Skip to content

Περί Μοναξιάς

31/01/2007

“Η μοναξιά όταν αξιοποιηθεί σωστά, είναι εμπνευστική και μπορεί να επιφέρει ψυχολογική κάθαρση και ισορροπία.”


Είναι σημαντικό, όταν σε πιάνουν τάσεις φυγής από τα καθημερινά, να έχεις ένα καταφύγιο. Ένα καταφύγιο που να ικανοποιεί την άμεση ανάγκη σου να βρεθείς σε ένα μέρος που νιώθεις ασφάλεια.

Δεν είμαι καλή στις φιλοσοφικές αναλύσεις. Με κουράζουν. Θυμήθηκα μια ιστορία, βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα.

Μια φορά, στο μάθημα ψυχολογίας που κάναμε στο τρίτο έτος, ο ψυχίατρος που μας έκανε μάθημα, απαντούσε σε έναν Νορβηγό συμφοιτητή μου στην ερώτηση του περί υπνωτισμού. Αφού μας μίλησε γενικά για το θέμα, κοίταξε το ρολόι του και μας είπε, “We have time. Would you like to try a relaxation technique?”. Εμείς όλοι συμφωνήσαμε με ενθουσιασμό και περιέργεια.

Μας πρόσταξε να κάτσουμε όσο πιο άνετα μπορούσαμε στις καρέκλες μας, και να κλείσουμε τα μάτια. Κάποιοι γύραν πίσω και άπλωσαν τα πόδια τους, κάποιοι την πέσανε στα θρανία τους, κάποιοι κάτσανε στο πάτωμα με στήριγμα τον τοίχο.

Ο τύπος είχε μια φωνή απίστευτα γαλήνια. Το ξέραμε αυτό, κάποιες φορές μάλιστα μετά το μάθημα μιμούμασταν τον τρόπο που μιλούσε και γελούσαμε. Βλέπεις, δεν είχαμε ξανανιώσει την επίδρασή της.

Η φιλοσοφία αυτής της τεχνικής χαλάρωσης, είναι να φτάσει κάποιος σε ένα ρευστό σημείο συνείδησης, έτσι ώστε να μπορέσει ο θεραπευτής να τον ‘χειριστεί’. Αυτό επιτυγχάνεται συσπώντας με ανατομική σειρά, όλους τους μύες του σώματος, κρατώντας τους για πέντε δευτερόλεπτα σε σύσπαση, και έπειτα χαλαρώνοντας τους.

Με την απίστευτα γαλήνια φωνή του, μας έδινε σαφείς οδηγίες για τις ακριβείς κινήσεις που χρειαζόταν να κάνουμε για να το πετύχουμε αυτό. Ξεκινώντας από τα δάχτυλα των ποδιών και καταλήγοντας στο κεφάλι, σύνολο παρά σύνολο, σύσπαση, κράτημα, χαλάρωση. Στο τέλος, μας παρότρυνε να τους συσπάσουμε όλους μαζί, να τους κρατήσουμε για πέντε δευτερόλεπτα, και μετά να τους χαλαρώσουμε. Όλους. Και τους 650 (πάνω κάτω). Εκείνη την μέρα ένιωσα να υπάρχουν πάνω μου τόσοι πολλοί μυς που δεν είχα ξανανιώσει ποτέ. Εκείνη τη μέρα ήμουν τόσο χαλαρή που ποτέ δεν φανταζόμουν πως υπήρχε τέτοιο αίσθημα.

Όλο αυτό κράτησε κανένα 20λεπτο. Στον τελειωμό του, άφησε μια τάξη με 14 φοιτητές στην απόλυτη νιρβάνα. Ένιωθες τόσο χαλαρά όσο άμα κοιμάσαι, αλλά συνειδητά. Ένιωθες σαν να ζεις σε όμορφο όνειρο, σαν να είσαι ελαφρύς ακόμα κι αν ζυγίζεις 180 κιλά, μα από την άλλη ήσουν ξύπνιος και είχες καθαρή αντίληψη. Άσε, μιλάμε για πολύ ψυχεδελικό στέϊτ.

“Τώρα, θέλω να πάτε με το μυαλό μας σε εκείνο το ξεχωριστό μέρος που νιώθετε ασφαλείς και ήρεμοι. Στο πρώτο μέρος που σας έρχεται.”

“Κοιτάξτε γύρω σας. Τι βλέπετε; Ποιός είναι εκεί;”

“Ακούστε τους ήχους..”

“Οσφρηστείτε τις μυρωδιές..”

“Εκτιμήστε τα χρώματα.. Απορροφήστε τα.. Νιώστε την επίδρασή τους..”

“Γευτείτε τις γεύσεις. “

(“Εδούλεψε! Εδούλεψε! Χαμογελούν! Ευτυχώς γιατί αν έτρωα τόσην ώρα να τζιαι εν εδούλευκε, ήταν να τους πάρει ο θκιάολος.”)

Θα σε γελάσω για το πόση ώρα κράτησε αυτό. Μπορεί να ήταν 3 λεπτά, μπορεί να ήταν και μία ώρα.

Με την απίστευτα γαλήνια του φωνή μας επανέφερε, και όταν ανοίξαμε τα μάτια μας, μας ρώτησε πως νιώθαμε. “Ξεκούραστα.” Δεν είχα νιώσει ποτέ τόσο ξεκούραστη στη ζωή μου. Δεν είχα ποτέ ξανά τέτοια διαύγεια πνεύματος, τέτοιο natural high. Ούτε και ξανά από τότε. Ούτε και κανένας μας δεν είχε.

Το μάθημα έκλεισε με τον καθηγητή να μας ρωτάει αν θέλει κάποιος να μοιραστεί την εμπειρία που έζησε στο κεφάλι του. Ποιό μέρος ήταν η φωλιά του καθένα και τι αισθήσεις του προκαλούσε; Πόσο διέφερε η μια φωλιά από την άλλη;

Η μια η συμφοιτήτρια μου είπε πως όταν έκλεισε τα μάτια της πήγε στη φάρμα με τα άλογα που έχει στη Νορβηγία, άκουγε τα χλιμιντρίσματα τους και τον πατέρα της να της παρατζιέλλει, μύριζε τον καθαρό αέρα και τα κόπρανα, γευόταν τη λάσπη (ήθελε κι άλλη βελτίωση στην ιππασία), απολάμβανε τους γήινους χρωματισμούς, πράσινο, καφέ, κίτρινο (λέμε τώρα).

Ο άλλος συμφοιτητής μου είπε πως πήγε στην αποβάθρα της πόλης του στην Εύβοια με τον κολλητό του, άκουγε το κύμα και τον κολλητό του να του μιλάει για ακόμα μια χυλόπιτα που έλαβε πρόσφατα, μυριζόταν το ιώδιο, γευόταν την αλμύρα, απολάμβανε το ατέλειωτο μπλε.

Η άλλη συμφοιτήτρια μου πήγε σε ένα δωμάτιο που χρησιμοποιούν με την αδερφή της σαν στούντιο για να ζωγραφίζουν. Άκουγε την αδερφή της να τραγουδάει το Unforgetable ενώ έπαιζε πιάνο. Μυριζόταν την ακρυλική μπογιά. Έτρωγε ελβετικά σοκολατάκια. Τα χρώματα ήταν νωπά. “Dull”.

Ο άλλος συμφοιτητής μου δεν θυμάμαι που πήγε, πάντως από αυτά που είπε μάθαμε πως είναι γκέι.

Ο άλλος συμφοιτητής μου ο Εβραίος δε θυμάμαι τι είπε γιατί δεν τους χωνεύω τους Εβραίους (Με τους Γάλλους που επίσης λένε το ρο, γάμμα, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Μάλιστα τους θεωρώ χαριτωμένους). Σε εσένα που με θεωρείς άδικη ρατσίστρια, προτείνω να τους φας κι εσύ στην μάπα για 6 χρόνια, και θα σου πω εγώ αν δεν γίνεις μέλος του κλαμπ. Αρκετά για τους ακατονόμαστους όμως, πίσω στο θέμα μας.

Όταν ήρθε η σειρά μου είπα πως πήγα στο διαμέρισμα μου στη Βουδαπέστη. Ήμουν μόνη μου και καθόμουν πάνω στον καναπέ μου. Άκουγα τα παιδάκια από το σχολείο απέναντι, να τσιρίζουνε σαν να τα σφάζανε καθώς απολάμβαναν το διάλειμμα τους κάτω από το παράθυρο μου. Άκουγα το γελάκι μου καθώς φανταζόμουν να τα σφάζουνε. Τα χρώματα είναι ζωηρά. Πορτοκαλί ριχτάρι, κίτρινο, φωτογραφίες στους τοίχους, πίνακες, η βιβλιοθήκη μου με τα πολλά και πολύχρωμα βιβλία, η ξύλινη γκαλερί. Στο στόμα μου είχα την γεύση του φραπέ ανακατεμένη με το cigarette aftertaste. Μύριζα τη μυρωδιά του σπιτιού μου. Του παρκέ, των επίπλων, των κουρτινών, των τοίχων, του καφέ, του τσιγάρου, του αέρα.., την δική μου.

Εκεί τρέχω να πάω όταν με πιάνουν τάσεις φυγής. Στη φωλιά μου. Στην μοναξιά μου. Άμα θα φύγω από δω, θα χάσω τη φωλιά μου. Αυτό θα είναι το τραυματικό του αποχωρισμού μου με τη Βουδαπέστη. Αυτό, μέχρι να βρω καινούρια φωλιά να με φιλοξενήσει. Δεν θέλω ούτε να την ξεπεράσω, ούτε να με ξεπεράσει η μοναξιά. Μια χαρά τα βρίσκουμε (με την συγκάτοικο). Γιατί, όπως είπε και ο φίλος μου ο Γιώργος, “Αν ξεπεράσουμε και τη μοναξιά μας τί θα μείνει;”.

2 Comments leave one →
  1. Ξενύχτης permalink
    01/02/2007 01:52

    Ζήλεψα… 2-3 μήνες μου πήρε να καταφέρω μια φόρα να μπω σε lucid dream και εκείνο μέσω του φρικιαστικού sleep paralysis….

    Σκέψου τι όμορφα θα ναι να το κάνεις στον ξύπνιο σου…

  2. AnTonymous permalink
    01/02/2007 02:47

    Αν είσαι εξοικιωμένος με την μοναξιά και την έχεις επιλεκτικά μπορείς να είσαι καλά μαζί της ειδικά αν έχεις και τον χώρο να την “στεγάσεις”.

    @ Ξενύχτης
    Συνάδελφε(στο ξενύχτι),
    Τα είχα ψάξει ένα διάστημα παλιά τα lucid dreams όπως και OOBE και οι μόνες φορές που το πέτυχα καλά ήταν με τη βοήθεια Brain waves.
    Ψάξε για το Brain wave generator αν θες να την ψάξεις.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: