Skip to content

Η Επόμενη Μέρα

22/06/2007

Ξύπνησα το πρωί της Τετάρτης νιώθοντας πολύ περίεργα. Μάλλον επειδή ένιωθα κουρασμένη, είχε μέρες να κοιμηθώ καλά. Ετοιμάστηκα να πάω στην εξέταση, σαν να ήταν μια οποιαδήποτε εξέταση, ακολουθώντας τη συνηθισμένη ιεροτελεστία. Κάνω τον καφέ μου, τον πίνω καθώς κοιτάω 2-3 πραγματάκια στα οποία νιώθω πως έχω αδυναμίες, σηκώνομαι, βάζω το τυχερό βρακί,  φοράω το μαύρο μου κουστούμι με μια πολύ elegant καφέ μπλούζα, βάφομαι ελαφρώς γιατί σε κανέναν δεν αρέσει να βλέπει στο πρόσωπό σου την λωρίδα της Γάζας υπό βομβαρδισμό, πρώτα και κύρια σε σένα τον ίδιο.

 

Στις 7:50 κλείδωσα την εξώπορτα και κατευθύνθηκα προς την γραμματεία. Στις 8 ακριβώς ήμουν εκεί. Απ’έξω ήταν μαζεμένοι άλλοι 20 συμφοιτητές μου, με την δική του «στολή» ο καθένας, να κάνουν αέρα για να μην σκάσουνε, ούτε από τη ζέστη, ούτε από την αγωνία. Και μετά από σύντομο socialising ένας – ένας άκουγε το όνομά του, και πέρναγε την πόρτα της γραμματείας. Ήρθε και η σειρά μου.

 

Ήταν τρεις απ’τις κοπέλες που δουλεύουν εκεί. Δεν θυμάμαι ποια μου είπε τι, είχε κολλήσει το μάτι μου στα χαρτάκια που ήτανε γυρισμένα μπρούμυτα πάνω στον πάγκο που μας χώριζε. Είχα ξαναπαίξει άπειρες φορές το παιχνίδι «τράβα την τύχη σου στα τυφλά», κι έτσι ήξερα χωρίς να ακούω τα λόγια τους, πως καλούμουν να διαλέξω ένα χαρτί το οποίο τελικά ανέγραφε «Έκπληξη! Τράβηξες το τμήμα της Παιδιατρικής και εξετάζεσαι δεύτερη στη σειρά». Άρχισα να αντιλαμβάνομαι πως αυτή δεν είναι μια οποιαδήποτε εξέταση.

 

Είναι ναι μεν, όπως λένε όλοι, μια τυπικότητα, αλλά σ’αυτήν την τυπικότητα θέλεις να τα πας καλά. Είναι ναι μεν η τελευταία σου εξέταση έβερ, αλλά σ’αυτήν την τελευταία σου εξέταση, θέλεις να τα πας καλά. Είναι το ολοκληρωτικό κλείσιμο των ακαδημαϊκών υποχρεώσεων, αλλά σ’αυτό το κλείσιμο θέλεις να τα πας καλά. Έτσι! Για το γαμώτο.

 

Μπήκαμε στο νοσοκομείο της παιδιατρικής, και προχωρήσαμε ως την βιβλιοθήκη του. Περιμέναμε στον προθάλαμο παρακολουθώντας έναν – έναν της επιτροπής των πέντε εξεταστών με επικεφαλή την παιδίατρο, να μπαίνουν εντός. Εντός ολίγων λεπτών φωνάξανε την πρώτη κοπέλα. Εντός ακόμα ολίγων λεπτών, φωνάξαν το δικό μου όνομα. Πήρα βαθιά αναπνοή «τελειώσανε τα ψέματα», και μπήκα.

 

Ξεκίνησα από τον νευροψυχίατρο ο οποίος με ρώτησε για παιδιά και νέους με τάσεις αυτοκτονίας και τι πιστεύω όσον αφορά την φαρμακοθεραπεία τους (είναι πολύ αμφιλεγόμενο θέμα). Ήταν κυριλλότατη ερώτηση γιατί πάνω σ’αυτό το θέμα έκανα την διπλωματική μου! Ακολούθησε ο γυναικολόγος. Συζητήσαμε για την προετοιμασία, την παρακολούθηση και τα πιθανά επακόλουθα μιας επιληπτικής γυναίκας η οποία θέλει να εγκυμονήσει. Καταπληκτικά! Με στείλαν στον χειρούργο. Συζητήσαμε για αιμορραγία στο γαστρεντερολογικό και για αντιμετώπιση ακατάπαυστης αιμορραγίας από γαστρικό καρκίνωμα με μεταστάσεις. Το κέντημα. Ακολούθως κατέληξα στην παθολόγο η οποία με παρακολούθησε να εξετάζω τον ασθενή που μου φέραν, την πιθανή διάγνωση υπερθυρεοειδισμού που έκανα, και ακολούθως συζητήσαμε για το Σύνδρομο Conn στο οποίο εντυπωσίασα τον εαυτό μου όσον αφορά την φαρμακοθεραπεία του, και για το Celiac disease (δεν έχω ιδέα πως λέγεται στα ελληνικά – είναι κάτι σαν υπερευαισθησία στην γλουτένη). Ικανοποίηση. Και σαν τελική στάση η παιδίατρος που μου έκανε δώρο σαν θέμα τον διαβήτη. Εξαιρετικά! Είχα μια πολύ καλή και στρωτή εξέταση (6 πολύ καλές και στρωτές εξετάσεις για την ακρίβεια), η οποία διήρκεσε μόνο μιάμιση ώρα συνολικά και με το που τέλειωσε ένιωθα ικανοποιημένη από τον εαυτό μου – αυτό που είχε και σημασία. Αργότερα, όταν τελειώσαμε όλοι και κατόπιν μισάωρης συνεδρίας μας ανακοίνωσαν τους βαθμούς μας και όλοι με την σειρά τους μας ευχήθηκαν συγχαρητήρια και καλοί πολίτες, τότε ένιωσα ακόμα μεγαλύτερη ικανοποίηση, σχεδόν συγκινήθηκα αλλά ήταν πολύ νωρίς ακόμα.

 

Στις επόμενες ώρες έπαιρνα τηλέφωνα τους αγαπημένους μου ανθρώπους για να τους ανακοινώσω πως «Je suis une doctore». Είναι απίστευτό, ιδικά για μένα, και μένω και προσωπικά μαλάκας με τον εαυτό μου, πως δεν έχω καταφέρει να πω αυτή τη φράση σε καμία άλλη γλώσσα πέραν της γαλλικής. Και η γαλλική το πως μου βγήκε είναι ένα θέμα από μόνο του. Μία φορά το ψιθύρισα στον εαυτό μου και στα ουγγρικά. Έχοντας πλέον πειστεί από τα πολλά χρόνια επανάληψης της φράσης «μα τι ψώνιο είσαι», από πολλά και διάφορα άσχετα και σχετικά μεταξύ τους άτομα, περίμενα πως πρώτη απ’όλους θα το έλεγε και ο κώλος μου.  Σοκαριστικό, δεν έχω να πω. Αποφάσισα να αλλάξω το προφίλ μου στο myspace για να βάλω το νέο μου ας το πούμε, στάτους. Ε μόλις έκανε load η σελίδα με έπιασε μία ελαφριά κρίση πανικού και αρχίσανε τα μεγάφωνα να ανακοινώνουνε «Code red! Code red! Browse awaaaaaay, browse away!!» Μόλις έκανα browse away ηρέμησα και ανάπνευσα κανονικά και πάλι.

 

Βρισκόμουν σε μια άλλη διάσταση. Ήμουνα τρισευτυχισμένη μα από την άλλη δεν αντιλαμβανόμουνα τι ακριβώς συνέβαινε. Ήμουν το ζόμπι που βγήκε μετά από χρόνια στον ήλιο! Ξέρεις, αυτό που λένε πως η ιατρική θέλει θυσίες, είναι η μόνη αλήθεια που ισχύει. Το πολύ διάβασμα, ας πούμε, δεν ισχύει. Άλλο το πολύ, και άλλο το ατελείωτο. Υπάρχει μια άλφα, μη σου πω και βήτα, διαφορά. Οι θυσίες που λένε, ξεκινάνε από τον πρώτο κιόλας μήνα. Ήρθα πάνω κοριτσάκι και οι συνθήκες με κάναν να μεγαλώσω πολύ απότομα. Είναι και κατάρα και ευτύχημα αυτό.

 

Είναι θυσία να μην κάνεις Χριστούγεννα και πρωτοχρονιές. Ιδίως στα πρώτα χρόνια, έρχονταν και περνούσαν αυτές οι μέρες, και γω χαμπάρι δεν έπαιρνα. Την έβγαζα μόνη μου στους τέσσερις τοίχους, μακριά από το σπίτι μου για πολλούς συνεχόμενους μήνες, να διαβάζω. Το πανεπιστήμιο δεν κλείνει, υπάρχει συνεχόμενη εξεταστική. Και άμα σε παίρνει φύγε. Έλα όμως που δεν σε παίρνει. Όσο περνάν τα χρόνια λιγότερο σε χαλάει και γίνεται και ευκολότερο να σε πάρει (να φύγεις). Τα πρώτα χρόνια όμως είναι βασανιστικά. Πάσχα… μα τι πάσχα; Α! Λες για εκείνη την μία εβδομάδα που έκλεινε το πανεπιστήμιο και την περίμενες πως και πως! Αν και συνήθως με το που άνοιγε είχες midterms οπότε και πάλι διάβαζες, απλά δεν παρακολουθούσες μαθήματα. Οι πιο τολμηροί κατεβαίναν στην πατρίδα για λίγες μέρες. Υπήρξα τολμηρή. Τα καλοκαίρια; Τελείωνε η εξεταστική τέλος Ιουνίου και για το 90% συνεχιζόταν τον Αύγουστο. Είχες ένα μήνα. Στον οποίο έπρεπε να κάνεις υποχρεωτική πρακτική τεσσάρων εβδομάδων σε νοσοκομείο. Οπότε ώσπου να δεις και να πεις, ήταν αρχές Αυγούστου, ήσουν ακόμα άσπρη γιατί τρεισήμισι φορές πήγες παραλία όλες κι όλες, και αναχωρούσες για την Βουδαπέστη. Αν είχες τύχη και πέρναγες, τότε 1η Σεπτεμβρίου ξεκινούσε το επόμενο έτος. Το έτος στη Βουδαπέστη κρατάει 10 μήνες. Και με τα έξτρα του σου τρώει ολόκληρο τον χρόνο. Αν δεν πέρναγες, έχανες το εξάμηνο και τον έπαιζες μέχρι τον επόμενο χρόνο, που θα μπορούσες να ξαναδώσεις το μάθημα ή τα μαθήματα που δεν κατάφερες να περάσεις. Το ίδιο ίσχυε κι αν δεν κατάφερνες να βγάλεις την εξεταστική των Χριστουγέννων. Βλέπεις, τότε (γιατί τώρα αλλάξαν το σύστημα) δεν μπορούσες να μεταφέρεις μαθήματα. Και το να χάσεις εξάμηνο, οποιοδήποτε από τα 4 πρώτα εξάμηνα, δεν ήταν καθόλου απομακρυσμένη πιθανότητα, ακόμα και για τον καλύτερο φοιτητή. Οι στραβές ήταν must. Συνήθως χοντροκομμένες στραβές. Μέχρι το τέλος του 2ου έτους μόνο το 50% αυτών που ξεκινήσαμε μαζί, συνέχιζε στο τρίτο. Και ποτέ δεν ξεκουραζόσουνα. Και συνέχιζες.

 

Πόσες συναυλίες ακόμα κλαίω που έχασα γιατί είχα διάβασμα. Πόσα Pepsi festival δεν είδα. Κι όχι επειδή είναι τον Αύγουστο και ήμουν Κύπρο, αλλά γιατί ήμουν Βουδαπέστη μα διάβαζα. Πόσες εκδρομές σε γειτονικές χώρες. Πόσες εξόδους. Πόσους καφέδες. Πόσες συνευρέσεις. Κι ακόμα εγώ να φανταστείς έβγαινα, ανακατευόμουνα, είχα κοινωνική ζωή. Ερχότανε όμως η καταραμένη η εξεταστική και μας απομόνωνε απ’όλον τον κόσμο. Κρατούσε ενάμιση μήνες, συν άλλο ενάμιση της προετοιμασίας, δύο φορές τον χρόνο, στους οποίους μήνες μαζί με πολλά, μα πολλά κιλά, έχανες και τον εαυτό σου. Στα φάιναλ του 2ου έτους, ιδικά σ’αυτό της Ανατομίας, τις τελευταίες 5 μέρες πριν την εξέταση δεν έβαλα τίποτα άλλο στο στόμα μου εκτός από καφέ και τσιγάρο (μετά σου λένε ‘γιατρός’). Δύο βδομάδες μετά, την νύχτα πριν το φάιναλ της φυσιολογίας, σηκώθηκα να πιω νερό, και όπως σηκώθηκα, έπεσα. Με είδε η μάνα μου 2 μέρες μετά που κατέβηκα Κύπρο, και ούτε καλώς όρισες, ούτε τίποτα. Μόνο «πως έγινες έτσι παιδάκι μου;». Flash back: Ξανάγινα «το παιδί της μπιάφρας». 

 

Η βαθμολογία στο πανεπιστήμιό μας είναι 1-5, το 1 είναι κόψιμο, και το 5 άριστα, οπότε «το 2 είναι ο καλύτερος βαθμός», γιατί ξέρεις πως πέρασες. Οι εξετάσεις μας ήταν σχεδόν όλες προφορικές, έχω περάσει από 56 ‘interviews’! Αλήθεια. Έτσι πρέπει να νιώθουν εκείνοι που έχουν interview για υψηλή θέση σε μια μεγαλοεπιχείρηση με άλλους 100 υποψήφιους για τη θέση. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο άγχος σου προσθέτει η ιδέα και μόνο της προφορικής. Ιδικά αν έχεις υπ’όψιν σου το πόσο συχνά ξεφτιλίζουν και πετσοκόβουν τους φοιτητές, πολλές φορές και για μικρές λεπτομέρειες. Αφού ήταν διάλογος: «Άσε φίλε…» «Σε γάμησε;» «Χα..! Αυτό δεν ήτανε γαμήσι… αυτό ήταν βιασμός άνευ βαζελίνης». Αυτή την κατάσταση, να την ζεις συνεχώς, ή έστω επί έξι μήνες κάθε χρόνο για έξι χρόνια, είναι εξοντωτική. Ακόμα και μέσα στο εξάμηνο, δεν μπορείς να αγιάσεις από την έγνοια της επερχόμενης εξεταστικής.

 

Και συνήθως δεν έχεις και πολλά άλλα πράγματα να πεις. Φανταστείτε, αν κατάφερα στο ίδιο μου το μπλογκ να γίνω κουραστική, βαρετή, σπαστική και πρήχτισσα, φανταστείτε στην ζωή μου πόσο πολύ απ’όλα αυτά μπορεί να έγινα. Και όσο περνά ο καιρός απορροφάσαι μες την εμμονή σου, και χάνεις τον εαυτό σου.

 

Και μετά ξυπνάς μια μέρα και έχεις περάσει το προφορικό του state. Νιώθεις ότι ο,τι ήθελες, ο,τι επιθύμησες ποτέ σου να πετύχεις μέχρι τώρα στη ζωή σου (προσωπικά από τα 12 μου χρόνια), το πέτυχες και μάλιστα άξια! Και μετά βρίσκεις τον εαυτό σου, όλα σου φαίνονται καινούρια, τα χρώματα είναι πιο έντονα, οι γεύσεις πιο νόστιμες, η ψυχή σου αναγεννιέται. Είναι υπέροχο, υπέροχο συναίσθημα.

 

Και τώρα τι;

 

Είμαι πλέον τόσο συνηθισμένη να ζω τη ζωή του βλίτου που δεν γνωρίζω πως θα προσαρμοστώ στην αληθινή ζωή. Μάλλον σιγά σιγά! Flash back νούμερο 2: Νιώθω σαν τότε που ήμουν 6 χρονών και επιστρέψαμε από τη Σαουδική Αραβία στην Κύπρο. Με πήγανε οι γονείς μου στο λούνα πάρκ, έβλεπα όλα τα παιδάκια να το’χουνε το θέμα, και γω κοίταγα σαν αποβλακωμένο. Δεν είχα ξαναδεί λούνα πάρκ.

 

Και εκεί που γελούσα κακαριστά για κανένα τέταρτο, στο πιο σπουδαίο natural high της ζωής μου, με πιάνει ένα κλάμα, ένα απερίγραπτο κλάμα, το οποίο διήρκεσε επίσης κανένα τέταρτο. Είναι ωραίο για μια φορά να κλάψεις από χαρά, αντί από σπάσιμο νεύρων. Μετά έσκασε μύτη η κούραση και παρέλυσα στο κρεβάτι μέχρι το επόμενο πρωί, όταν ξύπνησα και αντιλήφθηκα πως είχα κοιμηθεί.

 

Δεν παραπονιέμαι, είχα πολύ καλά φοιτητικά χρόνια. Είχα εξαιρετικά φοιτητικά χρόνια. Περνούσα πολύ καλά όταν δεν περνούσα άσχημα. Ποτέ δεν μετάνιωσα για τίποτα που θυσίασα για χάρη αυτού που ήθελα να κάνω. Εξ’αλλου ο καθένας βάζει τις προτεραιότητές του. Μπορεί να είμαι αγχωτικός τύπος, και να υστερώ λόγω αυτού, μα ξέρω να περνώ καλά, και όταν είχα τις ευκαιρίες και τη διάθεση, του πέταγα τα μάτια έξω. Έκανα πολύ καλούς φίλους, έζησα πανέμορφες στιγμές και γέλασα πολύ. Απλώς όταν βρίσκεσαι στην αποσύνθεση, όταν είσαι ζόμπι, σκέφτεσαι καμιά φορά «αξίζουν τον κόπο όλα αυτά;» και παρακαλάς να μην τύχει όταν σκέφτεσαι έτσι να σε πάρει κάποιο παιδί που ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τα χνάρια σου, και να σου ζητήσει συμβουλές. Παλιότερα ακόμα και στα χειρότερά μου, μίλαγα σε τέτοια παιδιά με αυστηρότητα, αλλά κι ενθουσιασμό. Φέτος, δεν ξέρω. Φέτος μου την έδωσε. Ιδικά τους τελευταίους τρεις μήνες. Το φέτος ήταν διαφορετικό. Το φέτος με έκανε να παρακαλάω να μην τύχει να με πάρει κάποιο παιδί που ενδιαφέρεται να ακολουθήσει τα χνάρια μου, γιατί φοβόμουνα μην του μιλήσω με απαισιοδοξία. Μην το θέλει αληθινά και του κόψω λίγο τα φτερά. Δεν έτυχε να με πάρει κανείς, κι έτσι δεν ξέρω τελικά τι θα έκανα.

 

Θυμάμαι όταν ήμουν εγώ υποψήφια φοιτήτρια, πόσο πολύ απογοητευόμουνα όταν κάποιοι γιατροί μου λέγανε, «ξανασκέψου το, εγώ αν ήξερα, δεν θα το έκανα». Το θεωρούσα ντροπή να μιλάνε έτσι για κάτι το οποίο εγώ στο μυαλό μου έχω ως λειτούργημα. Μετά πως να τους έχω εμπιστοσύνη; Είτε στη δουλειά τους, είτε σαν συμβουλάτορες; Τώρα αντιλαμβάνομαι πως μετά απ’όλα αυτά, και τα επακόλουθα αυτών, του καθένα μπορεί να του τη δώσει με διάφορους τρόπους. Κάποιοι μπορεί να σπάσανε και να περάσαν την λεπτή γραμμή που χωρίζει την αγάπη με το μίσος. Μπορεί τελικά να μην πήραν τη σωστή γι’αυτούς απόφαση. Αλλιώς δεν εξηγείται πως άλλοι συνάδελφοί τους, είναι τόσο χαρισματικοί και θετικοί.

 

Πίσω στο ερώτημα λοιπόν: «Αξίζουν τον κόπο όλα αυτά;». Λοιπόν η χαρά που παίρνεις, είναι το μεγαλύτερο δώρο, η μεγαλύτερη ανταμοιβή, και όχι μόνο αξίζει τον κόπο, αλλά όσος μεγαλύτερος ο κόπος, τόσο μεγαλύτερη η ικανοποίηση. Και κυρίως, η γνώση του ότι τώρα πια, μπορείς να αντιμετωπίσεις τους πάντες και τα πάντα. Όταν αναμετρήθηκες με στυγνούς εξεταστές, όταν υπό την πίεσή τους και τον εξευτελισμό και την υποτίμηση που υπέστηκες, δεν τα’χασες, μα αντεπεξήλθες, τι να φοβηθείς τώρα πια; Ποιος μπορεί να σε πτοήσει; Έχεις πλέον γίνει πολύ σκληροτράχηλος και αυτό το βλέπεις και στην καθημερινότητά σου, όταν κάποιες φορές αναγκάζεσαι να αντιμετωπίσεις άλλες στυγνές προσωπικότητες, εκτός της δουλειάς σου. Πως να το πω ρε παιδί μου, δεν μασάς! Και μεταξύ μας, αν μετά από τόσα χρόνια training ακόμα μασάς και ψαρώνεις, τότε είσαι άξιος της τύχης σου, γιατί είτε τίποτα δεν έμαθες, είτε δεν έμαθες ποτέ να εφαρμόζεις αυτά που έμαθες. Γιατί όταν αύριο θα πρέπει να εξηγήσεις στον ασθενή σου τι του συμβαίνει, και θα σε τρελάνει στις ερωτήσεις, κι αυτός και οι συγγενείς του, εσύ θα πρέπει να μπορείς να του απαντήσεις με σιγουριά και χωρίς να τρέμει η φωνή σου ή να μασάς τα λόγια σου. Πρέπει όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια επείγουσα κατάσταση, που θέλει επέμβαση εδώ και τώρα, να μην τα φτύσεις, αλλά κρατώντας την ψυχραιμία σου να την αντιμετωπίσεις όσο πιο αποτελεσματικά γίνεται. Γι’αυτό, παρ’όλο το ψυχοφθόρο του, ψηφίζω φανατικά προφορικές εξετάσεις με αυστηρούς ή ακόμα και στυγνούς εξεταστές. Χτίζεις χαρακτήρα και είσαι πιο έτοιμος να αντιμετωπίσεις ανθρώπους και κατ’επέκταση καταστάσεις, απ’ότι αν ήταν όλα multiple choice. Life is not a multiple choice test. Or is it?

 

Εδώ και δύο μέρες κάνω βόλτες στη Βουδαπέστη βλέπω τον κόσμο και βγάζω φωτογραφίες. Δεν με ενδιαφέρει η ζέστη, μπορώ να την αντέξω. Δεν σχεδιάζω τίποτα, απλά απολαμβάνω. Και πίνω. Ωωωω τέρμα η νηφαλιότητα για λίγο. Και νιώθω τεράστια. Μια τεράστια γ*****ς.

 

Σας χαρίζω μια γλυκιά στιγμή

 

may-10-07-168.jpg

11 Comments leave one →
  1. 22/06/2007 18:31

    Αξίζουν

  2. 22/06/2007 19:15

    Ιθάκη

  3. 23/06/2007 12:31

    Δεν μπόρεις να βάλλεις φωτογραφίες της Βουδαπέστης έτσι ξεκάρφωτα. Έσιει τζι ευαίσθητο κόσμο που πληγώνεται, έσιει κόσμο που πεθυμά τζιαι δεν μπόρει…Λίγη ευαισθησία σας παρακαλώ

  4. 23/06/2007 18:51

    Έμεινα κάπου στη μέση… αλλά… μήπως το ερώτημα είναι “και τώρα τι γίνεται;”

  5. psychia permalink
    23/06/2007 18:54

    Δεν υπάρχει ερώτημα. Υπάρχει συμπέρασμα. Στο τέλος όμως.🙂

  6. 23/06/2007 19:00

    Αυτά είναι.Όπως σου είπα και πρίν,τα καλύτερα έρχονται.Enjoy.

  7. 24/06/2007 10:35

    αυτό που λες και έκανες θα το χαρακτήριζα υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη. Η απόφασή σου ήταν συνειδητή, και γι αυτό δεν σε πειράζουν οι θυσίες =)
    Εύχομαι όλες οσυ οι αποφάσεις να έοχυν τέτοια πορεία.

  8. 24/06/2007 11:16

    apo dw kai panw?

    Egw pantws, wntas fetos sto ptyxeio, ayto to skeftomai synexws

    meta ti?
    kai pou?
    Ellada?
    Italia?
    Ispania?
    Belgio?
    Amsterdam?
    Mexico?

  9. psychia permalink
    24/06/2007 11:26

    All in good time my friend, all in good time.🙂

  10. 24/06/2007 23:04

    μακάρι να το έβλεπαν όλοι μα όλοι οι συνάδελφοί σου, όπως το βλέπεις εσύ, γιατρέ μου!!

  11. civil permalink
    25/06/2007 10:39

    κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ τελειώνοντας τις σπουδές μου. Πως ήμουν ένας άλλος άνθρωπος κι όχι το παιδί που πήγε να σπουδάσει. Χάνουμε την παιδικότητά μας. Αλλά κερδίζουμε τα γ…μημένα εφόδια της ζωής!

    Να περνάς καλά. Με συγκίνησες!

    ΥΓ Αξίζει; ερώτηση δίχως απάντηση!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: