Skip to content

Εγώ, Η Ξανθιά: Road Trip with Αction

27/12/2006

Φεύγουμε από την Αλάμπρα ανεβασμένες από την συνέχιση του
road trip και από την κολακεία των μηχανικών. Λίγη ώρα αργότερα και καθώς συζητούσαμε με ενθουσιασμό τα γεγονότα της ημέρας (that is: τα γεγονότα μέχρι εκείνη την ώρα), ακούγεται απότομα ένα υπόκωφο, μα εκκωφαντικό συνεχή βουητό (ΝΑΙ υπάρχει αυτός ο συνδυασμός εξτρήμ μπάσου!).

ΨΥΧΙΑ: Ακούεις ό,τι ακούω;
ΦΙΛΗ: Ναι…
ΨΥΧΙΑ: Ε μεν μου πεις….
ΦΙΛΗ: Τι; Τι ένει;;;
ΨΥΧΙΑ: Ε μεν μου πεις πως ετρύπησεν ΤΖΙΑΙ το εξώστ!
ΦΙΛΗ: Ε ποτέ!
ΨΥΧΙΑ: Ου γαμώ την τύχη μας, ποιά πουτάνα μας εμάθκιασεν (και πολλά άλλα ακατάλληλα), ετρύπησεν το εξώστ μί
shιμου!

Βρίσκω μια πλάτσα στα δεξιά του δρόμου που είχε μια βρυσούλα να σταματάν οι ταξιδιώτες να δροσίζονται και να ξαποσταίνουν. Βγαίνω από τον δρόμο και χωρίς να κόψω ιδιαίτερη ταχύτητα, παλλουκώνω. Αντιλαμβάνεσαι πως άμα ένα 13άρι σταρλεττούι, που πηαίνει με 60 πας το τσιακκιλούι, παλλουκώσει, βρέθεται 5 μέτρα πάρα κάτω και σηκώνει μεγάλο, άσπρο σύννεφο ττοζίου (από το ττόζι). Φκαίνω φορτσάτη που το σταρλεττούδιν, προχωρώ ακάθεκτη στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και σκύβω να εξακριβώσω την νέα πάθηση του σαράβαλού μου:

ΨΥΧΙΑ: (αλά γριά φουγάρο με βρογχίτιδα και φυματίωση) Κούχχου κκούχχου κκούχχου! [strike 7]
ΦΙΛΗ:
Ε, shέσμας κι όλας ρε!

Στέκομαι όρθια.

ΦΙΛΗ: Ε, τι έγινε;
ΨΥΧΙΑ: Κούχχου κκούχχου κκούχχου!
ΦΙΛΗ: Ώστε…

Παυσάρω για λίγο.

ΨΥΧΙΑ: Πως σκατά καταλάβεις αν εν τρυπημένο το εξώστ; Είδα εγώ ποτέ στη ζωή μου τρυπημένο εξώστ; Εμένα τούτο μια χαρά μου φαίνεται! Αλλά που καταλάβω εγώ; Είδες με να καταλάβω πολλά σήμερα;

Ησυχία. Ακουγόταν μονάχα στο βάθος ο ήχος του αυτοκινητόδρομου. ‘Ολελελε-ϊ-οοοοοο’. Ξανασκύβω. Η φίλη επίσης σκύβει και με συνοδεύει στην προσπάθεια εξακρίβωσης. Για να καταλάβεις τη σχετικότητα, φαντάσου τους δύο τρελούς που δραπετεύσαν από το ψυχιατρείο και αναρωτιόντουσαν αν το καφέ που βρήκαν στο δρόμο είναι σοκολάτα ή σκατά. Σας τη χάλασα τη φαντασίωση, δεν έχετε να πείτε.

ΨΥΧΙΑ: Αν δεν εν τρυπημένο, σημαίνει ότι εν κάτι χειρότερο!
ΦΙΛΗ: Εν νομίζω ρε, εν τρυπημένο.
ΨΥΧΙΑ: (Γεμάτη ελπίδα) Πούντο;; Ήβρες την τρύπα;;
ΦΙΛΗ: Όϊ αλλά κάπου εννά’νει τζιαι έθθα την βλέπουμε λογικά. [αν έβαζα και τα δικά της
strikes θα χάναμε τη μπάλα]
ΨΥΧΙΑ: Μακάρι να έχεις δίκαιο.

Το επόμενο πεντάλεπτο πέρασε, χώνοντας ό,τι μπινελίκι δεν ήξερα καν ότι ήξερα, και με ένα ψυχαναγκαστικό πέρα δώθε στο εξώστ. Είπα όμως και μια σοφή κουβέντα: «Και να τρύπησε, τί μπορούμε να κάνουμε; Μόνο έξτρα θόρυβο! Κατά τ’άλλα δεν μας εμποδίζει από το να συνεχίσουμε. Μόνο να μιλάμε θα μας εμποδίσει.» Εγώ και η κουκουβάγιες είμαστε.

Η δε φίλη ήταν εντυπωσιακά αμέτοχη καθ’όλη τη διάρκεια της περιπέτειας. Μόνο σ’ό,τι έλεγα συμφωνούσε. Πολλά λέει αυτό αλλά δεν θα το ψάξω τώρα.

Σε κάποια φάση, σταματάει κοντά μας ένα αυτοκίνητο. Βγαίνει από μέσα ένα μεσήλικο ζευγάρι, και μας προσεγγίζουν.

ΚΥΡΙΟΣ: Υπάρχει κάποιο πρόβλημα κοπέλες;
ΨΥΧΙΑ: Μα… πρέπει να ετρύπησεν το εξώστ.
ΚΥΡΙΟΣ: Εχεχεχε… (και η κυρία να χαχανίζει πιο διακριτικά)… εν ετρύπησε το εξώστ σου.
ΨΥΧΙΑ: (Όλο απορία) Εν…;
ΚΥΡΙΟΣ: Δαμέ πάρα κάτω, εν το στρατόπεδο του Κόρνου.
ΨΥΧΙΑ: Ναι ξέρω το. Ε; [
strike 8]
ΚΥΡΙΟΣ: Ε, τζιαι περνούν κάθε μέρα τα τεθωρακισμένα. Άμα δεις την άσφαλτο προσεκτικά, θα παρατηρήσεις βαθιές χαραμάδες κατά πλάτος του δρόμου.
ΨΥΧΙΑ: Ααααα τζιαι γι’αυτό ακούετουν έτσιιιι…
ΦΙΛΗ: Λογικό (έλα ρε!).
ΚΥΡΙΟΣ: Εχεχεχε, εν πολλοί που την παθαίνουν έτσι [
strikes για όλους!]. Πάντως μεν ανησυχάτε, αλλό 500 μέτρα ένι. Χάτε, γεια σας τζιαι καλό δρόμο!

Δροσίζονται στη βρυσούλα, και συνέχισε ο καθένας τον δρόμο του. Κάναμε στάση στη Χοιροκοιτία, που έχει και μια καφετέρια-εστιατόριο που είναι σαν αίθουσα δεξιώσεων. Πίνουμε ένα καφέ, ξεκουράζεται το αμάξι, και πριν αναχωρήσουμε, επιχειρούμε να του βάλουμε νερό (ούτε σκύλος να ήταν).

Νύχτα πλέον εντωμεταξύ. Τραβώ τον μοχλό του καπό, κάνει το προκαθορισμένο τσακ και ανοίγει ένα εκατοστό. Τραβώ και τον μοχλό του πορτ μπαγκάζ, με το ίδιο αποτέλεσμα. Πάω πίσω και ανοίγω το πορτ μπαγκάζ. Σηκώνω το ένα τάγκι με το νερό, επούζιασα. Παρ’όλα αυτά, το μετέφερα μπροστά και…

«Ετρίτωσεν το κακό. Εν ανοίει το καπό.» [strike 9]

Άνοιγε τσακ με τον μοχλό, μα δεν άνοιγε διάπλατα να κάνουμε τη δουλειά μας. Τράβα και να τραβήξεις, τίποτα. Αν βάζαμε κι άλλη δύναμη το αυτοκίνητο δεν θα ήθελε μόνο μηχανικό, αλλά και ισιωτή.

«Κάπου πρέπει να εκοράτζισεν. Πάει, εχάλασεν τζιαι τούτο.»

Βάζω τα δάχτυλα μου μέσα στο άνοιγμα, προσπαθώντας να βρω από που μπορεί να πιάστηκε, μα μάταια! Και αφού ήμουν πλέον σε φάση ‘Im done asking for car help today’, και συν της άλλοις, δε έβλεπα ούτε τη μύτη μου, αποφάσισα πως:

«Εθθελει νερό! Αν ήθελεν, εννά άνοιεν! Εννά σπάσω ενόμισες;»

Ξεκινάμε προς ολοκλήρωση του ταξιδιού, και ανακαλύπτουμε ότι ο παλιός δρόμος Λευκωσίας-Λεμεσού, ως την Χoιροκoιτία φτάνει [strike 10]. Έτσι, θέλοντας και μη, ανάψαμε τα αλάρμ και μπήκαμε στον αυτοκινητόδρομο. Άμα πάεις με 60-70χμ την ώρα στον αυτοκινητόδρομο με το 13άρι το Toyota Starlet, όλοι όσοι σε προσπερνούν, δηλαδή όλοι, είναι συγγενείς του σίφουνα.

Αρκετά χιλιόμετρα μετά, λίγο πριν μπούμε της Λεμεσού, ενώ τραγουδούσαμε θριαμβευτικά (και παράφωνα) το ‘I will survive’, τσουπ, λαπόρτοοοο…

ΜΠΑΤΣΟΣ: Κυρία μου ξέρετε ότι οδηγάτε με ταχύτητα κάτω από το επιτρεπτό όριο;
ΨΥΧΙΑ: Ναι, κύριε όργανο, τζιαι να σας εξηγήσω γιατί! Σε καμία περίπτωση δεν είμαι
καμαshιάς οδηγός, απλά σήμερα έβρασε μου το αυτοκίνητο στην Αλάμπρα και είπε μου ο μηχανικός να πηγαίνω με 60-70 το πολύ!
ΜΠΑΤΣΟΣ: Και γιατί κυρία μου δεν ακολουθήσατε τον παλιό δρόμο να μην είσαστε και δημόσιος κίνδυνος;
ΨΥΧΙΑ: Μα τον ακολουθήσαμε κύριε όργανο, αλλά έλειψεν μας στην Χοιροκοιτία.
ΜΠΑΤΣΟΣ: Εν λείφκει στην Χοιροκοιτία. Συνεχίζεται που την απέναντι μεριά του αυτοκινητόδρομου.
ΨΥΧΙΑ: Ναι α; Ε συγγνώμη, εν το ήξερα. Σας παρακαλώ, μεν με γράψετε. Πείτε πως είμαι ξανθιά!

Γέλασε, μα δε με έγραψε (καλό το όργανο!).

Τα strikes γίναν 10. Δεν έχεις να πεις… Αυτός κι αν είναι ο δεκάλογος της ξανθιάς!

[εξώστ: εξάτμηση]
[τσιακκιλούι: μικρές, μυτερές, άσπρες πετρίτσες]
[ττόζι: σκόνη]
[επούζιασα: από την πούζα: κοίλη]
[εκοράτζισεν: πιάστηκε]
[λαπόρτο: ραντάρ]
[καμα
shιάς: κοιμισμένος]

12 Comments leave one →
  1. themanbehindthewall permalink
    28/12/2006 12:14

    η κύπρος σου σκοτωσε την εμπνευση γιατρέ, ακομα λλίο εννα μας πεις καμια ιστορία που τον τζιερό του λαλη στα σχολεία

    P.S 1) καλα ρε τον θορυβο τζινο αντι να τον εκλάβετε (και γαμω της λεξεις) σαν τρυπημενο λαστιχο (οπως την παθεννω καθε μερα) εσκεφτήκετε το εξωστ?
    2) ακομα να πατε λεμεσο ομως when is round 3 coming?

  2. Dr. Psychia permalink
    28/12/2006 12:22

    Ακόμα στα σχολεία εν ο Λάλης φίλεεε…🙂

    Ναι, το εξώστ, διότι το τρυπημένο λάστικο, δεν κάνει τόσο εκκωφαντικό θόρυβο.

    Ε μετά εφτάσαμε, νο μορ μπουλshιτ φορ δε ντέι, άρα νο ράουντ 3.

  3. Αλφα Μι. permalink
    28/12/2006 16:54

    και γαμώ τα road trips, σόρρι για την έκφραση.
    πότε θα φκεί σε ταινία;🙂 hehe

  4. 29/12/2006 01:40

    κι εγώ την έπαθα σ’εκείνο το σημείο του δρόμου και νόμιζα ήταν λάστιχο. Φυσικά, αντί να κατεβούν ένα ζευγάρι από αυτοκίνητο κατέβηκαν 2 από ένα διπλοκάμπινο και ο ένας (περήφανος ιδιοκτήτης φάρμας σκύλων – με επαγγελματική κάρτα αηδία και τα σχετικά) είχε και όρεξη να μου πει “τηλεφώνα μου να πάμε για κανέναν καφέ… αλλά… προσεκτικά, ά;” (παίρνοντας έκφραση με νόημα). Αυτή και ακόμα μια ιστορία στον αυτοκινητόδρομο (σου έτυχε να σε ακολουθεί κάποιος για να σου δώσει σφουγγάρια τα οποία πουλά σε φαρμακεία;) μας φέρνουν στο εξής συμπέρασμα: Ποτέ μη σταματάς στον αυτοκινητόδρομο -παλιό ή νέο- no matter what. Άντε, καλή προτωχρονιά!

  5. drakouna permalink
    29/12/2006 10:23

    Να αλλαχτεί το αυτοκίνητο είναι out of the question?

  6. Dr. Psychia permalink
    29/12/2006 10:29

    Να αλλαχτεί το Σταρλεττούι;;;;

    Μεν ξαναπείς έτσι πράμα! Θα σου βάλω πιπέρι! Το Σταρλεττούι είναι θρυλικό!

  7. evita permalink
    29/12/2006 16:22

    Άμα έρθεις Λευκωσία θυμιζέ με να σου γνωρίσω το ξάδερφο μου. Να βάλουμε το starlettoui και το suzukoui να βάλουν κοντρούες. Ειλικρινά έζησα παρόμοιες καταστάσεις το καλοκαίρι γιατί τον άκουσα να πάμε με το σουζούκι Παλαιχώρι. Ο θεός που το ελυπήθηκε το αυτοκίνητο εκείνη τη μέρα τζαι εν το έκαμα σσουσσουκούι.

    ΥΣ. Απορία: πόσα Σ βάλουμε στο σσουσσούκο τελικά;

  8. Αλφα Μι. permalink
    29/12/2006 17:19

    έχω τζαι εγώ ένα φίλο με ένα στάρλεϊ δεκαρούιν, κότσινο στο χρώμα.
    θέλεις να το φέρεις να κάμουν παρέα;

  9. Lexi_penitas permalink
    29/12/2006 19:07

    Εσhει ένα σταρλεττούιν μπλε που κυκλοφορά στη Λεμεσό φατσhιμένο τζαι χταρμένο που ούλλες τες πάντες. Άμπα τζιαι εν το δικό σου Ντόκτορ;

  10. Dr. Psychia permalink
    29/12/2006 19:16

    Το σταρλεττούι μου είναι αντικοινωνικό αυτοκίνητο και αρνείται κάθε είδους παρέα. Ακόμα και τη δική μου.

    Το σταρλεττούι μου είναι σε τόσο άψογη φόρμα ακόμα και φαchιμένο, ακόμα και χταρμένο, λάμπει! Βλέπεις, επήρεν που την μαστόρισσαν του (μουαχαχα). Που, για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, έτσι ήταν. Δεν είναι πλέον. Τώρα είναι λείο και άχταρτο.

  11. gelial permalink
    30/12/2006 09:17

    «Εθθελει νερό! Αν ήθελεν, εννά άνοιεν! Εννά σπάσω ενόμισες;»

    χαχαχαχαχαχα βρε τι πάθατε με το Σταρλετούι
    τα στάρλετ πάντως είναι ηρωικά αυτοκίνητα και καλά κάνεις και δεν το αλλάζεις. κι εγώ μια κορόλλα 100 χρόνων έχω και δε μασάει πουθενά😉

  12. michaella permalink
    30/12/2006 14:43

    eisigoume tin epomeni fora na erthete me to aftokinito tis filis sou lefkosia:P

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: