Skip to content

Κάτω το Πάσχα

09/04/2007

Ο εορτασμός γενεθλίων για μένα έχει μία έννοια. Μαζεύονται όσα περισσότερα άτομα ενδιαφέρουν τον εορτάζων, και τα σπάνε μέχρι τελικής πτώσεως. Κατά τη διάρκεια, σβήνονται κεράκια. Πολλά κεράκια, όσα και τα χρόνια. Όχι από κείνα τα άψυχα με τους αριθμούς.

 

Έχω χρόνια να γιορτάσω τα γενέθλια μου.

 

Πολλοί οι παράγοντες που συντείνουν σ’αυτό. Συνήθως είναι το Πάσχα και η μαυρίλα που το συνοδεύει. Δε λέει τώρα εσύ να φυσάς κεράκια και να τα σπας όταν ο Χριστός σταυρώνεται. Δεν έχεις και επιλογές επί τούτου. Όλοι σκέφτονται τη μαγειρίτσα και τα κεφαλάκια και τον καλό λόγο, και κανείς δε σκέφτεται το άλλο μεγάλο γεγονός. Κανείς δεν ανοίγει το μαγαζί του Μεγάλη Παρασκευή, και κανείς δεν τρώει τούρτα γιατί νηστεύει. Άρχισα να τα παίρνω με την πάρτη του (του Χριστού). Δεν επιτρέπεται κύριε, τόσα και τόσα χρόνια να σε θρηνούμε, και να μην μπορούμε να γιορτάσουμε την μέρα που γεννήθηκε κοτζάμ επιστήμονας. Κάτσε λίγο δηλαδή.

 

Όπως καταλαβαίνετε ποτέ δεν μου άρεσε το Πάσχα. Η τηλεόραση είναι κοψοφλέβικη κατ’επανάληψη – αν ξαναδώ τον ‘Ιησού τον Ναζωραίο’ μπορεί να κάνω χαρακίρι, έχω μάθει τους διαλόγους απ’ έξω και σας το παίζω άνετα –, το ραδιόφωνο το ίδιο – το πιο εύθυμο τραγούδι που μπορεί να παίξει είναι το «I still got the blues for you » -, και ο κόσμος έτσι απότομα, γίνεται ευλαβείς και σοβαροφανείς – ενώ προηγουμένως ήταν θρασύς και καραγκιόζης – και πολύ μου την σπάνε όλα αυτά. Κάπου μέσα σ’αυτά, είναι και τα γενέθλια μου. Και μια ζωή επισκιάζονται από την μαύρη μαυρίλα που πλάκωσε, μαύρη σαν καλιακούδα.

 

Στην άλλη περίπτωση, πέφτουν αμέσως μετά το Πάσχα που ο κόσμος αναρρώνει από την δυσπεψία του αρνιού ή την καρδιακή προσβολή του κοκορετσιού, ή είναι ακόμα λιπόθυμος στον καναπέ λόγω πρηξίματος και αερίων, ή έχει πέσει σε μαύρη κατάθλιψη σαν αποτέλεσμα των μαύρων ημερών και της σοβαροφάνειας που του’κατσε στο λαιμό. Κανείς δεν έχει όρεξη για άλλες κραιπάλες. Ούτε εγώ η ίδια.

 

Κάθε χρονιά είναι διαφορετική, και κάθε χρονιά η κατάληξη είναι πάντα η ίδια: Στο τέλος, δεν έχω εγώ όρεξη για εορτασμούς.

 

Φέτος, με την ευκαιρία του ερχομού του καλού μου στην Βουδαπέστη, και κατ’όπιν παρότρυνσης του κολλητού μου, αποφάσισα να κλείσω τραπέζι το Μεγάλο Σάββατο μετά τον καλό λόγο, στον Διόνυσο. Ο Διόνυσος είναι μια ελληνική ταβέρνα που μετά την εκκλησία, σερβίρει τα κλασικά πασχαλινά φαγητά, έχει μια πολύ καλή ορχήστρα που παίζει καλή ελληνική μουσική, και κατ’όπιν φαγοποτιού, τα σπας στην πίστα. Και μεταφορικά, και κυριολεκτικά (σπας πιάτα).

 

Αυτό ήθελα να το κάνουμε έτσι κι αλλιώς, μια που είναι η τελευταία μου χρονιά στην χώρα, και είναι ένα από τα πράγματα που ήθελα να κάνω πριν φύγω μια τελευταία φορά. Και μια που θα μαζευόμασταν, θα έσβηνα και κεράκια. Μ’έναν σμπάρο, δυο τρυγόνια. Μπορεί φέτος να μην πέσανε Μεγάλο Σάββατο τα γενέθλια μου, αλλά Τρίτη του Πάσχα, μα μικρό το κακό.

 

Τελικά, άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη, και ακυρώσαμε το τραπέζι τελευταία στιγμή. Στο Διόνυσο πήγαμε οι δυο μας με τον καλό μου και περάσαμε πολύ καλά, κεράκια όμως… nincs. Πάρτι με την παρέα, χαβαλέ και σπασίματα…. nincs. Και τώρα δεν έχω όρεξη να διοργανώσω τίποτα άλλο. Όχι για κανέναν άλλο λόγο. Απλώς είχα ήδη διοργανώσει! Κανείς δεν το’κανε επίτηδες για να μου τη φέρει, όμως όσο να’ναι, σαν φτύσιμο το’νιωσα. Δηλαδή αν δεν ήταν πάνω ο καλός μου, το Πάσχα θα το πέρναγα μόνη μου. Το ίδιο και τα γενέθλια μου. Και αυτή η σκέψη είναι για μένα τραγική. Σαν εκείνη την μαύρη πρωτοχρονιά που έλιωνα πάνω απ’τα βιβλία, κι αν δεν ερχόταν η Νάνου Νανούνα πάνω να είναι στο πλάι μου, θα άλλαζα τον χρόνο παρέα με τα ντουβάρια.

 

Γνωρίζω πως όλος ο κόσμος σκέφτεται την πάρτη του, το κατανοώ και το σέβομαι. Θα ήθελα όμως, μια φορά τον χρόνο, όλος ο γύρω μου κόσμος, να σκεφτόταν την δική μου πάρτη. Να σκεφτόντουσαν πως αυτό είναι σημαντικό για μένα και να ήτανε αυτόματα σημαντικό και για κείνους. Και να άφηνε τα υπόλοιπα στην άκρη για λίγο. Στο κάτω-κάτω, μια μέρα είναι! Κι ας είναι Πάσχα, κι ας είναι κουρασμένοι και μαυρισμένοι, κι ας είναι μπατίρηδες.

 

Είναι περίεργο γιατί οι δικοί μου ανθρώποι είναι απλωμένοι στις τέσσερις άκρες της γης. Το «κάτω απ’τον ίδιο ουρανό» δεν πιάνει γιατί θέλοντας και μη, δεν μπορώ να τους μαζέψω. Αυτοί που είναι πάνω στην ίδια γη με τη δική μου όμως, έχω την ελπίδα πως θα είναι κοντά μου. Κι όταν δεν είναι, δεν έχω όρεξη για εορτασμούς. Γιατί άμα θέλω μόνο εγώ και ο καλός μου να γιορτάσουμε τη μέρα που γεννήθηκα, μια μοναξιά τη νιώθω. Πάρτι για δύο κάνουμε κάθε μέρα που λέει ο λόγος.

 

Τώρα που τα’πα και ξαλάφρωσα, προτείνω τα εξής:

Κάτω το Πάσχα!

Κάτω η μαυρίλα του!

Κάτω η μοναξιά!

Όλοι οι πρόσφυγες στα σπίτια τους! (άσχετο αλλά πάντα επίκαιρο)

 

Τέρμα οι διοργανώσεις! Όποιος μ’αγαπάει, το σπίτι μου σήμερα θα’ναι ανοιχτό. Να κοπιάσει, και να φέρει τούρτα (και κεράκια – μη χέσω!).

 

Ανακοίνωσης:

Από του χρόνου θα γιορτάζω τα γενέθλιά μου στις 10 του Οκτώβρη, αντί για τις 10 του Απρίλη, μπας και αλλάξει κάτι!

 

Χριστός Ανέστη (για πολλοστή φορά) σε όλους!

12 Comments leave one →
  1. 10/04/2007 15:11

    Happyyyyy biiiiirthdayyyyyy to youuuuuuuu

    Happyyyyy biiiiiirhtdayyyyy tooo youuuuuuuuuu

    Happyyyy biiiiirthdaaaayyyy κωλόγριαααα…

    Happpyyy biiiirthdayyyy to you!

  2. 10/04/2007 17:00

    ki allos 10 tou aprilh????perikalw shxarikia kai apo to diko mou

  3. 10/04/2007 17:41

    Χρόνια σου πολλά βρε!!😀

  4. shashoura permalink
    10/04/2007 19:01

    Xronia polla k KALA vre!
    ti na ta kanoume ta polla ama den einai kala ee?!?!

  5. melina permalink
    11/04/2007 01:27

    Σε καταλαβαινω απολυτα! (αλλα απολυτα)
    και χαιρομαι ιδιαιτερα που δεν καταλαβα φετος Πασχα.
    Χρονια σου πολλα fellow-κριε και συναδελφε!

  6. 11/04/2007 10:31

    Σας ευχαριστώ πολύ όλους!

    Azad duke χρόνια σου πολλά!🙂
    Μελίνα χαίρομαι που τα βρίσκουμε🙂

  7. 12/04/2007 14:09

    Καταρχάς χρόνια πολλά.
    Κατά δεύτερον, συμφωνώ για το Πάσχα, ούτε κι εγώ το χωνεύω, χάλια είναι.

    Κατά τρίτον,του χρόνου να κάνεις το πάρτυ σου μεγάλη παρασκευή για αντιπερισπασμό! Σιχτίρ!

  8. 12/04/2007 14:58

    ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ γιατρέ, έστω και αργοπορημένα. Εμεινε τούρτα και για μας ή του από χρονου;;

  9. 12/04/2007 22:18

    Αντί 10 Οκτώβρη καλύτερα 10 του Ιούλη. Εν καλοτζαίριν, μπυρίτσες στη θθάλασσαν, διακοπές τζαι… συμβολικά έχει παραπάνω σχέσην με την γένεσην της Ψυχίας.

    Χρόνια καλά.

  10. 13/04/2007 00:33

    NOMIZW OTI anti gia to perifhma X.A. eprepe na baloume to Psyxia Egenh8h:P

  11. 13/04/2007 10:21

    @krotkaya
    Ήρθες!🙂 Καλώς όρισες!
    Τον έχω κάνει αυτόν τον αντιπερισπασμό στο παρελθόν αλλά μου βγήκε πατάτα!! Έλεος!

    @Ασέρας
    10 Ιουλίου… χμ…δηλαδή να είμαι ΚΑΡΚΙΝΟΣ;;; Ποτέ! χεχε

    @Αζανττττ
    Γαμώ τις φοβερές ιδέες!! Μόνο για όσο ζω θα το ήθελα να γίνεται αυτό! Δεν έχω απαίτηση να με γιορτάζουν και μετά από δύο χιλιάδες χρόνια. Είπαμε είμαι ψώνιο αλλά ο Γιος του Μεγάλου με βάζει κάτω άνετα!

    Και σαν υστερόγραφο…
    Είμαι αχάριστη κι αλήτισσα.
    Καθώς έβγαινα από το ανσανσέρ για να μπω στο διαμέρισμα, βλέπω τους φίλους μου να χύνονται από τις σκάλες όπου κρυβόντουσαν με μια τούρτα με κεράκια, και να μου τραγουδάνε το Χάππι Μπέρθντει. Οπότε αν ξαναπώ κουβέντα γι’αυτούς, σας δίνω το δικαίωμα να μου βάλετε όσο πιπέρι θέλετε!

    ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΑΣΧΑ!

Trackbacks

  1. Στάτους Κβο « Dr. Ψωναρα’s Corner

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: