Skip to content

Όλα ή Τίποτα

14/12/2006

Κοντεύουν οι γιορτές και γω είμαι ντάουν. Δεν ξέρω τι μου συμβαίνει. Η Κύπρος μου ρουφάει την έμπνευση. Μου ρουφάει το πάθος. Με τα έξι χρόνια απουσίας, έχω αποστασιοποιηθεί και έχω ξεχάσει που μπορώ να βρω θετικά για μένα ερεθίσματα. Παρ’όλο που ζω μια πολύ ενδιαφέρουσα και πωρωτική καθημερινότητα κάνοντας την άσκηση μου στο ψυχιατρείο, έρχομαι το απόγευμα σπίτι, αποκαμωμένη. Δεν είναι η κούραση. Μπορεί να μην είναι ούτε καν η Κύπρος. Μα πιάνω τον εαυτό μου από τη μια να επιθυμεί να γυρίσει πίσω στη Βουδαπέστη εχτές, και από την άλλη να τον κρατάνε εδώ κάποια άτομα, κάποια πράγματα που θα’θελε να κάνει.

Τις τελευταίες μέρες προσκολλήθηκα στη δουλειά μου και στο διάβασμά μου. Πολύ λίγες ώρες κοιμάμαι, και πολύ λίγο ξεκουράζομαι. Από τη μία είναι ανάγκη να το κάνω, και με βοηθά στο να αποφεύγω τις απαισιόδοξες μου σκέψεις, από την άλλη θα ήθελα να σταματήσω τον χρόνο για λίγο. Να μείνω μόνη σε ένα βάκιουμ για να μπω σε τάξη.

Δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου. Είμαι πολύ πιεσμένη από τις ακαδημαϊκές μου υποχρεώσεις και όπως σχεδόν πάντα, το timing μου είναι λανθασμένο.

Φέτος είναι μια κρίσιμη και μεταβατική περίοδος στη ζωή μου. Αποχαιρετώ τη φοιτητική μου ζωή για μια άλλη ζωή, με πολλές περισσότερες ευθύνες και πολύ λιγότερη ‘νεανική ελευθερία’. Αυτό, εντάξει, είναι μια φυσική εξέλιξη. Είναι και το άλλο όμως: Δεν ξέρω ποιό θα είναι το επόμενο μου βήμα, σε ποια χώρα θα καταλήξω, πότε, και για πόσο. Οι επιλογές είναι περιορισμένες, πολύπλοκες και αγχωτικές.

Η ερχόμενη αλλαγή έχει ως θετικό της την αδρεναλίνη του άγνωστου, το άνοιγμα ενός καινούριου κεφαλαίου, την αναζήτηση του μέλλοντος. Από την άλλη έχει ως αρνητικό της το τι θα αφήσω πίσω μου. Την πόλη που αγαπώ με τη ζωή που πάει μαζί της: τους καλούς μου φίλους που θα χωρίσουν αναγκαστικά οι δρόμοι μας, την φοιτητική μου ζωή, ίσως και τον Αγάπη μου.

Ώρες – ώρες νιώθω πως για μια τέτοια αρχή, πρέπει να ξεκινήσεις καθαρός, όσο το δυνατόν περισσότερο ανεξάρτητος, με όσο το δυνατόν λιγότερες υποχρεώσεις, για να μπορέσεις να σταθείς μόνος σου στα πόδια σου. Ξέρω πως αυτό ακούγεται εγωιστικό, ίσως και να είναι. Δεν θέλω να επηρεαστεί καμία μου επιλογή από εξωγενείς παράγοντες. Και όταν λέω εξωγενείς, εννοώ όοοολους τους παράγοντες πέραν από εμένα και το στοιχείο μου.

Η αλλαγή της ζωής, μου ξυπνά το σκουλήκι του ψαξίματος και της ανασυγκρότησης. Και τώρα αμφιταλαντεύομαι με το πριν και το μετά. Προσπαθώ να ζυγίσω τα πράγματα και να ισορροπήσω. Επειδή όμως οι πολλές σκέψεις με μπερδεύουν και μετατρέπονται σε δαίμονες, αποφάσισα να πάω με το ένστικτό μου. Ή να πάω για ψυχανάλυση!

9 Comments leave one →
  1. Starry Night permalink
    14/12/2006 21:35

    Join the club..:)

  2. michaella permalink
    14/12/2006 22:59

    i believe you have entered the sphere of christmas bluez

  3. 15/12/2006 10:08

    i, on the contrary, believe you have entered the sphere of “this whole system sucks and i don’t have many choices” that doctors go through when deciding for the specialization thing. In any case, if you are considering the idea of Sweden, this guy is doing Psychiatry there. http://www.pantziaras.blogspot.com
    good luck

  4. shashoura permalink
    15/12/2006 12:53

    nomizw mia kali idea 8a itan,,,,na paeis na su kamoun kanena massage, na ppeseis meta na koimi8eis,,, (afou kleiseis kinita k otidipote allo mporei na diatara3i ton ypno su)kai meta an den su perasei,,,3anamiloume….
    don´t worry ola 8a paroun ton dromo tous…
    :)))))))))))))))))))))))))))))

  5. evita permalink
    15/12/2006 16:22

    Είναι απίστευτο το πόσο similar είναι οι καταστάσεις μας. Σε νιώθω απόλυτα γιατί σε ακριβώς 5 μήνες παίρνω και εγώ εκείνο το κωλοπτυχίο και ενώ περίμενα so long τώρα απλά έλω να γυρίσω το ρολόι σε εκείνες τις πρώτες μέρες της φοιτητικής μου ζωής.

    Τελικά Phychia μου νομίζω ότι όποιες και αν είναι οι επιλογές μας τελικά θα είναι οι καλύτερες δυνατές για εμάς.

    Και επειδή δε μπορείς να κλειστείς σε ένα θάλαμο μόνη σου δοκίμασε κάτι άλλο το οποίο εμένα με χαλαρώνει απόλυτα. Κλειδώθου στο μπάνιο, γέμισε την μπανίερα με ζεστό νερό και αφίερωσε στον εαυτό σου 30λεπτά απόλυτης ηρεμίας χωρίς να σκέφτεσαι τίποτα απο όλα αυτά.

    Καλη συνέχεια.

  6. Anonymous permalink
    15/12/2006 18:47

    Προειδο-ποίηση

    Η αργοπορία σε επιλογή ρόλου και ένταξη στις τάξεις των “παραγωγικών ατόμων” ενδέχεται να οδηγήσει στην λουμπενπρολεταριατ-οποίηση.

    Η άνωθεν ασθένεια θεωρείται ακίνδυνη ΜΟΝΟ για κληρονομικούς ή άλλους εισοδηματίες.

    Σοβαρά τώρα, αντί να χολοσκάς για το τι θα κάνεις… σκέψου λίγο “ανάποδα” και αποφάσισε τι ΔΕΝ θέλεις να κάνεις.

    Agrino

  7. vasilis permalink
    16/12/2006 10:07

    Epidei perasa ki egw akrivws thn idia fash …ENA EXW NA PW …. kai me to ptyxeio iatrikhs pou tha pareis, den teleiwse kati …. pws to eida egw …. ??? …. gia tous filous kai gnwstous ta eisai panta o GIATROS … alla gia tous hdh uparxontes giatrous ( ennow tous mgalous giatrous kai palious eidikeuomenous) tha eisai akoma foithths …. To mono pou allazei???

    …1 tha peraseis ena gamato kalokairi
    2 tha fas mia frikh meta ton Septemvrh epidei tha skyllovaretheis thn zwh sou … den antexete tooosos eleftheros xronos
    3 meta hte mpeis kapou eidikothta, eite mpeis pre registration, eite pas Souidi eite kserw gw ti allo kaneis …. PALI FOITHTHS THA EISAI … giati oi efthines sou th einai periorismenes ( kaneis den prokhte na sou afhsei ek oloklhrou OUSIASTIKH efthinh athenh eidhka an eisai neos ektos ki an se kopsei sthn poria POLY OUAO )kai tha ksanarxhseis diavasma…. ta prwta xronia einai kati san tis praktikes pou kaneis twra gia ta final … me thn monh diafora oti auta pou tha kaneis tha exoun kapio ousiastiko apotelesma.

  8. Buddha Lounge permalink
    17/12/2006 15:03

    I think the say ‘join the club’ as given by another of your readers, best describes our need-2-coherent comments … I’m 32, supposedly on a steady path, career – relationship etc, and yet still occasionally find myself LOST, lost in choices, lost in options … isn’t that a privilege though? Isn’t an opportunity a blessing? a marvelous prospect? Hope? Anticipation? AND YET, instead of feeling blessed, one feels misplaced?

    My advice: Do as much as you can overseas and be patient for returning back to Cyprus … otherwise if you do the opposite, you’ll never get the chance to leave this place again …

    Kathe epitixia… C Economides

  9. Dr. Psychia permalink
    18/12/2006 11:17

    @s
    Ευχαριστώ για την παραπομπή στον Γιάννη Παντζιαρά.

    @shashoura
    Να ξαναμιλήσουμε; χεχε

    @evita
    Καλές οι χαλαρωτικές ασκήσεις, εγώ όμως δυσπυρκώ άμα μουλιάζω πολλή ώρα :Ρ

    @Αγρινό
    Ωραία μου το’δωσες.

    @vasilis
    Όλα αυτά μου είναι γνωστά. Άλλο να σου τα λένε όμως, και άλλο να τα ζεις. Συμφωνείς;

    @Buddha lounge
    Αυτό λέω κι εγώ. Από τη μιά νιώθεις τυχερός με τόσες επιλογές, από την άλλη νιώθεις χαμένος. Είναι αναπόφευκτο. Ένα είναι το σίγουρο. Θα κάνω πολλά χρόνια να γυρίσω Κύπρο – αν ποτέ γυρίσω – και θα τα κάνω μετά χαράς.

    Ευχαριστώ όλους για τις συμβουλές σας.

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: