Skip to content

Μαύρη Kατάρα, Aνία, Bαρεμάρα.

10/11/2006

Σας έχει τύχει ποτέ, να βαριέστε τόσο που να σας παίρνει ο ύπνος καθιστούς;
Σίγουρα πολλοί απαντήσατε ‘ναι’.

Όταν λέω καθιστούς δεν εννοώ απλωμένους στον καναπέ ή στην πολυθρόνα.
Χμ, λιγοστέψανε τα ‘ναι’.

Ούτε μέσα σε μέσο συγκοινωνίας.
Σας την έφερα.

Ούτε μόνοι στη δουλειά, ενώ ο κώλος σας βρισκόταν στην καρέκλα, το κεφάλι σας στο γραφείο, και τα σάλια σας κάπου που δεν ανήκουν (βλ. εκτός της στοματικής σας κοιλότητας).
Τρεις κι ο κούκος.

Όταν λέω καθιστούς εννοώ, η μέση σας σε ορθή γωνία, η τοποθεσία του κεφαλιού κατά βούληση, ροχαλητό optional, πάνω σε μια καρέκλα. Έτσι σκέδιον:

Αν επιμένετε πως ‘ναι’:

Σας έχει τύχει ποτέ, να βαριέστε τόσο που να σας παίρνει ο ύπνος καθιστούς σε ένα σημαντικό meeting?
Εδώ σας θέλω…

Στο οποίο meeting ήσαστε όλα κι όλα 4 άτομα σε ένα μικρό δωμάτιο;
Αν ήσαστε από 3 μέχρι 6 άτομα, περνάς στο επόμενο στάδιο. Αν ήσασταν μόνο δύο… πως τα κατάφερες ρε μπαγάσα;

Ο ένας είστε εσείς, ο άλλος το αφεντικό σας, και οι άλλοι δύο πελάτες;
Ελπίζω ακόμα να υπάρχουν άτομα που απαντούν ‘ναι’.

Αν ναι:
Πείτε μας, πως νιώσατε και τι αντικρίσατε όταν σε κάποια φάση, ενώ μαζεύατε το πιγούνι σας από το στέρνο σας (κλίση εμπρόσθια)/ μαζεύατε το εκκρεμές κεφάλι σας ισιώνοντας τον λαιμό σας και κλείνοντας το ορθάνοιχτο στόμα σας (κλίση γκιλοτίνας ‘την-βλέπεις-καθώς-σου’ρχεται’), ανοίξατε τα μάτια σας;

Πλάκα δεν είχε;

Αυτό που έτυχε σε μένα σήμερα είναι πολύ παρόμοιο. Είναι ντροπή μου μεγάλη, μα προσπαθώ να δικαιολογηθώ.

Σήμερα συνόδευσα την καθηγήτριά μου (η οποία αν ήταν κυπραία θα ήταν η Ελένη Θεοχάρους διαθέτω φώτο, δεν διαθέτω audio) στα εξωτερικά ιατρεία της παιδιατρικής κλινικής.

Την περασμένη βδομάδα που πέρασα από κει μια γύρα, ήταν ένας άλλος φοιτητής στη θέση μου, τον οποίο περιέγραψα ως εξής: ‘Ήταν τόσο γυρισμένος που αν του εδιούσα περίστροφο, ήταν να παιχτεί τζιαι να συνάουμεν τα μυαλά του που τον τοίχο.’

Είναι επίσης ντροπή μου μεγάλη, που δεν γνωρίζω αρκετά καλά την ουγγρική γλώσσα. Η οποία ουγγρική γλώσσα, είναι εξαιρετικά μονότονη, και την οποία έχω ναι μεν συνηθίσει να ακούω, όμως – όπως ανακάλυψα σήμερα – όχι για πολλή ώρα, και όχι την Ουγγαρέζα δρ. Χάρους. Γιατί, δεν βάζει γλώσσα μέσα της. Ξεχνά να βάλει τελείες, ξεχνά να εισπνεύσει και ξεχνά να αφήσει και κάναν άλλο να μιλήσει. Τόση απώλεια μνήμης πια; Αγκαλιά με το Αλτσχάιμερ η δρ. Χάρους.

Το πρόβλημα ήταν πως η δρ. Χάρους υπολόγισε πως εγώ ξέρω πολύ καλά ουγγρικά γιατί ‘έτσι της είπε μια μαμά στο θάλαμο ’, και όσο και να προσπάθησα να της εξηγήσω πως τα πράγματα είναι από χλωμά έως κίτρινα στον τομέα αυτό, πρόταση δεν κατάφερα να ολοκληρώσω ποτέ.

Στη πρώτη ώρα έκανα σοβαρή προσπάθεια να καταλάβω, και συνήθως έβγαζα ένα νόημα. Στο τέλος της πρώτης ώρας αρχίσαν τα όργανα (άλλως χασμουρητά). Στη μιάμιση ώρα αυξήθηκε το τέμπο. Κάθε λεπτό και ένα. Δεν κάνω πλάκα. Έπιασα την αντανάκλασή μου στον καθρέφτη και είδα πως τα μάτια μου ήταν ολοκόκκινα και υγρά, λες και μόλις είχα ρίξει το κλάμα που έριξα όταν είδα το ‘The Life of David Gale’. Δεν γινόταν να σταματήσουν. Ούτε η Χάρους να μιλά. Καμία σημασία δεν μου έδινε, μου μιλούσε (μόνο αυτή μιλούσε) για μισό λεπτό ανά μισάωρο, και την υπόλοιπη ώρα απλά δεν υπήρχα.

Δεν θυμάμαι σε ποιό σημείο κλείσανε τα μάτια μου και κύλησα στην γλυκιά αγκαλιά του Μορφέα, όμως θυμάμαι χαρακτηριστικά να ακούω ένα βροντερό ‘HEY’, να πετάγομαι μαζεύοντας το πιγούνι μου από το στέρνο μου και τα σάλια μου από εκτός της στοματικής μου κοιλότητας, και να αντικρίζω τα γουρλωτά μάτια της δρ. Χάρους.

What is wrong with you??

Καταπίνοντας την γλώσσα μου, ανασήκωσα τους ώμους. Η μάνα του παιδιού είπε το αποδοκιμαστικό ‘τς – τς – τς ’, και το παιδί (8 χρονών) χαχάνισε. Του ανταπόδωσα το χάχανο και συνεχίστηκε η επίσκεψη.

Με το που φεύγουνε ζήτησε από τη νοσοκόμα να μην μπει κανένας μέσα μέχρι να την ειδοποιήσει, και γύρισε σε μένα:
What is wrong with you (δις)?? You are a doctor! You should be ashamed of yourself (η ντροπή που λέγαμε…)! Why would you do this (Γιατί η γλυκύτατη φωνή σας με νανουρίζει;)?
I am very ashamed. I
am also very sleepy. I apologize. Can I please go home?
Pffff…
Yes, yes, you can go…
Thank you!
I wouldn’t want to deprive you of your beauty sleep
.
Thank you
! Viszontlátásra (πάρ’το ουγγρικό)!

Συνέχισα το μπιούτι σλιπ μου στο μετρό. Έχασα τη στάση. Το συνέχισα στην επιστροφή. Αλλά αυτό το πάθατε κι εσείς, έτσι;

[Viszontlátásra: Στο επανιδείν]

7 Comments leave one →
  1. evita permalink
    10/11/2006 17:03

    Μου έχει τύχει να κοιμηθώ την ώρα τελική εξέτασης και ενώ καθόμουνα πρώτο τραπέζι πίστα, να φύγει το χέρι που είχα σαν ακουμπηστήρι στον ύπνο του δικαίου και να βρει το καφάλι μου το γραφείο, με τον mister καθηγήτη απο πάνω μου να με χαζεύει!!!

    Δεν ξέρω καλή μου πιο είναι χειρότερο αλλά ελπίζω να σε παρηγορεί κάπως…

  2. Savvas permalink
    11/11/2006 16:22

    Αν σου συμβαίνει συχνά τούτο εν πρόβλημα…

  3. Lexi_penitas permalink
    11/11/2006 18:55

    Touta oulla enn pellares. Na tzimaste stin ora sas na men nystazete tin epomeni.

  4. michaella permalink
    13/11/2006 10:03

    hmm kirie eleison pou epie to comment pou evala epses?

  5. Psychia permalink
    13/11/2006 10:11

    Εν το είδα Μικαέλλα μου.

  6. michaella permalink
    13/11/2006 13:31

    mporei na men epatisa to submit kala:P

  7. 22/06/2009 20:23

    nice posting!

    /

Πε μας ρε!

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: