Skip to content

Εγώ, η Υστερική: Νυχτερίδες, όχι Αράχνες

07/09/2007

Διάβασε το πρώτο μέρος εδώ.

Που λες, μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια, αναγνώριζα πως ήταν παράλογο να φοβάμαι κάτι τόσο μικρότερό μου, και πίεζα τον εαυτό μου να μην δείχνει την φρίκη που ένιωθε. Όταν κάποιο από αυτά τα σιχαμερά πλάσματα βρισκόταν εντός τριών μέτρων από μένα, άναβαν τα ραντάρ. Όταν βρισκόταν εντός δύο μέτρων, παρέμενα στην ίδια θέση αλλά σε φοβερή εγρήγορση. Όταν πλέον ήταν σε απόσταση αναπνοής, απλά πήγαινα διακριτικά λίγο πιο πέρα, έχοντας γίνει πράσινη από το κοψοχόλιασμα. Οπότε μου φαινότανε και πιο ανώδυνο. Μάλλον επειδή ήταν πράιβεϊτ.

 

Πριν τέσσερα χρόνια όμως, αποφάσισα πως ήρθε η στιγμή, να αγκαλιάσω τους φόβους μου και να τους κάνω ένα με μένα. Μην φανταστείς πως πλέον κάνω σαν να με τραβάνε απ’τ’αρχίδια, ή σαν την ετοιμόγεννη. Ούτε τσιρίζω, ούτε τίποτα. Μόνο καλώ δυο-τρεις φορές την παρθένο («Παναγία μου, Παναγία μου, Παναγία μου» με φωνή σαν πνιγμένη κραυγή, και απομακρύνομαι σαν αιλουροειδές on ecstasy. Αυτό εξηγεί και τις μετά εορτής μελανιές και αλλαγές στη διαρρύθμιση των επίπλων του εκάστοτε χώρου.

 

Όλα ξεκίνησαν μια ζεστή νύχτα του Ιούνη στη Βουδαπέστη. Διάνυα την δυσκολότερη εξεταστική του πλανήτη, τις τελικές εξετάσεις του δευτέρου έτους. Συγκεκριμένα, βρισκόμουν δύο μέρες πριν την τελική εξέταση της ανατομίας και με πολλή υπομονή και πολύ άγχος, έκανα την επανάληψη της νευροανατομίας. Όταν στις μιάμιση το πρωί, πιάνει η άκρη του ματιού μου μία μαύρη ιπτάμενη σιλουέτα να εισβάλει στο δωμάτιο και να κατευθύνεται απ’την κουζίνα.

 

Πρώτη σκέψη: Είναι μια τεράστια κατσαρίδα!

 

Το μαύρο πράμα πετούσε με ταχύτητα φωτός και έκανε κύκλους στον χώρο. Τα κάνω λίγο πάνω μου, καλύπτομαι, και με ένα άλμα βρίσκομαι στην απέναντι μεριά του δωματίου, βυζακομένη πάνω στον καναπέ, να προσπαθώ να καταλάβω τι γίνεται.

 

Δεύτερη σκέψη: Είναι ένα περιστέρι.

Τρίτη σκέψη: Τα περιστέρια δεν πετάνε τόσο γρήγορα.

Τέταρτη σκέψη: Είναι μια νυχτερίδα!!!!!!!!!! Ααααααα!!!!!!!

 

Μέχρι να κάνω όλες αυτές τις σκέψεις είχαν περάσει τρία δευτερόλεπτα. Μέχρι να κάνω όλες αυτές τις σκέψεις η νυχτερίδα είχε κάνει τον γύρο του δωματίου τουλάχιστον 10 φορές. Τι φρίκη!!!!!

 

Κατευθύνομαι εκτός δωματίου, το κινητό μου βρίσκεται πάνω στο γραφείο (αδύνατον να πάω μέχρι εκεί να το πιάσω), η καρδιά μου είναι έτοιμη να βγει από το στόμα μου καθώς η νυχτερίδα κάνει βουτιά, κι εγώ πέφτω με φόρα στο πάτωμα για να την αποφύγω. Γονατώ στον μικρό προθάλαμο που χωρίζει κουζίνα από δωμάτιο. Γονατώ με το κεφάλι μου σχεδόν να αγγίζει το πάτωμα, προσπαθώντας να τραβήξω το καλώδιο του σταθερού τηλεφώνου, με απώτερο σκοπό να φέρω το τηλέφωνο στον προθάλαμο, και να κλείσω την πόρτα του δωματίου έτσι ώστε να είμαι ασφαλής και η νυχτερίδα μόνη της. Τραβιέται το τηλέφωνο, κλείνω γρήγορα την πόρτα, ανακάθομαι, και συνειδητοποιώ για άλλη μια φορά πως η νυχτερίδα είναι γρηγορότερη από μένα και αυτή τη στιγμή βρίσκεται από πάνω μου, η πόρτα είναι κλειστή και κανείς δεν είναι ασφαλής!! Ξαναγίνομαι με ένα γδούπο ένα με το πάτωμα προσπαθώντας να σωθώ από την ύπαρξη της.

 

Μπουσουλώ μέσα στην κουζίνα, στην πορεία τα κάνω κι άλλο πάνω μου, κλείνω άξιππα την πόρτα της πίσω μου. Η νυχτερίδα προφανώς ακολουθεί, και από το όχι τόσο see through τζάμι τη βλέπω να κουτουλάει *μπαμ* πάνω στο τζάμι τζαι να πέφτει σατσιήν στο πάτωμα. Περπατώ πάνω κάτω για λίγο μέχρι να ξαναβρώ την χαμένη μου αναπνοή (γιατί όλα τα πιο πάνω τα έκανα με κομμένη την ανάσα). Το παράθυρο ήταν ορθάνοιχτο και έξω μαύρο πισσούρι. «Από δω μπήκε!», είπα φωναχτά και έσπευσα να το κλειδαμπαρώσω.

 

Σκέψεις:

«Ηρέμησε»

«Τι να κάνω;»

«Ηρέμησε»

«Είδε φως και μπήκε.»

«Τί ηλίθια!»

«Μπορεί να έχει πεθάνει.»

«Μακάρι να έχει πεθάνει!»

«Θα ανοίξω την πόρτα να δω αν έχει πεθάνει.»

 

Ανοίγω την πόρτα της κουζίνας και την βλέπω κατάκοιτη, με το ένα της φτερό ορθάνοιχτο και το άλλο κλειστό. Την περιεργάστηκα για λίγο, από όσο κοντά μου επέτρεπε η ψυχραιμία μου, και είδα πραγματικά πόσο άσχημο πλάσμα είναι. Κάτι που με έκανε να τη φοβηθώ ακόμα περισσότερο. Ένα μαύρο, ή καλύτερα μολυβί ποντίκι με φτερά. Τι σόι μετάλλαξη είναι αυτή; Καλό το μπόλιασμα αλλά όχι κι έτσι!!

 

Η νυχτερίδα δεν ετάρασσεν. Έπιασα μια πετσέτα κουζίνας και την αντίναξα προς το μέρος της όπως την αντινάσσω για να σκοτώσω τις πιτόμουγιες, χωρίς όμως να την αγγίξω. Καμία ανταπόκριση. Ουάου σκέφτομαι και παίρνω θάρρος, είναι μάλλον σίγουρα πεθαμένη! Και το καλύτερο; Δεν την σκότωσα εγώ!! Ακόμα ένα αντίναγμα της πετσέτας. Καμία ανταπόκριση. Μεγαλώνουν οι ελπίδες μου. Ακόμα ένα αντίναγμα. Αυτή τη φορά την άγγιξα ελαφρώς. ΝΑ ΤΗ ΠΕΤΙΕΤΑΙ! ΝΑ ΤΗ ΠΕΤΙΕΤΑΙ! Κλείνω αστραπιαία την πόρτα και την αφήνω να κυριαρχεί το υπόλοιπο στούντιο, ενώ εγώ ξαπολώ ότι βρισιά ήξερα και δεν ήξερα για την πάρτη της ενώ ταυτόχρονα προσπαθώ να ξαναβρώ τη χαμένη μου ηρεμία. Και φτου και πάλι απ’την αρχή.

 

Σκέψεις:

«Σκατά, είναι ζωντανή.»

«Και αποκλεισμένη.»

«Το παράθυρο του δωματίου είναι κλειστό, από που θα φύγει;»

«Δεν θα φύγει.»

«Γαμώ την τύχη μου, γαμώ νυχτιάτικα!!»

«Πάει το διάβασμα»

«Τι θα κάνω;»

«Ηρέμησε.»

«Αν ήμουν νυχτερίδα, πως θα ένιωθα;»

«Χεσμένη.»

«Χεσμένη;;; Άμα χεστεί μπορεί να είναι μολυσμένη με histoplasma, η ακόμα χειρότερα, με λύσσα (μαύρη και κακιά λύσσα), και άμα εγώ εισπνεύσω τα σκατά της, θα αρρωστήσω και θα πεθάνω!!!»

«Δεν μπορώ να πάω από κει ακάλυπτη. Θα πιαστεί πάνω στα μαλλιά μου και δεν θα φύγει παρά μόνο αν τα κόψω σύριζα! Και μέχρι τότε εγώ θα πρέπει να ζω με μια νυχτερίδα στο κεφάλι! Και που θα πάει; Θα θελήσει να χέσει. Πάει, θα πεθάνω! Και είμαι ακόμα τόσο νέα…!!!»

«Παράνοια is kicking in

 

Και σκέφτομαι εκείνη την ώρα τον Πανταζή να λέει στις κοπέλες το κλασικό «Βασανιστείιιτεεεεε» και παρ’όλο που τη βρίσκω με την πάρτη του, απορώ, αν με έβλεπε σ’αυτή τη βασανισμένη κατάσταση, θα το ξανάλεγε; Κατά τ’άλλα «Αγαπά τις γυναίκες, αγαπά τις γυναίκες, αγαπά τις γυναίκες, Παναγία του».

 

Κι άλλες σκέψεις:

«Πρέπει να καλέσω ενισχύσεις! Το τηλέφωνο βρίσκεται στον προθάλαμο, αυτή δεν ξέρω που βρίσκεται!»

«Έχει ώρα να δω τη σκιά της, ας είν’καλά τα όχι και τόσο see through τζάμια πάνω στις πόρτες μου.»

«Ψυχραιμία»

 

Ανοίγω διακριτικά την πόρτα της κουζίνας, μια χαραμάδα μόνο για να δω if the coast is clear. Γαμώτο βλέπω θολά. Τέλειωνε συγκεντρώθου γιατί περνά η ώρα, πάει το διάβασμα!!! Its clear. Μπαίνω στον προθάλαμο σαν χέλι και στο πι και φι έχω κλείσει την πόρτα του δωματίου. Ελέγχω τον χώρο για την παρουσία της (την έπαθα μία φορά, δεν ήθελα να την ξαναπάθω). Δεν χρειάστηκε να πολυψάξω, είδα τη σκιά της μέσα από το όχι και τόσο see through τζάμι να φακκά γυρούς μέσα στο κλειστό δωμάτιο. Η σκιά της την έκανε να φαντάζει θεόρατη. Ένα θεόρατο, μαύρο πλάσμα που κινείται υπερβολικά γρήγορα. Ίδια αετός! Καθισμένη στο πάτωμα του προθαλάμου, παίρνω το ακουστικό και προσπαθώ να καλέσω τον φίλο μου τον Μπίλη στο τηλέφωνο. Μένει πολύ κοντά μου, και είναι και άντρας και είναι και θεόρατος άρα by definition δεν φοβάται μια νυχτεριδούλα. Και τότε θυμάμαι πως δεν θυμάμαι τηλέφωνα απ’έξω. Μα του Μπίλη το θυμάμαι!! Μπα. Εκείνη την ώρα δεν θυμόμουν τίποτα. Πώς με λένε.. πώς με λένε;  Θυμήθηκα το δυσκολότερο τηλέφωνο, αυτό του φίλου μου του Κροκοδειλάκη, ο οποίος έμενε σχετικά κοντά μου.

 

         Παρακαλώ;

 

*Μπαμ!*

 

         Αααα!!!

 

Η νυχτερίδα κουτούλησε στην πόρτα του δωματίου και οι σκιές της σταμάτησαν να κυριαρχούν τον εφιάλτη μου.

 

         Είσαι καλά;

         Κροκοδειλάκη μου..!

         Τι έγινε;; Γιατί αγκομαχάς;

         Μια νυχτερίδα…

         Τι;

         Μια νυχτερίδα μες το σπίτι!

         Ε, άνοιξε της να φύει!

         ΈΛΑ ΑΝΟΙΞΕ ΤΗΣ ΕΣΥ ΡΕ!

         Καλά μάνα μου, μεν εξάπτεσαι.

         Ναι, καλά! Μια κουβέντα ένει!

         Που ένει τωρά;

         Μες το δωμάτιο. Εν κλειστή η πόρτα κι εγώ είμαι στον προθάλαμο.

         Εννά φκει που το παράθυρο ρε.

         Εν κλειστό.

         Πως θκιαβάζεις με κλειστό παράθυρο μες τούντην πυρά;

         Δεν μπορώ να γιεμώνει το γραφείο μου μουγιούθκια!! Εκνευρίζομαι τζαι νεκατσιώ τζαι πρέπει να διαβάσω!

         Ε πήαινε άνοιξε της το.

         ΜΑ ΕΠΕΛΛΑΝΕΣ ΤΕΛΛΙΑ; ΝΑ ΜΠΩ ΕΓΩ ΞΑΝΑ ΣΤΟ ΙΔΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΜΑΖΙ ΤΗΣ;

         Καλά ρε τι εννά σου κάμει;

         ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΑ ΠΡΑΜΑΤΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΜΕΙ;

         Όϊ.

         Είσαι τέλλια αστοίχειωτος. Μπορεί να βυζακώσει πας τα μαλλιά μου τζαι να μεν ξικολλά. Τζαι να πρέπει να τα κόψω!

         Επαρανόησες;

         Όϊ, εν αλήθκεια! Γίνεται!

         Εν μύθος!

         Εν ώρα τωρά να το συζητάς;

         Ξέρω γω;

         Μπορείς να έρτεις ρε Κροκοδειλάκη μου;

 

 

Ο Κροκοδειλάκης δεν μπορούσε να έρθει, αλλά μου έδωσε το τηλέφωνο του Μπίλη ο οποίος έσπευσε προς διάσωση της φρικαρισμένης του γειτόνισσας. Εντός δέκα λεπτών ήταν εκεί. In the meantime, εγώ ηρέμησα, πέσαν αισθητά τα υψηλά επίπεδα αδρεναλίνης στο αίμα μου, και ένιωσα έντονο τσούξιμο στα γόνατα και στα πόδια. Κοιτώντας ανακάλυψα πως είχα κατασακατευτεί, προφανώς στις αρχικές προσπάθειες μου να αποφύγω τη νυχτερίδα, όπου είχα συγκρουστεί μετωπικά και βίαια με το πάτωμα (δις). Σε κάποια φάση η νυχτερίδα συνέρχεται, και ξανά προς τη δόξα τραβά, τρομοκρατώντας με, με την υπερμεγέθη σκιά της. Και μετά ξανακουτουλάει, και ξαναπάρτην κάτω. Άλλη μία φορά συνήλθε και άλλη μία φορά κατέπεσε μαχόμενη να ξεφύγει από τον εφιάλτη που ζούσε.

 

Έρχεται ο Μπίλης φορτωμένος με τις σημειώσεις του, μια κι εκείνος έδινε φαρμακολογία εντός των ημερών. Καταστρώνουμε σχέδιο δράσης: 1. Πρέπει να ανοιχτεί το παράθυρο του δωματίου έτσι ώστε να μπορέσει να πετάξει μακριάααα, 2. Πρέπει να μεταφερθούν οι δικές μου σημειώσεις στον χώρο της κουζίνας. Είχα βλέπετε, ακόμα τέσσερα κεφάλαια για να κλείσει το πρόγραμμα της μέρας. Και 3. Πρέπει να κλείσει το φως έτσι ώστε να ξεστραβωθεί η μουσαφιραία, να δει επί τέλους την τύφλα της, και να πάει στο καλό!

 

Η ώρα ήταν τρεις παρά τα ξημερώματα, ο Μπίλης προσπάθησε να χωθεί μέσα στο παλτό μου (μεγάλο και ευρύχωρο μεν, όχι για ένα δίμετρο γεροδεμένο άντρα δε), ενώ εγώ του έδενα προσεκτικά μια σακούλα σαν σκουφάκι στο κεφάλι, με σκοπό να καλύψω τα μαλλιά του. Ο Μπίλης προφανώς φοβόταν, αν και δεν το πολυέδειχνε, γιατί πείστηκε χωρίς δυσκολία για τις επιπλοκές του να πιαστεί μια νυχτερίδα μες τα μαλλιά του. Η παράνοια μου ήταν κολλητική. Κάλυμνος με ένα παλτό σε σμίκρυνση, μια σακούλα στο κεφάλι, και την σφουγγαρίστρα στο χέρι έμοιαζε με κακή απομίμηση της οικογένειας Adam. Τον σταύρωσα τρεις φορές, τον έφτυσα μην τον ματιάσω, και τον έστειλα στην ευχή του θεού. Εισέβαλε στο δωμάτιο, κλείνοντας πίσω του την πόρτα. Το ίδιο έκανα κι εγώ με την πόρτα της κουζίνας. Η νυχτερίδα ήταν κάπου κατάκοιτη, σε σημείο που δεν μπόρεσε να τη διακρίνει. Δεν είχε την τιμή να την γνωρίσει προσωπικά. Άνοιξε το παράθυρο, πήρε ότι μπόρεσε από το γραφείο μου, έκλεισε το φως, και ήρθε στην κουζίνα αφού είχε βγάλει τον σκασμό με τόση ζέστη και τέτοια εγρήγορση.

 

Καθίσαμε στην κουζίνα και αφού κάναμε ένα τσιγάρο («Όχι ρε γαμώτο! Ξεχάσαμε να φέρεις τα τσιγάρα μου!» «Πιε μάλμπορο τζαι κρύψε.»), διαβάσαμε για κανένα δίωρο.  Όταν πια πήγε τέσσερις και τα μάτια μας αρνούνταν να συνεργαστούν με τις εντολές του εγκεφάλου μας που τα διατάζαν να μείνουν ανοιχτά, αποφασίσαμε να ελέγξουμε τον χώρο του δωματίου, μια που με κλειστό το φως, σκιές και να θέλαμε, δεν διακρίνονταν. Ανάβουμε το φως, ψάχνουμε (κατ’ακρίβεια, ψάχνει αυτός μόνος του για τα πρώτα πέντε λεπτά, και έπειτα ακολουθώ) για κανένα τέταρτο, άφαντη. Μετακινήσαμε όλα τα έπιπλα, ψάξαμε όποιο σημείο θα μπορούσε, και όποιο δεν θα μπορούσε να είχε χωθεί. Ευχόμαστε να μην έχει χέσει πουθενά, τον ευχαριστώ, του δίνω ένα μεγάαααλο φιλί, και τον στέλνω σπίτι του. Δεν μπορώ να θυμηθώ γιατί δεν έμεινε να κοιμηθεί εκεί, υπολογίζω πως εμένα κατάφερε να με καθησυχάσει, μα αυτός καθόταν σ’αναμμένα κάρβουνα και του καιγόταν ο κώλος όσο παρέμενε στο στοιχειωμένο στούντιο.

 

Η νυχτερίδα τελικά είχε χέσει. Είχε χέσει πάνω στη φωτογραφία του αγαπημένου μου σκυλιού, του Λάρρυ. Θα το’κανε από εκδίκηση που δεν την καλωσόρισα στο σπιτικό μου, όπως θα καλωσόριζα ένα άλλο ζωάκι, τον Λάρρυ. Κατέληξα στο συμπέρασμα πως δεν ήταν ηλίθια. Είδε φως και μπήκε γιατί γύρευε θαλπωρή, αγάπη, στοργή και προδέρμ. Και ήταν διατεθειμένη να υποστεί πολλά βασανιστήρια για να το καταφέρει. Τελικά η υποψήφια αφεντικίνα της παραήταν σκληρή για να παραμείνει κοντά της. Τι ηλίθια νυχτερίδα θεέ μου!

 

Από τότε όποτε δω νυχτερίδα γίνομαι ένα με το πάτωμα, όπου και να βρίσκομαι. Στον δρόμο, στο υπαίθριο μπαρ, μόνη, με παρέα. Δεν έχει σημασία. Εγώ και το πάτωμα γινόμαστε ένα. Μπορεί να βρεθεί σε κλάσματα δευτερολέπτου, από ύψος έξι μέτρων και απόσταση άλλων τόσων, σε ύψος ενός μέτρου και απόσταση καμία! Ίιιου!  Και σαν τον Speedy Gonzales on ecstasy, άντερε άντερε εξαφανίζομαι προς εξεύρεση καταφύγιου.

 

Από τότε όποτε δω οποιοδήποτε πετούμενο που υπάρχει περίπτωση να με κατσιάσει, αφού καλέσω με πνιγμένη κραυγή τρις την Μεγαλόχαρη, γίνομαι καπνός και σπάω οτιδήποτε κρατάω στα χέρια μου, αλλάζω την διαμόρφωση των επίπλων του εκάστοτε χώρου, και στην πορεία σπάω ότι πέσει από τα έπιπλα αυτά. Περαστικά μου.

 

6 Comments leave one →
  1. 07/09/2007 15:07

    Μα γιατί όλα τα αιωρούμενα σε χέζουν;

    https://psychia.wordpress.com/2006/11/30/plimbare-3/

  2. 08/09/2007 15:27

    Ευτυχώς που τα αγρινά δεν είναι πετούμενα!

  3. 08/09/2007 17:37

    gia ola auta eu8unetai to oti akoma na fkei ena super cool cartoon me nuxterides k alla petoumena paromoias fushs gia prwtagwnistes (Batman doesn’t count!). toulaxiston na mporeis na sundeseis to foviko antikeimeno me ena euxaristo ere8isma!! K na skeftei kaneis oti den exw ptuxio akoma…:p

  4. 08/09/2007 23:22

    hahahahahahahhahahahahahahhaahahhahahaha

  5. 09/09/2007 15:30

    Άσιλα! εν πρεπει να έβλεπες την Μάγια την μελισσούλλα που ησουν μιτσιά, τζιαι πιθανόν ουτε τον πάτμαν

  6. alex permalink
    18/07/2009 01:30

    plaka m kaneis?????
    evlepa tileorasi mia xara…me ti mama m k opos eixa xalarosei vlepo kt na petaei….mpa leo kanoun poulakia ta matia m…ela omos p den ekana….
    itan mia sixameni nyxterida…..
    aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
    arxisa na ourliazo….
    pira ena ma3ilari to evala sto kefali m k emeina pagomeni se mia gonia k i mama m etrexe apo edo k apo ekei na ti skotosei….alla mataia…
    evriza fonaza elega sunexeia oti 8a pe8ano….
    auti ekei pera do8e…..
    afisame ta panta anoixta k to apotelesma itan na ferei parea…malista tora itan 2…….einai akomi mesa paleuo 2 ores tpt…..

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: