Skip to content

Café Vian

01/02/2007

ΑΦΗΓΗΤΗΣ:

Ένα κρύο σούρουπο (καμία σχέση με τη φωτογραφία) η παρέα κάθεται στο καφέ Βιάν. Έξω έβρεχε και φύσαγε, ενώ μέσα, έναν σκασμό τον είχε. Ο Μιτς και η Μαρίκ πίνουν Dreher, η Νανάδα πίνει καφέ. Κάθονται σε ένα τραπέζι δίπλα στο παράθυρο και αγναντεύουν την όμορφη θέα της πλατείας.

Μεταξύ μας βαριόντουσαν θανάσιμα, μέχρι που καθώς κοιτούσαν αμέριμνοι και όντας σχεδόν σε λήθαργο έξω απ’το παράθυρο, απότομα τους κόβει το ηρεμιστικό οπτικό πεδίο μια τρελή με μαύρο μπουφάν, μαύρα γυαλιά και κόκκινα μαλλιά, που απότομα και ατσούμπαλα κολλάει τη μούρη της πάνω στο τζάμι, κολλάει ολόκληρη πάνω στο τζάμι, κολλάει τις παλάμες τις από δω κι από κει, χαμογελάει μέχρι τα αφτιά, και τους κάνει γεια, καθαρίζοντας τους παράλληλα το τζάμι. Αν και φορούσε μαύρα γυαλιά, μπορούσες να διακρίνεις μια φλόγα, μία αστραπή, ένα κάτι τις τέλος πάντων, που έπαιρνες όρκο πως το μάτι της γυαλίζει, και την έκφραση ‘Πω-πω-είναι-τρελή-η-κακομοίρα-,-ας-της-χαμογελάσω-μη-με-γδάρει’.

Συνέχισε να κάνει γεια κρατώντας με πλήρη σταθερότητα το χαμόγελο μέχρι τα αυτιά και δεν το κούναγε με τίποτα, μέχρι που και τα τρία μέλη της παρέας μας να ανταποκριθούν με την αντίστοιχη χειρονομία. Αυτό το αντιλήφθηκαν όταν κάνανε άλλου είδους χειρονομίες και δεν έφευγε. Δοκιμάσανε μία που οι παλάμες σου καλύπτουν το πρόσωπο, μία άλλη που με βιασύνη σε παροτρύνει να φύγεις απ’τη μέση (πως διώχνουμε τις μύγες ένα πράμα), ακόμα και μια (αρκετά περίπλοκη) που κάνεις το χέρι σου μπουνιά και μετά σηκώνεις όρθιο μόνο το μεσαίο δάχτυλο. Ως έσχατη λύση, της κάνανε γεια.


ΕΓΩ:

Μπαίνω που λες μέσα, και προς μεγάλη μου έκπληξη με κοιτάει όλο το μαγαζί. Πω πω σκέφτομαι, είμαι μια θεά. Όλοι μου χαμογελούν. Ας τους χαμογελάσω κι εγώ πίσω.

Εμφανίζονται με αλφαβιτική σειρά (στην πραγματικότητα):

ΨΥΧ: Ψυχία
ΝΑΝ: Νανάδα
ΜΑΡΙΚ: Μαρίκ
ΠΡΟ: Πρόεδρος
ΜΙΤΣ: Μιτς
ΒΑΚ: Βάκης

ΨΥΧ: Γεια σαααααααααααςςς.
ΝΑΝ: Τι σε πιάνει παιδί μου;
ΨΥΧ: Τον τελευταίο καιρό παρασοβάρεψα.
ΝΑΝ: Και σήμερα σεληνιάστηκες.
ΜΙΤΣ: Εν κανεί που έρκεσαι τζιαι κόφκεις μας την θέα, αλλάσσεις μας τζιαι τραπέζι γιατί εν σε χωρούν οι τόποι!
ΨΥΧ: Απ’αγαπά παιδεύκει.
ΜΙΤΣ: Ναι καλά.
ΨΥΧ: Τι έχει τούτος;
ΜΑΡΙΚ: Εθώρεν έναν ωραίο κώλο που επαίρναν τζιαι εμπήκες στη μέση. Ε ώσπου να φύεις, έφυεν.
ΜΙΤΣ: Ναι αλλά πες, εν ήταν ο πιο ωραίος κώλος που πέρασε;
ΜΑΡΙΚ: Ομολογώ πως ναι.
ΝΑΝ: Συμφωνώ και επαυξάνω.
ΨΥΧ: Δες τον δικό μου μάνα μου! Είμαι θεά σήμερα. Θωρούν με ούλλοι. Έτο. Ακόμα θωρούν με!
ΝΑΝ: Όντως…!
ΜΙΤΣ: Εν κανεί που έρκεσαι, κόφκεις μας την θέα τζιαι αλλάσσεις μας τραπέζι, τάσσεις μας να δούμεν τον κώλο σου τζιαι ούτε καν γυρίζεις λλίο να τον δούμεν. Πάεις τζιαι κάθεσαι!
ΨΥΧ: Έλα να σου δώκω ένα φιλί παραπονιάρη μου. *Τσακριστό*
ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ: Γεια σας, τι θα πάρετε; (Κλισέ, ξέρω)
ΨΥΧ: Ένα διπλό μεγάλο (Αυτό τώρα είναι απευθείας μετάφραση. Στα αλήθεια, έχω την εντύπωση πως είναι τέσσερις εσπρέσο. Όχι-κλισέ.). Ουπς. Ξέχασα να αγοράσω τσιγάρα, έχετε
Davidoff εδώ;
ΣΕΡΒΙΤΟΡΑ: Όχι.

Η Μαρίκ βγάζει από τη τσάντα της ένα πακέτο κλειστό – καπνίζουμε την ίδια μάρκα.

ΜΑΡΙΚ: Έλα αγάπη μου, δικό σου. Έχω κι άλλο εγώ.
ΨΥΧ: Όχι ρε, εντάξει.
ΜΑΡΙΚ: Εσύ μου αγόρασες ένα προχτές.
ΨΥΧ: Και εσύ μου κέρασες τον καφέ.


Παρένθεση
Προχτές:
ΨΥΧ: Φεύγω εγώ.
ΜΑΡΙΚ: Έλα να σου δώσω λεφτά για τα τσιγάρα.
ΨΥΧ: Κέρνα μου τον καφέ και είμαστε κουλ.

Κλείνει η παρένθεση


ΜΑΡΙΚ: Εν σου τον κέρασα εγώ, και μένα με κεράσανε.
ΨΥΧ: Ποιός μας κέρασε;
ΜΙΤΣ: Τι με κοιτάτε εμένα, δεν ήμουν εγώ.
ΝΑΝ: Δεν πλήρωσε κανείς σας ρε; Τι γαϊδούρια που είσαστε.

ΜΙΤΣ: Εσύ πλήρωσες;
ΝΑΝ: Δε μ’άφησε ο Πρόεδρος.
ΜΑΡΙΚ: Λέτε να πλήρωσε ο Πρόεδρος;
ΨΥΧ: Τι; Όλα;; Ακόμα και εκείνο το Νησί της Καλυψώς
με το Μάλιμπου (Calypso Island Coffee – oh yeah really!) που άφησες τον Μιτς να σου παραγγείλει και τελικά δεν τον ήπιες; Έκανε και μια ολόκληρη περιουσία;
ΝΑΝ: Μιτς, εσύ ήσουνα και μας δουλεύεις.
ΜΙΤΣ: Εν ήμουν εγώ ρε, εν είχα αλλάξει λεφτά ακόμα.
ΜΑΡΙΚ: Εσύ θα έπρεπε να είχες πληρώσει το Νησί της Μπλιαχ πάντως.
ΜΙΤΣ: Της Ψυχίας άρεσεν της.
ΝΑΝ: Η Ψυχία είναι ψυχανώμαλη αγόρι μου. Κοίτα γύρω σου. Ακόμα την κοιτάνε.
ΨΥΧ: Όντως…!
ΜΑΡΙΚ: Ναι… Τζιαι…. Προχτές, ποιός επλήρωσεν είπαμε;
Λέτε να πλήρωσε ο Βάκης;

Κοιτιούνται.

ΜΑΡΙΚ: Μπα, όχι.
ΜΙΤΣ: Ρε παιθκιά, εν απλά τα πράματα. Η Νανάδα και ο Πρόεδρος μείνανε στο τέλος. Κάποιος από τους δυό τους πλήρωσε.
ΝΑΝ: Όταν έφευγε η Ψυχία που έφυγε πρώτη, έβγαλα να αφήσω λεφτά και μου λέει ο Πρόεδρος «άσ’το», και δεν άφησα τελικά. Μετά όταν φύγατε εσύ με την Μαρίκ και τον Βάκη, ξαναπήγα να βγάλω λεφτά, μα θυμήθηκα που μου είπε ο Πρόεδρος να το αφήσω. Ε, και Πρόεδρος είναι αυτός!
ΜΑΡΙΚ: Ε εντάξει τότε, κέρασε ο Πρόεδρος.
ΝΑΝ: Όχι παιδιά. Όταν φύγαμε νομίζαμε πως ήταν πληρωμένα.
ΨΥΧ: Δηλαδή φύγαμε χωρίς να πληρώσουμε;;

ΠΡΟ: Από που;
ΨΥΧ: Πρόεδρε μου! Κάτσε. Πρόεδρε ερώτηση κρίσεως. Προχτές που ήμασταν για καφέ, εν εσύ που πλήρωσες τον λογαριασμό;
ΠΡΟ: Όϊ.
ΨΥΧ: Ούτε συ;! Πρέπει να λυθεί τούτο το μυστήριο. Παίρνω τον Βάκη τηλέφωνο.

Τηλεφωνική συνδιάλεξη
ΒΑΚ: Έλα κούκλα μου.
ΨΥΧ: Ναι, είμαι. Κχμ, κχμ. Βάκη μου είσαι σε ανοιχτή ακρόαση! Είμαστε στο Βιάν οι προχτεσινοί…
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: ΓΕΙΑΑΑΑΑ ΣΟΥ ΒΑΑΑΑΚΗΗΗΗ!
ΒΑΚ: Γειααααα σαααας!! Πως πάμε;;
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: «Πόμπα», «πεινώ», «μοαέλια (?)», «πίνουμε καφέ», «δε βαριέσαι..». Εσύυυυυ;;;
ΒΑΚ: Περπατώ.
ΨΥΧ: ….ναι, και σου έχουμε μια ερώτηση κρίσεως.
ΒΑΚ: Ακούω.
ΨΥΧ: Μήπως έτυχε προχτές να πλήρωσες εσύ τον λογαριασμό;
ΒΑΚ: Εμ… κάτσε να θυμηθώ…. Όϊ ρε, εξίασα να πληρώσω. Ού γαμώτο. Ποιός πλήρωσε;
ΨΥΧ: Κανένας.
ΒΑΚ: Κανένας;
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: Κανένας!
ΒΑΚΗΣ: Μα τίποτε;
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: Τίποτε.
ΒΑΚΗΣ: Ούτε το Νησί από Χρυσάφι που παράγγειλε ο Μιτς της Μαρίκ;
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: Ούτε!
ΒΑΚΗΣ: Αμάν, ρεζίλι. ΧΑ ΧΑ! Εννά κάμουμε καιρό να ξαναπάμε τζιαμε…
ΝΑΝ: Εμ… μην το λες…
ΜΑΡΙΚ: Γιατί;
ΝΑΝ: Γιατί ξαναπήγα εχτές με τον Πρόεδρο.
ΠΡΟ: Και μας εξυπηρέτησε το ίδιο γκαρσόνι.
ΒΑΚ: Μπορεί να μην σας θυμήθηκε.
ΟΙ ΠΡΟΧΤΕΣΙΝΟΙ: ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ!
ΒΑΚ: Όντως, εφκάλαμεν νάμι…


Αν ήταν προσχεδιασμένο, παίζει και να μην το φέρναμε εις πέρας.

[Τσακριστό: Ηχηρό]
[Νάμι: Όνομα]

9 Comments leave one →
  1. Το Ηλίθιο Αγρινό permalink
    01/02/2007 22:59

    Τα “muscle relaxation techniques” τα είχε πρωτοδιδάξει ο μουρλέγκο Wilchelm Reich… που ξέφυγε από τη Ναζιστική Γερμανία για να δει τα βιβλία του να καίγονται από τις δημοκρατικές ΗΠΑ…

    Δεν είχε λινκ για σχόλια στο προηγούμενο και τα λινκς στο σαιντμπαρ εξαφανιζόλ…

    Τι έγινε;

    Για πες… στο μπλογκ μου επικρατεί παρόμοιο χάος από τη δική σου σκοπιά;

  2. Psychia permalink
    01/02/2007 23:13

    Δεν ξέρω τι μπορεί να έγινε.
    Όλα κυριλέ στο δικό σου.

  3. AnTonymous permalink
    02/02/2007 02:36

    Εγώ όλα μια χαρά τα βλέπω.

  4. Anonymous permalink
    02/02/2007 03:22

    Pantos de blepw tipota sto sidebar sou… moy leei kati gia error sto javascript sou nomizw…

    Idiot Mouflon

  5. AnTonymous permalink
    02/02/2007 16:28

    Μου θύμισες το επεισόδιο στο “That 70’s Show” με το “dine and dash”.
    😉

  6. Γ.Ι permalink
    02/02/2007 22:41

    Από Firefox φαίνεται μια χαρά… από safari έχω τα προβλήματα με το sidebar ktl… so.. dokimase firefox

  7. Anonymous permalink
    03/02/2007 14:49

    indeed me firefox deixnei ok… alla me to IE pou exw san standard kamnei kakka panw toy…

    xmmm

    Agrino

  8. evita permalink
    03/02/2007 14:52

    Ολεεεεεεε!!!!!!

    Απορία! Τον Bill εζητήσετε τον καθόλου; Προσπαθώ να καταλάβω πόσο αφηρημένοι είσασταν όλοι μαζί.

    Χαχαχαχαχχα!!!!!

  9. pietà permalink
    06/02/2007 09:04

    Ωραία τα καταφέρατε, δεν λέω!!!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: