το μπλογκ με σκοπό να απαντήσουν όσοι περισσότεροι μπλόγκερς στο ερωτηματολόγιό του. Ο χρόνος συμμετοχής δυστυχώς έληξε (με άλλα λόγια άργησα), και έτσι δεν μπόρεσα να συμπληρώσω το ερωτηματολόγιο για την εργασία του. Όμως το συμπλήρωσα για τον εαυτό μου και προβληματίστηκα πολύ. Στην Κύπρο τουλάχιστον, λίγοι είναι οι Καλοί (με κεφαλαίο) δημοσιογράφοι, και ακόμα και αυτοί δεν είναι κοινής αποδοχής. Κι όμως όλοι ανεξαιρέτως, καλοί κακοί, μπορούν να επηρεάσουν. Ιδιαίτερα άμα δουλεύουν συλλογικά.

 

Μια μικρότερη μερίδα ατόμων, οι οποίοι διαβάζουν μπλογκς, δεν μπορούν οι μπλογκερς με την ίδια λογική να τους επηρεάσουν;

 

Οπότε εμείς οι μπλογκερς, ποιά και πόση ευθύνη κουβαλάμε στους ώμους μας, κάνοντας αυτό το χόμπι; Μπορούμε να την συνειδητοποιήσουμε; Και αν ναι, ποιος μας λέει πως είμαστε ικανοί για ένα τέτοιο εγχείρημα; 

 

Ουφ κουράστηκα. «Σπάρκι, πάμε βόλτα!».

6 Comments leave one →
  1. 11/09/2007 07:47

    Το γεγονός ότι πολλοί Κύπριοι σπουδάζουν στο εξωτερικό είναι σημαντικό ως προς τα θετικά στοιχεία που θα κουβαλήσουν μαζί τους επιστρέφοντας. Όμως, και εδώ έγκειται η απογοήτευση, οι περισσότεροι από αυτούς φέρνουν πίσω από τίποτε μέχρι ελάχιστα. Δυστυχώς το εκπαιδευτικό σύστημα δεν μας αναπτύσσει τη κριτική σκέψη ούτε εκπαιδεύει τον εγκέφαλο μας στην επεξεργασία των πληροφοριών που δέχεται συνεχώς. Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται δογματικά άτομα που στη πλειοψηφία τους όταν γυρίσουν πίσω απλώς προσθέτουν στο χαρακτήρα τους και το καπάρτισμα ότι έγιναν σπουδαίοι.

    Όσο αφορά την ανικανότητα του Κύπριου να αντιδρά, νομίζω ότι αυτό έχει τις ρίζες του πολύ παλιά αλλά εντάθηκε μετά το 1974. Μετά από την καταστροφή που ήταν τεράστιου μεγέθους για το μέγεθος της Κύπρου, ο καθένας είπε, τόσα χρόνια που αγωνιζόμουν και τι έγινε; Όλα χάθηκαν σε μια μέρα. Επίσης μετά τον πόλεμο, σκοπιμότητες και συγκυρίες έφεραν στο τόπο πρωτόγνωρα λεφτά. Ο καθένας αποτραβήχτηκε στη γωνιά του και από τότε τα “απολαμβάνει” Και τι έγινε αν πάει πίσω το σύστημα υγείας. Εγώ έχω το γιατρό μου. Τα ιδιωτικά σχολεία πολλαπλασιάζονται κάθε χρόνο συντηρώντας τη ψευδαίσθηση ότι προσφέρουν ανωτέρου επιπέδου παιδεία. Οι κλέφτες στην εξουσία κάνουν τα δικά τους. Γιατί να διαμαρτυρηθούμε; Μήπως είναι από τη τσέπη μας. Ναι ρε βλάκες! Αλλά ούτε αυτό το απλό πολλοί δεν το καταλάβουν. Πιστεύω ότι ο τόπος πάσχει από κάποιου είδους αδράνεια του μυαλού, αλλά δεν είμαι γιατρός να το εξηγήσω. Μάλλον θα πρόκειται για κάποια ασθένεια που ενεργοποιεί τα φαιά κύτταρα μόνο στο άκουσμα και τη θέα του δεκάλιρου και του εικοσάλιρου. Στους αρσενικούς δε ενεργοποιείται και στη θέα θηλυκού από την Ανατολική Ευρώπη. Όσον αφορά τη συγγραφή σε μπλογκ δεν νομίζω να αποτελεί ακτιβισμό. Πιστεύω όμως ότι μπορεί να έχει κοινωνική επίδραση στο μέλλον. Επειδή είναι μεγάλο θέμα, και σε ευχαριστώ για την αφορμή που μου έδωσες, το ανάπτυξα σαν ποστ στο μπλογκ μου

  2. 11/09/2007 13:33

    Το να πάεις τρία-τέσσερα χρόνια να σπουδάσεις στο εξωτερικό σαφώς τζιαι εννα σε επηρεάσει. Όμως, ο χαρακτήρας σου χτίζεται σε πιο μικρή ηλικία (σωστά γιατρέ;) άρα οι σπουδές απλά εννα αλλάξουν κάποιες αντιδράσεις σου. Ούλλα νομίζω ξεκινούν τζιαι τελειώνουν στα σχολεία. Ανεξαρτήτου της μόρφωσης τζιαι κοινωνικής θέσης των γονιών σου, το σχολείο θα έπρεπε ναν ο τόπος που εννα σου ανοίξουν το πνεύμα σου τζιαι εννα σε κάμουν να έχεις κρίση.

    Τούτο εν κάτι που κατά την άποψη μου καταφέρνουν τα ιδιωτικά σχολεία μέχρι ενός extend. Αν παράλληλα εν σου εκάμναν τζιαι λλίο πλήση εγκεφάλου ως προς το ότι είσαι καλλύτερος που τους άλλους ήταν να διαφωνούσα με τον lexi_peninta ότι εν σου διούν καλύτερο επίπεδο μόρφωσης.

    Cheers

  3. 11/09/2007 13:48

    Γιώργο, αυτό που λες για τα ιδιωτικά σχολεία ίσχυε μέχρι και πριν λίγα χρόνια. Με το σμπαράλιασμα της δημόσιας παιδείας τα τελευταία 5-6 χρόνια οι αετονύχηδες ιδιοκτήτες σχολείων μυρίστηκαν ψόφιο. Μεγάλωσαν χωρίς κριτήρια τα σχολεία τους και ένα σωρό άλλοι χειρότεροι άνοιξαν καινούρια. Το επίπεδο της εκπαίδευσης έπεσε και εκεί σημαντικά, χωρίς να λέω ότι δεν υπάρχουν και κάποια που ξεχωρίζουν.

    Το ερώτημα παραμένει όμως. Εφόσον ΔΕΝ μπορεί ο καθένας να στείλει τα παιδιά του στα καλά ιδιωτικά, υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι στη δημόσια εκπαίδευση. Με την παραμονή της ίδιας συντηρητικής κάστας, που μαζί με την εκκλησία καθορίζουν εν πολλοίς το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, στην εξουσία τίποτε δεν αλλάζει. Ας μείνω ως εδώ για τώρα.

  4. psychia permalink
    11/09/2007 14:28

    Lexi Penitas
    Το ποστ βασίζεται σε εκείνους τους λίγους που είτε παν εξωτερικό, είτε όχι, αποκτούν την ικανότητα κριτικής σκέψης. Αλλιώς θα ήταν απαισιόδοξο και προσπαθώ να μην κατρακυλήσω. Πολύ ωραία αναλύεις το πως κατέληξα στην πρώτη πρόταση του ποστ. Το ερώτημα όμως παραμένει: Στο να τα λέμε είμαστε όλοι καλοί (και αυτοί που διαθέτουν κριτική σκέψη και αυτοί που δεν). Στο να κάνουμε ή στο να προτείνουμε και να οργανώσουμε την αλλαγή, είμαστε καλοί; Μπορούμε να γίνουμε; Και πως; Με ποια μέσα; Το ίντερνετ είναι ένα. Είναι όμως αρκετό;

    Γιώργο και Λεξη Πένητα:
    Το σύστημα παιδείας καταρρέει. Θα καταρρεύσει και θα αναγκαστεί θα ξαναχτιστεί. Συγγνώμη αλλά δεν το βλέπω να ορθοποδεί στα επίπεδα που έχει φτάσει (εχτός αν μπούμε όλοι στ’άρματα όπως λέει ο φίλος Scar). Μέχρι τότε οι μαθητές θα παριστάνουν τα πειραματόζωα. Αυτό που θα ξαναχτιστεί από τους τα ίδια τα ‘πειραματόζωα’ ποιανού επιπέδου θα είναι;

    Υπάρχει μια ταινία, το Idiocracy, η οποία αν και μέτρια ποιοτικά, έχει ένα κόνσεπτ από τη μια τρελλό και από την άλλη πιθανό: Ένα ζεύγος με δείκτες νοημοσύνης άνω του 120, αναβάλουν να κάνουν παιδιά γιατί έχουν προτεραιότητα οι σπουδές τους, μετά η καριέρα τους. Περνάνε τα χρόνια, στο τέλος ο άντρας πεθαίνει και δεν έχουν αναπαράγει. Έτσι το οικογενειακό τους δέντρο λείφκει. Ένα άλλο ζεύγος αμόρφωτων, απολίτιστων ατόμων, γεννά κοπελλούθκια με τη σέσουλα τζαι το οικογενειακό τους δέντρο πολλαπλασιάζεται ραγδαία γιατί monkey see, monkey do, τα κοπελλούθκια τους λειτουργούν σαν τους ίδιους. 500 χρόνια μετά, στη γη ζουν μόνο βλάκες και στούρνοι οι οποίοι πίνουν gatorade αντί νερό “Because it has electrolytes”. Με Gatorade ποτίζουν και τα φκιόρα. Είναι αδιανόητο ότι το νερό πίνεται ή ότι είναι καλό για την υγεία, διότι “it doesn’t have electrolytes”. Κανείς επίσης δεν γνωρίζει τι είναι οι ηλεκτρολύτες και ποιο σκοπό εξυπηρετούν.

    Αυτά τα ‘πειραματόζωα’ λοιπόν που θα κάνουν το νέο σύστημα παιδείας, μήπως υπογράψουν την αρχή του τέλους; Στην Αμερική αυτό ευδοκιμεί! Ή μήπως αυτές οι εξαιρέσεις θα δράσουν συλλογικά και αποτελεσματικά και θα εκσυγχρονίσουν μια κοιμισμένη κοινωνία;

  5. psychia permalink
    11/09/2007 14:29

    Γουάου, έτσι τοππάκκιν κκόμεντ.

  6. AnTonymous permalink
    11/09/2007 16:42

    Η ταινία idiocracy αν και στη βάση της δείχνει την επικινδυνότητα να καταλήξουμε ένας πλανήτης ηλιθίων,το πάει προς ένα αρκετά φανταστικό, σχεδόν αδύνατο σενάριο.Στην πραγματικότητα προς ένα πλανήτη ηλίθιων αρνιών πάμε και αυτό σημαίνει ότι υπάρχουν και θα υπάρχουν τα “κεφάλια” που οδηγούν τις μάζες προς αυτή την κατεύθυνση.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: