Skip to content

Επίλογος

09/01/2007


Η γνώση είναι μεγάλη κουβέντα. Είναι μεγάλη κουβέντα να μπορείς να αφομοιώσεις μέσα σου, πράγματα που η ζωή σου μαθαίνει σε μικρές, ανύποπτες στιγμές. Να γίνονται ένα με σένα. Να γίνεσαι ένα με αυτά. Να γίνονται τρόπος ζωής. Και μέσω του θείου δώρου της επιλογής, γίνεσαι άμα γουστάρεις και καλύτερος άνθρωπος. Φτάνει να έχεις τα νότα σου ανοιχτά. Να είσαι ανοιχτός στην εκπαίδευση. Για να γίνεις ένα με τη γνώση.

Πάνε τώρα 12 μέρες που διανύω τη ζωή μου χωριστά από τη δική σου. Έχω περάσει τις πρώτες μέρες του βαθύτατου πένθους, της έσχατης θλίψης, της υπέρτατης κυκλοθυμίας και των αντικρουόμενων συναισθημάτων. Πέρασα μαζί σου όσο να’ναι, δύο χρόνια υπέροχα. Παθιασμένα, μυρωμένα, βιδωμένα, τσακωμένα μα προπαντός, όμορφα. Με σένα έμαθα πολλά. Έμαθα μικρές, καθημερινές λύσεις. Έμαθα τι πάει να πει ζευγάρι. Έμαθα τι πάει να πει συμπαράσταση. Έμαθα τι πάει να πει καλό κρεβάτι. Έμαθα τι πάει να πει ‘Σ’αγαπάω όπως είσαι’. Έμαθα τι πάει να πει ισορροπία.

Η ισορροπία είναι ένα θέμα με το οποίο ουδέποτε είχα καλές σχέσεις. Είχα μόνο στα εξτρήμ της. Έβρισκα ισορροπία με το να ισοζυγίζω τα δύο άκρα. Μεσαίες καταστάσεις δεν υπήρχαν. Και ενώ αυτό ακούγεται φαντασμαγορικό και δημιουργικό, είναι από την άλλη εκκεντρικό και πολύ εξουθενωτικό. Με σένα έμαθα πως να βρίσκω τη μεσαία κατάσταση χωρίς να απαρνούμαι τις άκρες που με χαρακτηρίζουν. Έμαθα τι πάει να πει, τροποποιώ αντί αλλάζω.

Ήρθε ο καιρός που έχασα την ισορροπία μου και πάλι. Είχα τόσο ξεσυνηθίσει να την κουμαντάρω και μου κακοφάνηκε. Με τρόμαξε. Γιατί αυτή τη φορά, δεν μπόρεσες μήτε εσύ, μήτε κανένας να με βοηθήσει. Ήμουν μόνη μου. Ήταν καθαρά δικό μου θέμα. Έπρεπε να λειτουργήσω σαν μονάδα. Μου ήταν δύσκολο γιατί μαζί σου έμαθα πως λειτουργεί το σύνολο και την είχα καταβρεί. Ποιός; Εγώ. Ένας από τους πιο αυταρχικούς και εγωιστές ανθρώπους που έχω γνωρίσει. Εγώ, έφτασα όχι μόνο να αποδέχομαι, αλλά και να γουστάρω να μην είμαι επικεφαλής, να μην είμαι αυτόνομη, να σπάω τα όρια και τις αναστολές και να δένομαι. Μου έμαθες νέους κόσμους που στο παρελθόν επιχείρησα, μα δεν ήξερα, δεν ήξερα πως μπορούν να τιμούν την αξιοπρέπειά μου. Δεν ήξερα πως μπορεί ο άνθρωπος που του δίνεις το είναι σου, να το σεβαστεί.

Η μονάδα που λειτούργησε ήταν διαφορετική από την εποχή πριν από σένα. Ήταν σαφώς βελτιωμένη, τόσο που δεν με αναγνώριζα. Άπαξ και λειτούργησα μακριά σου όμως, μου ξυπνήσανε κάποια διψασμένα ένστικτα. Ένστικτα που είχαν καταλαγιάσει, μα άπαξ και ξυπνήσανε ξεχυθήκανε σαν χείμαρρος και μου αναστατώσαν τη ψυχή. Το ένστικτο του ψαξίματος. Της αποφυγής της στασιμότητας. Του ‘άλλου’ μου εαυτού. Που για δύο χρόνια τον είχα παραμελήσει. Που άλλοτε υπήρξε αυτοκαταστροφικός και άλλοτε υπήρξε σωτήριος. Που στο τέλος της ημέρας έμαθα να του έχω εμπιστοσύνη.

Προσπάθησα πολύ να μην σε αφήσω να φύγεις. Προσπάθησα πολύ να παντρέψω αυτόν τον εαυτό με τον άλλο, τον δικό μας. Που δεν είναι ιδιαίτερα διαφορετικοί, όμως οι διαφορές τους είναι ακόμα αξεπέραστες. Προσπάθησες κι εσύ. Ποτέ δεν με φυλάκισες, ποτέ δεν με καταπίεσες, ποτέ δεν μου απαγόρεψες. Με περιποιόσουνα και με χάιδευες, και μου μιλούσες, και μου πρόσφερες απλόχερα τον ήλιο, και γω άνθιζα, και άνθιζα… Μα τώρα μεγάλωσα… ή θα μαραινόμουνα, ή θα προχωρούσα αφήνοντας ελεύθερο τον σπόρο μου να τον πάει ο αγέρας σε άλλα μέρη, ελεύθερο να μάθει νέα πράγματα από την αρχή.

Λένε πως το πένθος διαρκεί έξι με δώδεκα μήνες. «Και πως μου λείπει το φιλί που δεν μπορώ να ξαναζήσω», λέει ο Λαυρέντης. Μου έλειψες σημαντικά. Όχι μόνο γιατί δε σε βλέπω – αυτό θέλοντας και μη, το συνήθισα. Όχι μόνο γιατί δεν ακούω τη φωνή σου άλλοτε να μου τη σπάει, άλλοτε να με διασκεδάζει και άλλοτε να με ηρεμεί. Όχι μόνο γιατί είσαι ο καλύτερος μου φίλος. Φροντίζεις να με υπενθυμίζεις πως αυτόν δεν τον έχω χάσει. Αλλά γιατί είσαι κομμάτι μου. Είσαι ένα τεράστιο κομμάτι μου. Το οποίο ξερίζωσα από πάνω μου με μια κίνηση. Μα ακόμα πονάει. Είχα φανταστεί από την αρχή τη ζωή μας μαζί. Είχα σκεφτεί πως ήθελα να γεννήσω τα παιδιά σου. Είχα σκεφτεί πόσο με τιμούσε το ότι το είχες σκεφτεί και συ. Είχα σκεφτεί πως θα τα μεγαλώναμε μαζί. Είχα σκεφτεί πόσο γαμώ τα παιδιά θα ήταν. Γιατί ήμασταν φοβεροί μαζί. Ήταν όλα πολύ βαθιά μαζί σου. Ακόμα και οι πρώτες μας μεγάλες κουβέντες έρωτα και ενθουσιασμού, ήταν πέρα για πέρα αληθινές.

Γι’αυτό μου είναι τόσο δύσκολο. Γιατί είσαι οικογένειά μου. Γιατί αν και δεν μετανιώνω, αμφιταλαντεύομαι. Γιατί αν και δεν μετανιώνω, νιώθω πως θα ήθελα κάποτε να γίνουν όλα αυτά τα όνειρα που πρωτοδημιούργησα μαζί σου, πραγματικότητα. Για μένα όνειρο σημαίνει στόχος. Και εσύ ξέρεις ίσως όσο καλά το ξέρει και η μάνα μου, πως αργά ή γρήγορα, συνειδητά η ασυνείδητα, τα όνειρα μου υλοποιούνται. Δεν υπήρξα ποτέ ξανά εγωίστρια και ρομαντική ταυτόχρονα. Το κάνω πρώτη φορά τώρα, γιατί εσύ μπορεί και να με συνερίζεσαι. Μπορεί το εγωίστρια να είναι άκαιρη λέξη. Μπορεί τα όνειρα μας είναι κοινά. Μπορεί και όχι. Μπορεί και να αλλάξουν.

Έχε γειά Αγάπη μου. Μπορεί κάπου, κάπως, κάποτε, οι δρόμοι μας να ξανασυναντηθούν. Αυτά τα δύο χρόνια ήταν τα πιο ευτυχισμένα της ζωής μου, και ήταν τιμή μου να τα ζήσω με έναν λεβέντη σαν εσένα.

Στον Άρη.

15 Comments leave one →
  1. Αλφα Μι. permalink
    09/01/2007 18:26

    Απλά καταπληκτικό.
    Ειλικρινά με συγκίνησες ψυχία..
    Και κάπου σε αυτές τις γραμμές βλέπω και τον εαυτό μου..
    Μια σχέση σου δίνει νέες προοπτικές, νέα πιστεύω, νεες εμπειρίες.. εμπειρίες ζωης!
    Και μπράβο σου που εκτιμάς αυτό το κάτι που έζησες, αυτό το κάτι που είχες.. γιατί αυτό σημαίνει πως έμαθες, έμαθες πολλά.
    Ένας τέτοιος άνθρωπος κατάφερε να δαμάσει τους δαίμονες του εγωισμου σου..
    Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν αυτό που σε έκανε να αλλάξεις.
    Μα στη πορεία τα έχασες, ο παλιός σου εαυτός στράφηκε εναντίον όλων όσων έχτισες, μόχθησες και προσπάθησες.
    Αγάπησες, ένιωσες.. έκλαψες.
    Και να μια στιγμή σαν τούτη εδώ που ο εγωισμός σου χρειάζεται ξανά αυτό το κομμάτι του εαυτού σου, γιατί πολύ απλά ένας εγωισμός θέλει το αντιθετό του.. όπως όλα.
    Όλα θέλουν την ισορροπία τους Ψυχία μου. ΟΛΑ!
    Και σου εύχομαι να ξαναβρείς την ισορροπία και την ευτυχία και να ξαναζήσεις αν όχι παρόμοιο, κάτι καλύτερο, ίσως με τον ίδιο άνθρωπο, ίσως με κάποιον άλλο.. το αξίζεις άλλωστε.

    Να μου προσέχεις..
    Φιλιά.
    Καληνύχτα..

  2. AnTonymous permalink
    09/01/2007 18:46

    Έγινα κομμάτια.

  3. Lexi_penitas permalink
    09/01/2007 20:31

    Ατέλειωτος σεβασμός….

  4. Γ.Ι permalink
    09/01/2007 22:11

    Δεν μπορώ να φανταστώ πόσο όμορφα νοιώθει ένας άντρας όταν διαβάζει τέτοια καταχώρηση για τον ίδιο.

  5. zappa permalink
    09/01/2007 22:48

    Iδίως αφού η κοπέλα που τη γράφει έχει χωρίσει μαζί του (ή απλά αυτό μαντεύω)

    welcome to the cypriot dating hell…..ελπίζω να φανείς ποιο δυνατή από αυτή την κόλαση

  6. candy's τετραδιακι permalink
    09/01/2007 23:44

    Ax βρε συναδελφακι..
    Ειναι σαν να το εγραψα εγω..
    Σε φιλω!:*

  7. AnTonymous permalink
    10/01/2007 00:18

    Φίλε zappa θα διαφωνήσω μαζί σου για το “dating hell”.
    Σίγουρα υπάρχει dating hell και μάλιστα δεν είναι κυπριακό κακό και αυτό, αλλά το συγκεκριμένο blog post είναι, θα τολμήσω να πώ, μια ωδή, που δείχνει ότι υπάρχουν και όμορφες σχέσεις που τελειώνουν με αξιοπρέπεια, και αυτό που κρατούν τα δύο άτομα που την αποτελούσαν είναι τα όμορφα της και ότι κέρδισαν από αυτή ,και όχι πικρίες θυμός,και απωθημένα.
    Ούτε σκέφτονται ποιός άφησε ποιόν αφού δεν μιλάμε για διαγωνισμό του ποιός θα προλάβει να φύγει, αλλά για κάτι ωραίο που απλά τελειώνει, ή ίσως μπαίνει στο pause για λίγο, με την απόφαση και των δύο.Δυο άνθρωποί που πέρασαν μαζί κάτι που θα έχουν για πάντα μέσα τους σαν όμορφη ανάμνηση.

  8. zappa permalink
    10/01/2007 04:43

    koita den nomizw oti diafwnoume epi ths ousias antonyme……h sxesh teleiwse wraia kai agaphmena……..ta dyskola omws erxontai twra….giati sthn kypro einai ligo poio dyskolo to na prosperaseis mia palia sxesh, kai to idio dyskolo na ksekinhseis mia kainouria…..oxi gia opoiondhpote allo logo, apla epeidh h kypros einai mia mikrh koinwnia, me osa ayto synepagetai

  9. pietà permalink
    10/01/2007 08:11

    Είναι φοβερό το τι μπορεί να γράψει ένας άνθρωπος που πονάει. Το έχω βιώσει στον εαυτό μου, το έχω διαβάσει και σε άλλους. Κάθε φορά, εκπλήσσομαι.

    Δεν ξέρω αν έχει νόημα να σου πω μπράβο, σίγουρα πρέπει να σου πω κουράγιο…

  10. Sigmataf permalink
    10/01/2007 11:21

    Η αλήθεια καταγεγραμένη με λέξεις.

  11. 10/01/2007 13:09

    Η 1η παράγραφος τα λέει όλα..

  12. Ασκαρδαμυκτί permalink
    10/01/2007 14:49

    To διάβασα, μου άρεσε, το τύπωσα, θα το ξαναδιαβάσω…

  13. MhXeirotera permalink
    11/01/2007 15:36

    Ta oneira pu einai ke stoxoi, katapliktiko… ase ti zoh na se ekpliksei. Eise etimh, mporei na su ferei kati provlepsimo, mporei ke oxi. Esy mhn papseis pote na exeis tis kerees su aniktes sthn gnosh. Ke mia mera tha ftaseis stin Ithakh…thn autognosia. Efxome otan tha mpeneis sto limani na stekete pali enas leventis sto plai su :)… tha ginei, tha to deis!

  14. Starry Night permalink
    11/01/2007 22:53

    Psychia μου σε θαυμάζω, ειλικρινά🙂

  15. Psychia permalink
    12/01/2007 11:38

    Να’στε καλά.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: