Skip to content

*Mπαμ*

28/01/2007

Σήμερα βαριέμαι αφόρητα και έχω και νεύρα. Κάτι τέτοιες μέρες αποφεύγω να απαντάω το τηλέφωνο όπως ο διάολος το λιβάνι. Να. Τώρα μόλις χτύπησε κι εγώ το πυροβόλησα.

*Μπαμ*

Η μαλακία με τα κινητά είναι η εξής: Εφόσον έχεις αναγνώριση κλίσης, αυτόματα απαιτείσαι να καλέσεις πίσω όσους αριθμούς σε έχουν πάρει μα έχεις πυροβολήσει, το συντομότερο δυνατόν. Την Κυριακή, όσο να’ναι, οι εισερχόμενες είναι αθκιασερού περιεχομένου τηλεφωνήματα είτε από οικογένεια, είτε από φίλους. Ενδέχεται κιόλας, να επιμείνουν στο να καλούν το τηλέφωνο σου, με το ίδιο πείσμα με το οποίο εσύ αποφεύγεις να το απαντήσεις.

Το συντομότερο δυνατόν δεν γίνεται να είναι αύριο το μεσημέρι (διότι μέχρι τότε θα βρίσκεσαι στο ίδιο στάτους με το παρόν), γιατί αυτόματα θα θεωρηθείς αγενής και «δε λυπάσαι τη μάνα σου που έχει την καρδιά της;», και «τι μαλάκας είσαι!», και θα σε κατηγορήσουν ότι τους έγραψες κανονικά και με τον νόμο. Το οποίο είναι ναι μεν αλήθεια, αλλά όχι απαραίτητα αγένεια.

Και γω αγενής θα νόμιζα πως είναι η πάρα πάνω συμπεριφορά αν δεν ήξερα καλύτερα. Γι’αυτό μη βιαστείτε να με κρίνετε. Λίγο πολύ, όλοι μαζί μου συμπάσχετε.

Είναι υποκειμενικό το θέμα. Διότι πιο ευγενικό δεν είναι να σε γράψω προς το παρόν, παρά να σου απαντήσω, και με την πρώτη παπαριά που θα μου πεις, να βγάλω όλα μου τα νεύρα πάνω σου; Σου΄χω και καλύτερο: Πιο ευγενικό δεν είναι να σε γράψω προς το παρόν, παρά να μην βγάλω όλα μου τα νεύρα πάνω σου, γιατί βαριέμαι τόσο πολύ που δεν ακούω τίποτα απ’όσα λες αλλά παίζω πασιέντζα Vegas style και μουγκρίζω; Όχι γιατί συμμετέχω αλλά γιατί με προβληματίζει αν είναι σοφό να μετακινήσω τον ρήγα ή όχι.


ΛΥΣΗ Νούμερο 1

Σαν προκομμένη κοπέλα που είμαι, δοκίμασα για μια περίοδο τη λύση 1/Α. Απαντάω Όσο και να με Πονάει’ η οποία είχε παρόμοια κατάληξη με την λύση 1/Β. Παίρνω πίσω/Απαντάω Λίγο Αργότερα’.

*Ντριιιιινγκ*
*Ντριιιιινγκ*

Παρακαλώ.

Έλα ρε, που είσαι/που ήσουνα/γιατί δεν απαντούσες;

Έκανα μπάνιο.*

Ααααα… γιατί ανησύχησα.

*Αντί αυτού θα μπορούσε να ήταν: είχα δυνατά τη μουσική, το ξέχασα στο αθόρυβο, διάβαζα (εδώ μπορεί να νιώσουν και τύψεις), κοιμόμουνα, μαγείρευα, ετσάππιζα τον κήπο, έψηνα σούβλα, μίλαγα στην άλλη γραμμή κτλ. Η καλύτερη δικαιολογία απ’όλες όμως είναι μία και θα σας την αποκαλύψω αμέσως. Η διάρροια. Κανείς δεν την αμφισβητεί, και κανείς δε ρωτάει περαιτέρω.

Αυτό που συμβαίνει στις πρώτες τέσσερις ατάκες του διαλόγου, είναι το εξής. Πρώτα ο τυπικός χαιρετισμός ‘παρακαλώ’. Αμέσως μετά, η αδιάκριτη ερώτηση «που ήσουνα/γιατί δεν απαντούσες». Σαν απάντηση, το λεγόμενο white lie, άκακο ψέμα. Κάτι που θα μπορούσε όντως να είχε συμβεί, μα όχι αυτή τη φορά. Και για να κλείσουμε, ένα ιδιαίτερο white lie. Εκείνο που δεν συνειδητοποιείς καν πως είναι ψέμα την ώρα που το ξεστομίζεις. Αν ανησύχησες στ’αλήθεια για την σωματική ή/και ψυχική μου υγεία, ρώτα πρώτα και κύρια αν είμαι καλά αντί να ανακατευτείς απευθείας στα whereabouts μου. Σωστόοοοοοςςςςς…..;

Μετά τις τέσσερις πρώτες ατάκες του διαλόγου ακολουθεί μία από τις δύο προαναφερθέντες συμπεριφορές εκ μέρους μου. Ή παίζω πασιέντζα και περιμένω καρτερικά να τελειώσει το μαρτύριο, ή βγάζω τα νεύρα μου πάνω σου, ή καμιά φορά προφασίζομαι διάρροια και ξεμπερδεύω μια κι έξω….

Τι σε νοιάζει ρε εσένα που ήμουνα; Πόσο μου τη σπάει αυτή η κουβέντα. Όχι γενικά και όπου να’ναι. Μου τη σπάει άμα είναι με το καλημέρα σας. Κάνε λίγο υπομονή ρε πούστη μου και ρώτα μια στιγμή αργότερα. Ή ακόμα καλύτερα, μη ρωτήσεις καθόλου κι άμα γουστάρω θα σου πω στο κάτω κάτω. Κάνε δουλειά σου λοιπόν! Είναι σαν να με πιάνεις απ’τη μούρη. Εσένα δε σου τη σπάει να σε πιάνουν απ’τη μούρη;;

Μια νορμάλ μέρα μπορεί να μη δώσω καν σημασία σε μια τέτοια ερώτηση. Μα σήμερα έχω τα νεύρα μου. Θες να με πιάσεις κι απ’τη μούρη; Έλα. Πιάσε. You laugh? You laugh? You laugh now, you cry later!


Δε μου άρεσε αυτή η συλλογή λύσεων. Με πιάναν πολύ συχνά από τα μούτρα μέχρι που θρηνήσαμε θύματα (τρεις κουφούς και μία που κάθε φορά που ακούει τη φωνή μου παθαίνει
panic attack) και είπα να βρω άλλην.


ΛΥΣΗ Νούμερο 2

Έτσι δοκίμασα την λύση ‘Ειλικρίνεια’ ή αλλιώς ‘Εξηγούμαι για να μην παρεξηγηθώ’. Στην ουσία μιλάμε για μια διαπραγμάτευση.


2/Α – Περίπτωση 1η

*Ντριιιιιιιιινγκ*
*Ντριιιιιιιιινγκ*

Παρακαλώ.

Έλα ρε.

Έλα.

Τι κάνεις;

Βαριέμαι.

Ναι; Τι άλλο;

Τίποτα. Γίνεται να τα πούμε άλλη ώρα;

Τι συμβαίνει;

Τίποτα, απλά δεν έχω όρεξη να μιλήσω.

Έγινε κάτι;

Όχι.

Ψυχία μήπως έχεις κάτι μαζί μου;

Κατάλαβες; Όλοι το παίρνουν προσωπικά και όλοι το παίρνουν κατάκαρδα. Εκτός αυτού, ο σκοπός αντί να ολοκληρώνεται, απομακρύνεται επικίνδυνα από την διαδρομή του. Μια η κουφή κατάληξη να παρηγορώ για κάτι ανύπαρκτο, μια οι πολλαπλές ερωτήσεις, μια η απίστευτη βαρεμάρα μου να εξηγώ τα αυτονόητα, μια τα νεύρα μου… στο τέλος το θέμα γινότανε προσωπικό. Όπως καταλαβαίνεις, και μ’αυτή τη λύση θρηνήσαμε θύματα (μια αυτοκτονία) οπότε έψαξα να βρω για άλλην.


2/Β – Περίπτωση 2η

Ντρίιιιιιιιιιιιιιιινγκ, ντρίιιιιιιιιιιιιιινγκ

Μπαμ.


Μετά από λίγο….

*Ντρίιιιιιιιιιιινγκ*
*Ντρίιιιιιιιιιιινγκ*

Παρακαλώ.

Έλα ρε, που ήσουν/γιατί δεν απαντούσες;

Δεν είχα όρεξη.

Συμβαίνει κάτι;

Όχι ρε, απλά βαριέμαι.

Σίγουρα;

Ναι ρε.

Ααααα… γιατί ανησύχησα… Τι άλλο;

Τίποτα. Γίνεται να τα πούμε άλλη ωρα;

Ναι… γίνεται.


Μετά από ενάμιση λεπτό.

*Ντρίιιιιιιιιιιινγκ*
*Ντρίιιιιιιιιιιινγκ*

Παρακαλώ.

Ψυχία έχεις κάτι μαζί μου;

*Μπαμ*

(Δύο αυτοκτονίες και ένα φονικό.)


Όπως καταλαβαίνεις, μου απομένουν δύο λύσεις.

Η μία είναι να πετάξω το κινητό. Ακόμα και τις ώρες που δεν έχω έννοιες, μου προκαλεί άγχος και θρηνούμε και θύματα. Θα ρίξω το καταραμένο κινητό στο Δούναβη να το φάνε τα ψάρια και να χέζουν εξαρτήματα. Θα μπορούσα να το πετάξω και στα σκουπίδια ως ευσυνείδητη πολίτης που αγαπά και προστατεύει το περιβάλλον, μα έτσι δεν θα είναι αρκετά δραματικό. Οπότε, Δούναβης it is. Είναι μια προσιτή και φαινομενικά καθόλου αγενής λύση.

Στο Δούναβη, παρ’όλο που είναι αρκετά κοντά βαριέμαι να πάω νυχτιάτικα και μες το ψύχος. Άσε που μπορεί να κρυώσω και να με πιάσει καμιά διάρροια στο δρόμο και δε θα’χω και κινητό να καλέσω ενισχύσεις. Κακή λύση ο Δούναβης, και τελικά μια αγένεια την έχει.

Μας μένει η άλλη. Αυτή που εφαρμόζω αυτή τη στιγμή: Το γράψιμο κανονικά και με τον νόμο. Τελικά, η πιο ευγενής απ’όλες.

Κοιτάζοντας το από διαφορετική σκοπιά, η πιο ευγενής λύση τυχαίνει να είναι και η πιο εγωιστική. Ο κόσμος χρησιμοποιεί την λέξη εγωισμός σαν να είναι το χειρότερο χαρακτηριστικό πάνω σε ένα άνθρωπο. Ενώ η αλήθεια είναι, πως για να είσαι ισορροπημένος είναι ανάγκη να έχεις ένα υγιή εγωισμό.

Πόσο κακό είναι αλήθεια, να θες μια Κυριακή απόγευμα για το καλό όλων, να μείνεις εντελώς μόνος για 18 ώρες (από τις οποίες τις 8 θα τις κοιμάσαι), χωρίς να χρειαστεί να εξηγήσεις τίποτα σε κανέναν;

Από πότε έγινε εγωιστικό να θες την ησυχία σου για λίγο;

10 Comments leave one →
  1. Γ.Ι permalink
    29/01/2007 00:10

    Γιατί δεν ενεργοποιείς το MCN (Missed Call Notificaton) και να προωθήσεις το κινητό σου στο φωνοκιβώτιο; Έτσι όταν σου τηλεφωνούν θα τους λέει ότι το έχεις κλειστό ή ότι είσαι εκτός εμβέλειας, ενώ εσύ θα λαμβάνεις με μήνυμα τις χαμένες κλήσεις.

    Έτσι μπορείς να παίζεις πελλό με εκείνους που δεν θέλεις να μιλήσεις, και να τηλεφωνάς πίσω σε εκείνους που θέλεις. Δεν εισηγούμαι να το κλείσεις τελείως, επειδή αμέσως χάννει το πόιντ του το κινητό, άσε που όλου κατά βάθος θέλουμε να μας θυμούνται.

    Καληνύχτα

  2. anekdoti permalink
    29/01/2007 10:08

    Δραστικές Λύσεις:

    Εναλλακτικά του Δούναβη: Το πετάς από το παράθυρο και παρακολουθείς με τρελή χαρά τα αυτοκίνητα να περνούν από πάνω του και να το κάνουν βίδες. Στη συνέχεια (και αφού βεβαιωθείς ότι ο δρόμος άδειασε) μαζεύεις τις βίδες από το δρόμο και δημιουργείς αυτοσχέδιο έργο τέχνης που έχει και βαθύτερο κοινωνικό νόημα.

    Στους γονείς που θα πρήζουν θα πεις πως σου το έκλεψαν και έχεις κάνει αίτηση στο Ουγγρικό δημόσιο να σου δώσουν άλλο, εξασφαλίζοντας έτσι τουλάχιστον έξι μήνες ηρεμίας…

  3. pietà permalink
    29/01/2007 11:14

    Τι λες τώρα… Μαζί σου κι εγώ, απλά τους γειώνω. Μπορεί να αισθάνομαι λίγο άσχημα, αλλά τελικά, αν με ανάγκαζα να μιλήσω, θα αισθανόμουν πιο άσχημα…

  4. MhXeirotera permalink
    29/01/2007 13:27

    Ego pantos psifizo thn epilogh ths mh apantishs otan den thes na miliseis… auto kano ki ego gi’ auto me exun grapsei (allo rima ithela na xrisimopiiso alla se sevastika Dr. mu) oloi. Etsi den xriastike na petakso to kinito. To diatiro alla einai ekei anerasto ki’ aktypiko (den ktipa ennoo). Take care🙂

  5. Psychia permalink
    29/01/2007 14:05

    Εδώ μέσα φίλε μου Κωνσταντίνο, έχεις όχι μόνο την άδεια μου, αλλά και την παρότρυνση μου, να εκφράζεσαι όπως σου βγαίνει🙂

    Αυτό ισχύει για όλους. “Δεν υπάρχουν προστυχες λέξεις. Υπάρχουν πρόστυχα μυαλά”😉

  6. Verity Devotee permalink
    29/01/2007 15:35

    Να αγιάσει το στομα σου! Εσκέφτουμουν και γω να γράψω για το ίδιο θέμα. Τα κινητά είναι η χειρότερη μορφή καταπάτησης του προσωπικού χώρου του ατόμου. Γιατί στην τελική δεν μπορείς να “ξεφύγεις” από κανένα όπου και να είσαι και στο τέλος βρίσκεσαι και υπόλογος.

  7. To Hlithio Agrino permalink
    29/01/2007 17:15

    Καλά βρε μαϊμούνια… δεν έχετε το θάρρος να πείτε του άλλου “χέσε με τώρα, θα τα πούμε μετά”;

    Άμα οι σχέσεις σας βασίζονται στην ανειλικρίνεια … καλά να πάθετε.

    ντριιιινγκ

    πι πι πι πιιι πιιι πι πι πι

  8. Psychia permalink
    29/01/2007 17:19

    Το δοκίμασα αυτό με την ειλιρκίνια (βλέπε λύση νούμερο 2). Μια χαρά ανειλικρινείς είναι όλων οι σχέσεις αν το πάμε έτσι. It’s human nature.😉

  9. evita permalink
    29/01/2007 18:41

    Απλό το απαντάς…
    Κάνεις την κοιμισμένη…
    Το κλείνεις και τηλεφωνάς την επομένη…

    Αλλιώς δοκιμάζεις τη λύση του Γιώργου, που εκείνος την έχει χιλιοδοκιμασμένη και δουλεύει!!!!

    Εγώ πάλι δε μπορώ να φανταστώ πως θα ήμουν σήμερα χωρίς το fucking mobile αφού ουδέποτε κάνω βήμα χωρίς αυτό. Είμαι σε άσχημη φάση με το κινητο μου…

  10. Verity Devotee permalink
    29/01/2007 22:57

    Εγώ δοκίμασα να το καταργήσω σε μια φάση… και μόνο που δε με δείρανε οι λοιποί! Δεν κάνω πλάκα! Ο κόσμος είναι εξαρτημένος στο να έχει ο άλλος κινητό. Εγώ συνήθως ξιχάννω το μέσα σε κανένα αυτοκίνητο μέχρι που να κάτσει η παταρία και μετά ακούω τον εξάψαλμο σε “που ήσουν τζαι εν σε έβρισκα ούλλο το απόγευμα” (ρε κοπέλλια έχουμεν τζαι σταθερά ας πούμε). Οι παραπάνω δεν με πιστεύκουν τζιόλας γιατί έχουν το κινητό προέκταση της χειρός τους.

    Εδώ η μάνα μου δεν ήθελε να φύγω για ταξίδι αν δεν είχα μαζί μου το κινητό. Μετά της θύμισα “παλιά που δεν είχαμε κινητό πως ταξιδεύαμε;” και της πέρασε. Ε ρε αρρώστια ο κόσμος…

    […για να μεν συζητήσω τα βλέμματα αμαν αντιληφθούν ότι το κινητό σου δεν έχει Bluetooth, MMS, 3G, υπέρυθρες, ακτίνες Χ, τοστιέρα, φουρνάκι και αερόθερμο. Άτε να τους εξηγήσεις ότι μόνο… τηλέφωνο πιάνει…]

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: