Skip to content

Στο Ίδιο Καζάνι Βράζουμε

15/11/2006

Ο αδερφός μου μετρά 13 τζιαι πόψε για να ενηλικιωθεί.

Σκεφτόμουνα το πόσο μπορεί να επηρεάσει τον χαρακτήρα κάποιου ανθρώπου, το αν είναι ο μεγαλύτερος αδερφός, ή αν είναι ο μικρότερος. Δεν θα μιλήσω για τους ενδιάμεσους γιατί καθώς δεν τους έχω, δεν το κατέχω το θέμα.

Πάντοτε ήμουν της άποψης πως ‘ο μεγαλύτερος τρώει την φάκκα’. Και παρ’όλο που ήμουν ‘θύμα’ αυτής της άποψης, το θεωρούσα απόλυτα φυσιολογικό και αναπόφευκτο.

Όντας ο πρωτότοκος της οικογένειάς σου, οι γονείς σου σε βλέπουν σαν το πρωτότυπο παιδιού. Τα παιδιά που ακολουθούν δεν έχουν αυτό το προνόμιο. Γι’αυτό θα σε φέρνουν, θέλεις δε θέλεις, σαν παράδειγμα προς μίμηση στους μικρότερους. Αυτόματα, έχεις περισσότερες νοητικές ευθύνες σχετικά με το όταν ήσουν μοναχοπαίδι – ιδιαίτερα αν υπάρχει και διαφορά ηλικίας άνω των τριών χρόνων. Γίνεται μέσα από τα χρόνια αυτονόητο το ότι πρέπει να δίνεις το καλό παράδειγμα. Να είσαι καλός μαθητής. Να είσαι υπεύθυνος. Να είσαι άξιος εμπιστοσύνης.

Στην εφηβεία είχες περισσότερους περιορισμούς απ’ότι όταν οι μικρότεροι γίναν έφηβοι. Έπρέπε να είσαι σπίτι τα βράδια νωρίτερα. Οι έξοδοι σου να είναι πιο αραιές. Και σίγουρα στα ερωτικά θέματα υπήρχε λιγότερη ανέχεια. Τα λάθη τα δικά σου αντιμετωπίζονταν με περισσότερη αυστηρότητα. Η κακιά σου συμπεριφορά το ίδιο.

Δεν κατηγορώ τους γονείς γι’αυτά. Απλά ήρθαμε πρώτοι, και όλα αυτά τα κάναμε όλα πρώτοι. Και όπως κάθε αρχή, πόσο μάλλον αυτή (το να έχεις τον ρόλο του γονιού), είναι δύσκολη. Οι τρόποι αντιμετώπισης, σε κάθε καινούριο είναι πιο σκουριασμένοι απ’ότι στη συνέχεια. Η συνέχεια είναι ευκολότερη. Και είναι απόλυτα λογικό.

Δεν είναι θέμα σωστού και λάθους. Έχει και τα καλά του, έχει και τα κακά του.

Τι γίνεται όμως όταν είσαι ο μικρότερος; Τι γίνεται όταν ο πρωτότοκος πληρεί τις πλείστες, ή και όλες τις προδιαγραφές του παραδείγματος προς μίμηση; Όταν αναγκάζεσαι να ζήσεις στη σκιά αυτού του πρωτότοκου; Τι γίνεται αν είσαι πιο αδύνατος μαθητής; Είσαι αυτόματα λιγότερο συνεπής; Λιγότερο άξιος εμπιστοσύνης;

Σαν φυσικό επόμενο, πάντα σκεφτόμουνα πως πολύ καλύτερα την έχουν οι μικρότεροι. Περισσότερο απ’όλα, γιατί έχοντας λιγότερες νοητικές ευθύνες, είναι και πιο χαλαροί, πιο ανέμελοι. Δεν σκέφτηκα ποτέ όμως το δικό τους βάρος, του ότι θα είναι πάντα ‘το μωρό’. Και πόσο πολύ ίσως να έχουν παλέψει κατά τη διάρκεια της ζωής τους προσπαθώντας να διώξουν από πάνω τους αυτόν τον χαρακτηρισμό. Την άθελη ή εσκεμμένη σύγκριση.

Τα σκεφτόμουν αυτά τις τελευταίες μέρες γιατί το δικό μας μωρό ενηλικιώνεται. Σκεφτόμουνα πως παρά τη μεγάλη διαφορά ηλικίας, και παρά τα χιλιάδες χιλιόμετρα που μας χωρίζουν, καταφέραμε να είμαστε φίλοι, πολύ αγαπημένοι φίλοι. Μετρά 13 τζιαι πόψε και ενθουσιάζεται, όπως κάποτε ενθουσιαζόμουν εγώ. Ως εδώ όλα καλά.

Μετρά όμως, 14 τζιαι πόψε για να αρχίσει μαθήματα αυτοκινήτου. Κι αυτό με φρίκαρε. Με φρίκαρε με την έννοια του ότι ‘εν μωρό για να βαστά αυτοκίνητο’. Τότε κατάλαβα πως, ακόμα κι εγώ, που συνήθως του μιλώ λες και είμαστε συνομήλικοι, που πάντα λαμβάνω υπ’όψιν μου τη γνώμη του, που συχνά πυκνά με εκπλήσσει η ωριμότητά του, είχα σαν πρώτη, αυθόρμητη σκέψη πως εν μωρό.

Παίρνω λοιπόν την αρχική μου άποψη, προσθέτω τα νέα δεδομένα, τα ανακατεύω σε μέτρια φωτιά, και καταλήγω στο εξής: Κανείς μας δεν την έχει καλύτερα. Όσο βάρος μου’δωσες όταν γεννήθηκες, άλλο τόσο σου’δωσα κι εγώ. Είναι ελαφρύτερο όμως τώρα που ξέρω πως το μοιραζόμαστε. Μωρό μου🙂

7 Comments leave one →
  1. To Hlithio Agrino permalink
    15/11/2006 17:51

    O (megaliteros) adelfos mou den mou sigxorese pote to oti oi goneis mas me antimetwpizan diaforetika.

    Prospathisa na tou to exigisw ma ta sinesthimata zilias & to parapono den febgoun.

    Einai aplo. Sto prwto paidi oi goneis dokimazoun ena pio strict, pio sintiritiko montelo “anagiwmatos”. Afou blepoun pos afto den petixenei (exexe)… stin epomeni prospathia ginonte kapos …pio fileleftheroi na to pw ? … pio anektikoi na tw pw ?…. pio “en me koftei, ekourastika” na tw po pou einai kai i alithia. Kai apotixanoun akomi xeirotera (ouaxaaaaxaaaaxaaaaa).

    Egw ftew?

  2. Lexi_penitas permalink
    15/11/2006 18:58

    Καλό ναν’ το μωρό τζιαι ότι νάναι ή τι τα θέλαμε τα κοπελλούθκια γεναίκα?

  3. evita permalink
    15/11/2006 19:01

    Η δική μας η περίπτωση είναι λίγο αλλίωτικη. Η μαμά μας θέλει να κρατά το μωρό μας (είναι 14 τώρα) πιο σφιχτά από ότι με είχε εμένα και την αδερφή μου.

    Δική μας άποψη τώρα είναι ότι το αγόρι μας μπορεί να κάνει όσα κάναμε και εμείς τότε και ακόμη περισσότερα, γιατί τον θεωρούμε ώριμο. Ίσως να φταίει και η μεγάλη διαφορά ηλικίας (10 με εμένα και 14 με την αδερφή μου).

    Το πιο σημαντικό είναι ότι μαθαίνουμε μέσα από αυτούς…

  4. michaella permalink
    16/11/2006 01:34

    Όταν ήμουν μικρή ζήλευα το γεγονός ότι υπήρχε η αδερφή μου (έχουμε σχεδόν 3 χρόνια διαφορά) και συνεχώς τσακωνόμασταν. Και έφταιγα πάντα εγώ, γιατί εγώ ήμουν η μεγάλη και η Τζώρτζια η μικρή. Γιατί ακόμα και τώρα, όταν μιλούν οι γονείς μου μεταξύ τους λένε «ήβρε σε η κόρη σου που σε εγύρευκε?» «η μεγάλη ή η μιτσιά?». Ακόμα και όταν αναφέρονται σε μας φροντίζουν να λένε πως εγώ είμαι η μεγάλη και η αδερφή μου το «μωρό» της υπόθεσης.

    Νομίζω οι γονείς μου με άφησαν για πρώτη φορά να μείνω μετά τα μεσάνυχτα έξω όταν ήμουν 17 χρονών. Δεν υπερβάλλω. 17! Η αδερφή μου τότε ήταν 14 και αφού πηγαίναμε και οι 2 κάτω δεν θα έκαναν φυσικά μια κούρσα η ώρα 10.30 και μια κούρσα η ώρα 12. Η αδερφή μου ήταν αναγκασμένη μεν να φύγει από τους φίλους της η ώρα 10.30 αλλά να έρτει να με έβρει εμένα, με τους δικούς μου φίλους, για να την προσέχω ως η ώρα 12 που ετέλειωνε η δική μου έξοδος. Σοβαρομιλώ!!!!!! Ποτέ εν τους το εσυγχώρησα τούτο το πράμα, παρόλο που ήταν ένας από τους λόγους που έγινα τόσο καλή φίλη με την αδερφή μου. Έγινε φίλη με τους φίλους μου (και έγινα και εγώ με τους δικούς της).

    Εν πολλά περίεργο το πως δουλεύουν τα πράγματα και τι αντιμετώπιση έχουμε προς αυτά.

  5. MhXeirotera permalink
    16/11/2006 03:52

    Os prototokos liturgisa os pirama, idan ti pige strava ke to diorthosan tin epomenh fora. Gi’ afto o aderfos mu den exei paei se thearapist (oxi akoma tulaxiston).

  6. Vedouina permalink
    16/11/2006 10:39

    Κάθε οικογένεια έχει ενα μαύρο πρόβατο…η δική μας έτοιχε να εχει δύο!
    Δυό αδελφές, 8 χρόνια διαφορά, ένα τάμα στον Αί Νικόλα και ένα στη Παναγία…2 αγγέλουδια (τουλάχιστο έτσι νόμιζαν όλοι στην αρχή!)…μέχρι που μάθαμε να μιλάμε και να περπατάμε..χεχεχε

  7. Mata Hari permalink
    17/11/2006 16:06

    me ton adelfo mou exoume 4 xronia diaforas kai, an kai eimai i megaliteri, oloi stin oikogeneia theoroune pos ego eimai to ‘moro’.
    ekeino pou fetos siniditopoiisa einai pos exo dimiourgisei ston adelfo mou to provlima tis sigkrisis. ego eixa na kseperaso to paradeigma ton gonion (itan omos diaforetiki genea kai ayto me esoze), ekeinos exei na antimetopoiisei tin sigkrisi me mena.
    eytixos pou asxoloumaste me diaforetika pragmata, allios den tha ta pigename kala!

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: