Skip to content

Εγώ η Υστερική: Δεν θέλω να πεθάνω!!

04/09/2007

Επιστρέφει η περίφημη σειρά του Dr. Ψωνάρα’s Corner «Εγώ η …», και μετά τα Εγώ η Ξανθιά και το Εγώ η Γκαντέμω, με μεγάλη συγκίνηση σας παρουσιάζω το, Εγώ η Υστερική.

Υπάρχουν πράγματα που με φοβίζουν. Μερικά περισσότερο από άλλα. Αναγνωρίζω πως όταν φοβάμαι αυτά τα πράγματα γίνομαι παράλογα επιφυλακτική. Είμαι όμως όντως… παράλογη;

Φοβάμαι τα έντομα που πετούν και διαθέτουν κεντριά. Φοβάμαι τις σφήκες, τις μέλισσες, τις άλλες που μοιάζουν με μέλισσες αλλά δεν είναι, τα ελικοπτεράκια (όποιος μου πει πως δεν έχουν κεντριά δεν θα τον πιστέψω), τα σφαλάντζια, τες πουμπουρίες (δεν παίζει ρόλο αν δεν έχουν κεντρί, κάνουν μεγάλο θόρυβο για το σάιζ τους), τις ακρίδες (είδατε ποτέ κοπάδια ακρίδων να πηγαίνουν για βοσκή; Αυτή είναι τρομοκρατία!) κτλ κτλ. Και ας μην ξαναπούμε για τις κατσαρίδες. Και κάτι άλλα που δεν ξέρω πούθε κρατά η σκούφια τους και τι όπλα διαθέτουν. Παραδόξως τα κουνούπια δεν τα φοβάμαι, αν εξαιρέσουμε κάτι γιγάντια, στο μέγεθος της σφήκας που συνάντησα στο Szeget σε ένα κατασκηνωτικό διήμερο.

(Εν πολλά τα λινκς.)

 

Φοβάμαι και τις πιτόμουγιες (αλογόμυγες), γιατί φοβάμαι πως αν χέσουν πάνω σε κάτι που ίσως καταλήξει στον καταπιόνα μου, ίσως αρρωστήσω βαριά και πεθάνω.

 

Έχω αλλεργίες. Έχω αλλεργία στη γύρη, στη σκόνη, στο ροδάκινο, στο πεπόνι, στην ντομάτα, και σε πολλά άλλα φρούτα. Αυτές οι αλλεργίες γίνονται σαφώς πιο έντονες όταν έρθει ο καιρός τους, δηλαδή μεταξύ των μηνών Απρίλη και Σεπτέμβρη. Οι αναπνευστικές μου προκαλούν αλλεπάλληλα φτερνίσματα ώσπου να πεταχτούν οι λαβύρινθοι από τα αφτιά μου, οι δε τροφικές μου προκαλούν πρήξιμο και έντονη φαγούρα στην στοματική κοιλότητα, τον οροφάρυγγα, την μύτη, τα μάτια, πάω στοίχημα πως ακόμα και τα μαλλιά μου ξύνονται! Μερικές φορές φοβάμαι μην πρηστεί τόσο πολύ ο λαιμός μου και αποφράξει την αναπνευστική οδό μου.

 

Σκέφτομαι κι εγώ: Αν αυτά τα μικρά, ενοχλητικά, σκατοέντομα καταφέρουν να με τσιμπήσουν, μπορεί εγώ να είμαι αλλεργική, να πρηστώ, να μην με προλάβουν, και να πεθάνω! (Όχι δεν ξαναυπήρξα θύμα τους). Και ξέρω πολύ καλά πως αυτά διαισθάνονται τον φόβο μου και παίζουν παιχνίδια μαζί μου! Έχω και αποδείξεις:

 

Όταν παραθερίζαμε στο Siofok, καθόμασταν ένα απόγευμα στη βεράντα – αεροδρόμιο που διέθετε το διαμέρισμα που νοικιάσαμε. Ενώ η βεράντα ήταν αεροδρόμιο, τρεις σφηκομέλισσες θέλανε ντε και καλά να κάτσουν εκεί που καθόμασταν εμείς, αντί να πάνε λίγο πιο κει να πιω την μπίρα μου με την ησυχία μου να πούμε. Οι φίλοι μου επέμεναν πως δεν θα με πειράξουν, πως δική τους είναι η γειτονιά και πως εμείς ήμασταν οι παρείσακτοι. Πράγμα που θα ήταν δεκτό αν μπορούσαν να μου εγγυηθούν πως δεν θα με πειράξουν, αν η βεράντα μας δεν ήταν γήπεδο του μπάσκετ, και εν πάση περιπτώσει, δεν τις γουστέρα εκεί!

 

Το θέμα ήταν προσωπικό και εκ μέρους τους. Όπου καθόμουνα, αυτές ακολουθούσαν. Δεν μπορούσαν να πάνε πάνω στους άλλους, μόνο πάνω μου γουστάραν. Ήμουν πλέον πεπεισμένη πως ήθελαν να με ξεπαστρέψουν. Ήταν και τρείς. Άνιση μάχη!  Έτσι πήρα την καρέκλα μου, και κάθισα μέσα στο διαμέρισμα, στην πόρτα που άνοιγε στη βεράντα. Οι φίλοι μου μάταια προσπαθούσαν να με πείσουν πως οι σφηκομέλισσες μ’αγαπάνε, και προσπαθούν να μου πουν πως θέλουν να’ναι φίλες μου.

 

Η ώρα πέρασε (τουλάχιστον μισή ώρα), οι σφηκομέλισσες εξαφανίστηκαν, το επιβεβαίωσα (για τουλάχιστον ένα τέταρτο) και τόλμησα να ξεμυτίσω από το διαμέρισμα, προς εξεύρεση ανεμελιάς στη βεράντα. Μα το Θεό, εντός τριών δευτερολέπτων, επανεμφανίστηκαν (έχω και μάρτυρες), προς εξεύρεση δέρματος δικού μου για να κάτσουν με τον κώλο τους. Ή απλά για να κάμουν πασιαμά, να λαλούν την ιστορία τζαι να σιέζουν γέλιο. «Είδατε;;; Είδατε;;», φώναζα εκστασιασμένη. Τι να πουν και οι φίλοι μου. Αφού είδαν! Τίποτα δεν είπαν αλλά είμαι σίγουρη πως μέσα τους συλλογίστηκαν πως ίσως να’χω και δίκαιο. Φάουσαν πελλάρα.

 

Μπορεί πάλι να είμαι απόγονος εκείνου του αγίου που τον ακολουθούσαν όλα τα ζώα και τα έντομα του δάσους. Τι φρίκη (για το δεύτερο μέρος)!   

 

Δεν ξέρω πότε ξεκίνησα να φοβάμαι τα έντομα, μάλλον από τότε που ήμουνα μικρή και έκανα διακοπές στην Αιδηψό. Μια σφήκα τσίμπησε τη φίλη μου τη Σαρίτα και παρόλο που ούτε πέθανε, ούτε τίποτα, μόνο τσίριζε σαν δαιμονόληπτη, από τότε είχα μια μικρή επιφύλαξη, η οποία στην πορεία έγινε τεραστίων διαστάσεων σε σύγκριση με τότε. Αυξήθηκε κατακόρυφα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Στα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν μου συνέβηκε τίποτα άλλο, πέραν από μια απρόσμενη και απρόθυμη νυχτερινή επίσκεψη… πριν ακριβώς τέσσερα χρόνια.

 

 

 

Το κείμενο ενδέχεται να καταλήξει να είναι τεράστιο οπότε έπεται συνέχεια….

 

 

 

8 Comments leave one →
  1. 05/09/2007 11:46

    Thymoumai pou imoun moro etaxidefkamen oikogeniakos evropi je sta sinora louxembourgou germanias etsimpise me myrmidona emena pas to ftin jie tin mana mou pas to kolomeri. Epristin to ftin mou eginika opos ton hazouli pou tous efta nanous jie i mana mou mono pas ton miso kolo emporouse na katsei jie anaggastika egirizen zamba, prama to opoio den emeine asholeioasto pou ton patera mou jie egelousamen ospou jie ekatourithikamen.

  2. 05/09/2007 20:03

    eshi κάτι στο οποίο να μην είσαι αλλεργική??? :p

  3. 05/09/2007 23:31

    Λοιπόν, όταν ήμουν μικρός, (πάνε μερικές δεκαετίες) η μάνα μου το καλοκαίρι άφηνε το κουτόγαλα (ζαχαρούχο γάλα) στο τραπέζι που τρώγαμε κάτω από τη πυκνή σκιά της συκαμινιάς. Το σκέπαζε πάντα με ένα πιατάκι. Εννοείται, ότι απαγορευόταν αυστηρά να στιλλώνουμε το τενεκεδάκι και να το ρουφάμε. Έλα όμως που μέχρι σήμερα είναι από τα αγαπημένα μου γλυτζιηστικά. Παω κάποια στιγμή που η μάνα μου ήταν απασχολημένη τζιαι στιλλώννω το ττενεκκούι. Μέσα κατάφερε να τρυπώσει μια μέλισσα αφού ο γείτονας ήταν μελισσοκόμος. Καθίσκει μου το κεντρί στο πάνω χείλος τζιαι έκαμε κάτι χείλη παραπάνω που τρεις μαύρους μαζί. Για τρεις μέρες εν εφκήκα που το σπίτι που την αντρωπή μου.

  4. 06/09/2007 00:26

    Roam

    Στην πενικιλίνη!

  5. 06/09/2007 13:31

    Βζζζζζζζζζζζζζζζ… ΠΙΣΩ ΣΟΥ!!!

  6. SzegedMD2B permalink
    07/09/2007 12:37

    Τα κουνούπια του Σέγκεντ, παρόλο που είναι υπερμεγεθή…σου προσυπογράφω, πως μποροούν να γίνουν μέχρι και κατικοίδια! Τόση αποχαύνωση!
    Χαιρετίσματα🙂

  7. psychia permalink
    07/09/2007 12:56

    Χαίρεται συνάδελφε🙂 Να τα χαίρεσαι τα κουνούπια σου, εγώ δεν θα πάρω!

  8. 20/09/2007 07:01

    Μ’έχειτσιμπήση πολλές φορές μέλισσα μια και έχω μελίσσια συνήθως πρηζόμουνα,π,χ, ένα πρήξιμο στο μάτι στο χέρι, χείλη όπως της Πάμελας Άντερσον αυτό ήταν το πιο αστείο .Ελα όμως που δεν σταμάτησα εκει και πριν 3 χρόνια στο τσακ με προλάβανε?! μ’έφαγε η άτιμη στο πόδι ούτε πρήξιμο ούτε τίποτα δούλευε υπογείως,και φτάσαμε στο νοσοκομείο εκεί που κοβόταν η ανάσα μου, μου βάλανε οξυγόνο 2 κορτιζόνες και κατι άλλα ,επέζησα αλλά εγώ απόφεύγω τώρα τη μελισσοκομική και τις μέλισσες γενικότερα.Άντε περαστικά μας.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: