Skip to content

Το Σαρδάμ του Μυαλού μου

17/07/2007

Παραμέλησα το μπλογκ μου και μου’λειψε, μου’λειψε, μου’λειψε!! Η αλήθεια είναι πως ήμουν πολύ μπίζι τις τελευταίες εβδομάδες, και εκεί που βρήκα χρόνο, εκεί μου κόψαν και το ίντερνετ. Προσπαθώ να ενωθώ με κάτι wireless δύκτια που παίζουν αλλά τζίφος, το σήμα τους είναι αδύνατο και άστατο. Δεν πειράζει, ας είναι καλά το dialup. Δεν το ενώνω γιατί σε μια βδομάδα μετακομίζω γιατί χωρίζω από τη Βουδαπέστη. Δεν έχουμε κάποιο σοβαρό πρόβλημα στη σχέση μας, αλλά να, είναι μακροχρόνια και κορέστηκε κάπως, έτσι αποφασίσαμε πως ήρθε η ώρα να πούμε το στερνό αντίο πολιτισμένα. Η αλήθεια είναι πως με λυπεί αυτό το γεγονός, 6 χρόνια σχέσης είναι αυτά, και οπωσδήποτε θα περάσω – αν δεν περνάω ήδη – ένα άλφα, μη σου πω και βήτα πένθος.

Προχθές την Κυριακή έφυγε και ο φίλος μου ο Πρόεδρος και ο φίλος μου ο Μιτς. Αποφοιτήσανε, πακετάρανε, και την κάνανε με ελαφρά πηδηματάκια. Ο φίλος μου ο Μιτς αφήνει πίσω του τον δεσμό του για τρία χρόνια. Όσο και να φαινόταν κουλ εξωτερικά, αναρωτιόμουν στ’αλήθεια πόσο πολύ τον πείραζε. Φαίνεται πως τελικά θα τον πάρει μαζί του. Να το πάρεις, το κορίτσι, να το πάρεις, μην το παιδεύεις😉 Όταν άκουσα αυτό το σενάριο, δεν ξέρω τι ήταν, ίσως οι ουσίες, ίσως τα οινοπνεύματα, ίσως η τρέλα στην διάθεση, χάρηκα τόσο πολύ που το ένιωσα υπερβολικό. Ομολογώ πως ξαφνιάστηκα. Ίσως από την αντίδρασή μου, ίσως από το ότι την ένιωσα υπερβολική, ίσως από το ότι, όντως χάρηκα τόσο πολύ. Δε βαριέσαι…😉 Τώρα φύγαν όλοι τους και έμεινα εγώ να περιμένω να βγει το πτυχίο μου. Ίσως είναι ευκαιρία για proper αποχαιρετισμό.

Αποφοίτησα κι εγώ. Ήρθαν πάνω να με καμαρώσουν οι γονείς μου και ο Άρης. Αποφοίτηση για ουγγρόφωνο, γερμανόφωνο και αγγλόφωνο. Σύνολο περί των 400ιων αποφοίτων. Οι Ούγγροι φυσικά μας πατούσαν στον λαιμό αριθμητικά. Ήμουν πάνω στη σκηνή και όχι στις πρώτες θέσεις όπως οι συμφοιτητές μου. Όχι δεν ήμουν αριστούχος. Θα έκανα την ομιλία για το αγγλόφωνο μαζί με έναν συμφοιτητή μου, που παιδιά, πως έρχονται τα πράματα, αυτουνού του παιδιού από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες της φοίτησής μας, του κολλήσαμε το παρατσούκλι Βίλλος (πούτσος) συγχωρέστε τα γαλλικά μου, λόγω του ότι, σε κάθε διάλεξη πεταγόταν ωσάν τον βίλλο για να κάνει τις πιο άκαιρες ερωτήσεις με απώτερο σκοπό να εντυπωσιάσει τους λέκτορες, οι οποίοι από ένα σημείο και μετά έκαναν πως δεν τον έβλεπαν, αν και είναι δυόμισι μέτρα τεράστιος και στεκόταν κορδωτός κορδωτός ανεμίζοντας το χέρι του. Δεν τον βγάλαμε γλείφτη γιατί είχαμε άλλον γλείφτη. Αυτός ήταν γυναίκα. Επίσης ο Βίλλος είναι και μπανανοκέφαλος οπότε να και το και το όνομα, να και η χάρη.

Την ομιλία θα την έκανα μόνη μου. Αλλά φαγώθηκε να κάνει κι αυτός. Δεν υπάρχει πρόβλημα, όλοι κάποτε θέλουν να νιώσουν τους προβολείς στραμμένους πάνω τους. Κακία ναι, αλλά δικαιολογημένη. Θα δεις. Ενημερώθηκα επί τόπου πως δεν θα κάναμε δύο ξεχωριστές ομιλίες, αλλά μία κοινή. Οπότε και έπρεπε με κάποιο τρόπο να ενώσουμε αυτά που έγραψε ο καθένας. Nip/Tuck και σε πέντε λεπτά ήταν έτοιμο.

Ένιγουέι ξεκινά η αποφοίτηση με ένα ύμνο που έχω την εντύπωση πως είναι ο ύμνος της ιατρικής. Και μπαίνουν με αργό τέμπο στο βήμα οι κεφαλές του πανεπιστήμιου, ανάμεσά τους ο πρύτανης (αγαπημένος άνθρωπος) και ο Dean. Παίζει στη συνέχεια και ο Εθνικός ύμνος (ένας από τους ωραιότερους εθνικούς ύμνους που άκουσα μπάι δε γουέι) και σκάει μύτη μία μπάντα τεσσάρων, δύο κιθάρες, ένα κοντρα μπάσο και δεν θυμάμαι τι άλλο. Χαρά εγώ, πρώτη φορά έχει live σε αποφοίτηση (βλέπετε τα τελευταία τέσσερα χρόνια αποχαιρετώ φίλους που μου κάναν την τιμή να με καλέσουν στις αποφοιτήσεις τους, οπότε έκανα PhD στο θέμα).

Ξεκινούν να παίζουν και να τραγουδούν τα κοπέλλια, μμμμ…. not as exciting as I expected. «Εν κανεί που την μιλούν την γλώσσα τους, εν ανάγκη να την τραγουδούν κιόλας;», τα λόγια που είπα την πρώτη φορά που άκουσα ουγγρικό τραγούδι ηχούσαν δυνατά στα αυτιά μου. Στο δεύτερο τραγούδι μα το Θεό, δείχνει με και το βίντεο, παλεύκω να κρατήσω τα βλέφαρα μου ανοιχτά. Στο τρίτο έφαγα κόλλημα να ψάχνω τους δικούς μου μες το πλήθος. Στο τέταρτο πανικοβλήθηκα γιατί μόνο τους μισούς έβρισκα και μήπως είχε γίνει κανένα μπέρδεμα με τις προσκλήσεις και φάγαν οι υπόλοιποι πόρτα. Μέχρι να τελειώσουν το τέταρτο και τελευταίο τραγούδι με ξύπνησε το rush αδρεναλίνης και μετά έφαγα κόλλημα πως ο κρύος ιδρώτας που με έλουσε θα μου γαμούσε το γαμάτο μαλλί το οποίο ήδη θα έχανε τον όγκο του από το καπέλο.

Σκατοκαπέλο. Ξέρετε το τραγούδι τρεις σπανοί από την πόλη, πέντε τρίχες είχαν όλοι; Ε εγώ είμαι ο Πολύγενης (πέντε τρίχες μοναχός). Πέντε τρίχες λοιπόν, κοντά σχετικά μαλλιά, και καπέλο γάντι στον ισημερινό του κεφαλιού μου, ΤΟ ΑΥΤΙ ΠΩΣ ΝΑ ΚΑΛΥΦΤΕΙ; Οπότε βλέπεις κάτι αριστερά προφίλ, χαριτωμένου ξωτικού. Thank God for not making me a fkiakourou. Αλλιώς το αριστερό προφίλ θα ήταν ‘απόγονου χαριτωμένου ξωτικού και του Ντάμπο του ελεφαντακίου’.

Ένιγουέι αφού περάσαν και οι πρώτες ομιλίες από τις κεφαλές, αναγκάστηκα να μαζέψω την κρυφή μου υστερία διότι άρχισε να καλεί ο πρύτανης κόσμο να ορκίζεται! Οπότε έπρεπε να σηκωθούμε εμείς που ήμασταν στη σκηνή και να σταθούμε γραμμή μπροστά από ένα χρυσό σκήπτρο που πρέπει να ζυγίζει πέντε τόνους να πούμε (είχε τέσσερις άντρες να το κρατάνε εναλλάξ, και μέχρι να έρθει η σειρά να τους αλλάξουνε τους κοβόταν η μέση). Όποιος θα ορκιζόταν έπρεπε με το δεξί του χέρι να αγγίζει τον λαιμό της κεφαλής του σκήπτρου και να κάνει repeat after me (the rector) τον όρκο. Πρώτοι τον είπαν οι Ούγγροι. Αμάν τούτοι οι Ούγγροι. Τι ξεψυχισμένα πλάσματα! 340 απόφοιτοι και τους άκουγες να ορκίζονται σε ένα θέατρο με θαυμάσια ηχητική και νόμιζες πως ορκίζονταν 340 ποντικάκια. Μετά οι γερμανοί. Πέντε κούνουποι ήταν τούτοι, οπόταν ακούγονταν και σαν τέτοιοι. Σειρά του αγγλόφωνου. Είχα συγκεντρωθεί πολύ στο να θυμάμαι ποιό χέρι είναι το δεξί μου και προς τα πού πρέπει να κινηθώ αν είμαι στα αριστερά ή αν είμαι στα δεξιά του σκήπτρου. Η μόνιμη σύγχιση μου βλέπεις, δεν με βοηθά ποσώς! Είδα πως το έκαναν οι Ούγγροι που ήταν κι αυτοί δύο. Αλλά όταν ήρθε η σειρά μου και τελικά βρέθηκα στα δεξιά του σκήπτρου πάει και η συγκέντρωση πάνε όλα, θα ξεκινούσανε να ορκίζονται κι εγώ ακόμα θα έψαχνα τα χέρια μου. Οπότε και ακολούθησε το σαρδάμ του ποτέ κατά τη διάρκεια της ορκωμοσίας. Ναι. Είπα τον όρκο ολόλαθος! Τέλος πάντων, τον είχα πει ήδη μία φορά πριν την αποφοίτηση στο σπίτι μου και τον είπα και καλά, οπότε ελπίζω να πιάνει.

Μετά τον όρκο, και καθώς περνούσαν ένας ένας οι 400 συνολικά απόφοιτοι, κάναν μία χειραψία με τον Πρύτανη και μία με τον Dean, και εγώ ακόμα έψαχνα απεγνωσμένα να βρώ τους δικούς μου, η κυρούλα φώναξε το όνομά μου. Υποκλίθηκα διακριτικά στον κόσμο που με χειροκροτούσε, απλώς κόβοντας λίγο ταχύτητα στο βήμα μου, και άκουσα τον Μιτς να φωνάζει «μπράβοοοο». Λογικά ήταν μαζί του και ο Πρόεδρος. Καταχάρηκα καθώς ευχαριστούσα τον Πρύτανη και τον Dean διότι τελικά ήταν μέσα όλοι οι δικοί μου και τώρα θα μπορούσα να ηρεμίσω. Η διαδικασία των χειραψιών είχε διάρκεια κοντά στις δύο ώρες. Σκέτη αυτοκτονία. Είχα βρει που ήταν όλοι οι δικοί μου τώρα και τους έκανα φατσούλες, αλλά μετά σταμάτησα διότι ήμουν σε δημόσια θέα και δεν λέει να κάνεις τον καραγκιόζη όταν το σύστημα σε θέλει σοβαροφανή.

Ήρθε αισίως και η ώρα των ομιλιών. Βγήκε ο Ούγγρος πρώτος, απ’ότι κατάλαβα κυρίως έβριζε το πανεπιστήμιο. Ο Γερμανός ήταν πολύ χαρισματικός και πολύ απόλαυσα την ομιλία του, αν και δεν κατάλαβα λέξη. Ήρθε η σειρά μας, σηκωνόμαστε πάνω με τον Βίλλο και πάμε στο βάθρο. Θα άνοιγα εγώ. «Ευτυχώς που φόρεσα ψηλά παπούτσια γιατί αλλιώς θα του’φτανα μέχρι τη μέση. Τώρα χτυπάω σχεδόν μασχάλη. Δεν βρωμάει.» ‘‘Dear Rector of the Semmelweis University….’’, δεν πρόλαβα να τελειώσω τα Dear τάδε, Dear τάδε, έκανα ένα μορφασμό στο Dear fellow graduates 2007 και άρχισε το παναύριν. Σοβαροφάνειες και μαλακίες. Let the karagiozilikia begin! Μια φορά αποφοιτάει το πλάσμα! Στην πρώτη παράγραφο αντιλήφθηκα πως ‘πουλάω καλέ, πουλάω’. Άσε που το αφτάκι ‘να’το πετιέται’ πρόσθετε στην διασκέδαση. Ακόμα και ο πρύτανης γελούσε! Έχει χιούμορ ο άνθρωπος. Παρακαλώ αφήστε με να ψωνιστώ ελεύθερα, έχω λάβει μέχρι σήμερα τόσα πολλά συγχαρητήρια για την ερμηνεία μου και σαν μετριόφρων κοπελίτσα που είμαι, χαμογελούσα, έσκυβα το κεφάλι και έλεγα ταπεινά ευχαριστώ, αλλά για τώρα, πάνε αυτά! Ο Βίλλος από την άλλη… μάνα μού τον ρε… Δεν κατάφερε να πει ούτε και μίαν πρόταση χωρίς να κουτσουφλίσει πέντε τόπους. Ε με το ζόρι… ομιλία δεν γίνεται. Κάποιοι γεννιούνται για τους προβολείς, και κάποιοι όχι. Αυτός όχι.

grad-pics-1391.jpg

Τελείωσε αισίως η αποφοίτηση, πετάξαμε τα καπέλα, κάλυψα το αφτί, και από κείνη την ώρα δεν ξαναυπήρξα νηφάλια. Αυτή στα δεξιά είμαι εγώ το βράδυ της αποφοίτησης μου.

Τώρα πακετάρω και ετοιμάζομαι για συναυλία Rolling Stones ουυυυχουυυ! Επίσης ψάχνω τζιν. Πήγα σε τέσσερα μαγαζιά, σπάσαν τα νεύρα μου να δοκιμάζω παντελόνια (δεν την παλεύω όταν τα κομμάτια ρούχων που δοκιμάζω είναι περισσότερα από τρία), και το μοναδικό που ήταν ωραίο πάνω μου στοίχιζε 95 λίρες και δεν είχε έκπτωση!! Ε κανεί ολάν! Τελικά είμαι ακριβή γκόμενα. Τώρα το μόνο που λείπει είναι να γίνω και πλούσια.

Είναι μεγάλη μου ντροπή αλλά θα το παραδεχτώ και δημόσια. Δεν έχω πάει ποτέ Βιέννη. Εδώ και 6 χρόνια ζω σε τρίωρη απόσταση από την Βιέννη και δεν έχω αξιωθεί να πάω ούτε και μία φορά. Ανακάλυψα γιατί! Γιατί πάντα περίμενα να έχω παρέα. Λοιπόν, θα πάω μόνη μου! Μία από αυτές τις μέρες. Μάλλον το Σάββατο που δεν θα μπορώ να κάνω όποιες δουλειές μπορεί να έχω γιατί θα είναι Σάββατο. Όσο το σκέφτομαι εκστασιάζομαι.

Έχω πολύ καιρό να γράψω στο μπλογκ μου και μου’λειψε. Τώρα δεν μπορώ να σταματήσω. Οπότε το κόβω απότομα και τα λέμε σύντομα!!

4 Comments leave one →
  1. 17/07/2007 18:46

    Συγχαρητήρια που επέρασες τζιαι τούτο το στάδιο των σπουδών σου με επιτυχία τζιαι έδειξες υπεροχή. Ο συναγωνισμός σου ηταν μια βίλλα βεβαια…

  2. 17/07/2007 19:01

    Γιατρέεεεεε… τα χάπιααααα μουουουουου!

    Εύγε!

    (Έμπε;)

  3. 18/07/2007 15:19

    αντε καλωσεπέστρεψες!

  4. Melanie permalink
    19/07/2007 00:27

    Σου εύχομαι τα καλύτερα!!🙂

    Καλή διασκέδαση στη Βιέννη.

    Μελανή

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: