Skip to content

Αφιέρωμα Στη Βουδαπέστη: Ανατομία

11/06/2007

 

Διαβάστε το πρώτο μέρος του αφιερώματος εδώ.

Διαβάστε το δεύτερο μέρος του αφιερώματος εδώ.

 

 

Στις 3 Σεπτεμβρίου 2001 ξεκινούσε το πανεπιστήμιο. Πρώτο μάθημα: Ανατομία. Ουυυυυ ανατομίίίίίαααα…. Πτώωωωωματαααα….. Πόσα χρόνια περίμενα να δω τι εστί ανατομία; Από πόσες διαφορετικές φάσεις προβληματισμού και αντιμετώπισης για το θέμα αυτό είχα περάσει; Και τώρα είχε έρθει η ώρα! ΓΟΥΑΟΥ!

 

Με ένα χάρτη στο χέρι μου, και τη Θεόνη, την Αλέκα (αυτή δεν ήταν στην πρώτη γνωριμία) και τον Μιχάλη στο πόδι μου, ψάχνουμε το ανατομείο. 20 λεπτά μετά βρίσκουμε το χτήριο, αλλά δεν ξέρουμε σε ποια από τις τρεις χιλιάδες είκοσι πέντε εισόδους να μπούμε. Βλέπω πίσω μας ένα μπουλούκι από ανθρώπους να ακολουθεί την κατεύθυνσή μας. Άρα καλά πάμε, σκέφτηκα. Το θέμα ήταν πως μετά από λίγο, συνειδητοποίησα πως ουσιαστικά κάναμε κύκλους σε μια μεγάλη αυλή και το μπουλούκι έκανε κύκλους πίσω μας. Δεξιά εμείς, δεξιά το μπουλούκι. Αριστερά εμείς, αριστερά το μπουλούκι. Το μπουλούκι μας ακολουθούσε. Ζήτω που καήκανε. Βλέπω έναν γοητευτικό γκριζομάλλη, σχετικά νεαρό, σε αρκετά κοντινή απόσταση από το μπουλούκι, αλλά σε απόσταση, και επιχειρώ να τον ρωτήσω μήπως και μπορέσει να μας βοηθήσει.

 

         Excuse me… do you speak English?

         Yes I do!

         Great!! Can you please help us? We are looking for this place (του δείχνω την διεύθυνση στο χαρτί. Εκείνη την ώρα καταφθάνει και το μπουλούκι).

         I have no idea where that is. I’m looking for it as well.

         Oh…! Aren’t you a teacher?

         NO! I’m a student!

         Oh…….. (φτου!)!!!! I’m so sorry!

 

Τελικά ο γκριζομάλλης ήταν ο ‘αρχηγός’ του μπουλουκιού. «Ωραίος αρχηγός, σκέφτηκα περιπαιχτικά, ακολουθεί τα δικά μου βήματα». Εκείνη τη μέρα έμαθα πως δεν είναι όλοι οι λαοί σαν τον δικό μας που μόλις ξισκολείσεις πας για σπουδές. Άλλοι λαοί, όπως πχ ο Εβραϊκός (καλή ώρα) και ο Νορβηγικός, πρώτα κάνουν την θητεία τους, μετά κάνουν τα ταξιδάκια τους, μπορεί να πάρουν και κανένα πτυχίο σε κολέγιο έτσι για να βρίσκεται, και σε κάποια φάση αποφασίζουν να πάνε σε πανεπιστήμιο. Ο συγκεκριμένος, ονόματι Oded, ήταν πρωτοετής, αλλά ήταν 27 χρονών. 

 

Βρίσκουμε μετά από πολύ κόπο το ανατομείο και μπαίνουμε στην αίθουσα 10 λεπτά αργοπορημένοι. «Έλα μωρέ, σιγά το σκατό, τι είναι 10 λεπτά;». Εκεί γνωρίστηκα για πρώτη φορά με την μυρωδιά της φορμόλης, όπως επίσης και με το έντονο κάψιμο που προκαλεί στη μύτη, μάτια και λαιμό. Επίσης εκείνη την μέρα γνωρίστηκα και με τον Dr. Kiss.

 

         You are late. Why are you smiling?? Make sure this is the LAST TIME SOMETHING LIKE THIS HAPPENS!

 

Ωραία ξεκινήσαμε.

 

         I am doctor Kiss (προς μεγάλη μου απογοήτευση προφέρεται Kish). In this class you are allowed to have three absences per semester. But in MY class, you are only allowed to be absent if you have to go to your funeral.

 

Καθώς ήταν λογικό, όλοι ξεροκατάπιαμε και νιώσαμε το κάψιμο της φορμόλης πιο έντονα στο λαρύγγι μας.

 

         Is that clear???

 

Εν καθαρό! Εν γυαλίζει άλλο! Μάλιστα κύριε. Θα φροντίσουμε να λείψουμε μόνο αν πρέπει να πάμε στην κηδεία μας. Ντόμπρος, δεν έχω να πω.

 

Την επομένη το πρωί συνάντησα τον Oded στο μετρό. Είναι τόσο γοητευτικός που δεν τον χάνεις. Το μάτι σου κολλάει πάνω του. Άλλαξα τριάντα χρώματα και προσπάθησα να κρυφτώ. Μάταια. Με είδε και με πλησίασε.

 

         Καλημέρα, μου λέει και το πρόσωπό του χαμογελούσε.

         Κα… κα.. καλημέρα. Και πάλι, συγγνώμη για χτες.. δεν ήξερα…

         Κοίτα… είμαι συνηθισμένος να μου μιλάνε όλοι με κάποιον σεβασμό λόγο του γκρίζου των μαλλιών μου, είπε σαρκάζοντας τον εαυτό του … αλλά είσαι η πρώτη που με πήρε για καθηγητή!

         (Και συ πολύ νωρίς άσπρισες τρομάρα σου! Αλλά σου πάει…) Που να ξέρω η καημένη; Στο σχολείο οι καθηγητές μας ήταν νεαροί, νόμιζα πως κι εδώ έτσι θα ήταν (το’σωσα; το’σωσα!)… Μέχρι που γνώρισα τον Dr. Kiss.

         Άκουσα τι σας είπε για τις απουσίες… Άουch.

         Άρχισαν τα όργανα!!

 

 

Στο επόμενο μάθημα ανατομίας, μας υποσχέθηκαν πως θα βλέπαμε πτώμα. Αλλά μας είπαν ψέματα. Το ίδιο και στο επόμενο. Και στο επόμενο. Και στο επόμενο. Πέρασαν οι 2 πρώτες βδομάδες και πτώμα δεν είδαμε, αν και δεν αργήσαμε ούτε και μία φορά, αν και δεν κάναμε απουσία ούτε και μία φορά (ίσως επειδή δεν πεθάναμε). Απορούσαμε γιατί φαγωθήκαν αμάν αμάν να αγοράσουμε γάντια, νυστέρι και χειρουργική τσιμπίδα.

 

Έτσι μια μέρα, πήγα χαλαρή και έκατσα σε ένα σκαμπό περιμένοντας τον καθηγητή να έρθει. Η μυρωδιά της φορμόλης ήταν σαφώς πιο έντονη από άλλες φορές και ενώ έλεγα χαζομάρες να περάσει η ώρα και ταυτόχρονα έτριβα τα ματάκια μου και ρουφούσα τη μύτη μου, κανείς δεν γελούσε αυτή τη φορά. Στα πολλά ρώτησα όλο απορία: «Τι σας συμβαίνει σήμερα, τι έχετε; Σας πείραξε η φορμόλη;». Μια συμφοιτήτρια μου, μου είπε με συνωμοτικό ύφος και τρεμάμενη, ψιθυριστή φωνή «Κοίτα πίσω σου» σαν να μου’λεγε το πλέον γνωστό «I see dead people». Γυρνάω και με ανατριχίλα ανακαλύπτω πως η πλάτη μου τόση ώρα ακουμπούσε στο τραπέζι πάνω στο οποίο βρισκόταν σε απόσταση αναπνοής το κεφάλι ενός σκεπασμένου πτώματος. Ποτέ δεν φημιζόμουν για την παρατηρητικότητα μου. Πετάχτηκα σαν ηλεκτρισμένη βγάζοντας μια μικρή κραυγή. Την ίδια στιγμή σκάει μύτη ο Dr. Kiss και μου λέει χαριτωμένα: «I see youve met Mr. Kristof».

 

Ξεσκέπασε τον κύριο Κρίστοφ, και συστηθήκαμε. Ακούστηκαν κάτι «Ααααχ», κάτι «Βααααχ» κάτι «Οοοοχ», και η Ζουμπουλία είπε «Ιιιιιιιιιιι!», και έπειτα σιγή επικράτησε στο κρύο, άσπρο δωμάτιο. Ήταν ένας 70άρης άντρας ο οποίος πληροφορηθήκαμε πως πέθανε 2 χρόνια πριν από καρδιά. Καλοδιατηρημένος μου φάνηκε. Μόνο το χρώμα του ήταν κάτι μεταξύ πεθαμενί και γκριζούδιν ωσάν τα μαλλιά του Oded.  Κάνει καλή δουλειά η φορμόλη. Ο Dr. Kiss μας απαγόρεψε ρητά να κάνουμε χιούμορ για τα πτώματα.

 

Μάθαμε πως τα πτώματα που έχουμε στην Ανατομία τα δωρίζουν οι κάτοχοι τους πριν πεθάνουν. Συνήθως είναι άτομα χωρίς οικογένειες και χωρίς κανέναν να αναλάβει τα έξοδα της κηδείας τους (αυτοί δεν μπορούν να κάνουν απουσία ΠΟΤΕ), οπότε τα παίρνει το πανεπιστήμιο, και αφού τελειώσει την μελέτη του με τον καθένα, τα θάβει σε συγκεκριμένο κοιμητήριο.  

 

Ο Dr. Kiss ξέχασε φυσικά να αναφέρει ότι ο ίδιος κάνει χιούμορ. Χωρίς χιούμορ, συγκεκριμένα μαύρο χιούμορ, η δουλειά του θα ήταν αφόρητη! Είναι κάτι που έρχεται αυθόρμητα, κάπως έτσι:

 

Είναι δύο τύποι που κυριολεκτικά μοιάζουν με ζόμπι, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για να μαζεύουν, να οργανώνουν και να μεταφέρουν ανθρώπους και τα μέλη τους. Εμείς τους λέμε νεκροθάφτες. Έρχεται που λέτε ο ένας νεκροθάφτης μες την αίθουσα, κρατώντας στον ώμο του ένα μαυροσάκκουλο που φαινόταν να’ναι βαρύ. «Αχ! Ο Άης Βασίλης με τα δώρα!» Το απιθώνει στο πάτωμα, βάζει το χέρι του μες τη σακούλα και ψιλαφά. Κάτι πιάνει. Κοιτάει να δει αν είναι το σωστό. Και βγάζει από μέσα, ένα ανθρώπινο χέρι, από τον ώμο μέχρι τα δάχτυλα, το ακουμπάει πάνω στο διπλανό τραπέζι του πρώην κυρίου Κρίστοφ. Κόκαλο εμείς. «Πλάκα μας κάνεις Άι Βασίλη;». Ακάθεκτος, ξαναβουτάει το χέρι μέσα στη σακούλα και ψιλαφά. Κάτι πιάνει. Κοιτάει να δει αν είναι το σωστό. Και βγάζει από μέσα ένα ανθρώπινο πόδι, από τον γοφό μέχρι τα δάχτυλα, το ακουμπάει πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο χέρι. Έπειτα, τινάζει το χέρι που βουτούσε στη σακούλα, ξαναφορτώνεται το μαυροσάκκουλο, και βγαίνει από την αίθουσα, χωρίς να φάει τα μπισκότα του ο ακατάδεκτος. Βλέπετε, τα άλλα παιδάκια στις διπλανές αίθουσες περίμεναν κι αυτά τα δώρα τους. Σου-ρε-άλ!

 

Η δουλειά η δική μου ήταν προσεκτικά να αφαιρέσω το δέρμα από το χέρι έτσι ώστε να μπορέσουμε να δούμε τους από κάτω μυς, ενώ είχα από πάνω μου μία πρήχτισσα συμφοιτήτριά μου (την Θεόνη) να επαναλαμβάνει χωρίς σταματημό «Είσαι αναίσθητη, είσαι αναίσθητη, είσαι αναίσθητη, ΕΝ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!». Εγώ το μόνο που είχα στη σκέψη μου ήταν το «Άου, τσούζειιιιιι».

 

Εκείνη τη μέρα έμαθα πως ο άνθρωπος όπως και τα μοσχάρια έχει κόκκινο κρέας, και άμα δεις το μπούτι από μόνο του, νομίζεις πως είναι βοδινό έτοιμο να το κάνεις ρόστο. Επίσης εκείνη τη μέρα είχαμε λιποθυμίες, ναυτίες και τάσεις για εμετό, όπως και πολλές κατηγορηματικές υποσχέσεις του στυλ «Δεν πρόκειται να φάω κρέας ποτέ ξανά στη ζωή μου». Όχι εγώ. Εγώ και να το έλεγα αυτό δεν υπήρχε πιθανότητα να το τηρήσω, μια που η φορμόλη μου άνοιγε τόσο πολύ την όρεξη, που μετά το μάθημα πάντα πήγαινα στην πιτσαρία εκεί πιο κάτω και χτύπαγα μια πίτσα με απ’όλα για να στανιάρω. Ο Πάτερ Φαμίλιας ήταν πλέον πεπεισμένος πως ήμουν άρρωστη.

 

Το ότι είμαι άρρωστη είναι κι αυτό μια άποψη πατέρα. Το ότι είμαι αναίσθητη είναι κι αυτό μια άποψη φίλτατη πρήχτισσα συμφοιτήτρια. Επειδή δεν σωριάστηκα άρρωστη πάνω σε μια καρέκλα και επειδή δεν έκοψα το κρέας για την υπόλοιπη μου ζωή (άσχετο, αλλά 2 βδομάδες αντέξανε αυτοί που κάναν τη δήλωση); Shhhhhh…. το μυστικό είναι να μην συνδέεσαι με την ιδέα: Δεν είναι άνθρωπος. Ήταν άνθρωπος. Άνθρωπος που δώρισε το σώμα του έτσι ώστε να μάθουμε πέντε πράματα εσύ φίλτατη πρήχτισσα, κι εγώ.

 

Όχι, δεν νιώθω άσχημα, ούτε και λυπάμαι. Μήπως εγώ τον σκότωσα;

 

Όχι, δεν φοβάμαι. Τι να φοβηθώ; Μήπως πεθάνει; Μουαχαχαχα…. Το χιούμορ που λέγαμε…. 

 

Να αναφέρω πως η Θεόνη ένα μήνα μετά δεν άφηνε κανέναν μα κανέναν να κάνει ούτε μισή τομή, και ήθελε μόνο αυτή να τις κάνει; Όχι, δεν θα το αναφέρω.

Θα αναφέρω πως ένα μήνα μετά η yours truly άφηνε την Θεόνη να αφηνιάζει, ενώ η ίδια καθόταν όσο μακρύτερα γινόταν από τους εν φορμόλη συντηρούμενους και ρουφούσε τις μύξες της, και σκούπιζε τα μάτια της, και έβηχε σαν νταλικέρης και ήταν γενικώς ωσάν την κλαμένη όποτε πήγαινε στο πρακτικό. Λες και καθάριζε κρεμμύδια «Τούρκους» για δύο ώρες συνεχόμενες. «Θα την συνηθίσεις» μου έλεγε χαριτωμένα ο Dr. Kiss. Δύο χρόνια κράτησε αυτό το μάθημα, και γω ακόμα θα την συνηθίσω. Τελικά η Θεόνη έμαθε καλύτερη ανατομία από μένα, διότι ως αναίσθητη που είναι, η φορμόλη και τα κρεμμύδια, αυτής δεν της κάναν αίσθηση!  

 

6 Comments leave one →
  1. themanbehindthewall permalink
    11/06/2007 10:56

    Καλές οι ιστορίες γιατρέ, όμορφα σχεδιασμένες στο παννί του μπλόκ σου
    πε μας όμως πως τα καταφέρνεις τζιε φκένουν ετσι φρέσκα σαναμου τζιε γίναν εχτές
    ατε γιατρέ, πε μας το μυστικό σου

  2. psychia permalink
    11/06/2007 11:01

    Είναι κάποια πράγματα που δεν ξεχνιούνται. Επίσης είναι κάποια πράγματα που είναι γραμμένα στο ημερολόγιο μου.🙂

  3. 12/06/2007 04:39

    Parolo to makavrio tou thematos, apolausa to post. To xiumor alloste metamorfonei ta panta.

    Kalhmera🙂

  4. anelezpress permalink
    10/10/2007 16:40

    Ό,τι κ να πω dr. psychia είναι λίγο. Ομολογώ πως μέχρι που νοστάλγησα διαβάζοντάς σε. Αφήνοντας τη Βουδαπέστη τον Ιούλιο του 2003, ευτυχώς με το χαρτί στο χέρι, είπα πως θέλω να τα ξεχάσω όλα. Η πρώτη μου επαφή με το 1ο dept. of anatomy, τον μαλεα Kalman, και το πτώμα που ω..ναι έγινε στο πρώτο-πρώτο εργαστήριο ήταν τραυματικά. Νομίζω ότι μέχρι να βγω από το 3ο έτος τραυματιζοοοοόμουν. Κι όμως, διαβάζοντας αυτό το αφιέρωμα, αισθάνθηκα και πάλι πως χαίρομαι που έζησα την εμπειρία του Semmelweis (αν και δεν ήμουν τυπική ελληνίδα), σκέφτηκα πως δεν θα άλλαζα με τίποτα τα χρόνια μου εκεί, κι ας πέρασα κόλαση. Γλυκάθηκα που βρήκα έτσι τυχαία στο νετ μια φωνή που μου θυμίζει τα δικά μου φοιτητικά χρόνια. Πάντα έχω παράπονο που δε συναντώ, και δεν πρόκειται να συναντήσω, συμφοιτητές μου περνώντας έξω από το ΑΠΘ..ή έστω σε κανά στέκι..

    Καλή επιτυχία σε ό,τι κάνεις στη συνέχεια psychia.

  5. psychia permalink
    10/10/2007 18:13

    Καλή μου anelezpress,

    νιώθω πως η κόλαση ήταν απαραίτητη για το χτίσιμο του χαρακτήρα μας. Εγώ δεν έφυγα θέλοντας να τα ξεχάσω όλα, αλλά να τα θυμάμαι. Κι εσύ μέσα σου το ίδιο ήθελες, αλλιώς το σχόλιο σου θα ήταν πολύ διαφορετικό.

    Καλώς σε βρήκα🙂

  6. ΠΕΤΡΟΣ-ΒΑΓΓΕΛΗΣ permalink
    25/10/2007 21:16

    ΡΕ ΠΑΡΤΑΛΙΑ!!ΤΙ Μ…. ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΕΣ?ΠΗΓΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΕΤΕ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ!CIVIL ENGINEERING ΡΕΕΕΕΕΕ….ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΑΙΜΑΤΑ ΟΥΤΕ ΝΕΚΡΟΙ..ΜΟΝΟ ΧΩΜΑ ΚΑΙ ΜΠΕΤΟ!!!ΟΕΕΕΕ!!!ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΠΑΙΔΙΑ(ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ)…ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ!!!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: