Skip to content

Αφιέρωμα στη Βουδαπέστη: Πρόλογος

07/06/2007

Εδώ και πολύ καιρό σκεφτόμουν πως όταν με το καλό φτάσω προς το τέλος και βρω λίγο περισσότερο χρόνο, θα κάνω μια σειρά από ποστς, σαν Αφιέρωμα Στην Βουδαπέστη, εξιστορώντας τις εμπειρίες και τις περιπέτειές μου σ’αυτή την πόλη.

 

Έφυγα από την Κύπρο στις 13 Αυγούστου 2001. Ένα μήνα πριν έχασα την καλύτερη μου φίλη, που σαν αδερφές φορούσαμε τα ίδια ρούχα, καθόμασταν δίπλα δίπλα στην τάξη, τα απογεύματα διαβάζαμε μαζί, μιλούσαμε με τις ώρες, στα καλά μαζί, στα κακά μαζί, οι γονείς της ήταν οι γονείς μου και οι γονείς μου ήταν οι γονείς της. Δεν πέθανε ή κάτι τέτοιο. Απλά έδειξε ένα άλλο πρόσωπο, ένα πρόσωπο που δεν φανταζόμουν πως υπήρχε στο ρεπερτόριό της, το οποίο μου ήταν εντελώς άγνωστο και εχθρικό, και διάλεξε να κρατήσει το πρόσωπο παρά εμένα. Αυτό μου προκάλεσε μια αίσθηση πένθους που κράτησε μέχρι να εγκατασταθώ μόνιμα στη Βουδαπέστη.

 

Άφηνα πίσω τους γονείς μου, με τους οποίους μετά από χρόνια προσπαθειών (ήμουν πολύ δύσκολη έφηβος), καταφέραμε να έχουμε μια υπέροχη, αρμονική σχέση. Άφηνα πίσω τον αδερφό μου που μόλις έμπαινε στην εφηβεία. Τους άφηνα τη στιγμή που συνειδητοποιούσα πως σημαίνουν ίσως τα πάντα για μένα αυτοί οι άνθρωποι. Άφηνα πίσω τους φίλους μου που μεγαλώσαμε μαζί. Άφηνα πίσω μια σχέση που όμως είχε έρθει η ώρα να τελειώσει. Άφηνα πίσω τον γάτο μου που ήταν το πρώτο ζώο με το οποίο είχα συνδεθεί τόσο πολύ στη ζωή μου. Κυρίως, άφηνα πίσω τα ανέμελα μαθητικά χρόνια και έμπαινα στα όχι-και-τόσο-ανέμελα (αλλά αυτό δεν το συνειδητοποιούσα πλήρως) φοιτητικά. Άφηνα πίσω τα οικεία και έμπαινα στα άγνωστα.

 

Έκανα αποχαιρετιστήριο πάρτι 2 νύχτες πριν την αναχώρηση μου και από 40 άτομα που είχα καλεσμένα, σκάσαν μύτη 60, κανείς άγνωστος. Τα τραπέζια φτάσαν σχεδόν μέχρι τον δρόμο, ούτε γάμο να είχαμε. Αυτό με έκανε πολύ ευτυχισμένη γιατί σε μια περίοδο πολύ χαμηλής αυτοπεποίθησης και ψευδούς αίσθησης μοναξιάς, κατάλαβα πως ούτε μόνη ήμουν, ούτε καμιά τυχαία ήμουν. Έκανε και η πρώην καλύτερη μου φίλη αποχαιρετιστήριο. Δεν ξέρω πόσους κάλεσε, πάντως έμαθα πως μαζεύτηκαν 10. Eat my dust.

 

Φτάσαμε με την οικογένειά μου στη Βουδαπέστη στις 6:00 το πρωί. Ο Πάτερ Φαμίλιας έπλεε σε πελάγη ευτυχίας που θα σπούδαζα εδώ, γιατί είχε έρθει ως φοιτητής και έπαθε τρελό και παλαβό έρωτα με την πάρτη της. Η πρώτη μου εντύπωση για την Βουδαπέστη ήταν άκρως αρνητική. Αυτό ίσως γιατί περίμενα να δω κάτι πανέμορφο αλλά αντί αυτού, στη διαδρομή από το αεροδρόμιο μέχρι το διαμέρισμα που θα διαμέναμε, είδα μία βιομηχανική περιοχή, μία άλλη που ήταν πατημένη στα κουμουνιστικά μπλοκ, και μία τρίτη που ήταν υπό ανάπτυξη/ανακαίνιση (σήμερα μία από τις ομορφότερες και πιο συγυρισμένες). Ήθελα να κλαίω. Μπήκαμε στο διαμέρισμα και το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να κοιμηθώ και να μην ξυπνήσω ποτέ. Αυτό έκανα μα τελικά λίγες ώρες μετά ξύπνησα και δέχτηκα να πάω βόλτα με τους δικούς μου στην πόλη.

 

Και τότε ήταν που ερωτεύτηκα. Δεν είχα ταξιδέψει ιδιαίτερα, και έτσι δεν έβαζε ο νους μου πως υπάρχουν τέτοιες ομορφιές. Η Βουδαπέστη είναι μια από τις πιο όμορφες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, σφύζει από πανέμορφη αρχιτεκτονική και πολιτισμό, και σε συνδυασμό με τον Δούναβη, είναι μία πανδαισία αισθήσεων που ξεχειλίζουν από παντού. Ακόμα και 6 χρόνια μετά, το δέος που νιώθω κάθε φορά που αντικρίζω την μεγαλειότητά της, είναι εκεί, αδιάλλακτο, ατράνταχτο, απερίγραπτο! Τότε μου ήταν πρωτόγνωρο, τώρα είναι το σπίτι μου. 

 

Από τότε μέχρι τώρα έζησα τρελές καταστάσεις, κάποιες άκρως κωμικές (τουλάχιστον εκ των υστέρων), κάποιες άκρως μαζοχιστικές, οι οποίες σε συνδυασμό με κάναν να κτίσω χαρακτήρα. Αυτές τις ιστορίες θα ήθελα να τις ξαναθυμηθώ απ’την αρχή και να τις μοιραστώ μαζί σας, γιατί δεν θέλω να πάει τίποτα σημαντικό και ασήμαντο από τη ζωή που έχτισα τα τελευταία 6 χρόνια χαμένο, θέλω να υπάρχουν όλα όσα με σημάδεψαν καταγραμμένα και όχι λησμονημένα. 

 

Ήρθε και πάλι η ώρα να αφήσω πίσω τα οικεία, και να ξαναμπώ στα άγνωστα. Αυτή τη φορά με πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση και μικρότερη αίσθηση μοναξιάς. Είχα γράψει τότε στο ημερολόγιο μου ανάμεσα σε λυγμούς, πως «Εδώ είναι το μέλλον μου. Θα πετύχω!». Και όπως φαίνεται… πέτυχα!

8 Comments leave one →
  1. mits permalink
    07/06/2007 10:28

    kai twra san vgeis ston pigaimo gia tin (alli)ithaki frontise na nai makris o dromos(pali!!!)…
    pleon beba tpt tpt dn mas stamata:)))))

    mits

  2. 07/06/2007 10:44

    Απίστευτη πόλη η Βουδαπέστη. Αν και οι Ούγγροι όσο τους έζησα έχουν λίγο παράξενες συνήθειες (μόνο 15 μέρες κάθισα) αλλά όσο ήμουν εκεί ένιωθα ότι θα μπορούσα και εγώ να μείνω μόνιμα σε αυτή τη πόλη.
    Με το ποτάμι, με τα υπέροχα κτίρια, με τα αγάλματα, το πράσινο… όλα είναι υπέροχα .
    Βάλε και καμιά φωτογραφία για να καταλάβουν όλοι πόσο όμορφη πόλη είναι.
    Αν έχεις και από πέρσι την ημέρα της γιορτής τους (δίστιχος δε θυμάμαι πως λέγεται νομίζω η μέρα κάποιου άγιου – πέρσι έβρεχε πάρα πολύ εκείνο το βράδυ) που φωταγωγούν όλες τις γέφυρες και γίνεται χαμός από πυροτεχνήματα και οι δρόμοι γύρω από τον Δούναβη είναι ένα παρτι ).

    Εύχομαι καλή επιτυχία και για τα μελλοντικά σου σχέδια

  3. Hope permalink
    07/06/2007 10:54

    Σήμερα βρήκα το blog σου και κατευθείαν μου άρεσε ο τρόπος που γράφεις. Θα πρέπει να ξαναγυρίσω να τo διαβάσω ολο απο την αρχή.

    This specific post reminded me of the same relationship I have with the city I spent my University days at. They really are the best years of our lives and I look forward to reading all your memories!

  4. 07/06/2007 11:20

    Os proedros tou syndesmoy kypriwn filvn voydapestis kai kyprooygrikis filias hairetizw tetoia post.

  5. 07/06/2007 11:45

    Μα μόνο εγώ πρόσεξα ότι βγάλατε τραπέζια στο δρόμο για να σε αποχεραιτήσουν? Που πήγαινες darling? Στον πόλεμο?

    Dust Psychia μου τρώει αυτός που κάθεται μέσα στο δρόμο. Χαλάρωσε🙂

  6. 07/06/2007 12:02

    aaaaaaaaaaaaaaaaxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx!!!!!!!

  7. 07/06/2007 13:03

    Η Βουδαπέστη είναι μια πανέμορφη πόλη.
    Και πάντ αη πόλη όπου περνάμε τα φοιτητικά μας χρόνια είναι η πιο όμορφη πόλη του κόσμου!

    Και πάντα περνάμε στιγμές που η αυτοπεποίθησή μας συναγωνίζεται εκείνη της μουχρίτσας -και χάνει- αλλά κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε πως τα πράγματα έχουν αλλιώς. Αλλά ας μην γινόμαστε και “ρεβανσιστές”, if u know what i mean!🙂

  8. 07/06/2007 15:09

    etsi opws to suggofkw to pragma,,,8a valei o organismos tourismou tis boudapestis, link gia dame😀

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: