Skip to content

Μαμά Γερνάω (μέρος 2ο)

18/03/2007

Άλλη μια προσπάθεια

Άφησα τον Γκάμπορ και πήγα πίσω στο πάρτυ. Ο Μιτς δε θα σχολάσει ποτέ. Δεν έχει αντικαταστάτη. Μέσα είχε ήδη αρχίσει να πιάνει κίνηση. Ένιωσα τον χώρο να με πνίγει. Δεν υπάρχει πιο μεγάλη παράνοια από το να βρίσκεσαι σε αλλόγλωσση χώρα, σε ένα χώρο γεμάτο με συντοπίτες σου, μα κανέναν να μιλήσεις, κανέναν να σταθείς στο πλάι, κανέναν να νιώσεις δικό σου.

 

Επιστροφή και παραμονή στην είσοδο. Στήθηκα σε μια άλλη γωνιά, στην άκρη του πάγκου της γκαρνταρομπιέρας. Προσωπικό flashback. Είχα αρχίσει να νιώθω μαζόχας. Και άρχισε η παρέλαση.

 

Ποιοί είναι όλοι αυτοί;

 

Γνώριζα πως πλέον δεν ξέρω τον κόσμο που ήξερα παλιότερα, μέχρι και ένα χρόνο πριν. Δεν γνώριζα όμως πως όταν έλεγα για πλάκα, «Φέτος δεν ξέρω κανέναν», αυτό ίσχυε! Όντας σε αυτή την πόλη για έξι χρόνια, και συμμετέχοντας ανελλιπώς στα φοιτητικά δρώμενα, υποδέχτηκα και αποχαιρέτησα πολύ κόσμο. Ανακάλυψα λοιπόν, πως σχεδόν όλους όσους είχα να αποχαιρετήσω, τους έχω ήδη αποχαιρετήσει! Και μείναν μόνο οι νέες φάτσες. Οι φάτσες κάτω του ενάμιση χρόνου. Πέρσι δεν είχα ξαναδεί μόνο το 10% αυτών, φέτος έχω ξαναδεί μόνο το 10% αυτών. Έχω έρθει σε προφορική επαφή με πολύ λιγότερους. Απελπισία!

 

Ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς! Μάλλον πολύ αλλιώς.

 

Μπαίνανε τα μπουλούκια κι επειδή δεν ήμουν σε θέση να κοινωνικοποιηθώ εφόσον δεν ήξερα σχεδόν κανέναν (προσπαθώ να το εμπεδώσω), καθόμουνα και παρακολουθούσα τι έμπαινε της πόρτας. Ιδιαίτερη έμφαση έδινα στις κοπέλες καθ’ότι ο φίλος ο Μάικ που ήταν στην πόρτα, ήταν στο ψάξιμο για μια foxy lady και έπαιζα τον ρόλο του wingman.

 

Μέσα απ’τα μάτια του παρατηρητή

 

Οι σκέψεις επαναλαμβάνονταν μέσα στο κεφάλι μου. Ήμουν πλέον επίσημα spaced out. Ήμουν εκεί σωματικά αλλά ουδεμία εγκεφαλική επικοινωνία δεν είχα με το περιβάλλον. Έτσι κι αλλιώς, δεν την χρειαζόμουν εφόσον δεν ήξερα σχεδόν κανέναν (επανάληψη μήτηρ μαθήσεως).

 

Ποιοί είναι όλοι αυτοί; Και πως είναι έτσι; Πως είναι έτσι, όλοι ίδιοι;

 

Είμαι άσχετη με την ορολογία της μόδας οπότε θα σας τα πω με δικά μου λόγια. Κυκλοφορούσαν τριών ειδών γυναικεία συνολάκια. Καμία παρεκτροπή από το πακέτο.

 

Πακέτο #1: Το μαλλί μακρύ με άπλετες μύτες και φράντζα που να διασχίζει το μέτωπο από πάνω δεξιά μέχρι κάτω-κάτω αριστερά, όσο που να περνάει ξυστά από την άκρη του ματιού. Χρώμα καστανό (όλες οι αποχρώσεις). Αυτό το μαλλί θα το λέμε «το συνηθισμένο». Ριχτή συνθετική αμάνικη ή μανικωμένη μπλούζα, που εφαρμόζει γύρω από τον κώλο, σε χρώματα neurtal ή μαύρο. Αυτή τη μπλούζα θα την λέμε «η συνηθισμένη». Κολάν μαύρο. Ψηλοτάκουνα με τρύπα μπροστά έτσι ώστε να αερίζονται τα 2 πρώτα δάχτυλα. Μαύρα ή κόκκινα. Σαν αυτά που φοράει η γιαγιά μου στην εκκλησία, στο πιο slutty.

 

Πακέτο #2: Μαλλί «το συνηθισμένο». Μπλούζα «η συνηθισμένη». Παντελόνι μαύρο ή τζιν, ιππασίας (απ’αυτό που στενεύει στη γάμπα). Γόβα μυτερή μαύρη. Ψιλοτάκουνη, κανονικοτάκουνη, χαμηλοτάκουνη. Πολλή γόβα, καμία κατσαρίδα.

 

Πακέτο #3: Μαλλί «το συνηθισμένο». Μπλούζα «η συνηθισμένη». Πάντελόνι μαύρο ή τζιν, ιππασίας, ή κολάν μαύρο. Παπουτσάκια μπαλαρίνες να προδίδουν μια ευαίσθητη φύση. Ροζάκια, ασπράκια, μπεζάκια, αθώα χρωματάκια.

 

Ουγγαρέζες: Όχι σαν να βγήκαν από trade mark.

 

Τελικά δε βρήκαμε γκόμενα για τον Μάικ.

 

Οι Κύπριοι: Κλασικά, πουκαμισάκι τρέντι και τζιν. Τα μαλλιά τους να πετάνε πέρα δώθε και να φωνάζουν «Επιμελώς Ατιμέλητα Wannabe», στερεωμένα με την χείριστη ποιότητα κεριού, απ’αυτή που τα κάνει να φαίνονται σαν να έχουν να πλυθούν μία διετία, και απ’τη λίγδα και τη σκόνη έχουν σιγά-σιγά πάρει κατευθύνσεις αλά «Όπου φύσαγε ο άνεμος πήγα».

Κατά τ’άλλα πολύ αδιάφοροι. Καμία ιδιαιτερότητα. Πολύ φλατ τα πράγματα.

 

Οι Ούγγροι: Άστα να παν στο διάολο. Ίσως οι πιο αδιάφοροι άντρες που κυκλοφορούν στον πλανήτη.

 

Άμα οι πιο ενδιαφέροντες αρσενικοί που κυκλοφορούν, σε όλους τους τομείς, είναι οι φίλοι σου, τότε εσύ ποιόν θα χαζεύεις;;;

 

Οι κύπριες έχουν ένα απίστευτα σνομπ τουπέ. Μιλάμε για δολοφονική υπεροψία. Από που κι ως που;

Οι κύπριοι έχουν ένα υφάκι «HeyHow you doin’?» αλά Joey, και μία στάση σώματος, στην οποία πάνε αυτοί μπροστά και το κεφάλι τους ακολουθεί, λόγο λόρδωσης.

 

Και όλοι κοιτάνε όλους.

 

Ούγγροι: Χέστηκαν.

 

Τυφλές Ελπίδες

Όταν πάει ένας νεαρός κύπριος στο εξωτερικό, σε μια χώρα όπου οι κομπλεξισμοί του δεν χωρούν, του δίνεται η ευκαιρία να αποδεσμευτεί από αυτούς, να απορροφήσει την ανοιχτομυαλοσύνη της μεγάλης κοινωνίας και να ζήσει πιο ξέγνοιαστα. Ποια άλλη ευκαιρία νομίζουν πως θα τους δοθεί να το κάνουν αυτό, να ξεχωρίσουν απ’τη μικρογραφία της Κυπριακής κοινωνίας, όπου όλα τα ελαττώματα της, είναι ακόμα πιο έντονα, και όπου όλα τα προτερήματα της, είναι άφαντα; Γιατί επιμένουν να γκετοποιούνται;

 

Τι πρέπει να γίνει για να σταματήσουμε να είμαστε τόσο επιδερμικοί;

 

Αναρωτιέμαι, αυτούς δεν τους κουράζει αυτό το μόνιμο ραντάρ που νιώθεις να σε ακολουθεί σε κάθε σου βήμα, λες και κανείς δεν έχει δουλειά να κάνει απ’το να σε καταγράφει; Δεν έχουν νιώσει τη διαφορά; Δεν έχουν συνυπάρξει με αλλόρατσο πλήθος; Είναι λες και δεν έχουν δικιά τους ενέργεια, και με αυτόν τον τρόπο σου ρουφάνε τη δική σου και σε αφήνουνε γυμνή. Ο ένας ξεγυμνώνει τον άλλον και στο τέλος κανείς δεν διασκεδάζει αληθινά γιατί όλοι ντρέπονται.

 

Πως να υπάρξει αληθινή διασκέδαση σε ένα δήθεν σκηνικό;

 

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη παράνοια από το να βρίσκεσαι σε αλλόγλωσση χώρα, σε ένα χώρο γεμάτο με συντοπίτες σου, μα κανέναν να μιλήσεις, κανέναν να σταθείς στο πλάι, κανέναν να νιώσεις δικό σου. Ξανά.

 

«They try too much κι αυτό φαίνεται απ’όποια οπτική γωνία και να στέκεις», είχε πει μια φορά η έμπιστη μου φίλη Νανάδα και είχε απόλυτο δίκαιο…

 

Mediterraneans know how to party my ass.

 

Η τελική ευθεία

Σκάει μύτη ο φίλος μου ο Πρόεδρος μαζί με δύο κοπέλες που συμπαθώ πολύ. Λέω να κάνω άλλη μια προσπάθεια να ξεπεράσω τη ξενέρα μου. Πάω μέσα μαζί τους. Το μαγαζί ήταν πλέον κατάμεστο. Με το που μπαίνουμε, ο ένας πάει από δω, ο άλλος από κει, μένω με την μια εκ των κοπέλων. Σαν τηλεκατευθυνόμενη πάει καρφωτή και σμίγει με μια παρέα, ένα μέλος της οποίας είναι παλιός γνωστός μου.

 

Ο παλιός αυτός γνωστός μου, ας τον πούμε Thom Yorke, φημίζεται για την έλλειψη αναστολών του όσων αφορά αυτά που ξεστομίζει. Είναι αυτός που θα τον καλέσεις στον γάμο σου και θα σου πει «και του χρόνου». Είναι αυτός που θα σε δει μετά από πολύ καιρό και θα σου πει «Την προηγούμενη φορά που σε είδα δεν είχες τόσα πολλά σπυριά.».

 

Ο Thom Yorke με προσεγγίζει και χωρίς να χάσει καιρό μου λέει:

Μα ήνταλος είσαι έτσι πόψε;

Ήνταλος είμαι;

Είσαι όπως την μάμμα πόψε.

…!!!

Ναι είσαι! Είσαι όπως την μάμμα πόψε. Φορείς την ζακεττούα σου, κάποια πράγματα που δεν άκουσα – γιατί είναι και βουλωμένο το αυτί μου – , είσαι όπως την μάμμα πόψε.

Οι λέξεις ηχούσαν ξανά και ξανά στα αφτιά μου. Άφωνη. Δεν μένω συχνά άφωνη. Ο μαλάκας είχε δίκαιο. Πότε άλλαξε εξ’ολοκλήρου η γενιά και δεν το πήρα πρέφα; Από πότε το μπότοξ δεν κρύβει αποτελεσματικά την εμπειρία;

 

Ο νέος είναι ωραίος μα ο παλιός είναι αλλιώς! Μάλλον πολύ αλλιώς. Ξανά.

 

Χαμογέλασα.

Άξιζεν μου…!

Χα χα χα χα! Μάμμα, μάμμα!

 

Δε σήκωνε άλλη σκέψη. Ήταν πλέον ξεκάθαρο. Βγαίνω έξω και καλώ ταξί.

Ναι, που είσαστε;

Στην Tölgyfa út.

Στην ποια;

Στην Tölgyfa út!!!!

Στην ποια;

Στο Blue Monkey!

 

Καταραμένη λεωφόρος!

Οι στρογκυλεμ�νες μου, οι ρούχινες, οι φλατ, οι μπότες

 

Λίγα λεπτά αργότερα μπήκα σε ένα καθαρό ταξί με φιμέ γυαλιστερά τζάμια που μύριζε πεύκο. Έκατσα στην αναπαυτική θέση, απολαμβάνοντας την αυτόματη απομόνωση. Ήθελα να πάω σπίτι να βγάλω τα ρούχα μου. Την μπλούζα μου την κόκκινη, την φούστα μου την μίνι, τις στρογγυλεμένες μου, τις ρούχινες, τις φλατ, τις μπότες. Ήθελα να φάω τα μακαρόνια μου. Ήθελα να μη νιώθω άβολα πια.

 

Η απελπισία αποθεραπεύτηκε.

 

Είμαι η Μάμμα και είμαι καλά!

 

(Συνεχίζεται…)

13 Comments leave one →
  1. crucifixio permalink
    18/03/2007 15:44

    Γειά σου Μάμμα Χούβερ.

    Ωραίος ο προβληματισμός σου “τυφλές ελπίδες.”

    Εν ένας τρόπος να σου πει το είναι σου πως ότι ηταν να πιάσεις που έτσι φάσεις έπιασες το. “…let’s reinvent the gods…” JM

  2. 18/03/2007 18:34

    Ouch!

  3. 18/03/2007 20:16

    Παρόμοια, πολύ παρόμοια κρίση έπαθα φέτος που έκλεισα τα τριάντα….Βέβαια για νάμαι ειλικρινής, παρόλο που δεν με πήραν και τα χρόνια, κοιτάζοντας γύρω μου, βλέπω όλα μα όλα τα κορίτσια νάναι ολοιδια. Ιδια μαλλιά, ίδιο στυλ, ίδιες κουβέντες. Σαν να βγήκαν όλες από το copy paste. Και αν καμιά τολμήσει να είναι κάπως διαφορετική, θα την πουν και ούφο!
    Περιμένω με αγωνία τη συνέχεια…

  4. 18/03/2007 20:30

    Πιο παλιά πως ήταν δηλαδή;

  5. 19/03/2007 11:00

    Το ενδεχόμενο ο γύφτος που σε είπε “μάμμα” να ήταν μεθυσμένος ή απλώς αγενής δεν σου πέρασε από το μυαλό?

    Πάντως τα φοιτητικά parties συλλόγων σπανίως είναι καλά. Σε όποια χώρα και αν είσαι.

  6. 19/03/2007 14:24

    ton ‘gifto’ ekatalava ton san ilikrini pantos, oi san ageni h pitta..

    tze egw perimenw ti sinexia, endiaferon themata anixes

  7. 19/03/2007 17:19

    Oxi Psychia mou den gernas….apla exeis arxisei na mpaineis sth diadikasia diaforopoihshs apo ta alla leshia sympatriwtes foithtes, kai thn klika twn kypriwn-kalamaradwn-loipwn Ai Am apo kei and Ai Am Praount End Ol Of Giou Ar stioupint foreiners blakentiwn………..to pa8ainw kai egw synexws…….

  8. 19/03/2007 18:48

    Μα ένα λεπτό –

    Ολοι γερνάμε.Γιατί να ψάχνουμε δικαιολογίες;

    Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να περνάμε καλά ή να είμαστε ευτυχισμένοι

    Εγώ κράτησα το ότι χάθηκαν όλες οι γνώριμες φάτσες – και αυτό σου δείχνει ότι ο χρόνος περνά,ότι αφήνεις πίσω σου καταστάσεις, ότι δεν είσαι πρωτοετής φοιτητής αλλά ότι σιγά σιγά δεν θα είσαι ούτε φοιτητής.Λογικό είναι να σου προκαλέσει τέτοια συναισθήματα όταν δεν έχεις και κάτι να απασχολήσει το μυαλό σου.

  9. 21/03/2007 12:56

    Κύρια προδιαγραφή για την επιλογή πανεπιστημίου: Εκείνο που έχει τους λιγότερους Κύπριους και Έλληνες.

    Σοβαρά!

  10. 21/03/2007 13:34

    kalh m psuxh sthn voudapesth, an kapoios, kapou, kapote se proskalesei sto ucy mhn er8eis!! malli, mplouzes+kolan h panteloni kkaoumpoi h tzin swlhnex einai opws ta jumbo!! einai pantou!! save ur self my dear!! toulaxiston esi ama vlepeis ta suni8ismena mporei na guriseis pou thn allh k na deis ton dounavh k tis gefuroules tis panemorfes!! emeis pou na gurisoume k ti na doume??:p Cheers!

  11. 21/03/2007 17:23

    @Crucifixio
    Αυτό, αυτό..!

    @Passenger
    Ναι όντως πόνεσε. Στιγμιαία μόνο ευτυχώς. Τα πιο παλιά και η σύγκριση μεταξύ τους αλλά και με την μεγαλύτερη κυπριακή κοινωνία τα ‘αναλύω’ στο 3ο μέρος. Κατά τ’άλλα έχεις δίκαιο, όντως αυτό που με ταρακούνησε ήταν η σήμανση ότι αυτό το κεφάλαιο έχει ουσιαστικά ήδη τελειώσει, μα εγώ θέλω λίγο ακόμα. Πολλά έχω να απασχολήσω το μυαλό μου, ένα κυρίως θέμα, μα με συνεπήρε αυτό το συμβάν και δεν θα το άφηνα ανολοκλήρωτο.

    @Αποτηνέδρα
    Χαίρω πολύ, Ούφο.🙂 Τα υπαρξιακά μου με πιάσανε, όχι λόγο ηλικίας όμως. Δεν έχω αρχίσει να φρικάρω ακόμα σ’αυτόν τον τομέα. Με πιάσανε με την έννοια ότι, φεύγοντας θα ήθελα να είχα αφήσει κάτι πίσω μου. Τίποτα δεν υπάρχει από όσα θα ήθελα να αφήσω πια. Από του χρόνου θα είναι λες και δεν έζησα ποτέ εδώ. Καταλαβαίνεις; Είναι πικρό αυτό το πιοτό. Αν και δεν είναι της αμαρτίας!

    @Δρακούνα
    Δεν υπάρχει αμφιβολία για το ότι ήταν αγενής ο γύφτος, πάντα είναι! Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Είχε δίκαιο όμως, ήμουν τόσο εκτός, λες και ήμουν η μητέρα κάποιου σε φοιτητικό πάρτι.

    @EdgeInBlue
    Ειλικρινέστατος και αγενέστατος ταυτόχρονα. Συν του ότι είναι και πουλλαόφωνος, να τα τρία σε ένα πράγματα που θα ήθελες να συναντάς όσο το δυνατόν αραιότερα.

    @Ζαππα
    Πάντα διαφοροποιούμουν από τα άτομα που περιγράφεις. Απλώς ήμουν πάντα της άποψης πως ένα έγκυρο, οργανωμένο σύνολο είναι σημαντικό για μια μικρή κοινότητα ατόμων. Είναι σημαντικό ο φοιτητής στην ξενιτιά να βοηθιέται από παλιότερους. Εγώ που ήρθα μόνη μου πάνω, θα ήθελα να είχα κάποιον να με βοηθήσει. Αν υπήρχε οργανωμένο σύνολο τότε, σίγουρα δεν θα τα έβρισκα τόσο σκούρα στην αρχή τουλάχιστον. Πολλά παιδιά είχαν σοβαρότατα προβλήματα με τα πανεπιστήμια και αν δεν ήταν η ΦΕΚΟ, τώρα θα είχαν χάσει εξάμηνα, θα είχαν φύγει μισοδότζει κοκ. Και πόσο σημαντικό είναι κάθε τόσο να παρευρίσκεσαι σε μια εκδήλωση που να σου θυμίζει την πατρίδα. Μην ξεχνάς πως στην Ουγγαρία βρισκόμαστε. Ήθελα να είμαι μέλος ενός τέτοιου συμβουλίου γι’αυτούς τους λόγους, και όχι απαραίτητα για να έρχομαι σε συχνή επαφή με την Κυπριακή κοινωνία. Απλά έτσι την γνώρισα καλά, και είναι καλά να ξέρεις με ποιούς έχεις να κάνεις.

    @Γ.Ι
    Είναι μικρός ο αριθμός Κυπρίων στο Πανεπιστήμιο μου. Ειδικά τότε που ξεκίνησα ήμασταν πολύ λιγότεροι απ’ότι οι πιο πρόσφατα ερχόμενοι. Σ’αυτό ήμουν τυχερή γιατί γνώρισα μια ράτσα χειρότερη των Κυπρέων: Τους Εβραίους. Είναι πολλάααα τα κοινά μας αλλά ευτυχώς είμαστε πολύ λιγότεροι πληθυσμιακά.

    @Ροξάνη
    Δεν το συζητούμε καλή μου για το πόσο καλά την έχω που είμαι Βουδαπέστη. Λατρεία αυτή η πόλη!

  12. azad_duke permalink
    21/03/2007 17:46

    Πράγματι εδώ στο ucy τα πράγματα είναι ένα μάτσο χάλια..όσοι σκεφτόμαστε out of the box, έχουμε καταντήσει μια κλίκα, όχι για οιονδήποτε άλλο λόγο, αλλά περισσότερο γιατί δεν υπάρχει ο παραμικρός κώδικας επικοινωνίας με τον μέσο συνφοιτητή μας. Και δεν ειμαι μόνο΄εγώ ή ο Μπίλιας (bpetridis.blogspot.com) η ο Μήτσος (freehost.stuff.gr/jim_hellas) όπου μπορείς να πεις…καλαμαράδες είναι αυτοί ανάθεμα και αν μπορούν να επικοινωνήσουν μαζί τους οι του ΠανΚυ, δυστυχώς αυτό συμβαίνει με όλους, σχεδόν, τους μη Κυπραίους, ή μη μοδάτους συνφοιτητές μας

  13. 21/03/2007 22:40

    emena mou les?? hrta ton mah k eklaia otan efeuka k den ntrepomai na to pw!!!! toulaxiston prolava na piasw polla pramata pou m thn 8umizoun!!;)

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: